Archive for the ‘Uncategorized’ Category

η εκπληκτική πίστη…

εκατονταρχοςστο βίντεο, που ακολουθεί!….

Ο εκατόνταρχος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής παρακαλεί το Χριστό να θεραπεύσει το δούλο του. Και ο Χριστός του λέει ότι θα πάει στο σπίτι του να τον θεραπεύσει. Αλλά ο εκατόνταρχος του αποκρίνεται ότι είναι αμαρτωλός και δεν είναι άξιος να δεχτεί το Χριστό στο σπίτι του και ότι αρκεί πει μια μόνο κουβέντα και ο δούλος του θα θεραπευτεί. Πίστη, που εξέπληξε το Χριστό. Ο οποίος και ικανοποίησε το αίτημά του. Αλλά περισσότερα στο βίντεο, που ακολουθεί:

Report

Advertisements

Ο γιδοβοσκός…

αμώς προφήτης

Αν ζούσε στην εποχή της εθνικοφροσύνης, σίγουρα θα τον είχαν στείλει στη φυλακή ή στην εξορία. Κι αν δεν υπόγραφε δήλωση μετανοίας, μπορεί να τον είχαν εκτελέσει κιόλας. Και γιατί όλα αυτά;

Γιατί πίστευε ότι το κεντρικό πρόβλημα της ζωής είναι το κοινωνικό. Ασφαλώς δεν ήταν οπαδός του Μαρξ, αφού έζησε 26 αιώνες πριν απ’ αυτόν. Και βέβαια δεν είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμια ούτε διαβάσει βιβλία επαναστατικού και ανατρεπτικού περιεχομένου. Ήταν ο προφήτης Αμώς, που δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γιδοβοσκός. Διέθετε όμως κοφτερό μυαλό, οξεία παρατηρητικότητα και ζούσε στον παλμό των γεγονότων της εποχής του:

Έβλεπε από το ένα μέρος τα μεγαλοπρεπή παλάτια των πλουσίων κι από το άλλο τις άθλιες καλύβες και τις σπηλιές των φτωχών. Από κει την πολυτέλεια και την ασωτία κι από δω την πείνα και τη δυστυχία. Την κακοποιό δύναμη των ισχυρών και τους στεναγμούς των θυμάτων τους…

Η απάντηση στις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση των φτωχών ήταν εκ μέρους της άρχουσας αναρχίας περισσότερη καταπίεση και εκμετάλλευση σε βάρος τους. Και βέβαια δεν υπήρχε κανένας, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο. Γιατί όσο ψηλότερα στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας ανέβαινε κανείς, τόσο μεγαλύτερη εξαχρείωση συναντούσε. Με πρώτο και καλύτερο το παλάτι. Και η θρησκεία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν αποστεωμένο οργανισμό νεκρών εξωτερικών τύπων και τελετουργικών διατάξεων.

Αλλά, όταν συμβαίνει να μη βρίσκει ο άνθρωπος γύρω του λύσεις και απαντήσεις, τότε αναγκάζεται να κάνει την κατακόρυφη κίνηση προς το Θεό. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση του Θεού συνίσταται στο «τάδε λέγει Κύριος». Που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και υπεκφυγές: «Το λιοντάρι βρυχιέται και ποιος δε φοβάται; Ο Θεός διατάσσει και ποιος τολμάει να μην προφητεύει»; Και με αυτή τη βάση ο Αμώς, χτυπάει κατευθείαν στο στόχο του:

Ο Θεός λέει όλα μπορεί να τα συγχωρήσει, εκτός απ’ την καταδυνάστευση των φτωχών: «Για τρεις και για τέσσερις αμαρτίες δεν θα σας τιμωρήσω. Αλλά επειδή πουλάτε για χρήματα το δίκιο και συντρίβετε το κεφάλι των φτωχών, θα σας κάμω να τρέμετε, όπως τα’ άχυρα πάνω στην άμαξα».

