γεφυρώστε το χάσμα

παραβολή (πλουσίου-Λαζάρου)2
Χάσμα αγεφύρωτο, ‘όπως είναι πασίγνωστο, χωρίζει τον κόσμο του πλούτου απ’ τον κόσμο της φτώχειας.
Που διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Και έχει σαν αποτέλεσμα, για άλλους τον παράδεισο της μεγάλης ευμάρειας και άλλους την κόλαση της απόλυτης φτώχειας.
Χάσμα που υπήρχε και στην εποχή του Χριστού. Και που δεν τον άφηνε καθόλου αδιάφορο. Σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών, λεγομένων, αντιπροσώπων του. Που σε μεγάλο ποσοστό όχι μόνο είναι αδιάφοροι, αλλά είναι και τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των αρχιτεκτόνων του κοινωνικού και οικονομικού χάσματος.
Επεσήμαινε μάλιστα ο Χριστός και την αιτία του οικονομικού και κοινωνικού χάσματος. Που είναι η ανθρωποκτόνος αδικία.
Και υποδείκνυε και το μέσο για τη γεφύρωσή του. Που είναι η φιλάνθρωπη δικαιοσύνη.
Γεφυρώστε, τους έλεγε ο Χριστός, το χάσμα, ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, με το μαμωνά της αδικίας.
Αλλά οι φιλάργυροι φαρισαίοι, που, υποκρίνονταν ότι πιστεύουν στο Θεό, ενώ στην πραγματικότητα είχαν θεό τους το μαμωνά, τον αποδοκίμαζαν και τον χλεύαζαν.
Γεγονός, που τον ανάγκασε να τους πει την παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου:
Το σχετικό με την παραβολή κήρυγμα θα το βρείτε στην ηλκτρονική διεύθυνση:

Η ηλεκτρονική διεύθυνση όλων των απαγορευμένων κηρυγμάτων μου είναι:

