οι αλλοτινοί και οι τωρινοί δαιμονισμένοι…

μ'ερκελ-χίτλερ

Γνωρίζετε μήπως την κυρία Σάρα Λουτσία Χάσελ Ρόιζινγκ; Ασφαλώς όχι. Πρόκειται, καθώς μας πληροφορεί η εβδομαδιαία εφημερίδα «το χωνί» (19-10-14), για Γερμανίδα δικηγόρο. Η οποία-σε αντίθεση με τον κ. Σαμαρά, ο οποίος μας υπόσχεται παραδείσους-μας λέει, σχετικά με την πολιτική, που εφαρμόζεται στην Ελλάδα ότι πρόκειται για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Και δεν μιλάει απλώς. Αλλά υπέβαλε εναντίον των υπευθύνων και μήνυση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και το μόνο, που ζητάει απ’ τους δεινοπαθούντες Έλληνες είναι οι μαρτυρικές τους καταθέσεις (στην ηλεκτρονική διεύθυνση: mkiellinikon@gmail.com ή στο τηλέφωνο: 210-9631 950).
Και είναι φανερό ότι η Γερμανίδα δικηγόρος οδεύει σε μετωπική σύγκρουση προς την καταφανέστατα διακείμενη εχθρικά εναντίον μας κυβέρνηση της πατρίδας της, αλλά και την κυβέρνηση της δικής μας πατρίδας. Και όχι μόνο. Αλλά και μεγάλης μερίδας γερμανοτσολιάδων-και μάλιστα θρησκευομένων- οι οποίοι συμπαρατάσσονται ολόψυχα με τα με τα κατηχητόπουλα της Μπίλντεμπεργκ: Τους Αντωνάκηδες, δηλαδή, τους Γιωργάκηδες, τους Βαγγελάκηδες και τα λοιπά ιοβόλα της εφιαλτικής μας πανίδας.
Το έγκλημα αυτό κατά της πατρίδας μας έρχεται να καταγγείλει και το συλλαλητήριο του κινήματος «ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ», που θα γίνει στην κεντρική πλατεία (Δημοκρατίας)του Αγρινίου, την Παρασκευή, 24-10-14 και ώρα 6.30. Με άμεση αναφορά στον αργό θάνατο της τοπικής μας κοινωνίας (Αιτωλοακαρνανίας) εξ αιτίας της καταδίκης, σε αργό θάνατο των Νοσοκομείων Αγρινίου και Μεσολογγίου, απ’ τους δαιμονισμένους του 3ου και του 4ου ράιχ και τους ντόπιους εντολοδόχους τους.

Στους οποίους και είναι αφιερωμένα και τα παρακάτω βίντεο:

1. Το αφιερωμένο στον δαιμονισμένο των Γεργεσηνών και στους ομοτρόπους του όλων των εποχών. Όπως και των σημερινών ασφαλώς:

2. Στον Άγιο Δημήτριο, που υπήρξε θύμα των δαιμονισμένων της εποχής του.

3. Σε εκδήλωση, που έγινε πέρυσι σχετικά με την εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου με αναφορά στους δαιμονισμένους του 3ου και του 4ου ράιχ και των εδώ γερμανοτσολιάδων του:

4. Η ηλεκτρονική διεύθυνση των απαγορευμένων κηρυγμάτων. Όπου οι ιεροεξεταστές του 21ου αιώνα μπορούν να εξακριβώσουν κατά πόσο «κινούμαι στα όρια της αιρέσως», όπως-κατά την προσφιλή και πάγια τακτική τους-ανοήτως και συκοφαντικώς –διατείνονται . Και τέλος:

https://www.youtube.com/channel/UCNoHI5MVnPZbqszIfoqBozg

Ευχαριστώ όλους όσοι θα μπούνε στον κόπο ν’ ακούσουν το ένα ή το άλλο βίντεο ή και όλα ενδεχομένως.