Και για τις γυναίκες, που υποκινούσαν τους άντρες τους να λεηλατούν και να καταληστεύουν το λαό, για να καλοντύνονται και να καλοπερνούν, χρησιμοποιεί ωμές εκφράσεις: «Γελάδες της Βασάν, λέει, που υποκινείτε τους άντρες σας να καταπιέζουν και καταθλίβουν τους φτωχούς, θα ’ρθει στιγμή, που γυμνές και με δικέλλες θα σας διώξουν απ’ τα σπίτια σας…»

Και βέβαια δεν έχει καλά λόγια για τους βασιλιάδες: «Δεν αγαπάτε το σωστό, τους λέει κι ολοένα και περισσότερο καταδυναστεύετε και καταπιέζετε το λαό. Γι’ αυτό θα χάσετε τη δύναμή σας και τα ανάκτορά σας θα λεηλατηθούν…». Και για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης δεν έχει να πει καλύτερα λόγια: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται, για να διαπράττουν το εξωφρενικότερο έγκλημα: Να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο, για να καταπιέζουν το λαό…». Και ασφαλώς δεν προσπερνάει τη θρησκεία. Για τον Αμώς θρησκεία, χωρίς ηθική δεν υπάρχει. Αλλά ούτε και ηθική, χωρίς δικαιοσύνη: «Μισώ και απορρίπτω τις γιορτές σας, λέει για λογαριασμό του Θεού, και δεν μπορώ να δεχτώ τα πανηγύρια σας και τα ολοκαυτώματά σας και τις προσφορές και τις θυσίες σας. Μακριά από μένα ο θόρυβος της ψαλμωδίας σας και ο ήχος της λύρας σας. Το δίκιο θέλω να αναβλύζει σαν νερό και η δικαιοσύνη να γίνεται αστείρευτο ποτάμι…».

Και βέβαια δεν ήταν στη σκέψη ούτε στις δυνατότητες του προφήτη να κάμει κάποια κοινωνική επανάσταση. Το μόνο, που μπορούσε να κάνει ήταν να προαναγγείλει τις συνέπειες της υπερβάλλουσας αδικίας τους. Και αυτές δεν μπορεί να είναι άλλες απ’ την καταστροφή: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που θέλουν να ιδούν την ημέρα της καταστροφής. Σκοτάδι θα είναι και όχι φως. Κανένας δεν θα μπορεί να σωθεί. Θα φεύγει απ’ το λιοντάρι και θα τον κατασπαράζει η αρκούδα. Θα κρύβεται απ’ την αρκούδα και στην κρυψώνα του θα τον δαγκώνει το φίδι. Και δεν θα υπάρχει κανένας τόπος καταφυγής. Ούτε ακόμη ο ουρανός ή τα βάθη της θάλασσας. Ιδιαίτερα για κείνους, που καυχιούνται και λένε «εμάς δεν θα μας βρει καμιά καταστροφή…». Κι επειδή αυτά δεν άντεχαν να τ’ ακούνε, τον καταδίωξαν. Όπως γίνεται πάντα…

Συμπερασματικά: Για τον Αμώς η θρησκεία δεν είναι νεκροί τύποι και μαγικές τελετουργικές διατάξεις. Είναι τρόπος ζωής. Είναι κοινωνικό αγώνισμα. Αγώνας για περισσότερη δικαιοσύνη. Για έναν κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη ευτυχία. Αυτό που οι “έχοντες και οι κατέχοντες» θεωρούν αποκλειστικό δικαίωμά τους. Αλλά που ο προφήτης βέβαια το θεωρεί δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Βέβαια οι τωρινοί κλέφτες και εφιάλτες θα πουν ότι κάτι τέτοια λένε οι γιδάρηδες, οι αντεθνικώς δρώντες ή ο «αλλοπρόσαλλος όχλος». Αλλά να που τα ίδια ακριβώς έλεγε κι ο τσοπάνης του σύμπαντος, ο «καλός ποιμένας». Που βέβαια, επειδή έλεγε τέτοια παράνομα και απαγορευμένα, «δια ταύτα» φρόντισαν οι νομιμόφρονες λήσταρχοι να τον σταυρώσουν. Για να του δώσουν να καταλάβει ότι η άρχουσα αναρχία δεν «θύει και απολύει» μόνο τα πρόβατα, αλλά και τους καλούς τσοπάνηδες. Όπως πάντα…

Άμποτε να ’χαμε κι εμείς κάποιους κυβερνήτες και δικαστές και αρχιερείς σαν το γιδοβοσκό Αμώς. Αντί των παραμορφωμένων στα σιωνιστικά και ναζιστικά χαλκεία της Ζήμενς, της Μπίλντεμπεργκ και άλλων παρόμοιων ιδρυμάτων…

ιεροεξεταστές…

Γαλιλαίος

Γεννήθηκα σε εποχή αφόρητης αδικίας και συνακόλουθης δυστυχίας. Εξαιτίας βέβαια της ιταλικής και γερμανικής μπότας, αλλά και το ακατανόητου εμφύλιου. Οπότε οι Έλληνες σκοτώνονταν μεταξύ τους, για να εξυπηρετήσουν το εμπόριο όπλων και θανάτου των «συμμάχων» μας Άγγλων και Αμερικανών.