https://www.youtube.com/channel/UCNoHI5MVnPZbqszIfoqBozg

Ευχαριστώ για την καρόαση
Παπα-Ηλίας

μνήμες γερμανικής κατοχής…

Παππούς1 (1)
Αυτές οι μέρες, είναι μέρες μνήμης. Μνήμης δόξας και οδύνης. Δόξας για το ηρωικό έπος του ’40, αλλά και οδύνης για τα πικρά χρόνια της κατοχής. Με τα τόσα περιστατικά, που ζήσαμε στην πανανθρώπινη, την πανελλήνια, αλλά και τοπική μας κοινωνία.
Όπως, για παράδειγμα, στο χωριό μας (Σκουτεσιάδα Αιτ/νίας). Με τον υπέργηρο Αριστείδη τον Τσιούμα, που καλούσε, απ’ το αντικρινό βουνό σε βοήθεια το γιο του, το Γιώργο. Γιατί βέβαια, δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει στο βουνό, που εμείς είχαμε κρυφτεί. Και τον αφήσανε εκεί με την πεποίθηση ότι ήταν αδιανόητο τα τέρατα της άριας ορδής να πειράξουν έναν 90χρονο γέροντα. Ωστόσο οι μεγαλύτεροι έκαμαν σύσκεψη, για να πάει κάποιος να τον συναντήσει. Γιατί, ενώ την πρώτη μέρα φαίνονταν να κάνουν περιπολίες οι Γερμανοί στο βουνό της Τέμπλας, όπου βρισκόταν ο γέρος, την επόμενη όμως και τη μεθεπόμενη δεν ξαναφάνηκαν. Κι επειδή ο γέρος φώναζε όλο και συχνότερα και εντονότερα, αποφασίστηκε να πάει ο πατέρας μου (φωτογραφία).
Ένα μισάωρο, περίπου, μετά την αναχώρησή του, ακούστηκαν πυροβολισμοί. «Τον τουφέκισαν το Μήτσο»! είπαν. Κι ένιωσα τότε θυμάμαι-παιδάκι εφτά χρονών-σαν κάτι να ξεριζώθηκε βαθιά από τα σπλάχνα μου. Αλλά, ύστερα από κάμποση ώρα, επέστρεψε. Και διηγιόταν ξανά και ξανά την περιπέτειά του: «Ήταν σούρουπο, έλεγε, όταν έφτασα στο σημείο, όπου βρισκόταν ο γέρο-Αριστείδης. Μου ’λεγε πως άκουγε άλογα, που χλιμίντριζαν και που ήταν, βέβαια, τα γερμανικά πολυβόλα. Κι ακόμη πως πήγαινε και μέχρι το σπίτι του. Κινήσεις, που, όπως φαίνεται, παρακολουθούσαν οι Γερμανοί, αλλά τον άφηναν σαν δόλωμα για τη σύλληψη και κάποιων άλλων. Καθώς συνομιλούσαμε, βλέπω στ’ αριστερά μου, κάποιον να ’ρχεται. Αρχικά νόμισα πως ήταν κάποιος συγχωριανός μας. Ξανακοιτάζοντάς τον όμως, συνειδητοποίησα πως ήταν Γερμανός. Σκέφτηκα τότε, πως έτσι κι αλλιώς θα με σκότωναν. Και αποφάσισα πως θα ήταν προτιμότερο να με σκοτώσουν, καθώς θα ’φευγα, παρά να με στήσουν μπροστά σε κάποιο εκτελεστικό απόσπασμα. Και, για να βεβαιωθώ, αν είχα καιρό να φύγω, ξανακοίταξα προς την πλευρά του Γερμανού, που, αντιλαμβανόμενος τις προθέσεις μου, φώναξε επιτακτικά: αλτ! Έτρεξα μ’ όλη μου τη δύναμη. Και, καθώς πηδούσα από μια μεγάλη κοτρόνα προς τη μεριά του δάσους, με πυροβόλησε. Η σφαίρα πέρασε ξυστά στο αυτί μου. Ένιωσα κάψιμο, αλλά δεν με τραυμάτισε. Ήρθαν κι άλλοι στο σημείο, που είχα πηδήσει και για λίγη ώρα μιλούσαν, ενώ εγώ σταμάτησα και περίμενα κρυμμένος, για να ιδώ τι θα κάμουν. Κι όταν βεβαιώθηκα ότι απομακρύνθηκαν, έφυγα…»
Από τη στιγμή εκείνη πήραν το γέροντα. Και διηγιόταν ο παπα-Δημήτρης Ιωακείμ το μαρτυρικό τέλος του, όπως το είδε απ’ το κρησφύγετό του, στο γειτονικό μας χωριό, την Ποταμούλα: «Ξάπλωσαν το γέροντα σ’ ένα αλώνι. Πλάκωσαν τα χέρια του και τα πόδια του με πέτρες. Τον σκέπασαν με άχυρα. Και τον έκαψαν ζωντανό. Κι ενώ οι σπαρακτικές κραυγές του ράγιζαν, όχι μόνο τις καρδιές, αλλά και τις πέτρες, οι ιεραπόστολοι του ναζισμού και της άριας βαρβαρότητας διασκέδαζαν με το ανοσιούργημά τους».
Κατά δυστυχή συγκυρία, σε άλλο σημείο του χωριού μας, συνέλαβαν και δυο γιους του (το Νίκο και το Μήτσο), που τους τουφέκισαν στα Καραμανέικα. Αλλά και κάποια άλλα περιστατικά: Όπως της γερόντισσας Γεωργίας Τσοβόλα, που ήταν κατάκοιτη και την έκαψαν ζωντανή μέσα στο σπίτι της. Του γέροντα Δημήτρη Πρατάρη, απ’ την Ποταμούλα, του αλαφροΐσκιωτου, που κυκλοφορούσε ανέμελος ανάμεσά τους, γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τη λογική των κανιβάλων του Γ.΄ Ράιχ. Και του ’δωσαν να καταλάβει, εκτελώντας τον με τις λόγχες τους…
Κι ύστερα το αθώο παλικάρι (το Σωτηρόπουλο) απ’ τη Κυπάρισσο, που το υποπτεύθηκαν οι δικοί μας ως, δήθεν, κατάσκοπο. Επειδή, σαν παιδί, είχε την αφελή περιέργεια να ρωτάει τους αντάρτες για τις μάρκες των όπλων. Και που το πέθαναν δέρνοντάς το και ρίχνοντάς του λάδι καυτό και αλάτι, στις χαραγματιές, που του έκαναν στην πλάτη…
Και το Γάλλο, το Ζανό, που είχε λιποτακτήσει απ’ το γερμανικό στρατό. Και, που, για να διαφύγει τη σύλληψη απ’ τους Γερμανούς, πήδησε από μεγάλο ύψος και έπαθε ρήξη των σπλάχνων. Για να πεθάνει στη Ραΐνα, στο σπίτι του μπάρμπα μου του Φώτη και να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του χωριού μας. Κι ύστερα τους Ιταλούς, που ξέμειναν, ύστερα από τη φυγή των Γερμανών. Και που τους χρησιμοποιούσαμε, για αρκετό χρονικό διάστημα, σαν εργάτες. Όπως τον Αουρέλιο και τον Αλβάρο (γιατρό). Και μερικούς άλλους. Που κάποια μέρα τους πέρασαν οι αντάρτες μπροστά από το σπίτι μας. Κι όταν η 3χρονη αδερφή μου έτρεξε προς τον Αλβάρο, που υπεραγαπούσε, εκείνος της είπε: «Λιμπερτά (=Ελευθερία), δεν θα με ξαναδείς»! Και δεν τους ξαναείδαμε. Αφού κάποιοι «ελληναράδες», τζάμπα παλικαράδες, τους καταδίκασαν «σε θάνατο» και τους εκτέλεσαν. Όλους! Επειδή, λέει, κάποιος Ιταλός σήκωσε τα μάτια του στο κορίτσι κάποιου «πατριώτη»…
Αυτές και πάμπολλες άλλες τραγωδίες. Σε πανελλήνια και παγκόσμια κλίμακα. Με τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα εκατομμύρια των θυμάτων. Που τις σκηνοθετούν κάποιοι δαιμονισμένοι, όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ή ο Κλίντον και ο Μπους και οι τωρινοί άφρονες και παράφρονες αντάξιοι διάδοχοί τους. …
Που με τις λεγεώνες των δαιμονίων, που κουβαλούν στα σωθικά τους, υποδαυλίζουν τις απωθημένες στο υποσυνείδητο των ανθρώπων καταστροφικές δυνάμεις. Και σύρουν τους λαούς στη φρίκη και τον όλεθρο των πολέμων…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

