Archive for the ‘Uncategorized’ Category

μνημονιακά 45άρια…

Αναρχικοί, σύμφωνα με την καθιερωμένη αντίληψη, είναι αυτοί, που δεν υπακούουν στις διάφορες αρχές και εξουσίες. Απ’ την πνευματική όμως και ηθική σκοπιά είναι αυτοί, που δεν υπακούουν στις ηθικές και πνευματικές αρχές. Η Αντιγόνη, για παράδειγμα, ήταν αναρχική απέναντι στην εξουσία του Κρέοντα. Αλλά στην πραγματικότητα με βάση τις ηθικές και πνευματικές αρχές ο αναρχικός ήταν ο Κρέοντας. Όπως άλλωστε ο Χριστός και οι μάρτυρες ήταν αναρχικοί για τις αρχές και εξουσίες της εποχής τους. Αλλά στην πραγματικότητα αναρχικοί και μάλιστα στον υπέρτατο βαθμό ήταν αυτοί που τους υπέβαλλαν σα βασανιστήρια και τους θανάτωναν.
Αλλά ας έρθουμε στο εδώ και το τώρα: Όπου κάποιοι γραμματείς και οι φαρισαίοι της «καθωσπρέπει» κοινωνίας «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» εναντίον του αναρχισμού και της τρομοκρατίας. Και φλυαρούν σχετικά με το αν το νόμιμο είναι και ηθικό. Οπότε προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα: Οι, λεγόμενες, αρχές και εξουσίες άραγε τι είναι ;
Αυτοί, για παράδειγμα, που ψήφισαν τα αλλεπάλληλα μνημόνια, τι είναι; Όταν έσπρωξαν χιλιάδες λαού στην αυτοκτονία που σε τελική ανάλυση είναι δολοφονίες για τις οποίες θα έπρεπε να τους είχαν επιβληθεί ισάριθμες φορές ισόβια δεσμά. Δεδομένου ότι τα νομοθετικά τους μαγειρεία έχουν κάμει νόμο το έγκλημα και κηρύξει παράνομη τη δικαιοσύνη. Κι εντούτοις ακολουθούνται από κοπάδια χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ηλιθίων οπαδών και βραβεύονται συχνά από τους πάτρωνές τους ως ηγετικές προσωπικότητες μεγάλου βεληνεκούς. Με αποτέλεσμα ν’ αποφασίζουν και διατάσσουν να παίρνουν απ’ το δημόσιο κορβανά ηγεμονικές αποδοχές και τερατώδεις αυξήσεις και όσα κάθε φορά θέλουν ως καθυστερούμενα. Την ίδια στιγμή, που αρνούνται στους εργαζόμενους, ακόμη και τα ψίχουλα, που πέφτουν απ’ το πλουσιοπάροχο τραπέζι τους. Ή εξασφαλίζουν για τους περιούσιους εαυτούς τους και το «γαλαζοαίματο» συνάφι τους πολλαπλές θέσεις εργασίας και αντίστοιχες αποδοχές. Τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος των νέων γκρεμοτσακίζονται στον Καιάδα της ανεργίας ή εξαναγκάζονται, προκειμένου να επιβιώσουν, να ρίχνονται εκόντες άκοντες στην περιπέτεια της μετανάστευσης. Ή οι άλλοι που με το πρόσχημα της ελεύθερης αγοράς έχουν κάμει καθεστώς την ασυδοσία της καλπάζουσας ακρίβειας και της τραπεζικής τοκογλυφίας σε βάρος του ανήμπορου ν’ αντισταθεί λαού. Ή ακόμη αυτοί που στην Εκκλησία του Χριστού, την ιδεώδη δημοκρατία, έχουν επιβάλει καθεστώς δεσποτοκρατίας, που είναι όχι απλώς αίρεση, έστω και η χειρότερη, αλλά η εκ βάθρων ανατροπή το Ευαγγελίου! Όλοι αυτοί οι δήθεν αδέκαστοι και αμερόληπτοι σωτήρες του λαού τι είναι; Δεν είναι η αναρχικότερη των οποιωνδήποτε, λεγόμενων, αναρχικών άρχουσα αναρχία! Που πυρπολεί απ’ άκρου εις άκρον και λεηλατεί, συλλήβδην, ολόκληρη την Ελλάδα; Και εκτελεί με τα 45άρια των μνημονίων και άλλων εγκληματικών νομοθετημάτων το σχέδιο δολοφονίας ενός ολάκερου λαού για λογαριασμό δικό τους και διαφόρων άλλων ανθελληνικών συμφερόντων!