Η απόδραση από το γκέτο αυτό εξαιρετικά δύσκολη. Διότι το επιτηρούσαν, αφενός ο «καπετάνιος» ενωμοτάρχης, που απειλούσε κι έδερνε και αφετέρου κάποιοι φθονεροί συγχωριανοί. Που, μαζί με τον «καπετάνιο» μεριμνούσαν ώστε α με εφοδιάσουν με ένα άκρως επιβαρυντικό «φάκελο». Όπου, λόγω της τυφλής μοχθηρίας και αγραμματοσύνης τους δεν ήξεραν κυριολεκτικά τι έλεγαν.

Ο μοναδικός δρόμος διαφυγής απ όλη αυτή την αθλιότητα φαινόταν να είναι ο δρόμος του Ευαγγελίου. Όπου με όπλο την ευαγγελική αλήθεια θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει και να παλέψει για τη δικαιοσύνη. Αλλά, δυστυχώς το κάστρο της Εκκλησίας μας ήταν a priori προδομένο εκ των έσω. Και, προκειμένου να επιβιώσει κάποιος στο χώρο αυτό, θα έπρεπε να εγκαταλείψει κάθε σχετικό με τη δικαιοσύνη όνειρο και να περάσει κάτω απ’ τα Καυδιανά Δίκρανα της αδικοκρατούσας Δεσποτοκρατίας. Που και αυτή είναι ένα απ’ τα πλοκάμια του παγκόσμιου κατεστημένου. Αφού διαθέτει πολλούς, όπως θα ’λεγε κι ο Αδόλφος, τρόπους για να βάλει τον ανοικονόμητο στο περιθώριο και τελικά να τον πετάξει στον Καιάδα.

Ως μοναδικός τρόπος αντίστασης, υπήρχε «τω καιρώ εκείνω» ο Τύπος, όπου αποτεινόμουνα με κάποιες επιστολές. Εκ των οποίων μερικές δημοσιεύονταν πλήρεις. Αλλά οι περισσότερες δεινά ακρωτηριασμένες και κάποτε τελείως παραλλαγμένες, σε τρόπο ώστε να μη μπορώ να καταλάβω ούτε εγώ ο ίδιος τι έλεγαν.

Αλλά να που στα 71 μου χρόνια ανακάλυψα το διαδίκτυο. Με την ελπίδα ότι σ’ αυτό θα εύρισκα επιτέλους ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Αλλά φευ και πάλι διαψεύστηκα οικτρά. Γιατί μπορεί στο χώρο αυτό να κυκλοφορούν κάθε είδους ανοησίες και βρωμιές, αλλά η αλήθεια, η δικαιοσύνη και ο πατριωτισμός και ο, τι μπορεί να έχει σχέση με Ευαγγέλιο αποτελούν θανάσιμα αμαρτήματα καταδικασμένα a priori με ολοσχερή εξαφάνιση. Και ο λόγος; Είναι απλός: Το μέσον αυτό ανήκει, όπως και η τηλεόραση στην αποκλειστική ιδιοκτησία του σατανά. Με τη διαφορά ότι η μεν τηλεόραση αποσκοπεί στην ομαδική και κοινωνική αποχαύνωση και αποβλάκωση το δε διαδίκτυο στην ατομική. Που σημαίνει ότι οι γενιές του μέλλοντος θα δεινοπαθήσουν μέσα στα ασφυκτικά δίχτυα του διαδικτύου και της τηλεόρασης, που συνιστούν τα δυο αδυσώπητα σαγόνια της συζυγίας ναζισμού και σιωνισμού.