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

προς αντιφασίστες νέους…

αστυνομική βίαΤην ημέρα της μνήμης του αείμνηστου Παύλου Φύσσα έγινε κάποια αντιφασιστική εκδήλωση στην πλατεία Μαρίας Δημάδη, στο Αγρίνιο.
Όπως συνήθως, η προσέλευση των μεγάλων σε ηλικία δεν υπερέβαινε τα δέκα άτομα. Η ευχάριστη όμως έκπληξη ήταν ότι είχαν συγκεντρωθεί πολλοί νέοι, μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω αυτά τα παιδιά, γιατί απόδειξαν με την παρουσία τους ότι δεν ακολουθούν την μοιρολατρία της συντριπτικής πλειονότητας των ενηλίκων. Και ακόμη κάποιων νέων της ηλικίας τους, που, με το πορτοφόλι του μπαμπά τους και της μαμάς τους, απολαμβάνουν το φραπεδάκι τους στις καφετέριες. Χωρίς, ασφαλώς, να σκέφτονται τι θα κάμουν αύριο, όταν οι γονείς τους θ’ αναχωρήσουν για το μακρινό τους ταξίδι…
Ακολούθησα και την πορεία, που έκαμαν μέσα στους δρόμους της πόλης, παρέα με δύο δασκάλους. Και οφείλω να ομολογήσω ότι η γενική συμπεριφορά των παιδιών ήταν καλή. Εκτός από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, που σε δημόσιο χώρο πήγαν να σπάσουν κάποια μάρμαρα. Όπως και η προσπάθειά τους στο τέλος της διαδήλωσης να κάψουν κάδους σκουπιδιών. Eπίσης δεν μου άρεσαν και τα προσβλητικά εναντίον των αστυνομικών συνθήματα. Και το λέω αυτό, παρότι έχω επανειλημμένα αντιμετωπίσει την εκ μέρους των αστυνομικών, βάναυση λεκτική και σωματική βία:
Χαρακτηριστικά θυμάμαι στα νεανικά μου χρόνια τον χωροφύλακα, που στριφογύριζε στο καφενείο του χωριού μου τη γκλίτσα του πάνω από τα κεφάλια μας και ούρλιαζε: «Πάρτε το είδηση, βρε, θα πεθάνετε»!. Και τούτο, επειδή, «τω καιρώ εκείνω» οι συγχωριανοί μου είχαν στη συντριπτική τους πλειονότητα ψηφίσει την ΕΔΑ. Κάθε φορά, που επισκεπτόμουνα το τοπικό αστυνομικό τμήμα ο «καπετάνιος» (σταθμάρχης) με φοβέριζε πως, αν δεν σκύψω, δεν πρόκειται να ιδώ άσπρη μέρα. Έτσι, όταν αργότερα πήγα να δώσω εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, φρόντισαν να με εφοδιάσουν με έναν φάκελο «κοινωνικών φρονημάτων», ειδικού βάρους, προκειμένου να μου κόψουν το δρόμο προς την επιτυχία. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι κάποιοι άλλοι αστυνομικοί, που κατάλαβαν την πλεκτάνη των συναδέλφων τους και των πληροφοριοδοτών τους, επανεξέτασαν την περίπτωσή μου και αποκατέστησαν την αλήθεια.
Στο Πανεπιστήμιο μας ξυλοκοπούσαν αγρίως, επειδή διαδηλώναμε για τα δικαιώματά μας. Αλλεπάλληλες φορές έδειραν τα παιδιά μου, χωρίς να φταίξουν σε τίποτε, απλά και μόνο, για να κάμουν επίδειξη τσαμπουκά και εξουσίας. Και βέβαια, στις περιπτώσεις αυτές, οι οποιεσδήποτε διαμαρτυρίες έπεφταν στο κενό. Γιατί, όπως φαίνεται, οι τέτοιου είδους συμπεριφορές, όχι μόνο επιτρέπονται, αλλά και υπαγορεύονται άνωθεν, προκειμένου να τρομοκρατείται ο λαός και να μην τολμάει να διεκδικήσει το δίκιο του.
Και αυτό φαίνεται από την αγριότητα και τη βαρβαρότητα, με την οποία αντιμετωπίζονται οι διαδηλωτές κάθε φορά, που διαμαρτύρονται για το καθεστώς της πολύπλευρης γενοκτονίας, που έχει επιβληθεί σε βάρος μας. Γιατί, όπως όλα δείχνουν, τους αστυνομικούς δεν τους θέλουν, όπως υποκριτικά ισχυρίζονται, για την προστασία του πολίτη, αλλά για την προστασία του καθενός μεγαλοκλέφτη και μεγαλολήσταρχου χρυσοκάνθαρου τοκογλύφου και αλήτη.
Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι τα προσβλητικά συνθήματα σε βάρος των αστυνομικών συνιστούν λαθεμένη τακτική και συμπεριφορά. Γιατί μεταξύ των αστυνομικών, εκτός απ’ τους ανεγκέφαλους καθεστωτικούς, υπάρχουν και καλοί άνθρωποι, οι οποίοι αδικούνται απ’ τους χλευασμούς, που αδιάκριτα εκτοξεύονται εναντίον τους. Γιατί βρέθηκαν σ’ αυτό το χώρο, όχι επειδή τους άρεσε να παριστάνουν το μπόγια, αλλά επειδή ήθελαν κάπου να σταδιοδρομήσουν. Όπως μπορεί να συμβεί και για πολλούς απ’ τους σημερινούς νέους. Ιδιαίτερα κάτω απ’ τις σημερινές ασφυκτικές, σχετικά με την επαγγελματική αποκατάσταση, συνθήκες.
Παράλληλα είναι λαθεμένες οι οποιεσδήποτε καταστροφές δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας. Γιατί σε τελική ανάλυση είναι «βούτυρο στο ψωμί» του κατεστημένου. Το οποίο χρησιμοποιεί τα περιστατικά αυτά, προκειμένου να δικαιολογεί τη νομική και αστυνομική βαρβαρότητα. Αυτό φαίνεται άλλωστε κι από το γεγονός ότι, όταν δεν υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι να δημιουργήσουν τέτοια επεισόδια, το προβοκατόρικο κατεστημένο φαίνεται να τα οργανώνει από μόνο του, προκειμένου να δικαιολογήσει την τρομοκρατία σε βάρος των διαδηλωτών.
Μπορεί κάποιοι νέοι να λένε ότι είναι αναρχικοί και να το ’χουν και καύχημά τους. Σκέφτηκαν όμως ποτέ ότι ο αναρχισμός των πολιτικών και οικονομικών συμμοριών βρίσκεται έτη φωτός μπροστά απ’ τους οποιουσδήποτε αναρχικούς. Γιατί μπορεί οι, λεγόμενοι, αναρχικοί να κάνουν κάποιες μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης υλικές ζημίες. Αλλά αυτές σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με τις καταστροφές που προκαλεί το αναρχικότερο από κάθε άποψη κατεστημένο. Το οποίο, πέρα απ’ τις ανυπολόγιστα μεγαλύτερες υλικές καταστροφές, καταστρέφει τις ηθικές και πνευματικές και πολιτισμικές αρχές. Γεγονός που σημαίνει ότι οι μαφιόζοι του κατεστημένου είναι, που περισσότερο απ’ τον οποιονδήποτε άλλο μπορεί και πρέπει «επάξια» να χαρακτηρίζονται αναρχικοί.
Εξάλλου, αφού εμείς θέλουμε να σταθούμε απέναντί τους, δεν θα τους πολεμήσουμε με τα δικά τους όπλα, στα οποία διαθέτουν, συγκριτικά, συντριπτική υπεροπλία. Δίνοντάς τους, έτσι, το δικαίωμα να παρουσιάζονται ως δήθεν προστάτες της δημοκρατίας. Το δικό μας όπλο είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση, φωνάζει ότι ο φασισμός ζει και βασιλεύει, σε κάθε περίπτωση, που το κατεστημένο, επικαλούμενο την ανήθικη εξουσία του, καταδυναστεύει και καταληστεύει το λαό. Όπως συμβαίνει και τώρα, στον τόπο μας. Όπου οι χειρότεροι φασίστες και οι μεγαλύτεροι, στη νεότερη ιστορία της χώρας μας, απατεώνες και προδότες δολοφονούν όχι έναν και δύο αλλά χιλιάδες και εκατομμύρια Ελλήνων. Και συλλήβδην ολάκερη την πατρίδα μας.

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

Ο Χριστός, ο Σωκράτης και ο Βασιλάκης…

Σωκράτης3

Κάποιο απόγευμα στη διάρκεια των παρακλήσεων του 15αυγούστου βρίσκομαι στο ιερό.

Ο Βασιλάκης ένα 4χρονο αγοράκι με κοιτάζει επίμονα. Και ύστερα πλησιάζει και με ρωτάει:

-«Παππούλη, τι είναι ο θάνατος»;

Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένα τόσο μικρό παιδάκι μπορεί να υποβάλει ένα τέτοιο καίριο ερώτημα. Και τον παρακαλώ να επαναλάβει το ερώτημά του:

- «Παππούλη, μου ξαναλέει, πες μου τι είναι ο θάνατος»!

Το ερώτημά του με συγκλονίζει: «Πώς είναι δυνατόν, σκέφτομαι, ένα τόσο μικρό παιδί να απασχολείται με ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Που εμείς οι μεγάλοι φαινόμαστε να το προσπερνούμε αδιάφοροι; Και τι απάντηση να του δώσω, όταν, όπως λέει ο Επίκουρος το θάνατο ούτε οι ζωντανοί, ως ζωντανοί, ούτε οι πεθαμένοι, ως πεθαμένοι, μπορούν να τον γνωρίσουν»!

-«Βασιλάκη, αναγκάστηκα να του πω, ο θάνατος είναι σαν τον ύπνο»…

Όμως πειστική απάντηση στο τόσο ξένο για πολλούς, αλλά και τόσο προσωπικό για όλους μας ερώτημα μας δίνει  ο Χριστός στην ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στην ανάσταση του νέου της Ναΐν (Λουκά: Ζ: 11-16).

Για όσους επιθυμούν να μάθουν την απάντηση αυτή, παραθέτω την ηλεκτρονική διεύθυνση του σχετικού κηρύγματος:

https://www.youtube.com/watch?v=1-l2A9aFqD4

Παράλληλα για όσους διαθέτουν χρόνο παραθέτω και μία ραδιοφωνική (μέσω ίντερνετ) συζήτηση με την κ. Ρένα Καλλιγιάννη, σχετικά με το  Χριστό και το φιλόσοφο Σωκράτη, που έγινε την Κυριακή 12-10-14.

Η ηλεκτρονική διεύθυνση της συζήτησης αυτής είναι:

https://www.youtube.com/watch?v=wVJseUuC-w8

Σας ευχαριστώ για την ακρόαση

παπα-Ηλίας

ο σπόρος και το χωράφι…

Χριστός (σιτάρι)«Στην αρχή ήταν ο Λόγος, o οποίος δημιούργησε τα πάντα», μας λέει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη.  Kαι δεν τα δημιούργησε απλά, αλλά και τους έδωσε «λόγο». Τη δυνατότητα, δηλαδή, να συνεννοούνται μαζί του και μεταξύ τους. Έτσι ώστε να βρίσκονται σε αρμονία. Όμως…
Με το προπατορικό αμάρτημα η «γλώσσα» αυτή και η δυνατότητα χάθηκε. Με αποτέλεσμα να επαναστατήσουν όλα εναντίον όλων. Και να έχουμε τον παραλογισμό των φυσικών καταστροφών, τη ζούγκλα των ζώων και τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι, που καθοδηγούμενοι απ’ το λογικό και το θείο φωτισμό, προβληματίστηκαν μ’ αυτή την πραγματικότητα. Όπως οι προφήτες. Οι οποίοι εξέφρασαν την απορία τους: Γιατί, άραγε, οι άνθρωποι δεν ακούνε το λόγο του Θεού και δεν βλέπουν και δεν δοξολογούν τη δύναμη και τη σοφία του; Και η ερμηνεία, που έδωσαν ήταν ότι τύφλωσε η αμαρτία τα μάτια τους και σκλήρυνε την καδιά τους, για να μην μετανοήσουν και σωθούν.