οι αλλοτινοί και οι τωρινοί δαιμονισμένοι…

μ'ερκελ-χίτλερ

Γνωρίζετε μήπως την κυρία Σάρα Λουτσία Χάσελ Ρόιζινγκ; Ασφαλώς όχι. Πρόκειται, καθώς μας πληροφορεί η εβδομαδιαία εφημερίδα «το χωνί» (19-10-14), για Γερμανίδα δικηγόρο. Η οποία-σε αντίθεση με τον κ. Σαμαρά, ο οποίος μας υπόσχεται παραδείσους-μας λέει, σχετικά με την πολιτική, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα ότι πρόκειται για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Και δεν μιλάει απλώς. Αλλά υπέβαλε εναντίον των υπευθύνων και μήνυση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και το μόνο, που ζητάει απ’ τους δεινοπαθούντες Έλληνες είναι οι μαρτυρικές τους καταθέσεις (στην ηλεκτρονική διεύθυνση: mkiellinikon@gmail.com ή στο τηλέφωνο: 210-9631 950).
Και είναι φανερό ότι η Γερμανίδα δικηγόρος οδεύει σε μετωπική σύγκρουση προς την καταφανέστατα διακείμενη εχθρικά εναντίον μας κυβέρνηση της πατρίδας της, αλλά και την κυβέρνηση της δικής μας πατρίδας. Και όχι μόνο. Αλλά και μεγάλης μερίδας γερμανοτσολιάδων-και μάλιστα θρησκευομένων- οι οποίοι συμπαρατάσσονται ολόψυχα με τα με τα κατηχητόπουλα της Μπίλντεμπεργκ: Τους Αντωνάκηδες, δηλαδή, τους Γιωργάκηδες, τους Βαγγελάκηδες και τα λοιπά ιοβόλα της εφιαλτικής μας πανίδας.
Το έγκλημα αυτό κατά της πατρίδας μας έρχεται να καταγγείλει και το συλλαλητήριο του κινήματος «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ», που θα γίνει στην κεντρική πλατεία (Δημοκρατίας)του Αγρινίου, την Παρασκευή, 24-10-14 και ώρα 6.30. Με άμεση αναφορά στον αργό θάνατο της τοπικής μας κοινωνίας (Αιτωλοακαρνανίας) εξ αιτίας της καταδίκης, σε αργό θάνατο των Νοσοκομείων Αγρινίου και Μεσολογγίου, απ’ τους δαιμονισμένους του 3ου και του 4ου ράιχ και τους ντόπιους εντολοδόχους τους.

Στους οποίους και είναι αφιερωμένα και τα παρακάτω βίντεο:

1. Το αφιερωμένο στον δαιμονισμένο των Γεργεσηνών και στους ομοτρόπους του όλων των εποχών. Όπως και των σημερινών ασφαλώς:

2. Στον Άγιο Δημήτριο, που υπήρξε θύμα των δαιμονισμένων της εποχής του.

3. Σε εκδήλωση, που έγινε πέρυσι σχετικά με την εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου με αναφορά στους δαιμονισμένους του 3ου και του 4ου ράιχ και των εδώ γερμανοτσολιάδων του:

4. Η ηλεκτρονική διεύθυνση των απαγορευμένων κηρυγμάτων. Όπου οι ιεροεξεταστές του 21ου αιώνα μπορούν να εξακριβώσουν κατά πόσο «κινούμαι στα όρια της αιρέσως», όπως-κατά την προσφιλή και πάγια τακτική τους-ανοήτως και συκοφαντικώς –διατείνονται . Και τέλος:

https://www.youtube.com/channel/UCNoHI5MVnPZbqszIfoqBozg

Ευχαριστώ όλους όσοι θα μπούνε στον κόπο ν’ ακούσουν το ένα ή το άλλο βίντεο ή και όλα ενδεχομένως.