Ή μήπως οι πλειστηριασμοί δεν είναι εξοργιστικά εγκλήματα σε βάρος αθώων ανθρώπων; Αφού κατά το πλείστον οφείλονται κυρίως στην παγίδα, που οι δολοφονικοί θεσμοί και οι ντόπιοι εφιάλτες έστησαν σε βάρος του λαού. Δεδομένου ότι ο κάθε νοικοκύρης δανείστηκε, για να στεγάσει τη φαμίλια του, με βάση τις αποδοχές, που είχε πριν την κατακρεούργηση των μισθών και των συντάξεων. Έτσι ώστε, όταν, πέρα από κάθε ηθική και συνείδηση οι εφιάλτες πολιτικοί σε συμπαιγνία με τα καθάρματα των λεγόμενων θεσμών πετσόκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις τους, να έλθουν σε ολοσχερή αδυναμία να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις. Με αποτέλεσμα να τους κατάσχουν τα σπιτάκια τους και τα λοιπά περιουσιακά τους στοιχεία, που απόκτησαν με πολύχρονους μόχθους και ποτάμια ιδρώτα. Και να τους καταστήσουν ανέστιους και ζητιάνους. Και όλο αυτό το ρεσιτάλ αλητείας να γίνεται με τις ευλογίες και τη συνεργία των εκπροσώπων της, λεγόμενης, δικαιοσύνης. Και να προστατεύεται απ’ το, λεγόμενο, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, που στην προκειμένη μεταβάλλεται σε υπουργείο προστασίας του καθενός αλήτη, τοκογλύφου ή μεγαλοτραπεζίτη …
Γεγονός που σημαίνει ότι όλοι αυτοί που διαπράττουν βανδαλισμούς σε βάρος των συνειδήσεων και απεργάζονται το πνευματικό και ηθικό χάος της κοινωνίας, γίνονται ηθικοί αυτουργοί των οποιωνδήποτε άλλων βανδαλισμών και χουλιγκανισμών. Γεγονός που σημαίνει ότι ο αναρχισμός δεν βρίσκεται κάπου στο περιθώριο της κοινωνικής μας ζωής, όπως γενικά πιστεύεται. Αλλά επωάζεται εκκολάπτεται και θεριεύει, κυρίως, στο… κεφάλι του ψαριού. Και ασφαλώς κάτω απ’ αυτό το πρίσμα βρίσκει ηθική δικαίωση το κίνημα των αναρχικών.
Εκείνο που δεν μπορεί να έχει καμιά ηθική δικαίωση είναι οι επιθέσεις των αναρχικών σε βάρος αθώων. Και μάλιστα εκείνων, που αρθρώνουν εύλογες αιτιάσεις για το καθεστώς της ντόπιας και διεθνούς ρεμούλας και δακτυλοδεικτούν τους ενορχηστρωτές και τους σκηνοθέτες της ελληνικής αλλά και παγκόσμιας αθλιότητας. Έτσι που εύλογα μπορεί κανείς να συμπεράνει πως αν από κάποιους απ’ αυτούς βγάλουν τις κουκούλες θα διαπιστώσουν ότι δεν είναι αναρχικοί αλλά πολύ πειθαρχικοί. Όχι βέβαια στα κελεύσματα της πατρίδας και της ηθικής, αλλά στα προστάγματα ξένων και ντόπιων σαφέστατα ανθελληνικών κέντρων.
Θέλει, συνεπώς, η άρχουσα τάξη- όπως υποκριτικότατα διατείνεται- να μοσχοβολήσει η ουρά του ψαριού; Ας φροντίσει να βάλει πρώτα σε τάξη τον εαυτό της! Και να βγάλει απ’ τα δικά της τα μάτια τα δοκάρια του αναρχισμού. Με το να προσπαθούν να πολεμήσουν την αναρχία και την τρομοκρατία με τη βία και την ανήθικη νομιμότητα τη στιγμή, που οι ίδιοι είναι έτη φωτός αναρχικότεροι, απλά και μόνο υπογραμμίζουν την συνακόλουθα αβυθομέτρητη υποκρισία τους…