Απ’ τη στιγμή, λοιπόν, που μπήκα στο διαδίκτυο, κατάλαβα ότι βρέθηκα όχι σ’ ένα χώρο ελευθερίας, όπως είχα φαντασθεί, αλλά αδίστακτου και αδυσώπητου φασιστικού ολοκληρωτισμού. Απ’ την αρχή κάποιοι «καλοί φίλοι» έσπευσαν να με προειδοποιήσουν ότι μ’ αυτά που έγραφα και έλεγα, δεν θα περνούσα καθόλου καλά. Και, επειδή «δεν συνεμορφώθην με τις υποδείξεις», το 2010 μου κατάργησαν το ο μπλοκ μου στην Google, για να αναγκαστώ να μετοικήσω στην Word press. Βέβαια τον πρώτο λόγο στη δίωξη εναντίον μου τον είχαν οι εκάστοτε κομματορουφιάνοι. Όταν ήταν στην εξουσία η ΝΔ, οι ΠΑΣΟΚοι εξυμνούσαν τα γραφόμενά μου και τα λεγόμενά μου. Κι όταν ήρθαν στην εξουσία οι ΠΑΣΟΚοι με επαινούσαν οι ΝουΔούλοι. Και πάμπολλα σάιτ και εφημερίδες αναδημοσίευαν τα κείμενά μου. Αλλά, όταν πραγματοποιήθηκε εκείνο το «τρυφερό» ειδύλλιο μεταξύ της Σκύλλας του Σαμαρά και της Χαρυβδης του Βενιζέλου, επέπεσαν ομοθυμαδόν εναντίον μου. Και μάλιστα έδωσαν γραμμή στις εφημερίδες και τα σάιτ, που μέχρι τότε δημοσίευαν τα κείμενά μου να με αποκλείσουν πάραυτα από παντού. Δεδομένου ότι τα κείμενά μου ήταν πατριωτικού περιεχομένου και σε καμιά περίπτωση δεν προσέβλεπαν , είτε προς τη μία ή την άλλη είτε σε οποιαδήποτε κομματική κατεύθυνση.

Αλλά το πιο φοβερό και αποκαρδιωτικό ήταν ότι στις εντολές των κομματικών ρουφιάνων έσπευσε να συμμορφωθεί και η τοπική Μητρόπολη. Με αποτέλεσμα να μου απαγορεύσει το κήρυγμα με το πρόσχημα ότι πολιτικολογούσα. Πράγμα, που βεβαίως έκανα, επειδή ακριβώς έβλεπα την πατρίδα μας και το λαό μας να βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο απ’ τις μνημονιακές κυβερνήσεις των ξενόδουλων κομματικών εφιαλτών. Όπως βέβαια κάνω και τώρα, καθώς βλέπω ότι η πατρίδα μας σύρεται «ως πρόβατον επί σφαγήν», προκειμένου να διαμελιστεί και να ακρωτηριαστεί δεινά απ’ τον μισελληνικό ναζισμό και σιωνισμό, που δήθεν θέλουν το καλό μας. Το μητροπολιτικό όμως περιβάλλον, που επί των Σαμαροβενιζέλων σιγούσαν μάλλον συνένοχα, με την παρούσα κυβέρνηση, όπως με πληροφορούν ακροατές τους, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους. Τη στιγμή που οι τωρινοί δεν κάνουν τίποτε διαφορετικό ή χειρότερο από το να συνεχίζουν το «εθνοσωτήριο» έργο των προκατόχων τους, όπως ακριβώς όλοι μαζί τα συναποφάσισαν. Το δε πάντων χείριστο είναι ότι το δεσποτικό συνάφι, προκειμένου να δώσει ανήθικο ηθικό έρεισμα στην απαγόρευση του κηρύγματός μου, επιστράτευσε εναντίον μου τη λάσπη, λέγοντας ότι «κινούμαι στα όρια της αιρέσεως». Και βέβαια το ποιας αιρέσεως, όπως θα ’λεγε κι ο ποιητής, «κανένα στόμα δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα».

Αλλά ο γράφων, παρόλα τα γεράματά μου, τα κηρύγματα, που μέχρι τότε είχα μαγνητοφωνημένα τα μετέτρεψα σε βίντεο και τα ανάρτησα στο You Tube. Πράγμα, που και πάλι τους αναστάτωσε. Με αποτέλεσμα να μεριμνήσουν, ώστε να τα εξαφανίσουν και από εκεί (Οκτώβριος του 2016). Αν τα εξαφάνισαν κομματορουφιάνοι ή δεσποτορουφιάνοι δεν γνωρίζω. Πάντως παντοιοτρόπως αποκαλύπτεται το απύθμενο μίσος εναντίον της πατρίδας μας και του Ευαγγελίου.

Υ.Γ. Στην εικόνα ο Γαλιλαίος βρίσκεται μπροστά στην Ιερή Εξέταση.

Δολοφονούν τη Μακεδονία!…

Κοτζιάς-Δημητροφ-Νίμιτς

Όταν ακούει και βλέπει κάποιος τα όσα λένε και κάνουν οι πολιτικοί απατεώνες και τα αργυρώνητα φερέφωνά τους, τώρα στα «δοξασμένα» μνημονιακά χρόνια αναρωτιέται: Καλά δεν ντρέπονται καθόλου; Γιατί βέβαια ο «αλλοπρόσαλλος όχλος» ντρέπεται όταν ακούει να χαρακτηρίζουν την προδοσία της Μακεδονίας μας «νίκη»! Και τα τόσα άλλα ανόητα και ολέθρια…

Αλλά γιατί να ντραπούν κάποιοι εφιάλτες; Δεν είναι συνεπέστατοι απέναντι στα αφεντικά τους; Αφού ακριβώς αφεντικά τους είναι εκείνοι, που άμεσα ή έμμεσα τους προωθούν, στους διάφορους θώκους εξουσίας. Προβάλλοντάς τους μέσα απ’ τα διάφορα ΜΜΕ (=μέσα μαζικής εξαπατήσεως και εξαχρειώσεως ). Ή με τις διάφορες στημένες δημοσκοπήσεις. Ή κυρίως εκλέγοντάς τους με το διαβόητο singular logic, που ο μεγάλος φιλέλληνας Ρότσιλδ έχει φωλιάσει μέσα στο ελληνικό-υποτίθεται- Υπουργείο Εσωτερικών. Εκεί όπου επωάζονται τα αυγά του φιδιού, με τα οποία δηλητηριάζονται και δολοφονούνται η Ελλάδα και οι Έλληνες. Δεν προσέξατε που όλοι οι εξουσιολάγνοι σπεύδουν να περάσουν κάτω απ’ τα Καυδιανά δίκρανα των διαχρονικών εχθρών της πατρίδας μας; Στους οποίους δίνουν, όπως φαίνεται, όρκο πίστεως ότι θα σφάξουν ακόμη και τη μάνα τους, αν τους το ζητήσουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα και να προωθήσουν τα σχέδιά των παγκόσμιων κανιβάλων! Για να έχουν σαν αντίδωρο την γενναιοδωρία των παγκόσμιων τσιφλικάδων, που βραβεύουν τα ανδρείκελα τα οποία φορτώνουν κάθε φορά στο σβέρκο μας. Εκθειάζοντας , ως «τόλμη»,την εμετική δουλικότητά τους, προκειμένου να καταστρέφουν την πατρίδα μας και να δολοφονούν το λαό μας. Δεν είδατε πώς οι ευρωπαίοι ναζί (Μέρκελ , Μογκερίνι, κλπ) και οι όπισθεν των Αμερικανών ελλοχεύοντες σιωνιστές εκθειάζουν τις μεγάλες προόδους των «δικών μας» εφιαλτών σχετικά με το σκοπιανό! Και ότι πάνω στις ελληνόφωνες μαριονέτες τους, όπως διατυμπανίζεται ακόμη και απ’ τα προπαγανδιστικά φερέφωνά τους, ασκούν καταθλιπτικές πιέσεις! Έστω κι αν ο αξιότιμος κ. Κοτζιάς βεβαιώνει ότι είναι Άτλαντας ανεξαρτησίας και δεν καταλαβαίνει από πιέσεις, ακόμη κι αν πέσει πάνω του ο ουρανός με τ’ άστρα. Και παρόμοια φαίνεται να συμβαίνουν και στην αντίπερα όχθη. Όπου και τα Σκόπια χρησιμοποιούνται ως Δούρειος Ίππος των ανθελλήνων, προκειμένου να πέσει το κάστρο της Μακεδονίας, όπου θα θρονιαστούν μελλοντικά και θα μας αντιμετωπίζουν, όπως τώρα οι Εβραίοι τους Παλαιστίνιους.