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

προς αντιφασίστες νέους…

αστυνομική βίαΤην ημέρα της μνήμης του αείμνηστου Παύλου Φύσσα έγινε κάποια αντιφασιστική εκδήλωση στην πλατεία Μαρίας Δημάδη, στο Αγρίνιο.
Όπως συνήθως, η προσέλευση των μεγάλων σε ηλικία δεν υπερέβαινε τα δέκα άτομα. Η ευχάριστη όμως έκπληξη ήταν ότι είχαν συγκεντρωθεί πολλοί νέοι, μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω αυτά τα παιδιά, γιατί απόδειξαν με την παρουσία τους ότι δεν ακολουθούν την μοιρολατρία της συντριπτικής πλειονότητας των ενηλίκων. Και ακόμη κάποιων νέων της ηλικίας τους, που, με το πορτοφόλι του μπαμπά τους και της μαμάς τους, απολαμβάνουν το φραπεδάκι τους στις καφετέριες. Χωρίς, ασφαλώς, να σκέφτονται τι θα κάμουν αύριο, όταν οι γονείς τους θ’ αναχωρήσουν για το μακρινό τους ταξίδι…
Ακολούθησα και την πορεία, που έκαμαν μέσα στους δρόμους της πόλης, παρέα με δύο δασκάλους. Και οφείλω να ομολογήσω ότι η γενική συμπεριφορά των παιδιών ήταν καλή. Εκτός από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, που σε δημόσιο χώρο πήγαν να σπάσουν κάποια μάρμαρα. Όπως και η προσπάθειά τους στο τέλος της διαδήλωσης να κάψουν κάδους σκουπιδιών. Eπίσης δεν μου άρεσαν και τα προσβλητικά εναντίον των αστυνομικών συνθήματα. Και το λέω αυτό, παρότι έχω επανειλημμένα αντιμετωπίσει την εκ μέρους των αστυνομικών, βάναυση λεκτική και σωματική βία:
Χαρακτηριστικά θυμάμαι στα νεανικά μου χρόνια τον χωροφύλακα, που στριφογύριζε στο καφενείο του χωριού μου τη γκλίτσα του πάνω από τα κεφάλια μας και ούρλιαζε: «Πάρτε το είδηση, βρε, θα πεθάνετε»!. Και τούτο, επειδή, «τω καιρώ εκείνω» οι συγχωριανοί μου είχαν στη συντριπτική τους πλειονότητα ψηφίσει την ΕΔΑ. Κάθε φορά, που επισκεπτόμουνα το τοπικό αστυνομικό τμήμα ο «καπετάνιος» (σταθμάρχης) με φοβέριζε πως, αν δεν σκύψω, δεν πρόκειται να ιδώ άσπρη μέρα. Έτσι, όταν αργότερα πήγα να δώσω εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, φρόντισαν να με εφοδιάσουν με έναν φάκελο «κοινωνικών φρονημάτων», ειδικού βάρους, προκειμένου να μου κόψουν το δρόμο προς την επιτυχία. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι κάποιοι άλλοι αστυνομικοί, που κατάλαβαν την πλεκτάνη των συναδέλφων τους και των πληροφοριοδοτών τους, επανεξέτασαν την περίπτωσή μου και αποκατέστησαν την αλήθεια.
Στο Πανεπιστήμιο μας ξυλοκοπούσαν αγρίως, επειδή διαδηλώναμε για τα δικαιώματά μας. Αλλεπάλληλες φορές έδειραν τα παιδιά μου, χωρίς να φταίξουν σε τίποτε, απλά και μόνο, για να κάμουν επίδειξη τσαμπουκά και εξουσίας. Και βέβαια, στις περιπτώσεις αυτές, οι οποιεσδήποτε διαμαρτυρίες έπεφταν στο κενό. Γιατί, όπως φαίνεται, οι τέτοιου είδους συμπεριφορές, όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά και υπαγορεύονται άνωθεν, προκειμένου να τρομοκρατείται ο λαός και να μην τολμάει να διεκδικήσει το δίκιο του.
Και αυτό φαίνεται από την αγριότητα και τη βαρβαρότητα, με την οποία αντιμετωπίζονται οι διαδηλωτές κάθε φορά, που διαμαρτύρονται για το καθεστώς της πολύπλευρης γενοκτονίας, που έχει επιβληθεί σε βάρος μας. Γιατί, όπως όλα δείχνουν, τους αστυνομικούς δεν τους θέλουν, όπως υποκριτικά ισχυρίζονται, για την προστασία του πολίτη, αλλά για την προστασία του καθενός μεγαλοκλέφτη και μεγαλολήσταρχου χρυσοκάνθαρου τοκογλύφου και αλήτη.
Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι τα προσβλητικά συνθήματα σε βάρος των αστυνομικών συνιστούν λαθεμένη τακτική και συμπεριφορά. Γιατί μεταξύ των αστυνομικών, εκτός απ’ τους ανεγκέφαλους καθεστωτικούς, υπάρχουν και καλοί άνθρωποι, οι οποίοι αδικούνται απ’ τους χλευασμούς, που αδιάκριτα εκτοξεύονται εναντίον τους. Γιατί βρέθηκαν σ’ αυτό το χώρο, όχι επειδή τους άρεσε να παριστάνουν το μπόγια, αλλά επειδή ήθελαν κάπου να σταδιοδρομήσουν. Όπως μπορεί να συμβεί και για πολλούς απ’ τους σημερινούς νέους. Ιδιαίτερα κάτω απ’ τις σημερινές ασφυκτικές, σχετικά με την επαγγελματική αποκατάσταση, συνθήκες.
Παράλληλα είναι λαθεμένες οι οποιεσδήποτε καταστροφές δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας. Γιατί σε τελική ανάλυση είναι «βούτυρο στο ψωμί» του κατεστημένου. Το οποίο χρησιμοποιεί τα περιστατικά αυτά, προκειμένου να δικαιολογεί τη νομική και αστυνομική βαρβαρότητα. Αυτό φαίνεται άλλωστε κι από το γεγονός ότι, όταν δεν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι να δημιουργήσουν τέτοια επεισόδια, το προβοκατόρικο κατεστημένο φαίνεται να τα οργανώνει από μόνο του, προκειμένου να δικαιολογήσει την τρομοκρατία σε βάρος των διαδηλωτών.
Μπορεί κάποιοι νέοι να λένε ότι είναι αναρχικοί και να το ’χουν και καύχημά τους. Σκέφτηκαν όμως ποτέ ότι ο αναρχισμός των πολιτικών και οικονομικών συμμοριών βρίσκεται έτη φωτός μπροστά απ’ τους οποιουσδήποτε αναρχικούς. Γιατί μπορεί οι, λεγόμενοι, αναρχικοί να κάνουν κάποιες μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης υλικές ζημίες. Αλλά αυτές σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με τις καταστροφές που προκαλεί το αναρχικότερο από κάθε άποψη κατεστημένο. Το οποίο, πέρα απ’ τις ανυπολόγιστα μεγαλύτερες υλικές καταστροφές, καταστρέφει τις ηθικές και πνευματικές και πολιτισμικές αρχές. Γεγονός που σημαίνει ότι οι μαφιόζοι του κατεστημένου είναι, που περισσότερο απ’ τον οποιονδήποτε άλλο μπορεί και πρέπει «επάξια» να χαρακτηρίζονται αναρχικοί.
Εξάλλου, αφού εμείς θέλουμε να σταθούμε απέναντί τους, δεν θα τους πολεμήσουμε με τα δικά τους όπλα, στα οποία διαθέτουν, συγκριτικά, συντριπτική υπεροπλία. Δίνοντάς τους, έτσι, το δικαίωμα να παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες της δημοκρατίας. Το δικό μας όπλο είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση, φωνάζει ότι ο φασισμός ζει και βασιλεύει, σε κάθε περίπτωση, που το κατεστημένο, επικαλούμενο την ανήθικη εξουσία του, καταδυναστεύει και καταληστεύει το λαό. Όπως συμβαίνει και τώρα, στον τόπο μας. Όπου οι χειρότεροι φασίστες και οι μεγαλύτεροι, στη νεότερη ιστορία της χώρας μας, απατεώνες και προδότες δολοφονούν όχι έναν και δύο αλλά χιλιάδες και εκατομμύρια Ελλήνων. Και συλλήβδην ολάκερη την πατρίδα μας.

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

Ο Χριστός, ο Σωκράτης και ο Βασιλάκης…

Σωκράτης3

Κάποιο απόγευμα στη διάρκεια των παρακλήσεων του 15αυγούστου βρίσκομαι στο ιερό.

Ο Βασιλάκης ένα 4χρονο αγοράκι με κοιτάζει επίμονα. Και ύστερα πλησιάζει και με ρωτάει:

-«Παππούλη, τι είναι ο θάνατος»;

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένα τόσο μικρό παιδάκι μπορεί να υποβάλει ένα τέτοιο καίριο ερώτημα. Και τον παρακαλώ να επαναλάβει το ερώτημά του:

- «Παππούλη, μου ξαναλέει, πες μου τι είναι ο θάνατος»!

Το ερώτημά του με συγκλονίζει: «Πώς είναι δυνατόν, σκέφτομαι, ένα τόσο μικρό παιδί να απασχολείται με ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Που εμείς οι μεγάλοι φαινόμαστε να το προσπερνούμε αδιάφοροι; Και τι απάντηση να του δώσω, όταν, όπως λέει ο Επίκουρος το θάνατο ούτε οι ζωντανοί, ως ζωντανοί, ούτε οι πεθαμένοι, ως πεθαμένοι, μπορούν να τον γνωρίσουν»!

-«Βασιλάκη, αναγκάστηκα να του πω, ο θάνατος είναι σαν τον ύπνο»…

Όμως πειστική απάντηση στο τόσο ξένο για πολλούς, αλλά και τόσο προσωπικό για όλους μας ερώτημα μας δίνει  ο Χριστός στην ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στην ανάσταση του νέου της Ναΐν (Λουκά: Ζ: 11-16).

Για όσους επιθυμούν να μάθουν την απάντηση αυτή, παραθέτω την ηλεκτρονική διεύθυνση του σχετικού κηρύγματος:

https://www.youtube.com/watch?v=1-l2A9aFqD4

Παράλληλα για όσους διαθέτουν χρόνο παραθέτω και μία ραδιοφωνική (μέσω ίντερνετ) συζήτηση με την κ. Ρένα Καλλιγιάννη, σχετικά με το  Χριστό και το φιλόσοφο Σωκράτη, που έγινε την Κυριακή 12-10-14.

Η ηλεκτρονική διεύθυνση της συζήτησης αυτής είναι:

https://www.youtube.com/watch?v=wVJseUuC-w8

Σας ευχαριστώ για την ακρόαση

παπα-Ηλίας

ο σπόρος και το χωράφι…

Χριστός (σιτάρι)«Στην αρχή ήταν ο Λόγος, o οποίος δημιούργησε τα πάντα», μας λέει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη.  Kαι δεν τα δημιούργησε απλά, αλλά και τους έδωσε «λόγο». Τη δυνατότητα, δηλαδή, να συνεννοούνται μαζί του και μεταξύ τους. Έτσι ώστε να βρίσκονται σε αρμονία. Όμως…
Με το προπατορικό αμάρτημα η «γλώσσα» αυτή και η δυνατότητα χάθηκε. Με αποτέλεσμα να επαναστατήσουν όλα εναντίον όλων. Και να έχουμε τον παραλογισμό των φυσικών καταστροφών, τη ζούγκλα των ζώων και τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι, που καθοδηγούμενοι απ’ το λογικό και το θείο φωτισμό, προβληματίστηκαν μ’ αυτή την πραγματικότητα. Όπως οι προφήτες. Οι οποίοι εξέφρασαν την απορία τους: Γιατί, άραγε, οι άνθρωποι δεν ακούνε το λόγο του Θεού και δεν βλέπουν και δεν δοξολογούν τη δύναμη και τη σοφία του; Και η ερμηνεία, που έδωσαν ήταν ότι τύφλωσε η αμαρτία τα μάτια τους και σκλήρυνε την καδιά τους, για να μην μετανοήσουν και σωθούν.

Είναι αξιομνημόνευτο όμως ότι και ο Ηράκλειτος, ο αρχαίος φιλόσοφος, είπε τα ίδια περίπου με τους  προφήτες: Ο «λόγος», λέει ο Ηράκλειτος, μιλάει παντού και πάντα. Κι όμως οι άνθρωποι ζουν απερίσκεπτα.  Κι αυτό φαίνεται κι απ’ αυτά, που λένε κι απ’ αυτά, που πράττουν. Γιατί, ενώ ο λόγος τους μιλάει, μέσα απ’ όλα, η γλώσσα του, τους είναι ξένη. Μ’ όσους κι αν έχω συζητήσει, επισημαίνει, κανείς τους δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτό τα λόγια τους και τα έργα τους  δεν έχουν κανένα νόημα. Και ο λόγος, που δεν βλέπουν και δεν ακούνε είναι το ότι οι ψυχές τους είναι βάρβαρες. Και φταίει σ’ αυτό το γεγονός ότι κατέχονται απ’ τη φοβερή αρρώστια της αλαζονείας. Με αποτέλεσμα όλοι τους να πιστεύουν πως είναι πολύξεροι και ν’ αποφαίνονται από καθέδρας για όλους και για όλα. Ακόμη και για τα πιο σπουδαία και σημαντικά. Και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν ότι την αλήθεια την ξέρει μονάχα ο Θεός»….

Ο Θεός όμως, εκτός απ’ το φυσικό και τον ενδιάθετο λόγο, που μας έδωσε, ήρθε να μας μιλήσει κι ο ίδιος. Αλλά και πάλι τ’ αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Έτσι, ώστε να δημιουργηθεί και μεταξύ των μαθητών του η ίδια απορία, που είχαν οι προφήτες και ο Ηράκλειτος. Στον προβληματισμό τους αυτό ήρθε να δώσει ο Χριστός απάντηση με την παραβολή του σπορέα, που ακούσαμε απ’ το ευαγγελικό ανάγνωσμα  της σημερινής Κυριακής (Λουκά: Η:5-15):

Το πρόβλημα, μας λέει ο Χριστός, βρίσκεται στην ανθρώπινη καρδιά: Κάποιες καρδιές, για παράδειγμα, είναι σαν το δρόμο. Όπου ο σπόρος δεν μπορεί να φυτρώσει. Γιατί ο δρόμος είναι χιλιοπατημένος. Όπως είναι και ο άνθρωπος–ιδεοδρόμιο, ο μπερδεμένος μέσα σε  λαβύρινθους και κυκεώνες μελετών και πληροφοριών και απειράριθμων πλύσεων εγκεφάλου. Ο οποίος, παρότι δεν έκαμε ούτε καν τα πρώτα του πνευματικά μπουσουλίσματα, βγάζει τη γλώσσα του  στο εξωτερικό και το εσωτερικό άπειρο σύμπαν. Και προπάντων αμφισβητεί την εκδοχή ότι όλο αυτό το απέραντο μυστήριο μπορεί να έχει κάποιο δημιουργό…

Άλλες καρδιές είναι σαν την πέτρα. Έχουν πάνω τους λίγο χώμα. Όπου μπορεί να φυτρώσει ο σπόρος. Αλλά δεν μπορεί να ριζοβολήσει και να επιβιώσει. Όπως συμβαίνει και με τους φαινομενικά ευαίσθητους ανθρώπους. Που δέχονται με νθουσιασμό το λόγο της αλήθειας. Αλλά μόλις έρθει η ώρα να δοκιμαστούν,  αφήνονται στη δίνη των περιστάσεων και τα εγκαταλείπουν όλα να γίνουν ερείπια.

Ακόμη υπάρχουν και καρδιές με γόνιμο έδαφος. Που ωστόσο είναι μολυσμένες με σπόρο αγκαθιών. Με αποτέλεσμα μαζί με το σιτάρι να φυτρώνουν και τ’ αγκάθια. Και σαν ισχυρότερα, που είναι, πνίγουν το σιτάρι. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που μπορεί να έχουν πολλές ικανότητες, αλλά έχουν και ισχυρά πάθη. Με αποτέλεσμα να υποκύπτουν στη γοητεία των παθών τους και να μη μπορούν ν΄ ακολουθήσουν το δρόμο πνεύματος.

Όλες αυτές οι καρδιές δεν μπορούν να καρποφορήσουν. Και γι’ αυτό είναι φτωχές και πεινασμένες. Βολοδέρνουν μέσα σε ένα φαύλο κύκλο σισύφειας  ματαιοπονίας. Όπου, όποιον δρόμο κι αν πάρουν, κουτουλάνε σε αλλεπάλληλα και ανυπέρβλητα αδιέξοδα. Και φτάνουν στο σημείο να βλέπουν και το Λόγο του Θεού γεμάτο λάθη και αντιφάσεις, μύθους και παραμύθια. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν να χορτάσουν με τα ξυλοκέρατα των οποιωνδήποτε ιδεολογημάτων και υλικών αγαθών. Τα οποία, όχι μόνο δεν τους χορταίνουν, αλλά περισσότερο μεγαλώνουν το εσωτερικό τους κενό και την πείνα τους.

Υπάρχουν όμως και οι καρδιές, που δεν είναι περιτριγυρισμένες απ’ τ’ αγκάθια ή τις πέτρες και δεν ανεμοδέρνονται  απ’ τους τυφώνες και τους κυκλώνες των παθών. Που βλέπουν μέσα τους και έξω τους το απέραντο μυστήριο, που τις περιτριγυρίζει και πλημμυρίζουν από θαυμασμό για το κόσμημα του κόσμου και το δημιουργό του. Και αρχίζουν  κουβεντολόι μαζί τους. Ένα γλυκό κουβεντολόι, που δεν θέλουν ποτέ να τελειώσει, αλλά εύχονται και προσεύχονται να κρατήσει ως την αιωνιότητα. Και οπλισμένοι με υπομονή και εγκαρτέρηση  παίρνουν το σταυρό της οδύσσειάς τους, με το όραμα  και την πίστη ότι θα φτάσουν στην Ιθάκης της ανάστασής τους…

Ας βάλει, λοιπόν, ο καθένας από μας τον εαυτό του μπροστά στον καθρέφτη ,  που στήνουν μπροστά μας οι προφήτες, ο Ηράκλειτος και ο ίδιος ο Χριστός, για  να προσδιορίσουμε το πνευματικό μας στίγμα και να καθορίσουμε την παραπέρα πορεία μας…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

εγκληματικές οργανώσεις

πλειστηριασμοί

Περί εγκληματικών οργανώσεων ο λόγος. Και παίρνω την αφορμή από πολλές βέβαια περιπτώσεις, αλλά ιδιαιτέρως από το γεγονός ότι εκεί στην πανέμορφη Χαλκιδική ολόκληρα χωριά και δήμοι έχουν χαρακτηριστεί και στιγματιστεί ως  εστίες εγκληματικών οργανώσεων.

Και ποιο είναι το έγκλημα των ανθρώπων αυτών; Το ότι αγαπούνε τον τόπο τους! Ο Θεός τους έδωσε να ζούνε σε έναν πανέμορφο τόπο. Όπου πολλοί άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της Γης και ιδιαίτερα τις βόρειες χώρες επιλέγουν να περάσουν έστω και λίγες μέρες. Όμως την ομορφιά του τόπου αυτού φθόνησε ο διάβολος κι έρχεται να καταστρέψει με το πρόσχημα της επένδυσης, κάποια εταιρία, που ακούει στο όνομα «Ελληνικός Χρυσός». Η οποία μεταβάλει τον τόπο αυτό από όνειρο και παράδεισο, σε κόλαση και εφιάλτη. Και ποια είναι η σχέση του προσδιορισμού «ελληνικός»,  σχετικά με  την Ελλάδα και τους Έλληνες; Απλά χρησιμοποιείται ως καμουφλάζ της περιβαλλοντικής καταστροφής! Αφού το 95% των κερδών θα πηγαίνει στην καναδέζικη εταιρία, το 5% σε κάποιον κύριο Μπόμπολα και στους Έλληνες και την Ελλάδα θα απονέμεται «το παράσημο της ανοιχτής παλάμης»…

Είναι, λοιπόν, εγκληματίες οι άνθρωποι αυτοί; Και είναι ευεργέτες οι καταστροφείς ενός απ’ τους ωραιότερους τόπους της ελληνικής γης; Η απάντηση είναι, νομίζω, αυτονόητη. Αλλά, δυστυχώς, οι ξένες και ντόπιες εγκληματικές οργανώσεις, που, με τα οποιαδήποτε καμουφλάζ τους, λεηλατούν τον τόπο μας, αντί για τα αυτονόητα επιλέγουν τα ακατανόητα και αδιανόητα. Και, επειδή οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν μπορούν να χωνέψουν όλα αυτά τα αφύσικα και εξωφρενικά «βαφτίζονται», εν ονόματι της βίας και της «ύβρης» του νόμου, «εγκληματικές οργανώσεις». Και βέβαια πρώτες και καλύτερες στο στιγματισμό αυτό πρωτοστατούν οι εγκληματικές οργανώσεις κάποιων εξωνημένων ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπατήσεως και εξοντώσεως)! Τα οποία με υπερβάλλοντα ζήλο αγωνίζονται για την ολοκλήρωση της καταστροφής της Ελλάδας και εξαφάνιση των Ελλήνων. Για λογαριασμό των ντόπιων και διεθνών εγκληματικών οργανώσεων.

Βέβαια θα πει κάποιος ότι το λόγο στις περιπτώσεις αυτές τον έχει η Δικαιοσύνη και όχι οι παπάδες. Αλλά κάτι τέτοιο θα ίσχυε αν, η, λεγόμενη, σήμερα Δικαιοσύνη ήταν βέβαια ανεξάρτητη, όπως υποκριτικότατα διατείνονται οι αδυσώπητοι δεσμώτες της.  Όπως όμως από πάμπολλα περιστατικά φαίνεται, είναι ποικιλοτρόπως εξαρτημένη: Από την ηγεσία της, την οποία διορίζει η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία. Την προνομιακή μισθοδοσία, η οποία της προσφέρεται απ’ το κατεστημένο, προκειμένου να διάκειται ευμενώς προς τα ληστρικά του συμφέροντα. Κι ακόμη απ’ την, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, επί τη βάσει της οποίας παίρνει τις αποφάσεις της.

Κι όταν συμβαίνει, σε κάποιες περιπτώσεις, η νομιμότητα να μην επαρκεί για την προώθηση των εγκληματικών σκοπιμοτήτων, επιστρατεύεται ακόμη και η παρανομία. Όπως στην περίπτωση, που καταγγέλλει ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Χριστόδουλος Αγγέλογλου («το χωνί», 21-9-14), σχετικά με την υπόθεση «Ελληνικός Χρυσός», που προαναφέραμε. Όπου «και οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί, του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ εξέδωσαν απόφαση, στην οποία-με πρόφαση και με δόλο-ψεύδονται ασυστόλως. Παρουσιάζοντας το επενδυτικό σχέδιο ως εγκεκριμένο, ενώ είχαν ενημερωθεί ότι αυτό δεν έχει εγκριθεί.…».

Και συμβαίνουν, συχνά,  κάτι τέτοια περιστατικά, γιατί ασκούνται καταφανέστατα αφόρητες πιέσεις, όχι μόνο απ’ τις ντόπιες, αλλά και  τις διεθνείς εγκληματικές οργανώσεις. Οι οποίες «άγουν και φέρουν» πρόσωπα και πράγματα και δρομολογούν καταστροφικά σενάρια σε βάρος λαών και χωρών. Των οποίων οι ηγεσίες μετέρχονται και αυτές, κατά το μάλλον ή ήττον, ρόλους εγκληματικών οργανώσεων. Όπως, δυστυχώς, φαίνεται να συμβαίνει και στη δική μας περίπτωση. Όπου οι μνημονιακές κυβερνήσεις λειτουργούν ως εγκάθετα πιόνια της τρόικας, της οποίας εκτελούν συνταγές γενοκτονίας σε βάρος μας. Και μάλιστα με όλα τα μέσα και σε όλα τα επίπεδα. Και βέβαια, όπως φαίνεται, ασκούν αφόρητες πιέσεις στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης:

Αλλά η συντριπτική πλειονότητα των δικαστικών λειτουργών, εκτός των πολλαπλών πιέσεων, που δέχεται εκ μέρους της εγκληματικής εκτελεστικής εξουσίας, πιέζεται από το άλλο μέρος κι απ’ τη συνείδηση: Ένα σχετικό παράδειγμα: Πολύτεκνος, καρκινοπαθής από το Μεσολόγγι κινδυνεύει να χάσει όσα με μόχθο και ιδρώτα απόχτησε, επειδή με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα,  δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις τοκογλυφικές απαιτήσεις της Τράπεζας. Και βέβαια η Τράπεζα έχει με το μέρος της τους ληστρικούς νόμους, που το τραπεζικό κατεστημένο υπαγόρευσε στους πολιτικούς απατεώνες. Αλλά και οι δικαστές έχουν απέναντί τους τη συνείδησή τους, η οποία τους φωνάζει και τους λέει:

Πώς είναι δυνατόν να πάρετε απ’ τον καρκινοπαθή πολύτεκνο το μόχθο της ζωής του, για να τον προσφέρετε στο ληστρικό τραπεζικό κατεστημένο! Μπορείτε να επιστρέψετε στα σπίτια  σας και να κοιτάξετε στα μάτια τα παιδιά σας και ν’ απολαύσετε την οικογενειακή σας θαλπωρή, όταν λίγο πρωτύτερα έχετε διαπράξει ένα τέτοιο ανοσιούργημα!  Όταν λειτουργήσατε, όχι ως δικαστικοί λειτουργοί, που αποδίδουν δικαιοσύνη, αλλά ως δήμιοι. Αφού εν ονόματι της εγκληματικής νομιμότητας και των πολλαπλών, άνωθεν και έξωθεν, πιέσεων εκδίδετε άδικες αποφάσεις, σε βάρος κάποιων άλλων παιδιών και κάποιων άλλων οικογενειών!

Καθίσταται, λοιπόν, φανερό ότι, όχι οι κάποιες-δυστυχώς ελάχιστες-ομάδες αγωνιζόμενων πολιτών, αλλά οι μαφιόζικες πολιτικές και οικονομικές συντεχνίες συνιστούν εγκληματικές οργανώσεις. Που, εκτός από βόμβες και πυραύλους, μαχαίρια και περίστροφα διαθέτουν τους νόμους. Που όχι μόνο δεν έχουν καμιά σχέση με τη δικαιοσύνη, αλλά είναι ασύγκριτα δολοφονικότεροι κι απ’ τα φονικότερα ακόμη όπλα! Αφού, αντί να λειτουργούν ως χειρουργικά νυστέρια, λειτουργούν ως δολοφονικά εγχειρίδια ! Και συχνά μάλιστα σε βάρος των αθώων!… 

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Υ. Γ.Παρακαλούνται οι φίλοι και οι φίλες, που λαβαίνουν τα κείμενά μου, να τα προωθούν περαιτέρω, γιατί οι εφιάλτες του μνημονιακού καθέστωτος και οι εντολοδότες τους έχουν μπλοκάρει το ιμέηλ μου.

Παπα-Ηλίας

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 63 other followers