Advertisements

εισόδια της Παναγίας

Η είσοδος της Παναγίας στα άγια των αγίων είναι μια υπέροχη αλληγορία. Σύμφωνα με την οποία η Παναγία μυήθηκε στο μυστήριο της θεότητας,. Έτσι ώστε να προετοιμαστεί, προκειμένου να φιλοξενήσει στα σπλάχνα της το πέρα από την ανθρώπινη λογική μυστήριο της ενανθρώπισης του Θεού. Και να γίνει η μυσταγωγός του ανθρώπινου γένους…

Ευαγγελιστής Ματθαίος

Ματθαίος (δείπνο)

Ο Ματθαίος ήταν τελώνης, επάγγελμα που δεν το είχαν σε υπόληψη οι Εβραίοι. Ο Χριστός όμως θέλησε να τον συγκαταλέξει μεταξύ των μαθητών του. Γεγονός, που προκειμένου να το γιορτάσει έκαμε τραπέζι, στο οποίο ομοτράπεζοί του ήταν και ομότεχνοί του. Γεγονός που προκάλεσε την δυσμενή κριτική των φαρισαίων. Για να τους αποκριθεί ο Χριστός πως γιατρό δεν χρειάζονται οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι…

γροθιά στη βιτρίνα…

καλός σαμρείτης 4
Κάποιος δοκησίσοφος νομικός θέλησε να παγιδεύσει το Χριστό: «Δάσκαλε, του είπε, τι πρέπει να κάμω, για να κερδίσω την αιώνια ζωή»; – «Ν’ αγαπάς το Θεό και τον πλησίον σου», αποκρίθηκε ο Χριστός. Κι ο νομικός, νιώθοντας ότι αυτοπαγιδεύτηκε, ξαναρώτησε: «Και ποιος είναι ο πλησίον μου»; Για να δώσει αφορμή να ειπωθεί η παραβολή του «Καλού Σαμαρείτη»(Λουκά: Ι: 25-37), η οποία αποτελεί την ευστοχότερη ανατομία της πανανθρώπινης κοινωνίας:
«Κάποιος άνθρωπος, είπε ο Χριστός, κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε σε ενέδρα ληστών Οι οποίοι αφού τον χτύπησαν και τον λήστεψαν, τον εγκατέλειψαν μισoπεθαμένο. Πέρασε, απ’ τον τόπο εκείνο ένας ιερέας. Κι, ενώ είδε τον άνθρωπο, τον προσπέρασε. Το ίδιο έκαμε κι ένας λευίτης. Όμως κάποιος Σαμαρείτης, που περνούσε από κει τον σπλαχνίστηκε και τον περιέθαλψε….».
Τι βλέπουμε στην προκειμένη περίπτωση;
Από το ένα μέρος τον άνθρωπο, ή και ολάκερη την ανθρωπότητα. Κι από το άλλο μέρος τους ληστές. Και δεν έχει καμιά σημασία, αν οι ληστές εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του ποινικού κώδικα ή είναι νόμιμοι μεγαλοκακούργοι: Βασιλιάδες, δηλαδή, πρωθυπουργοί, και πάσης φύσεως εκπρόσωποι της άρχουσας αναρχίας. Οι οποίοι εντούτοις ακούνε σε διάφορες κολακευτικές προσφωνήσεις, όπως μεγαλειότατοι, εξοχότατοι, κλπ.
Κι ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, ανάμεσα στους λύκους και τ’ αρνιά, είναι οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου. Που ενσαρκώνουν-υποτίθεται- την αγάπη και τη δικαιοσύνη. Και έχουν ως έργο τους να προστατεύουν τ’ αρνιά απ’ τους λύκους.
Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα του καθήκοντος, λιποτακτούν. Και πολύ συχνά, όχι μόνο δεν συμπαραστέκονται στους κατατρεγμένους, αλλά και συμπράττουν συχνά με τους διώκτες. Ευλογώντας την τυραννία και διδάσκοντας στους λαούς την τυφλή υποταγή στην κακουργία. Αν δεν γίνονται και οι ίδιοι τύραννοι και εκμεταλλευτές χειρότεροι κι απ’ τους διώκτες …
Και γιατί λιποτακτούν οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου και συμμετέχουν στη συμπαιγνία του κατεστημένου; Γιατί δεν έχουν σπλάχνα, λέει η παραβολή. Και δεν έχουν σπλάχνα, γιατί οι λυκάνθρωποι του κατεστημένου δίνουν αντιπαροχές στους εκπροσώπους της θρησκείας και του νόμου: ηγεμονικές αποδοχές και σκανδαλώδη προνόμια. Κι έτσι η σφαγή των αρνιών γίνεται ανεμπόδιστα. Και συχνά ευλογείται ως έργο…θεάρεστο.