Τρέχουν οι μεν και οι δε απ’ τα δύο προτεκτοράτα κι ανακατώνουν την κοπριά της προδοσίας τους, τριχοτομώντας τις τρίχες της ακατάσχετης ψευδολογίας τους. Και μας αντιμετωπίζουν με απίστευτο κυνισμό, συμπεριφερόμενοι απέναντί μας ωσάν να έχουν να κάνουν με ηλίθιους. Και πάνε και φέρνουν κάποια ονόματα, που όλα τους περιλαμβάνουν απαραιτήτως το όνομα της Μακεδονίας μας. Δεδομένου ότι σύμφωνα με τις οδηγίες του θείου Μάθιου, που για χάρη μας παραμελεί ακόμη και τη θεια- Μάθιαινα, δεν μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς το όνομα Μακεδονία. Και δεν το λέει μόνο ο θείος Νίμιτς, αλλά και κάποιοι «δικοί» μας πορφυρογέννητοι βρικόλακες, που η τερατώδης ασυνέπεια της τωρινής κυβέρνησης ανάστησε και επαναφέρει, όπως φαίνεται, θριαμβευτικά στην εξουσία. Όπως ο «μεγαλοφυής» εφιάλτης, που απ’ το Καστελλόριζο άνοιξε για το «διεφθαρμένο λαό» μας τις πύλες της μνημονιακής κολάσεως. Ή ο έτερος «πολυτάλαντος» της άλλης μεγάλης οικογένειας που εκκολάπτεται ως μέλλων πρωθυπουργός. Που όλοι τους πιπιλίζουν διαρκώς ως πανάκεια την καραμέλα του contra omnes, που κάποια μέγαιρα τόνισε μέσα στη Βουλή οιστρηλατούμενη προφανώς από οίστρο «πατριωτικής» προδοσίας. Κι ακόμη την αναγκαιότητα της ανούσιας αναθεώρησης του σκοπιανού Συντάγματος Κι όλοι μαζί αποφαίνονται πως τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία για να ρίξουν τον κεραυνό της μεγάλης προδοσίας στα κεφάλια των Ελλήνων.

Που σημαίνει ότι για την πολύμορφη σε βάρος μας προδοσία υπεύθυνη δεν είναι μόνο η τωρινή κυβέρνηση. Υπάρχει μια σκυταλοδρομία προδοσίας, κατά την οποία, όταν κάποιου η αναισχυντία φτάσει στα ακρότατα όρια και πλέον θεωρείται ασύμφορη η περαιτέρω παραμονή στο θώκο της εξουσίας, να αποχωρεί και να παραχωρεί τη θέση στον επόμενο εφιάλτη. Και βέβαια το παγκόσμιο διευθυντήριο δεν παραβλέπει τους κυβερνητικά παροπλισμένους ούτε τους περιθωριοποιεί. Αλλά ποικιλοτρόπως τους βραβεύει για τις πολύτιμες υπηρεσίες, που πρόσφεραν για την εκπλήρωση της εγκληματικής αποστολής, που είχαν αναλάβει. «Αξιοποιούνται» για παράδειγμα, σε κάποιες άκρως τιμητικές ή χρυσοπληρωμένες θέσεις. Όπως ο πολυβραβευμένος ΓΑΠ, που μας προέκυψε πρόεδρος της Διεθνούς Σοσιαλιστικής. Όχι βέβαια για κάποιες πολύτιμες υπηρεσίες, προς την πατρίδα, αλλά γι’ αυτές που προφανώς πρόσφερε στους ορκισμένους μισέλληνες. Ή όπως ο ευπατρίδης κ Παπουτσής που θρονιάστηκε σε πολύφερνο θώκο της Παγκόσμιας Τράπεζας, με ηγεμονικές αποδοχές κάπου 10. 000 ευρώ. Προφανώς, επειδή ξυλοφόρτωνε με τα ΜΑΤ τον ελληνικό λαό, προκειμένου να τον εξαναγκάσουν να αποδεχτεί ότι από δω και πέρα θα είναι εγκάθειρκτος στη μνημονιακή κόλαση.

Και η τραγωδία για μας, αφού έτσι κι αλλιώς μας έχουν βάλει στο περιθώριο, είναι ότι δεν βρίσκεται ένας πραγματικός και όχι πλασματικός πολιτικός Άτλαντας, που να μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του την προδομένη πατρίδα μας και ν’ αναχαιτίσει την πολύπλευρη καταβαράθρωσή της. Δεδομένου ότι η συντριπτική τωρινή πλειονότητα της Βουλής συντάσσεται με το μπλοκ της προδοσίας της Μακεδονίας. Και όχι μόνο…

Και το πάντων χείριστο είναι ότι σε ενδεχόμενες εκλογές διατρέχουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε και πάλι στις αποκρουστικές αγκάλες των βρυκολάκων του τέως δικομματισμού απ’ όπου φαντασθήκαμε ότι δραπετεύσαμε. Για να ζήσουμε εκ νέου όσα τόσα χρόνια απολαύσαμε, όχι μόνο με τη μνημονιακή άλλα και την προμνημονιακή ληστρική πολιτική τους.

η πνευματική αριστοκρατία…

Αγιοι Πάντες

Οι αρχαίοι αναγνώρισαν ως πνευματική αριστοκρατία τους σοφούς και τους φιλόσοφους. Και βέβαια τους διάφορους ποιητές και συγγραφείς. Των οποίων ορισμένοι βάρβαροι αργότερα κατέστρεψαν σε μεγάλο ποσοστό τα έργα.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την Εκκλησία. Της οποίας η πνευματική αριστοκρατία ήταν οι άγιοι. Οι οποίοι, βεβαίως, είναι ποικίλης προέλευσης:

Άλλοι προέρχονται από την τάξη των πολύ μορφωμένων, όπως οι Τρεις Ιεράρχες και πολλοί άλλοι. Άλλοι είναι ολιγογράμματοι, όπως οι σύγχρονοι όσιοι Πορφύριος και Παΐσιος. Και άλλοι τελείως αγράμματοι, όπως ο Άγιος Αντώνιος … Άλλοι μπορεί να ήταν υπέργηροι, όπως ο Άγιος Χαραλάμπος ή νήπια, όπως ο άγιος Κίρυκος.

Ακόμη και από ληστές έχουμε αγίους, όπως ο Άγιος Βάρβαρος ή και από πόρνες, όπως η Αγία Μαρία η Αιγυπτία. Αλλά λίγο περισσότερα στο βίντεο, που ακολουθεί …

δικαίωμα στη ζωή…

η γλώσσα του θαύματος

Πεμτηκοστή

Ο Χριστός έχει πει: «Αν έχετε πίστη ελάχιστη, μπορείτε να πείτε σ’ αυτό το βουνό «σήκω από δω και πήγαινε εκεί και να πάει». Και δεν το είπε μοναχά, αλλά και το έκανε: Τη φουρτουνιασμένη θάλασσα τη διέταξε να ηρεμήσει. Κι έγινε. Στα παράλυτα μέλη και στα νεκρά έδωκε τη χαμένη τους ισχύ και ζωντάνια. Και στα μάτια που δεν έβλεπαν και στ’ αυτιά που δεν άκουγαν και στη άλαλη γλώσσα τους έδωσε τη λειτουργικότητά τους.

Κι αυτά τα θαύματα δεν τα έκαμε μόνο «τω καιρώ εκείνω». Τα κάνει εδώ και τώρα. Και μάλιστα με τα πιο ευτελή υλικά. Όπως το χώμα. Που το πλάθει και το μεταπλάθει σε μύριες μορφές. Και του δίνει την πνοή του μυστηρίου της ζωής. Κι αλήθεια πώς διαφορετικά θα μπορούσε να ερμηνευτεί η ατέλειωτη ποικιλία της χλωρίδας και της πανίδας! Των φυτών, δηλαδή, και των ζώων. Και η δημιουργία των τόσων οργάνων μεγίστης ακριβείας ζώων και ανθρώπων: Όπως η καρδιά και τα πνευμόνια και τα τόσο εκφραστικά και πολύτιμα μάτια. Όμως…

Τη γλώσσα του θαύματος δεν τη συλλαβίζουμε μόνο στο χώρο της ύλης αλλά και στο χώρο του πνεύματος. Έτσι ο ποιητής πάνω στον Παρνασσό της ιδιοφυΐας του φαίνεται σάμπως να κάθεται παράμερα και ν’ αφουγκράζεται τα όσα η μούσα θα του υπαγορεύσει να πει και να γράψει. Αλλά κι ο Εβραίος προφήτης δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα λέει και γράφει δεν είναι δικά του, αλλά λόγια του Θεού. Και των λόγων του το ασφαλές δεν διστάζει κάποτε να το υπογράψει ακόμη και με το αίμα του.

Βέβαια μετά τον ερχομό του Χριστού η γλώσσα του θαύματος δεν αποτελεί για το χώρο του πνεύματος κάποιο περιστασιακό γεγονός, αλλά πλημμυρίδα. Που καθιερώνει μια καινούργια αριστοκρατία ανθρώπων τελείως απροϋπόθετη. Γιατί μπορεί να γίνει μέτοχός της ακόμη και ένας αγράμματος ή ένας εγκληματίας ή άσωτος. Που σημαίνει ότι συμβαίνει κι εδώ ο, τι συμβαίνει και στη φύση: Όπου χάρη στην κοπριά βγαίνουν τα ωραιότερα λουλούδια και τα ευγευστότερα φρούτα. Παρόμοια κι απ’ την κοπριά της αμαρτίας αναδύονται και λαξεύονται πολύχυμα και αθάνατα αγάλματα αγιότητας και σοφίας. Σε σημείο, που να σκανδαλίζεται η καθωσπρέπει κοινωνία..

Έτσι ο μεγάλος γιος της παραβολής του Ασώτου σκανδαλίζεται απ’ την ακατανόητη σ’ αυτόν αδυναμία, του πατέρα του στον άσωτο μικρό αδελφό του. Κι ο φαρισαίος μπαίνει σε πνευματική περιπέτεια, όταν ο Χριστός δίνει τη συγνώμη του στην αμαρτωλή γυναίκα. Όπως έκπληξη προκαλεί στους μαθητές η συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα. Στην οποία ο Χριστός αποκάλυψε για πρώτη φορά τη θεϊκή του ταυτότητα και κάποιους απ’ τους πιο πολύτιμους πνευματικούς θησαυρούς του. Μεταξύ των οποίων και τη γλώσσα του θαύματος. Και στη γιορτή της Σκηνοπηγίας καλεί ο Χριστός τους διψασμένους να τους δώσει να πιουν. Αλλά και τους υπόσχεται ότι θα γίνουν και οι ίδιοι αστείρευτες πηγές που θα ξεδιψούν αιωνίως τους άλλους ανθρώπους.

Ο Χριστός δεν επιστρατεύει μόνο την εικόνα του νερού για να παραστήσει το Άγιο Πνεύμα. Επιστρατεύει και την εικόνα του αέρα: «Ο αέρας, όπου θέλει φυσάει», λέει στο Νικόδημο. Κι έτσι, σαν δυνατός αέρας, παρουσιάζεται το Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αλλά μέσα στο υπερώο μετασχηματίζεται σε πύρινες φλόγες. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι και οι αρχαίοι φιλόσοφοι είδαν την αρχή του κόσμου κάτω από τις τρεις μορφές: του νερού, δηλαδή, (Θαλής), του αέρα (Αναξιμένης) και της φωτιάς (Ηράκλειτος),

Μια πτυχή της γλώσσας του θαύματος είναι και το θαύμα της γλωσσολαλίας μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, οπότε το κήρυγμα του Πέτρου οι ακροατές του το άκουγαν ο καθένας στη δική του γλώσσα. Θαύμα που συνεχίζεται και σήμερα. Αφού στις μέρες μας ο Όσιος Πορφύριος, για παράδειγμα, που δεν ήξερε γαλλικά συνομιλούσε με μια γαλλίδα, που επίσης δεν ήξερε ελληνικά.

Τη γλώσσα του θαύματος μαζί με τους αγίους την ξέρει και τη μιλάει ολάκερο το σύμπαν. Με εξαίρεση εμάς τους κοινούς θνητούς, που, όπως, φαίνεται, είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Αλλά, αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα του θαύματος, γιατί δεν μιλάμε τουλάχιστο τη γλώσσα του ανθρώπου; Τη γλώσσα, που δεν βρίσκεται στο στόμα μας αλλά στην καρδιά μας. Και μας βοηθάει να συνεννοούμαστε με όλους τους συνανθρώπους μας, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα τους. Έτσι ώστε να χαιρόμαστε στη χαρά τους, να συμπονάμε στη θλίψη τους, να συμπάσχουμε στα παθήματά τους και να τους συντρέχουμε στις ανάγκες τους…

Κι αυτή τη γλώσσα να την αντιτάξουμε στη γλώσσα της Βαβέλ. Τη γλώσσα της απανθρωπιάς και της ασυνεννοησίας. Είναι κρίμα να υπάρχει τόσο άφθονο νερό και να υποφέρουμε από δίψα. Να υπάρχει τόσο φως και να βολοδέρνουμε στα σκοτάδια. Να υπάρχει τόσος μυροβόλος αέρας και να πεθαίνουμε από ασφυξία. Να υπάρχει τόση αλήθεια και να ζητιανεύουμε τα ψεύδη. Να υπάρχει δικαιοσύνη και να κλωθογυρίζουμε τον σισύφειο λίθο στο φαύλο κύκλο της αδικίας…

Είναι κρίμα και ντροπή να ζητούν οι πεινασμένοι ψωμί και ειρήνη κι εμείς να χειροκροτούμε αυτούς που τους στερούν το ψωμί και τους στέλνουν το θάνατο. Κι, ενώ υπάρχει ο παράδεισος του Αγίου Πνεύματος εμείς να ζούμε εξόριστοι στα κολαστήρια του…αγρίου πνεύματος: Του Τραμπ, του ΝΑΤΟ, του Ερντογάν του Νετανιάχου και τόσων άλλων σαρωμάτων του παγκοσμίου υπόκοσμου.