αίρεση είναι ο μονοφυσιτισμός και όχι ο χριστιανοκοινωνισμός!….

Όχι στο μονοφυσιτισμό!…

Το κομβικό σημείο ανάμεσα στην πολιτική και τη θρησκεία είναι η ηθική: Δεν μπορεί να νοηθεί ούτε θρησκεία ούτε πολιτική χωρίς ηθική.
Και βέβαια σε κάθε περίπτωση ψυχή και καρδιά της ηθικής είναι η δικαιοσύνη. Χωρίς την οποία-για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα- κάθε επιστήμη ή θεσμός είναι πανουργία και όχι σοφία.…

Που σημαίνει πώς το Ευαγγέλιο δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μονόπλευρο και μονοφυσιτικό!
Βέβαια ο Χριστός έδωσε προτεραιότητα στη σωτηρία της ψυχής. Δεν αγνόησε όμως και δεν παραμέρισε και τη γήινη πραγματικότητα με τα προβλήματά της. Δεν έκλεισε τ’ αυτιά του και τα μάτια του και πολύ περισσότερο το στόμα του και δεν σταύρωσε τα χέρια του μπροστά στα οποιαδήποτε προβλήματα και τις οποιεσδήποτε ανάγκες των ανθρώπων:
Και μάτια τυφλών άνοιξε και παράλυτους και κωφάλαλους και λεπρούς θεράπευσε. Και πεινασμένους έθρεψε. Και την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων με μύριους τρόπους διακήρυξε…

Πώς όμως διαστράφηκαν τόσο τα πράγματα, ώστε να βρισκόμαστε εδώ, που βρισκόμαστε σήμερα;

Διαστράφηκαν, γιατί, ενώ ο Χριστός ήρθε στη Γη να φέρει μια καινούργια πραγματικότητα, εμείς τον πήραμε άρον-άρον και τον «στείλαμε από εκεί που ήρθε»…
«Έκαμες άσχημα που ήρθες να μας σώσεις! του είπαμε. Εμείς θέλουμε να είμαστε άσωτοι. Θέλουμε τα καλά που μας έδωσες να τα χρησιμοποιούμε όχι για το καλό, αλλά για το κακό των ανθρώπων. Δεν θέλουμε να μας κυβερνούν δίκαιοι, αλλά αδίστακτοι συνειδητά ασυνείδητοι δολοφόνοι!…
Σαν τους τωρινούς τροϊκανούς του εσωτερικού και του εξωτερικού…
» Και γι’ αυτό, άλλωστε, σε σταυρώσαμε. Γιατί, μ’ αυτά που έλεγες και έκανες, υποστήριζες τον άνθρωπο και απειλούσες τα συμφέροντά μας…»!

Και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, έγινε, αργότερα, θα μπορούσαμε να πούμε, ένα είδος σιωπηρής συμφωνίας και συμπαιγνίας ανάμεσα στην πολιτική και την εκκλησιαστική ηγεσία:
«Ασχοληθείτε, είπαν οι πολιτικοί στην εκκλησιαστική ηγεσία, εσείς με τον ουρανό και τον άλλο κόσμο…Κι αφήστε εμάς εδώ στη Γη να κάνουμε ο, τι θέλουμε»!..
Και, δυστυχώς, οι κληρικοί τήρησαν, με θρησκευτική, κατά κανόνα, ευλάβεια τη σιωπηρή αυτή συμφωνία. Κι ακόμη δυστυχέστερα οι πολιτικοί την εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο.
Κι έτσι παρέμεινε αυτός ο κόσμος, όπως ήταν και στην προχριστιανική εποχή: κόλαση και ζούγκλα…

Βέβαια τη διαστροφή αυτή, όπως είναι ευνόητο, την επινόησαν ακριβώς αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για τη λύση ούτε των ουράνιων ούτε των γήινων προβλημάτων.
Και που το μόνο, που τους ενδιαφέρει είναι πώς να χρησιμοποιούν, τόσο τα γήινα, όσο και τα ουράνια προβλήματα, για να προσφέρουν τιμή και λατρεία στη μόνη θεότητα, που πιστεύουν, το μαμωνά.
Που σύμφωνα με το Σοφοκλή είναι το μεγαλύτερο κακό και σύμφωνα με το Χριστό είναι ο αντίποδας του Θεού.

Γεγονός που σημαίνει ότι εκείνο που έχει σημασία δεν είναι το, αν κάποιος πολιτεύεται ή θρησκεύεται, αλλά το πώς. Το αν, δηλαδή, πολιτεύεται ή θρησκεύεται καλά ή άσχημα, δίκαια ή άδικα:

Γεγονός που σημαίνει ότι δεν έκαμε κακή πολιτική ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, λέγοντας στους Γερμανούς ναζί, στα χρόνια της Κατοχής: «Το αίμα αυτών εφ’ υμάς και επί τα τέκνα υμών»! Όταν μέσα στο απόγειο του κανιβαλισμού τους, εκτελούσαν αθώους….
Όπως βέβαια κάνουν και στις μέρες μας. Οπότε δολοφονούν ολάκερο τον ελληνικό λαό. Πάντα, ασφαλώς, με τη σύμπραξη των ντόπιων δωσίλογων και εφιαλτών…

Ενώ κάνουν χειρίστη πολιτική κάποιοι κληρικοί-και μάλιστα μεγαλόσχημοι, οι οποίοι συμπράττουν με τα μνημονιακά κόμματα.
Τα κόμματα των ναζί της Μέρκελ και των τοκογλύφων και σατανιστών της Μπίλντεμπεργκ.
Αυτά και άλλα πολλά θα είχε να αντιτάξει κάποιος σ’ αυτούς που θέλουν το Ευαγγέλιο έξω από τη ζωή και την κοινωνία των ανθρώπων. Και ισχυρίζονται πως η βασιλεία του Θεού είναι μόνο για τον ουρανό…
Ας θυμίζουμε σ’ αυτούς ότι, όπως έλεγε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Τσιριντάνης: «Και η Γη μας είναι ένα από τα’ αστέρια του ουρανού».
Κι ακόμη πιο πέρα πως καθημερινά στο «Πάτερ ημών» δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να παρακαλούμε το Θεό:

Να έρθει η βασιλεία του, «ως εν ουρανώ, και επί της Γης»….
Που σημαίνει ότι αίρεση είναι ο μονοφυσιτισμός και όχι τα κοινωνικά κηρύγματα!…
παπα-Ηλίας

Υ.Γ. Η ηλεκτρονική διεύθυνση του σχετικού με την Ζ.΄ Κυριακή κηρύγματος είναι:

Και συνοδεύεται από τα κηρύγματα:
1. Της Αγίας Παρασκευής:

2. Του Αγίου Πντελεήμονος:

Ευχαριστώ όσους θα τα τιμήσουν με την ακρόασή τους.

παπα-Ηλίας

Ο «μικρός» τσοπάνος…

          Ο  «μικρός» τσοπάνος…

 Ο Ηλίας, που τη μνήμη του γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας δεν συγκαταλέγεται ούτε μεταξύ των δώδεκα “μικρών,” ούτε  μεταξύ των τεσσάρων «μεγάλων» προφητών.  Γιατί απλά είναι ο μέγιστος. Αφού σε αντίθεση με όλους τους άλλους που σημάδεψαν την εποχή τους με τα γραπτά τους μνημεία, εκείνος έγραψε  με το πύρινο κοντύλι  της πίστης ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές των ανθρώπων.

Ωστόσο σήμερα δεν θ’ ασχοληθούμε με τον μέγιστο των προφητών, αλλά με αφορμή τη γιορτή του, θ’ αναφερθούμε σ’ έναν απ’ τους, λεγόμενους, «μικρούς». Του οποίου τη μνήμη γιόρτασε η Εκκλησία πριν από έναν περίπου μήνα (15 Ιουνίου).

Και βέβαια  μιλούμε για τον προφήτη Αμώς.

Με βάση τις ιδέες του, αν ζούσε στην εποχή της ελληνικής «εθνικοφροσύνης», σίγουρα θα τον είχαν στείλει στη φυλακή ή στην εξορία. Κι αν δεν υπόγραφε δήλωση μετανοίας, θα μπορούσε να τον είχαν εκτελέσει κιόλας. Και γιατί όλα αυτά; Απλά και μόνο γιατί πίστευε ότι το κεντρικό πρόβλημα της κοινωνίας είναι η αδικία. Και ότι μοναδική του λύση είναι δικαιοσύνη.

Ωστόσο δεν θα μπορούσε να του καταλογιστεί ότι ήταν οπαδός  του Μαρξ. Αφού έζησε κάπου 26 αιώνες πριν απ’ αυτόν. Κι ούτε να τον συγκαταλέξει μεταξύ των σπουδαγμένων  σε πανεπιστήμια, που μπορεί να έχουν  διαβάσει βιβλία επαναστατικού  και ανατρεπτικού περιεχομένου. Αφού δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας τσοπάνος. Που όμως διέθετε κοφτερό μυαλό και οξεία παρατηρητικότητα, που τον βοηθούσαν να ζει μέσα στον παλμό των γεγονότων της εποχής του.

Έβλεπε, για παράδειγμα,  από το ένα μέρος τα μεγαλοπρεπή παλάτια των πλουσίων κι από το άλλο τις άθλιες τρώγλες των φτωχών. Έβλεπε από εδώ την κακοποιό δύναμη των ισχυρών με την πολυτελή και άσωτη ζωή τους κι από κει την πείνα και τη δυστυχία των αδικουμένων…

Η απάντηση των ισχυρών στις διαμαρτυρίες των φτωχών ήταν περισσότερη καταπίεση και εκμετάλλευση, η τέλεια διαστροφή της δικαιοσύνης και η επιβολή σε βάρος του λαού του νόμου της ζούγκλας.

 Και βέβαια δεν υπήρχε κανένας, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο. Γιατί όσο ψηλότερα στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας ανέβαινε κανείς, τόσο μεγαλύτερη εξαχρείωση συναντούσε. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει και στις μέρες μας.

Όταν όμως ο άνθρωπος δεν βρίσκει γύρω του λύσεις και απαντήσεις, τότε αναγκάζεται να κάνει την  κατακόρυφη κίνηση προς το Θεό. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση του Θεού έρχεται με το “τάδε λέγει Κύριος”. Που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και υπεκφυγές: “Το λιοντάρι βρυχιέται και ποιος δε φοβάται; Ο Θεός διατάσσει και ποιος τολμάει να μην προφητεύει”; Θα  μας πει ο Αμώς. Για να γίνει το στόμα του Θεού και να διακηρύξει στον «καλό» υπόκοσμο της άρχουσας αναρχίας όλων των εποχών:

“Για πολλές αμαρτίες δεν θα σας τιμωρήσω. Αλλά επειδή πουλάτε για χρήματα το δίκιο και συντρίβετε το κεφάλι των αδυνάτων και δολοφονείτε τους φτωχούς, θα σας κάμω να τρέμετε”!