Είναι αξιομνημόνευτο όμως ότι και ο Ηράκλειτος, ο αρχαίος φιλόσοφος, είπε τα ίδια περίπου με τους  προφήτες: Ο «λόγος», λέει ο Ηράκλειτος, μιλάει παντού και πάντα. Κι όμως οι άνθρωποι ζουν απερίσκεπτα.  Κι αυτό φαίνεται κι απ’ αυτά, που λένε κι απ’ αυτά, που πράττουν. Γιατί, ενώ ο λόγος τους μιλάει, μέσα απ’ όλα, η γλώσσα του, τους είναι ξένη. Μ’ όσους κι αν έχω συζητήσει, επισημαίνει, κανείς τους δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτό τα λόγια τους και τα έργα τους  δεν έχουν κανένα νόημα. Και ο λόγος, που δεν βλέπουν και δεν ακούνε είναι το ότι οι ψυχές τους είναι βάρβαρες. Και φταίει σ’ αυτό το γεγονός ότι κατέχονται απ’ τη φοβερή αρρώστια της αλαζονείας. Με αποτέλεσμα όλοι τους να πιστεύουν πως είναι πολύξεροι και ν’ αποφαίνονται από καθέδρας για όλους και για όλα. Ακόμη και για τα πιο σπουδαία και σημαντικά. Και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν ότι την αλήθεια την ξέρει μονάχα ο Θεός»….

Ο Θεός όμως, εκτός απ’ το φυσικό και τον ενδιάθετο λόγο, που μας έδωσε, ήρθε να μας μιλήσει κι ο ίδιος. Αλλά και πάλι τ’ αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Έτσι, ώστε να δημιουργηθεί και μεταξύ των μαθητών του η ίδια απορία, που είχαν οι προφήτες και ο Ηράκλειτος. Στον προβληματισμό τους αυτό ήρθε να δώσει ο Χριστός απάντηση με την παραβολή του σπορέα, που ακούσαμε απ’ το ευαγγελικό ανάγνωσμα  της σημερινής Κυριακής (Λουκά: Η:5-15):

Το πρόβλημα, μας λέει ο Χριστός, βρίσκεται στην ανθρώπινη καρδιά: Κάποιες καρδιές, για παράδειγμα, είναι σαν το δρόμο. Όπου ο σπόρος δεν μπορεί να φυτρώσει. Γιατί ο δρόμος είναι χιλιοπατημένος. Όπως είναι και ο άνθρωπος–ιδεοδρόμιο, ο μπερδεμένος μέσα σε  λαβύρινθους και κυκεώνες μελετών και πληροφοριών και απειράριθμων πλύσεων εγκεφάλου. Ο οποίος, παρότι δεν έκαμε ούτε καν τα πρώτα του πνευματικά μπουσουλίσματα, βγάζει τη γλώσσα του  στο εξωτερικό και το εσωτερικό άπειρο σύμπαν. Και προπάντων αμφισβητεί την εκδοχή ότι όλο αυτό το απέραντο μυστήριο μπορεί να έχει κάποιο δημιουργό…

Άλλες καρδιές είναι σαν την πέτρα. Έχουν πάνω τους λίγο χώμα. Όπου μπορεί να φυτρώσει ο σπόρος. Αλλά δεν μπορεί να ριζοβολήσει και να επιβιώσει. Όπως συμβαίνει και με τους φαινομενικά ευαίσθητους ανθρώπους. Που δέχονται με νθουσιασμό το λόγο της αλήθειας. Αλλά μόλις έρθει η ώρα να δοκιμαστούν,  αφήνονται στη δίνη των περιστάσεων και τα εγκαταλείπουν όλα να γίνουν ερείπια.

Ακόμη υπάρχουν και καρδιές με γόνιμο έδαφος. Που ωστόσο είναι μολυσμένες με σπόρο αγκαθιών. Με αποτέλεσμα μαζί με το σιτάρι να φυτρώνουν και τ’ αγκάθια. Και σαν ισχυρότερα, που είναι, πνίγουν το σιτάρι. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που μπορεί να έχουν πολλές ικανότητες, αλλά έχουν και ισχυρά πάθη. Με αποτέλεσμα να υποκύπτουν στη γοητεία των παθών τους και να μη μπορούν ν΄ ακολουθήσουν το δρόμο πνεύματος.

Όλες αυτές οι καρδιές δεν μπορούν να καρποφορήσουν. Και γι’ αυτό είναι φτωχές και πεινασμένες. Βολοδέρνουν μέσα σε ένα φαύλο κύκλο σισύφειας  ματαιοπονίας. Όπου, όποιον δρόμο κι αν πάρουν, κουτουλάνε σε αλλεπάλληλα και ανυπέρβλητα αδιέξοδα. Και φτάνουν στο σημείο να βλέπουν και το Λόγο του Θεού γεμάτο λάθη και αντιφάσεις, μύθους και παραμύθια. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν να χορτάσουν με τα ξυλοκέρατα των οποιωνδήποτε ιδεολογημάτων και υλικών αγαθών. Τα οποία, όχι μόνο δεν τους χορταίνουν, αλλά περισσότερο μεγαλώνουν το εσωτερικό τους κενό και την πείνα τους.

Υπάρχουν όμως και οι καρδιές, που δεν είναι περιτριγυρισμένες απ’ τ’ αγκάθια ή τις πέτρες και δεν ανεμοδέρνονται  απ’ τους τυφώνες και τους κυκλώνες των παθών. Που βλέπουν μέσα τους και έξω τους το απέραντο μυστήριο, που τις περιτριγυρίζει και πλημμυρίζουν από θαυμασμό για το κόσμημα του κόσμου και το δημιουργό του. Και αρχίζουν  κουβεντολόι μαζί τους. Ένα γλυκό κουβεντολόι, που δεν θέλουν ποτέ να τελειώσει, αλλά εύχονται και προσεύχονται να κρατήσει ως την αιωνιότητα. Και οπλισμένοι με υπομονή και εγκαρτέρηση  παίρνουν το σταυρό της οδύσσειάς τους, με το όραμα  και την πίστη ότι θα φτάσουν στην Ιθάκης της ανάστασής τους…

Ας βάλει, λοιπόν, ο καθένας από μας τον εαυτό του μπροστά στον καθρέφτη ,  που στήνουν μπροστά μας οι προφήτες, ο Ηράκλειτος και ο ίδιος ο Χριστός, για  να προσδιορίσουμε το πνευματικό μας στίγμα και να καθορίσουμε την παραπέρα πορεία μας…

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

yfantis.ilias@gmail.com

εγκληματικές οργανώσεις

πλειστηριασμοί

Περί εγκληματικών οργανώσεων ο λόγος. Και παίρνω την αφορμή από πολλές βέβαια περιπτώσεις, αλλά ιδιαιτέρως από το γεγονός ότι εκεί στην πανέμορφη Χαλκιδική ολόκληρα χωριά και δήμοι έχουν χαρακτηριστεί και στιγματιστεί ως  εστίες εγκληματικών οργανώσεων.

Και ποιο είναι το έγκλημα των ανθρώπων αυτών; Το ότι αγαπούνε τον τόπο τους! Ο Θεός τους έδωσε να ζούνε σε έναν πανέμορφο τόπο. Όπου πολλοί άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της Γης και ιδιαίτερα τις βόρειες χώρες επιλέγουν να περάσουν έστω και λίγες μέρες. Όμως την ομορφιά του τόπου αυτού φθόνησε ο διάβολος κι έρχεται να καταστρέψει με το πρόσχημα της επένδυσης, κάποια εταιρία, που ακούει στο όνομα «Ελληνικός Χρυσός». Η οποία μεταβάλει τον τόπο αυτό από όνειρο και παράδεισο, σε κόλαση και εφιάλτη. Και ποια είναι η σχέση του προσδιορισμού «ελληνικός»,  σχετικά με  την Ελλάδα και τους Έλληνες; Απλά χρησιμοποιείται ως καμουφλάζ της περιβαλλοντικής καταστροφής! Αφού το 95% των κερδών θα πηγαίνει στην καναδέζικη εταιρία, το 5% σε κάποιον κύριο Μπόμπολα και στους Έλληνες και την Ελλάδα θα απονέμεται «το παράσημο της ανοιχτής παλάμης»…

Είναι, λοιπόν, εγκληματίες οι άνθρωποι αυτοί; Και είναι ευεργέτες οι καταστροφείς ενός απ’ τους ωραιότερους τόπους της ελληνικής γης; Η απάντηση είναι, νομίζω, αυτονόητη. Αλλά, δυστυχώς, οι ξένες και ντόπιες εγκληματικές οργανώσεις, που, με τα οποιαδήποτε καμουφλάζ τους, λεηλατούν τον τόπο μας, αντί για τα αυτονόητα επιλέγουν τα ακατανόητα και αδιανόητα. Και, επειδή οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν μπορούν να χωνέψουν όλα αυτά τα αφύσικα και εξωφρενικά «βαφτίζονται», εν ονόματι της βίας και της «ύβρης» του νόμου, «εγκληματικές οργανώσεις». Και βέβαια πρώτες και καλύτερες στο στιγματισμό αυτό πρωτοστατούν οι εγκληματικές οργανώσεις κάποιων εξωνημένων ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπατήσεως και εξοντώσεως)! Τα οποία με υπερβάλλοντα ζήλο αγωνίζονται για την ολοκλήρωση της καταστροφής της Ελλάδας και εξαφάνιση των Ελλήνων. Για λογαριασμό των ντόπιων και διεθνών εγκληματικών οργανώσεων.

Βέβαια θα πει κάποιος ότι το λόγο στις περιπτώσεις αυτές τον έχει η Δικαιοσύνη και όχι οι παπάδες. Αλλά κάτι τέτοιο θα ίσχυε αν, η, λεγόμενη, σήμερα Δικαιοσύνη ήταν βέβαια ανεξάρτητη, όπως υποκριτικότατα διατείνονται οι αδυσώπητοι δεσμώτες της.  Όπως όμως από πάμπολλα περιστατικά φαίνεται, είναι ποικιλοτρόπως εξαρτημένη: Από την ηγεσία της, την οποία διορίζει η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία. Την προνομιακή μισθοδοσία, η οποία της προσφέρεται απ’ το κατεστημένο, προκειμένου να διάκειται ευμενώς προς τα ληστρικά του συμφέροντα. Κι ακόμη απ’ την, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, επί τη βάσει της οποίας παίρνει τις αποφάσεις της.

Κι όταν συμβαίνει, σε κάποιες περιπτώσεις, η νομιμότητα να μην επαρκεί για την προώθηση των εγκληματικών σκοπιμοτήτων, επιστρατεύεται ακόμη και η παρανομία. Όπως στην περίπτωση, που καταγγέλλει ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης π. Χριστόδουλος Αγγέλογλου («το χωνί», 21-9-14), σχετικά με την υπόθεση «Ελληνικός Χρυσός», που προαναφέραμε. Όπου «και οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί, του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ εξέδωσαν απόφαση, στην οποία-με πρόφαση και με δόλο-ψεύδονται ασυστόλως. Παρουσιάζοντας το επενδυτικό σχέδιο ως εγκεκριμένο, ενώ είχαν ενημερωθεί ότι αυτό δεν έχει εγκριθεί.…».

Και συμβαίνουν, συχνά,  κάτι τέτοια περιστατικά, γιατί ασκούνται καταφανέστατα αφόρητες πιέσεις, όχι μόνο απ’ τις ντόπιες, αλλά και  τις διεθνείς εγκληματικές οργανώσεις. Οι οποίες «άγουν και φέρουν» πρόσωπα και πράγματα και δρομολογούν καταστροφικά σενάρια σε βάρος λαών και χωρών. Των οποίων οι ηγεσίες μετέρχονται και αυτές, κατά το μάλλον ή ήττον, ρόλους εγκληματικών οργανώσεων. Όπως, δυστυχώς, φαίνεται να συμβαίνει και στη δική μας περίπτωση. Όπου οι μνημονιακές κυβερνήσεις λειτουργούν ως εγκάθετα πιόνια της τρόικας, της οποίας εκτελούν συνταγές γενοκτονίας σε βάρος μας. Και μάλιστα με όλα τα μέσα και σε όλα τα επίπεδα. Και βέβαια, όπως φαίνεται, ασκούν αφόρητες πιέσεις στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης:

Αλλά η συντριπτική πλειονότητα των δικαστικών λειτουργών, εκτός των πολλαπλών πιέσεων, που δέχεται εκ μέρους της εγκληματικής εκτελεστικής εξουσίας, πιέζεται από το άλλο μέρος κι απ’ τη συνείδηση: Ένα σχετικό παράδειγμα: Πολύτεκνος, καρκινοπαθής από το Μεσολόγγι κινδυνεύει να χάσει όσα με μόχθο και ιδρώτα απόχτησε, επειδή με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα,  δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις τοκογλυφικές απαιτήσεις της Τράπεζας. Και βέβαια η Τράπεζα έχει με το μέρος της τους ληστρικούς νόμους, που το τραπεζικό κατεστημένο υπαγόρευσε στους πολιτικούς απατεώνες. Αλλά και οι δικαστές έχουν απέναντί τους τη συνείδησή τους, η οποία τους φωνάζει και τους λέει:

Πώς είναι δυνατόν να πάρετε απ’ τον καρκινοπαθή πολύτεκνο το μόχθο της ζωής του, για να τον προσφέρετε στο ληστρικό τραπεζικό κατεστημένο! Μπορείτε να επιστρέψετε στα σπίτια  σας και να κοιτάξετε στα μάτια τα παιδιά σας και ν’ απολαύσετε την οικογενειακή σας θαλπωρή, όταν λίγο πρωτύτερα έχετε διαπράξει ένα τέτοιο ανοσιούργημα!  Όταν λειτουργήσατε, όχι ως δικαστικοί λειτουργοί, που αποδίδουν δικαιοσύνη, αλλά ως δήμιοι. Αφού εν ονόματι της εγκληματικής νομιμότητας και των πολλαπλών, άνωθεν και έξωθεν, πιέσεων εκδίδετε άδικες αποφάσεις, σε βάρος κάποιων άλλων παιδιών και κάποιων άλλων οικογενειών!

Καθίσταται, λοιπόν, φανερό ότι, όχι οι κάποιες-δυστυχώς ελάχιστες-ομάδες αγωνιζόμενων πολιτών, αλλά οι μαφιόζικες πολιτικές και οικονομικές συντεχνίες συνιστούν εγκληματικές οργανώσεις. Που, εκτός από βόμβες και πυραύλους, μαχαίρια και περίστροφα διαθέτουν τους νόμους. Που όχι μόνο δεν έχουν καμιά σχέση με τη δικαιοσύνη, αλλά είναι ασύγκριτα δολοφονικότεροι κι απ’ τα φονικότερα ακόμη όπλα! Αφού, αντί να λειτουργούν ως χειρουργικά νυστέρια, λειτουργούν ως δολοφονικά εγχειρίδια ! Και συχνά μάλιστα σε βάρος των αθώων!… 

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Υ. Γ.Παρακαλούνται οι φίλοι και οι φίλες, που λαβαίνουν τα κείμενά μου, να τα προωθούν περαιτέρω, γιατί οι εφιάλτες του μνημονιακού καθέστωτος και οι εντολοδότες τους έχουν μπλοκάρει το ιμέηλ μου.

Παπα-Ηλίας

σποριάδες και λήσταρχοι…

Χριστός (σπείρων)

Σας διαβιβάζω δυο βίντεο:

Το  πρώτο αναφέρεται στο κήρυγμα της επόμενης Κυριακής (12-10-14), που έχει σχέση με την παραβολή του Σπορέως και παράλληλα την τους Πατέρες της Έβδομης Οικουμενικής  Συνόδου. Συνδυάζει τη θεωρία με την πράξη. Και δείχνει ότι η θεωρία, χωρίς την πράξη είναι άκαρπη, ενώ η πράξη, χωρίς τη θεωρία είναι τυφλή:

https://www.youtube.com/watch?v=f_6HN6lOVTk

Το δεύτερο βίντεο αναφέρεται στους πλειστηριασμούς, που απειλούν το σπιτάκι και το χώρο εργασίας του καθενός θύματος της σημερινής μεθοδευμένης χρεοκοπίας εκ μέρους του ληστρικού τραπεζικού συστήματος. Και η συγκεκριμένη περίπτωση αφορά κάποιον πολύτεκνο καρκινοπαθή από το Μεσολόγγι.

Το κίνημα του Αγρινίου «Δικαίωμα στη Ζωή» και το αντίστοιχο κίνημα του Μεσολογγίου ματαίωσαν δύο τουλάχιστο, μέχρι τώρα φορές την εκδίκαση του πλειστηριασμού, ο οποίος ναβλήθηκε για τις 28 Γεναριού το 2015. Οπότε και περιμένουμε να δοθεί και πάλι η οφειλόμενη μάχη εναντίον των αδηφάγων τραπεζιτών, που ελπίζουμε να κερδηθεί.

Η ηλεκτρονική διεύθυνση του βίντεο αυτού είναι:

https://www.youtube.com/watch?v=xp1nST9JiYE

Σας ευχαριστώ για την ακρόαση

Παπα-Ηλίας

δίψα και πίκρα!…

papa ilias6 αντίγραφο

Μικρασία.  Αύγουστος 1922. Βαδίζοντας προς το Σαλιχλί, μέρα και νύχτα, χωρίς κουραμάνα αλλά προπάντων χωρίς νερό, που ήταν ο μεγάλος κίνδυνος, βρήκαμε, κατά τα μεσάνυχτα, μια λούτσα και μέσα σ’ αυτή βουβάλια. Βουτάμε τα παγούρια στις γούβες της λούτσας και πήραμε λίγο νερό. Δεν πίνονταν, γιατί βρωμούσε. Έβαλα γάζα και ρούφηξα λίγο και κρατούσα ανοιχτό το στόμα να φεύγει η βρώμα και να μην ξεράσω, αν και το στομάχι ήταν αδειανό.
Κατά το κολατσιό, φτάσαμε 5-6 χιλιόμετρα έξω απ’ το χωριό και ξεφορτώσαμε λίγο πάνω απ’ τη σιδηροδρομική γραμμή. Ένας στρατιώτης θα πήγαινε κάπου για νερό. Του ’δωσα το παγούρι μου κι ακούμπησα σ’ ένα σακί. Αποκοιμήθηκα αμέσως.
Σε κάποια στιγμή ένας μεταγωγικός άρπαξε το σακί και το κεφάλι μου χτύπησε πάνω στις πέτρες. Ξύπνησα. Ακούω οβίδες. Παρατηρώ ότι έσκαγαν συνέχεια 50 μέτρα κάτω απ’ τη σιδηροδρομική γραμμή. Όλη η πλαγιά σε μήκος χιλιομέτρων κινούνταν απ’ την άτακτη οπισθοχώρηση του στρατού. Όποιος περάσει τον άλλο. Πανικός. Απελπισία. Πίσω έρχονταν το τούρκικο ιππικό. Πήραν και δυο κανόνια δικά μας, όπως μας είπαν. Ευτυχώς, που στο Σαλιχλί ένας λόχος ιππικού πέρασε προς τα εκεί και τους γύρισε πίσω και πήρε και τα κανόνια.

Προχωρώντας βρήκαμε ένα λαγκαδάκι με βρώμικο νερό. Δεν είχα παγούρι. Γιατί αυτόν, στον οποίο το είχα δώσει, για να μου φέρει νερό, δεν τον ξαναείδα. Ήπια αλλά τι να πιω! Βρωμούσε τόσο, που, παρόλη τη δίψα μου, δεν μπορούσα να το κατεβάσω.
Την άλλη μέρα βρήκαμε ένα πηγάδι, που κατέβαινε κανείς κάτω με σκαλιά. Κατέβηκα κι εγώ και ποιος ξέρει πόσες άλλες χιλιάδες. Είχε νερό ελάχιστο ανάμεσα στις πέτρες. Κατόρθωσα από δράμι-δράμι να βρέξω το στόμα μου. Κάπου πιο κάτω βρήκαμε άλλο πηγάδι, που είχε νερό. Εκεί με τα κύπελλα, κρεμασμένα με ζωστήρα, αντλήσαμε και ήπιαμε.

Στο κάτω μέρος είχε αμπέλι. Πήρα κοτρίδια για  να σβήνω τη δίψα.
Βαδίζοντας στο λιοπύρι με άλλους γνωστούς, απ’ τους οποίους κι ένας Δημήτρης Κυρίτσης απ’ τη Ναυπακτία, βρήκαμε σ’ ένα μέρος σωλήνες σκεπασμένους, που δράζανε λίγο νερό, ανακατεμένο με χώμα κόκκινο. Πήρα με το πλουχέρι λίγο και το ’βαλα στο στόμα πηχτό, όπως ήταν. Σε λίγα λεπτά ξεράθηκε κι έβγαζα τώρα από το στόμα στεγνό χώμα. Κανείς δεν είχε νερό, μα εγώ κινδύνευα.
Όπως βαδίζαμε βρήκαμε μια γίδα, που βάδιζε κι αυτή κοντά στους στρατιώτες. Άρμεξα λίγο γάλα στο κύπελλο και το ήπια. Και τότε την έπαθα χειρότερα. Έσκασα από τη δίψα τόσο, που έπεσα κάτω. Τους είπα να φύγουν κι εγώ θα περιμένω τους Τούρκους. Δε μπορούσα πλέον να βαδίσω.
Ο Κυρίτσης όμως επέμενε και τραβώντας με πήρε, λέγοντάς μου πως σ’ ένα μέρος , που βλέπαμε δέντρα, είναι νερό. Φτάσαμε κι εκεί, αλλά τίποτες. Ώσπου το σούρουπο βρήκαμε μια βρύση. Εκατοντάδες προσπαθούσαν να πάρουν νερό στη βρύση και το νερό χύνονταν. Εγώ γονάτισα στα χαλίκια κάτω και παρότι ήταν θολό, ήπια με την ψυχή μου.
Εκεί δίπλα ήταν ένα οίκημα ανοιχτό με τσουβάλια σταφίδα. Γέμισα το σακίδιο. Κατέβηκα από κάτω μέσα σε ένα αμπέλι και μάζεψα κοτρίδια για τη δίψα και γύρισα πίσω να πάρουμε το δρόμο, που ’ταν ψηλότερα, απ’ το αμπέλι.
Μέσα στο οίκημα καθόταν ένας Τούρκος πάνω σε κάτι παλιόρουχα κι ένας στρατιώτης τον φοβέριζε, ενώ αυτός σήκωνε τα χέρια και τον παρακαλούσε. Ο στρατιώτης του ρίχνει μια στα στήθια-πράγμα, που ήταν βέβαια ανανδρία- κι εγώ στη στιγμή έστριψα, για να μη ιδώ τα χάλια του.
Εκεί π’ ανεβήκαμε να πάρουμε το δρόμο, βλέπω δυο στρατιώτες να κάθονται ακουμπισμένοι στα όχτια αμίλητοι. Πλησιάζω και βλέπω πως τα μάτια τους ήταν γεμάτα χώμα. Είχαν πεθάνει από κούραση και ηλίαση.
Βαδίζοντας σουρούπωσε πολύ καλά και βρήκαμε ένα νερόμυλο. Γύρω στ’ αυλάκι ήταν ροϊδιές. Μετά το αυλάκι ήταν δρόμος. Κι άρχιζε έπειτα βουνό με ερείπια βυζαντινής εποχής. Εκεί, στον τοίχο του αυλακιού, είδα ένα φαντάρο να σκεπάζει με τη μαντύα έναν άλλο φαντάρο και να του λέει κλαίγοντας απαρηγόρητα:
-«Τώρα τι να πω εγώ αδερφούλη μου στη μάνα μας, που θα με ρωτάει για σένα»!!!
Έκλαιγε γοερά. Έφυγε μπροστά από μας, αφήνοντας, βέβαια, άταφο τον αδερφό του. Συγκινηθήκαμε όλοι μας και κλάψαμε…

Πόσα άλλα παιδιά έμειναν πεθαμένα κι άφαθτα στη Μικρασία! Και μεταξύ αυτών κι ο Αντώνης της Πετράκαινας.
Είχε λαβωθεί σε μια μάχη. Κι ενώ τον μετέφερναν μαζί με άλλους λαβωμένους στο χειρουργείο, τους έπιασαν οι τσέτες και τους έσφαξαν όλους.
Η Πετράκαινα είχε καημό για τον Αντώνη της. Πέντε, δέκα, εκατό ανθρώπους αντάμωνε την ημέρα, έστω και τους ίδιους, θα τους ρωτούσε από πού έρχονται κι αν άκουσαν τίποτες για τον Αντώνη της.
Όταν απολύθηκα από στρατιώτης, πήγα στο χωριό (Σταυροχώρι Ευρυτανίας) και, σαν ήμασταν συγγενείς, πήγα να τους δω. Καλύτερα να μην πήγαινα. Αν και δεν της είπα πως ήμουνα στη Μ. Ασία, αλλά πως ρχόμουνα απ’ τ’ Αγρίνιο, άρχισε με μια παραπονιάρικη τρεμουλιαστή φωνή να μου λέει:
Γιώργο μ’, μήπους άκσις τίπουτις απ’ αυτού πό’ρχισι για τουν Αντώνη μ’»;
Άρχισε τα κλάματα. Έκλαιγα κι εγώ.

Και δεν ήταν η μόνη φορά, που με ρώτησε για τον Αντώνη της….

(Απ’ την αυτοβιογραφία –«ο ξυπόλυτος δάσκαλος»-

του δάσκαλου Γιώργου Υφαντή, 1902- 1969):

http://xipolitosdaskalos.wordpress.com/%ce%bc-%ce%bf%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%bf%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%b7/

Για την αντιγραφή

Παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 63 other followers