Αν θυμάμαι καλά, όταν ταριχεύουν τα πτώματα, τους αφαιρούν τα σπλάχνα. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου είναι, συχνά, σαν τα ταριχευμένα πτώματα. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους δεν έχουν αγάπη και οι νόμοι τους δεν έχουν δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και οι θρησκείες τους είναι νεκρές και τα νομικά τους καθεστώτα αποπνέουν πτωμαΐνη. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους κάνουν «σταυροφορίες» και «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις. Και οι νόμοι τους σταυρώνουν αθώους και εφευρίσκουν βαστίλλες για την «τρομοκρατία» και μισθοδικεία, για τις τερατώδεις ανισότητες. Ή γκέτο βασανιστηρίων, όπως το Γκουαντανάμο, όπου πνίγονται οι φωνές κάθε αντίστασης…
Όπου όμως οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου λιποτακτούν, οι άνθρωποι, που έχουν σπλάχνα, τολμούν. Κι όσο η ασπλαχνία δεν έχει όρια, τόσο και περισσότερο η ευσπλαχνία είναι ανεξάντλητη. Και δεν σταματάει ποτέ και πουθενά. Και φτάνει ακόμη και μέχρι το Σταυρό! Ο Σαμαρείτης, που είδε και σπλαχνίστηκε το μισοπεθαμένο άνθρωπο, δεν περιορίστηκε να προσφέρει μόνο τις πρώτες βοήθειες. Τον μετέφερε στο πανδοχείο, που την εποχή εκείνη πρόσφερε και νοσοκομειακές υπηρεσίες. Και ανέλαβε τα έξοδά του, μέχρι την τελειωτική θεραπεία…
Έτσι ακριβώς θα ’πρεπε να ’ναι και η Εκκλησία. Πανδοχείο για τις παντοειδείς ανάγκες των ανθρώπων. Όπως τη θέλει ο Καλός Σαμαρείτης, ο Χριστός. Που φρόντισε, όχι μόνο για τη θεραπεία των αρρώστων, αλλά ακόμη και για το ψωμί των πεινασμένων. Κι όχι μόνο η Εκκλησία θα ’πρεπε να ’ναι έτσι, αλλά και το Κράτος. Με τους νομοθέτες του και τους δικαστές του. Που νομιμοποιούν την αδικία και κηρύσσουν παράνομη τη δικαιοσύνη. Για να καταδικάζουν τους αθώους και ν’ αθωώνουν τους κακούργους. Και οι δημόσιες υπηρεσίες. Που συνήθως επικαλούνται τη νομιμότητα, προκειμένου να ταλαιπωρούν το φτωχό λαό, ενώ κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στο όργιο αυθαιρεσίας των διαφόρων χρυσοκανθάρων. Και με αυτό το πνεύμα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όλα τα κοινωνικά προβλήματα και τα θύματα της κοινωνικής αδικίας και αναλγησίας. Πάντοτε. Και όχι μόνο, περιστασιακά και καιροσκοπικά, «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις»…
Δεν επέλεξε τυχαία ο Χριστός το Σαμαρείτη. Τον επέλεξε, γιατί ο Σαμαρείτης για τους ανθρώπους της θρησκείας και του νόμου εθεωρείτο απόβλητος, παράνομος, σχισματικός και αιρετικός. Το παράδειγμα του Σαμαρείτη ήταν η γροθιά του Χριστού στη βιτρίνα του κατεστημένου των «σεβασμιότατων» και «εξοχότατων». Πίσω απ’ την οποία ελλοχεύει η νωθρότητα, η συμπαιγνία, η προδοσία και το έγκλημα.
Κι από το άλλο μέρος θέλησε να αναδείξει τη μοναδική μεγαλειότητα και σεβασμιότητα, που είναι ο άνθρωπος, που έχει σπλάχνα για το συνάνθρωπό του. Τον άνθρωπο της ανάγκης, τον άρρωστο, τον πεινασμένο και καθένα, που καταδυναστεύεται και καταληστεύεται. Κι αυτός, ο συμπαραστάτης, σύμφωνα με την παραβολή, είναι ο «πλησίον». Αυτός και κανένας άλλος!…
Όλοι οι άλλοι είναι μακριά απ’ το συνάνθρωπό τους. Κι ακόμη μακρύτερα απ’ το Θεό. Συνεργάτες και συνεταίροι της ληστοσυμμορίας. Κι ας έχουν βαρύγδουπους τίτλους, Κι ας φορούν επιβλητικές τηβέννους και χρυσοποίκιλτα άμφια….
Άλλωστε ποιος αμφιβάλλει ότι η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη αποτελεί ακριβέστατη ακτινογραφία της τωρινής τραγωδίας, της πατρίδας μας; Και πως αυτός που καθυστερεί απελπιστικά αυτή την ώρα είναι ακριβώς ένας Καλός Σαμαρείτης!…