Και βέβαια δεν είχε καλά λόγια για τους βασιλιάδες: “Δεν αγαπάτε το σωστό, τους έλεγε, κι ολοένα και περισσότερο καταδυναστεύετε και καταπιέζετε το λαό. Γι’ αυτό θα χάσετε τη δύναμή σας και τα παλάτια σας θα λεηλατηθούν…”!

Παρόμοια κατακεραυνώνει και τους λειτουργούς της άδικης δικαιοσύνης, επισημαίνοντάς τους: “Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται, για να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο, για να καταδυναστεύεται ο λαός…”.

Αλλά ούτε και τη θρησκευτική υποκρισία και τυπολατρία αντιπαρέρχεται. Αφού για τον Αμώς η θρησκεία δεν είναι νεκροί τύποι και μαγικές τελετουργικές διατάξεις. Είναι τρόπος ζωής. Είναι κοινωνικό αγώνισμα. Θρησκεία, χωρίς ηθική δεν υπάρχει. Αλλά ούτε και ηθική, χωρίς δικαιοσύνη.: “Μισώ και απορρίπτω τις γιορτές σας, φωνάζει στο ιερατείο της εποχής του, και δεν μπορώ να δεχτώ τα πανηγύρια σας και τις θυσίες σας. Μακριά από μένα ο θόρυβος της ψαλμωδίας σας. Το δίκιο θέλω να αναβλύζει σαν νερό και η δικαιοσύνη να γίνεται αστείρευτο ποτάμι…”.

Και βέβαια δεν ήταν στη σκέψη ούτε στις δυνατότητές του να κάμει κάποια κοινωνική επανάσταση. Το μόνο, που μπορούσε να κάνει ήταν να τους προειδοποιήσει για τις οδυνηρές συνέπειες της εξαχρείωσής τους:

 “Αλίμονο σ’ αυτούς, που θέλουν να ιδούν την ημέρα του Κυρίου, φωνάζει! Σκοτάδι θα είναι και όχι φως. Γιατί δεν θα υπάρχει κανένας τόπος καταφυγής. Ούτε ο ουρανός, ούτε τα βάθη της θάλασσας, ούτε ακόμη κι ο άδης. Ιδιαίτερα για κείνους, που καυχιούνται και λένε “εμάς δεν θα μας βρει καμιά καταστροφή…”.

Κι επειδή αυτά και άλλα παρόμοια δεν άντεχαν να τ’ ακούνε,  τον καταδίωκαν. Όπως γίνεται πάντα…

Και βέβαια οι τωρινοί παραμορφωμένοι χαρβαρτιανοί κλπ. κλέφτες και οι ληστές θα πουν ότι πάντοτε κάτι τέτοια λένε οι τσοπάνηδες. Γιατί όχι!  Αφού τα ίδια έλεγε και ο  καλός και μεγάλος τσοπάνης του σύμπαντος! ….

Αλήθεια μπορεί να υπάρξει δυνατότητα και της παραμικρής έστω σύγκρισης του «μικρού» προφήτη Αμώς, που έζησε 800 χρόνια π. Χ. με τους «μεγάλους» της σημερινής εποχής! Με το τοκογλυφικό, για παράδειγμα, σιωνιστικό κατεστημένο, που καυχιέται για την ιουδαϊκή του θρησκεία, που έχει εκ βάθρων  αναποδογυρίσει! Και πολύ περισσότερο με το χριστεπώνυμο πλήρωμα και το χριστιανικό, λεγόμενο, ιερατείο, που γιορτάζουν την μνήμη των προφητών, αλλά χλευάζουν με τα έργα τους τη διδασκαλία και τη ζωή των προφητών!…

Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι τους χωρίζει άβυσσος!…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.worprss.com

e mail: yfantis.ilias@gmail.com

 

 

 

πατριώτες και προδότες…

Αναγκάζομαι να εξηγώ κάθε φορά το γιατί τα κηρύγματα αυτά ονομάστηκαν «απαγορευμένα»…
Στα χρόνια της χούντας κάποιοι μου έλεγαν: Πάτερ κάθε φορά, που μιλάς, μας κόβεις το αίμα. Εσύ μιλάς κι εμείς κοιτάμε την πόρτα μήπως τυχόν και μπουκάρουν κάποιοι ασφαλίτες…
Κάποτε-και πάλι στον καιρό της Χούντας-πήγα στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και λειτούργησα. Στο κήρυγμά μου είπα ότι στη φυλακή μπαίνουν αυτοί, που κάνουν πταίσματα ή και που είναι αθώοι. Οι χονδρέμποροι του εγκλήματος κυκλοφορούν λεύτεροι. Κι ακόμη είναι μεταξύ αυτών, που μας κυβερνούν. Ή και αυτών, που αποφασίζουν και διατάσσουν για το ποιοι θα είναι ελεύθεροι και ποιοι φυλακισμένοι. Και θυμάμαι πως οι γυναίκες ξέσπασαν σε κλάματα και δεν χόρταιναν να με ευχαριστούν. Γιατί αυτά, που άκουσαν ήταν λόγια παρακλητικά (=παρηγορητικά) με βάση το Ευαγγέλιο και όχι ενοχοποιητικά με βάση τις κοινωνικές προκαταλήψεις ή τις νομικές συμβατικότητες…
Πάντα φρόντιζα το κήρυγμα, με αφορμή τα όσα έγιναν και ειπώθηκαν «τω καιρώ εκείνω», να αναφέρεται σε αντίστοιχες καταστάσεις της τωρινής πραγματικότητας. Συμπλέκοντας έτσι την διαχρονικότητα με την επικαιρότητα.
Με βάση αυτό το πνεύμα εκφωνούνταν τα κηρύγματά μου και τα τελευταία χρόνια στη Μητρόπολη Αιτωλοακαρνανίας. Και όλα πήγαιναν καλά. Προπάντων, επειδή άρεσαν ιδιαίτερα στο εκκλησίασμα…
Να όμως, που δεν άρεσαν σε κάποιους γαλαζοπράσινους εγκάθετους, οι οποίοι μετά το περιπαθές ειδύλλιο μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, το πήραν απόφαση να με φιμώσουν. Και, όπως φαίνεται, στις πιέσεις τους υπέκυψε ο Σ/τος Μητροπολίτης κ. Κοσμάς, παρότι ο ίδιος ουδέποτε με είχε ακούσει. Ο οποίος, προκειμένου να δώσει κάποια ευλογοφανή δικαιολογία, έκαμε το ακατανόητο για μητροπολίτη ατόπημα να πει ότι μου απαγορεύει το κήρυγμα, επειδή «κινούμαι στα όρια της αιρέσεως». Βέβαια κανένας δεν τον πίστεψε και δεν τον πήρε στα σοβαρά. Και πολύ περισσότερο οι ιερείς, που επανειλημμένα με είχαν ακούσει…
Ωστόσο δημοσιεύω, τώρα τα κηρύγματα αυτά, προκειμένου ο λαός, που τα άκουγε, να έχει την ευκαιρία να τα ξανακούσει. Αλλά και οι εγκάθετοι να μπορέσουν να βρουν τα στοιχεία με τα οποία θα μπορέσουν να στηρίξουν την περί αιρέσεως βδελυρή συκοφαντία τους. Αλλά και όσοι άλλοι θέλουν να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές.
Γιατί πιστεύω ότι η συντριπτική πλειονότητα θα παραδεχτεί ότι η κοινωνία και η Εκκλησία δεν κινδυνεύουν από τα δικά μου πατριωτικά, σε τελική ανάλυση, κηρύγματα, αλλά απ’ αυτούς, που τα απαγορεύουν. Και προπάντων απ’ την εσχάτη προδοσία αυτών, που, ενώ είναι πράκτορες των εχθρών μας και δολοφόνοι του λαού μας, το παίζουν κυβερνήτες μας…
Τα κηρύγματα, που τώρα δημοσιεύονται, αναφέρονται το πρώτο στη θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ:

Και το δεύτερο στον ομώνυμό μου προφήτη Ηλία. Να διευκρινίσω ότι εκφωνήθηκε στο εκκλησάκι, που βρίσκεται στην τοποθεσία Κυνηγού, στο αυχένα μεταξύ Κούτουπα και Νεραϊδόραχης, στη δυτική κορυφογραμμή του Παναιτωλικού όρους:

Ευχαριστώ όλους όσοι τιμούν τα κηρύγματά μου με την ακρόασή τους.
παπα-Ηλίας

μωρία και μοχθηρία

«Σκοπός και πρόθεσή μου δεν είναι να είμαι τιμωρός αλλά πατέρας»! διατείνεται ο Σ/τος Μητροπολίτης Αιτ/νίας σε συνέντευξή του σε τοπική εφημερίδα.
Και μπορεί να αναρωτηθεί ο καθένας: Από πού κάποιοι δεσποτάδες αντλούν το δικαίωμα να είναι τιμωροί; Όταν ο ίδιος ο Χριστός διακηρύσσει ότι «δεν ήρθα, για να κρίνω, αλλά για να τον σώσω τον κόσμο»! Και από πού προμηθεύτηκαν την εξουσιαστική καταδυνάστευση; Όταν ο Χριστός φωνάζει ότι «δεν ήρθα, για να εξουσιάσω, αλλά για να υπηρετήσω»!
Ενδεχομένως κάποιοι δεσποτόφρονες να πουν: Μα δεν πρέπει να υπάρχει μέσα στην Εκκλησία πειθαρχία; Ασφαλώς και πρέπει! Αλλά πειθαρχία στις πνευματικές και ηθικές αρχές του Ευαγγελίου. Και, σε καμιά περίπτωση, στη μωρλια και μοχθηρία της ρουφιανοκρατίας! Γιατί το προηγούμενο, για παράδειγμα, αγόμενο και φερόμενο, όπως φαίνεται, από τη ρουφιανοκρατία δεσποτικό καθεστώς της Μητρόπολης Αιτ/νίας, εδίωξε πάνω από εβδομήντα ιερείς…
Και ανάλογες,δυστυχώς, περιπτώσεις διωγμού έχουμε και τώρα: Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί, όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει, η περίπτωση του π. Χρισόφορου Μουτάφη. Ο οποίος ανέλαβε και περάτωσε σε μια 5ετία την ανοικοδόμηση του θαυμάσιου διώροφου ναού της Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου. Γεγονός, που τρόχισε τα νύχια και τα δόντια του φθόνου και της απληστίας κάποιων διαπρεπών εκπροσώπων της ρουφιανοκρατίας. Οι οποίοι, μόλις αποπερατώθηκε ο ναός, όρμησαν να κατασαράξουν τον δραστήριο και φιλότιμο ιερέα, για να προωθήσουν κάποιους ημέτερους. Αλλά λογάριαζαν χωρίς το λαό της ενορίας του. Ο οποίος, βλέποντας από κοντά τον έντιμο αγώνα και τις φιλότιμες προσπάθειες του ιερέα, στάθηκε δίπλα του, ανυποχώρητος υπερασπιστής του.
Δόθηκε ρεσιτάλ αυθαιρεσίας σε βάρος του: Εξανάγκαζαν τους εφημερίους να υπογράφουν εναντίον του συκοφαντικά λιβελογραφήματα, τα οποία διαβάζονταν σ’ όλους τους ναούς, της Μητρόπολης Ατ/νίας. Τον έσυραν σε επισκοπικά και συνοδικά δικαστήρια, χωρίς όμως να τολμήσουν να τον καταδικάσουν. Γιατί η αθωότητά του και η αξιότητά του ήταν προφανής, όπως και η μωρία και η μοχθηρία των κατηγόρων του. Τους οποίους αλλεπάλληλες φορές καταδίκασε στα ποινικά δικαστήρια για τις συκοφαντίες τους και τις αυθαιρεσίες τους.
Όλος όμως αυτός ο αναβρασμός είχε σαν συνέπεια, όχι μόνο την πνευματική αλλά και την οικονομική καταβαράθρωση της ενορίας. Με αποτέλεσμα ο ναός να μην μπορεί να επαρκέσει ούτε ακόμη και στις τρέχουσες ανάγκες του. Και, αντί οι αδίστακτοι διώκτες του να ντρέπονται για τη διάλυση της ενορίας, χάλκευσαν εναντίον του τη συκοφαντία ότι για την οικονομική κατάρρευση της ενορίας έφταιγε, δήθεν, το ότι ο παπάς ήταν «κλέφτης». «Κλέφτης» ο παπάς, που με την φιλοτιμία του και την εντιμότητά του ολοκλήρωσε με τη βοήθεια των ενοριτών σε μια 5ετία ένα τεράστιο και θαυμάσιο έργο!…
Αλλά το πλέον ακατανόητο, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι η συκοφαντία αυτή υιοθετήθηκε και από τον ίδιο το Μητροπολίτη. Γεγονός, που επιβεβαιώνεται από τα μέτρα τα οποία έλαβε εναντίον του ιερέα. Δεδομένου ότι αντικατέστησε, ερήμην του, όλως καταχρηστικά και παράνομα, το εκκλησιαστικό συμβούλιο. Του οποίου κάποια μέλη έθεσαν, όπως φαίνεται, ως σκοπό την ψυχική και την ηθική του καταρράκωση. Αφού, όπως λέγεται, τον χλεύαζαν, τον ύβριζαν, τον ενέπαιζαν, τον έφτυναν! Για να προχωρήσει στη συνέχεια ο Μητροπολίτης και στην ατιμωτική του καθαίρεση από την προεδρία του εκκλησιαστικού συμβουλίου. Γεγονός, που ανάγκασε τον π. Χριστόφορο να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Απ’ όπου δικαιώθηκε για μια ακόμη φορά.
Αλλά τι σημασία έχει, αν δικαιώθηκε απ’ το ΣτΕ; Κι αν το δίκιο του είναι βουνό, που το φωνάζουν ακόμη και οι πέτρες! Ο άδικος εναντίον του διωγμός συνεχίζεται αχαλίνωτος…
Ενδεικτικά δε της μιικροψυχίας και της μικρόνοιας είναι και τα παρακάτω εναντίον του, όπως φαίνεται, μέτρα:
Ο ισόγειος ναός (του Αγίου Ανδρέα) ως ζεστότερος το χειμώνα και δροσερότερος το καλοκαίρι είναι προσφορότερος για τις καθημερνές ακολουθίες. Και όμως κλειδώθηκε. Ομοίως και το κάτω απ’ τη σκάλα κουζινάκι. Για το οποίο έχει κλειδί η νεωκόρος, αλλά όχι και ο πρωτεργάτης για την ανέγερση του ναού ιερέας, προκειμένου να μπορεί να πιει ένα ποτήρι νερό. Το διπλανό απ’ την κουζίνα ταπεινό γραφειάκι, όπου ο παπα-Χριστόφορος επικοινωνούσε με τους ενορίτες, κλειδώθηκε. Περιέργως δε και παραδόξως το γραφείο μεταφέρθηκε στη νοτιοδυτική γωνία του ανώγειου ναού (της Αγίας Βαρβάρας) με τη δημιουργία ενός αντιαισθητικού κατασκευάσματος…
Και μπαίνει το ερώτημα: Με τίνος την έμπνευση και την έγκριση διαπράχτηκε το αντιαισθητικό αυτό τερατούργημα; Το ενέκρινε κάποιος αρχιτέκτονας; Αλλά και η κατά συρροή ατιμωτική συμπεριφορά σε βάρος του παπα-Χριστόφορου μπορεί να έχει και την παραμικρή έστω σχέση με πατρικά, όπως διατείνεται ο Σ/τος Αιτ/νίας, σπλάχνα;
Ας επιτραπεί όμως σε μας, που στερούμαστε πατρικών σπλάχνων, να προτείνουμε μια άκρως, όπως πιστεύουμε αποτελεσματική λύση: Να στείλουν τον παπα-Χριστόφορο στο σχεδιαζόμενο τελευταία, χωρίς γυρισμό ταξίδι στον πλανήτη Άρη. Ή να τον κρεμάσουν στην είσοδο του ναού της Αγίας Βαρβάρας. Προς γνώση και συμμόρφωση όσων με σκανδαλώδη φιλοτιμία και ανιδιοτέλεια αγωνίζονται να πραγματοποιήσουν θεάρεστα έργα.
Ίσως, επιτέλους, έτσι, εκτονωθεί η ανίατη μωρία και η ακατάσχετη μοχθηρία του καθεστώτος της ρουφιανοκρατίας!…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e mail: yfantis.ilias@gmail.com

oι δαιμονισμένοι όλων των εποχών…

Οι δαιμονισμένοι όλων των εποχών…

Λυπούμαι, που στη σειρά των κηρυγμάτων δεν υπάρχει κάποιο κήρυγμα, σχετικό με την Β.΄ Κυριακή των Πατέρων (Ματθαίου: Ε: 14-19).
Η έλλειψη σχετικού κηρύγματος οφείλεται στο γεγονός ότι το αρχείο των κηρυγμάτων μου υπέστη λεηλασία από κάποιον χάκερ, ο οποίος έδρασε παράλληλα με τη γνωστή εκ μέρους της Μητρόπολης Αιτ/νίας απαγόρευση. Για να εξαφανίσει επιλεκτικά και το αρχείο των άρθρων μου στην εβδομαδιαία (κυριακάτικη) αθηναϊκή εφημερίδα «το χωνί». Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσά τους. Πάντως η πραγματικότητα είναι αυτή και οφείλω να τη σημειώσω. Όμως…
Οι απώλειες είναι αναπόφευκτες σε έναν πόλεμο. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι αντίπαλοί μας αντιμετωπίζουν, με ανέντιμα, κατά κανόνα, μέσα.
Ωστόσο εμείς, σαν τον αδελφό του Αισχύλου Κυναίγειρο στη μάχη του Μαραθώνα οφείλουμε να παλεύουμε μέχρις εσχάτων.
Και πιστεύω ότι οι ακροατές των κηρυγμάτων της σειράς «απαγορευμένα» θα αποζημιωθούν, στην προκειμένη περίπτωση, με το ιδιαίτερα επίκαιρο κήρυγμα της Ε.΄Κυριακής Ματθαίου, που αναφέρεται στους δαιμονισμένους των Γεργεσηνών. Και το οποίο όποιος θέλει μπορεί να το βρει στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

Ευχαριστώ

παπα-Ηλίας

το τρίγωνο της αδικίας…

Μιλάμε, συνήθως, για τους υπουργούς ή τους λειτουργούς της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης. Ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται, παρά για τους υπουργούς και λειτουργούς της Νομιμότητας. Η οποία Νομιμότητα μπορεί, συχνά, να έχει μικρή ή και μηδαμινή σχέση με την αληθινή Δικαιοσύνη. Αν δεν βρίσκεται σε κατάφωρη αντίθεση και δεν έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με αυτήν. Σχετικά, ιδιαίτερα, με τους λειτουργούς της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης, η πραγματικότητα μας λέει ότι είναι εγκλωβισμένοι-για να μιλήσουμε χονδρικά- μέσα σε ένα: «τρίγωνο αδικίας».

η εξαρτημένη ανεξαρτησία…

Η μία κορυφή του τριγώνου αυτού συνίσταται στην εξαρτημένη ανεξαρτησία. Στο γεγονός, δηλαδή ότι η ηγεσία των λειτουργών της, ορίζεται απ’ την εκάστοτε κυβέρνηση. Και, αν λάβουμε υπόψη το πόσο οι εκάστοτε κυβερνώντες σέβονται τη δικαιοσύνη, αντιλαμβανόμαστε και τα κριτήρια, με τα οποία γίνονται, σε μεγάλο βαθμό, οι επιλογές τους. Που δεν μπορεί παρά να είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, κομματικά ιδιοτελή.
Και κάπως έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι οι μνημονιακοί πρωθυπουργοί δίνουν όρκους πίστεως στον σιωνιστικό ναζισμό. Και υπόσχονται να ικανοποιήσουν όλα του τα ρατσιστικά βίτσια και τα καπρίτσια. Κι από το άλλο μέρος πώς επικυρώνονται από την κορυφή της πυραμίδας της, λεγόμενης Δικαιοσύνης τα μνημόνια και πολλά άλλα εθνοκτόνα και λαοκτόνα νομικά κατασκευάσματα.

οι «χρυσές χειροπέδες»…

Η άλλη κορυφή του «τριγώνου της αδικίας» είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, Που συνίστανται στην προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών. Γεγονός, που από καιρού εις καιρόν παίρνει σκανδαλώδεις διαστάσεις. Όταν εισπράττουν τερατώδεις αυξήσεις και υπέρογκα καθυστερούμενα…
Η προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών αιτιολογείται με την πρόφαση ότι πρέπει, τάχα, να μισθοδοτούνται προνομιακά, για να αποφασίζουν αμερόληπτα και δίκαια. Πράγμα, που αφήνει, κατά κάποιο τρόπο, να υπονοηθεί ότι η συντριπτική πλειονότητα των υπαλλήλων, που δεν μισθοδοτείται προνομιακά, δικαιολογούνται να λειτουργούν άδικα και μεροληπτικά…
Αλλά η πραγματικότητα φωνάζει ότι η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική. Αφού η προνομιακή μισθοδοσία φαίνεται να λειτουργεί, κατά το μάλλον, ως αντικίνητρο για την απονομή ακριβοδίκαιης δικαιοσύνης. Ιδιαίτερα, στην περίπτωση, που οι άνθρωποι των λαϊκών τάξεων βρίσκονται σε αντιδικία είτε με το κράτος είτε με το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Όπου οι «χρυσές χειροπέδες» φαίνονται, σύμφωνα με πάμπολλα παραδείγματα, να υπαγορεύουν αποφάσεις που αλληθωρίζουν προς τα συμφέροντα των γαλαζοαίματων του libro d’ oro. Και χαρακτηριστικό και κραυγαλέο πρόσφατο σχετικό παράδειγμα, είναι η αναστολή απ’ την ανώτατη βαθμίδα της Δικαιοσύνης της δικαίωσης των πολύπαθων καθαριστριών. Με πρόσχημα το δημόσιο συμφέρον. Που εδράζεται, δήθεν, στην προνομιακά άδικη υποστήριξη του γαλαζοαίματου κατεστημένου. Το οποίο αποφαίνεται υπέρ εαυτού και του σιναφιού του, όπως ο φαρισαίος της παραβολής, που κόμπαζε ότι «ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Που, χωρίς οίκτο και έλεος, πετιούνται στον Καιάδα της ανεργίας, χωρίς να τους αναγνωρίζονται ούτε τα ψίχουλα κάποιου πενιχρού μισθού.

η κυκλώπεια νομιμότητα…

Και βέβαια την κορυφή του «τριγώνου της αδικίας» αποτελεί η. Η οποία διαθέτει τον μοναδικό οφθαλμό της ακόρεστης αρπαγής από τα φτωχά βαλάντια του λαού, προκειμένου να πλουτίζει το ντόπιο και διεθνές πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Και με βάση αυτήν την κυκλώπεια νομιμότητα καλούνται να αποφασίζουν κάθε φορά οι δικαστικοί λειτουργοί. Που, με δεδομένη την εντιμότητα της πλειονότητάς τους, εξαναγκάζονται, συχνά, να παίρνουν, υπό το κράτος συνειδησιακών συγκρούσεων, κατάφωρα άδικες αποφάσεις.
Ασφαλώς, πίσω απ’ την άδικη νομιμότητα βρίσκονται οι άδικοι νομοθέτες. Που, ενώ έχουν εγκλωβίσει το λαό και τους δικαστικούς λειτουργούς μέσα σε τρίγωνα και τετράγωνα και πολύγωνα γκέτο αδικίας, οι ίδιοι καμουφλάρουν το όργιο της αλητείας τους με την κουκούλα της ασυλίας. Έτσι, ώστε να περιφρουρούν το δικό τους άδικο και να κλείνουν την πόρτα του δίκιου για το λαό. Για να προσθέτουν πλιάτσικο στο πλιάτσικο και πλούτο στον πλούτο. Το δικό τους και του ληστρικού συναφιού τους. Και φτώχεια στη φτώχεια του καταληστευόμενου λαού…
Κι ύστερα «κόπτονται», τάχα, για κράτος δικαίου και φωνάζουν για ευνομία και ισονομία. Και φλυαρούν ανόητα και ανούσια περί δικαιοσύνης. Και, με περισσή υποκρισία, μέμφονται και απειλούν, κατά το «φωνάζει ο κλέφτης, για να φοβηθεί ο νοικοκύρης», τον έναν ή τον άλλο δικαστικό ή εισαγγελικό λειτουργό, που θα τολμήσει, παρόλα αυτά, να αρθρώσει λόγο και βούληση απονομής δικαιοσύνης Έτσι ώστε και οι δικαστικοί λειτουργοί να τρομοκρατούνται, αλλά και ο λαός να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι οι αρχιτέκτονες και πρωτομάστορες του κακού είναι αυτοί οι ίδιοι…
Που, αν συνειδητοποιούσε, θα τους έστελνε στον αγύριστο. Και όχι μόνο. Αλλά και κάποιους απ’ αυτούς, που έχουν το θράσος να παριστάνουν τους κυβερνήτες θα τους έκλεινε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Όπως αυτές, που αυτοί ετοιμάζουν για κάποιους άλλους, οι οποίοι, συγκρινόμενοι με την ασύγκριτη διαστροφή τους, δεν είναι παρά οι ψιλικατζήδες της κακουργίας.
Και ύστερα απ’ όλα αυτά οι αρχιτέκτονες της αδικίας μιλούν και για ανεξαρτησία της χειροπόδαρα αλυσοδεμένης Δικαιοσύνης. Για την οποία μπορεί να καθένας που κουβαλάει μέσα του έστω και στοιχειώδες περί δικαίου αίσθημα να καταλάβει το κατά πόσο είναι δυνατόν να απονείμει, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, δικαιοσύνη…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e mail: yfantis.lias@gmail.com

Υ.Γ. Χρόνια πολλά στους Κυριάκους και τις Κυριακές. Και όποιοι θέλουν ας ακούσουν το επίκαιρο κήρυγμα στο βίντεο:

η καλή και η κακή πολιτική

Ο Σ/τος Αιτ/νίας, που μου απαγόρευσε το κηρύγμα, δεν με έχει ακούσει ούτε μια φορά να. Απλά άκουσε τα όσα του είπανε οι κοσμικοί και θρησκευάμενοι ρουφιάνοι. Και με τη βάση αυτή «αποφάσισε και διέταξε» την απαγόρευση.
Και αυτό συνιστά βαρύτατο σφάλμα και ελάττωμα. Να ακούς, δηλαδή, μόνο τους ρουφιάνους και όχι κι εκείνους, εναντίον των οποίων οι ρουφιάνοι εκτοξεύουν το δηλητήριό τους.
Κι ένας απ’ τους λόγους για τους οποίους δημοσιεύω τώρα σε βίντεο τα κηρύγματά μου, είναι, για να δώσω την ευκαιρία στον Σ/το Μητροπολίτη Αιτ/νίας ή τον οποιονδήποτε άλλο να μας πει ποια είναι τα σημεία εκείνα των κηρυγμάτων μου από τα οποία προκύπτει ότι «κινούμαι στα όρια της αιρέσεως», όπως συκοφαντικά υποστήριξε ενώπιον των εμβρόντητων ιερέων της Μητρόπολης (16-12-13). Γιατί βέβαια ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι εξόχως σοβαρό και δεν προσφέρεται για καιροσκοπικούς ακροβατισμούς.
Αλλά μπορεί να πούνε κάποιοι:
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τόσο στα κηρύγματά σου, όσο και στα κείμενά σου, πολιτικολογείς!
Αυτό βέβαια δεν το αρνούμαι. Αλλά η πολιτικολογία δεν συνιστά αίρεση. Και θα προχωρήσω ακόμη περισσότερο, για να υποστηρίξω ότι όλοι οι άνθρωποι πολιτεύονται και πολιτικολογούν. Με οτιδήποτε κι αν κάνουν ή λένε. Και είναι προφανές ότι ακόμη και οι άγιοι και η Παναγία και ο ίδιος ο Χριστός αναπόφευκτα πολιτεύτηκαν και πολιτικολόγησαν, ο καθένα με τον τρόπο του. Πολιτεύτηκαν και πολιτικολόγησαν σύμφωνα με το δίκιο και την αλήθεια. Και ασφαλώς είχαν και τις συνέπειες των επιλογών τους, εκ μέρους εκείνων οι οποίοι δεν είχαν τη δυνατότητα να τους αντιμετωπίσουν με λογικά ή ηθικά επιχειρήματα. Τους μαθητές προσπάθησαν να τους φιμώσουν. Αλλά εκείνοι τους αποστόμωσαν με το «πειθαρχείν δε Θεώ μάλλον ή ανθρώποις»! Τον Πρόδρομο, που δεν μπορούσαν να του κλείσουν το στόμα, του έκοψαν το κεφάλι. Και βέβαια το Χριστό τον σταύρωσαν. Και πολλούς άλλους αντιμετώπισαν παρόμοια ή διαφορετικά…
Που σημαίνει ότι και οι φιμωτές και οι ααποκεφαλιστές και οι σταυρωτές και οι πάσης φύσεως δήμιοι και βασανιστές πολιτεύτηκαν και πολιτεύονται με το δικό τους τρόπο. Κι αν δεν μιλούν με το στόμα, μιλούν με το ξίφος, το σταυρό ή τους άδικους νόμους. Κάνοντας, σε κάθε περίπτωση, κακή ή και χείριστη πολιτική.
Όπως αυτοί (λαϊκοί και κληρικοί), που στις μέρες μας στηρίζουν και υποστηρίζουν την ανθελληνική και αντιχριστιανική πολιτική των σιωνιστικών και ναζιστικών μνημονιακών κομμάτων και κυβερνήσεων του τόπου μας. Σε αντίθεση με τα κηρύγματά μου τα οποία σε κάθε περίπτωση, έχουν καθαρά πατριωτικό χαρακτήρα και ανταποκρίνονται στο κοινό περί δικαίου και φιλοπατρίας αίσθημα της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων.
Και κάνω τώρα εδώ αυτή την αναλυτική εισαγωγή, επειδή κάποια απ’ τα βίντεο της Κυριακής (Δ.΄Ματθαίου), της Δευτέρας (Αγίας Κυριακής) και της Τρίτης (Αγίου Προκοπίου) έχουν πολιτικό κατά κάποιο τρόπο χαρακτήρα.
Οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις των κηρυγμάτων αυτών είναι:
1) Δ.΄Ματθαίου: https://www.youtube.com/watch?v=8EWF4hStIcE
2) Αγίας Κυριακής:

3) Αγίου Προκοπίου:

Ευχαριστώ όσους θα έχουν τη διάθεση να τ’ ακούσουν και να τα σχολιάσουν.
παπα-Ηλίας
Υ.Γ. Παραθέτω και τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των τριών μπλοκ μου για όσους θέλουν να έχουν μια πληρέστερη γνώση των ιδεών και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έζησα.
1) Αντιδεσποτικός: http://antidespotiko.wordpress.com/
2)ο ξυπόλυτος δάσκαλος: http://xipolitosdaskalos.wordpress.com/
3) ΥΠΕΡΒΑΣΗ:

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 60 other followers