μακάριοι οι δεδιωγμένοι…

Χρυσοστομος

Υπάρχει νια σειρά αγίων κληρικών, που διώχτηκαν και εξοντώθηκαν, όχι απ’ τους Νέρωνες και τους Διοκλητιανούς, αλλά απ’ τους δεσποτάδες. Πέντε εκ των οπoίων, κατά συγκυρία, γιορτάζονται στο Αο 15νθήμερο του Νοεμβρίου. Μεταξύ των οποίων είναι ο Ιάκωβος ο πρεσβύτερος, ο Ιάκωβος ο διάκονος και Διονύσιος ο μοναχός, οι οποίοι κατηγορήθηκαν απ΄το Δεσπότη της Άρτας στην τουρκική εξουσία και, ύστερα από φρικτά βασανιστήρια κρεμάστηκαν στην Αδριανούπολη. Είναι ακόμη ο διωγμένος απ’ τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Άγιος Νεκτάριος, που γιορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου. Και τέλος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που γιορτάζεται στις 13 Νοεμβρίου και στην περιπετειώδη ζωή και το τέλος του οποίου είναι αφιερωμένο το στιχούργημα, που απαγγέλλουμε στη συνέχεια, ύστερα από μικρή εισαγωγή:

ο πάμπτωχος πλούσιος
 

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα στομάχι να χορτάσει και ένα σώμα να ντύσει και βέβαια ορισμένα χρόνια να ζήσει.
Που ασφαλώς δεν εξαρτώνται ούτε από το πόσο και τι θα τρώει ούτε απ’ το τι και πώς θα ντύνεται.
Κι όμως πολλοί σωριάζουν τρόφιμα και ενδύματα σάμπως να έχουν χιλιάδες σώματα να ντύσουν και χιλιάδες και χιλιάδες στομάχια να χορτάσουν.
Και συμπεριφέρονται σάμπως να πρόκειται να ζήσουν χιλιάδες χρόνια. Και ασφαλώς οι περισσότεροι τους θεωρούν σοφούς και ευτυχισμένους. Αλλά ο Χριστός Χριστός τους θεωρεί απλά και μόνο άφρονες και ταλαίπωρους…

«Μακάριοι οι φτωχοί»…

άγιος Νεκτάριος θαυματουργός

Ο Άγιος Νεκτάριος είναι κλασσική περίπτωση αγίου, που όχι μόνο διώχτηκε απ’ τη δεσποτοκρατία και τους αυλικούς της, αλλά και συκοφαντήθηκε με το χειρότερο τρόπο. Σύμφωνα με την πάγια τακτική των δεσποτάδων, όταν διώκουν κάποιον, να τον φορτώνουν και με την ανάλογη λάσπη προκειμένου να δικαιολογήσουν την εναντίον του εγκληματική συμπεριφορά τους. Αλλά «άλλες οι βουλές των ανθρώπων κι αλλιώς ο Θεός ορίζει» τη ζωή του καθενός ανθρώπου. Κι αυτούς, που εξευτελίζουν οι άνθρωποι, τους δοξάζει ο Θεός. Αλλά περισσότερα στο βίντεο, που ακολουθεί: