Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Μαύρες ψυχές…

Να, λοιπόν, που, όπως λέγεται, ήρθε και η μεγάλη ώρα να κλείσει και η διαβόητη «αξιολόγηση». Οπότε, σύμφωνα με τις ελπίδες που μας δίνει η Κυβέρνηση, όπου να ’ναι θα βγούμε απ’ την επιτροπεία των δανειστών μας. Κι όμως η πραγματικότητα φωνάζει, όπως θα ’λεγε κι ο Γέρος της Δημοκρατίας,  ότι «μπορεί κάποιοι αριθμοί να ευημερούν αλλά μεγάλα τμήματα του λαού υποφέρουν». Και ασφαλώς οι δανειστές – δυνάστες δεν θα  παραιτηθούν απ’ το καταχθόνιο σχέδιό τους. Που σημαίνει ότι δεν θα σταματήσουν να εφευρίσκουν προσχήματα, μέχρις ότου φθάσουν στον τελικό επιδιωκόμενο σκοπό τους: Την εξόντωση, δηλαδή,  του λαού μας και την εξαφάνιση της πατρίδας μας, ως Ελλάδας, απ’ το γεωγραφικό χάρτη.

Και ασφαλώς έχουν πρόθυμους αρωγούς στο ανόσιο αυτό έργο τους «δικούς μας»  πεμπτοφαλαγγίτες. Οι οποίοι ανάλογα με τις περιστάσεις, μπορεί να καπηλεύονται την πατρίδα και τη θρησκεία αλλά από το άλλο μέρος δεν σταματούν ούτε στιγμή να ξεπουλάνε τη μια και να υπονομεύουν την άλλη. Και αδιάκοπα να κατακρεουργούν τα δίκαια  και τα δικαιώματα του λαού, κάνοντας αλλεπάλληλους εξευτελιστικούς  συμβιβασμούς.  Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την κυριακάτικη αργία, προκειμένου να ικανοποιηθούν  τα βίτσια των σιωνιστών τοκογλύφων. Παρότι, όχι μόνο η χριστιανική αλλά  και η εβραϊκή και η ισλαμική θρησκεία έχουν καθιερώσει τη βδομαδιάτικη αργία. Δεδομένου ότι η στοιχειώδης λογική φωνάζει ότι είναι πολλαπλά εξοντωτικό να εργάζεται κάποιος ασταμάτητα. Ή μήπως και οι αρχαίοι δεν επισήμαιναν ότι «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος»(=Ζωή χωρίς γιορτές, μακρινό ταξίδι, χωρίς πανδοχείο).

Και ασφαλώς είναι προκλητικός εμπαιγμός ό ισχυρισμός  των οικονομικών δολοφόνων ότι με την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας επιδιώκουν την ενίσχυση της οικονομίας μας. Όταν είναι πασιφανές ότι με ανύσταχτη δολιότητα την υπονομεύουν αδιαλείπτως και παντοιοτρόπως! Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι πολλοί συνάνθρωποί μας, με βάση τις προμνημονιακές αποδοχές τους αλλά και τα δελεαστικά δολώματα των ληστάρχων τραπεζιτών είχαν χρεωθεί ποικιλοτρόπως. Για να χρεοκοπήουν στη συνέχεια οι οικονομικοί δολοφόνοι με την κατακρεούργηση  των μισθών και των συντάξεων, όχι μόνο αυτούς αλλά και πάμπολλους άλλους. Αφού η καταιγιστικά κλιμακούμενη οικονομική καχεξία έφερε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Σε σημείο ώστε να μη μπορούν να πληρώσουν ούτε το αντίτιμο του νερού και ιδιαίτερα το τερατωδώς διογκωμένο του ηλεκτρικού ρεύματος. Με αποτέλεσμα να σωρεύονται  αλλεπάλληλα χρέη, που όσο περισσότερο μένουν ανεξόφλητα, τόσο περισσότερο  διογκώνονται και τόσο περισσότερο καθίσταται αδύνατη  η αποπληρωμή τους.

Βέβαια το κράτος και οι, λεγόμενοι, οργανισμοί κοινής ωφελείας, προβαίνουν σε διάφορες ρυθμίσεις, προκειμένου με τις δόσεις να καθίσταται ευχερέστερη η αποπληρωμή τους. Είναι όμως ευνόητο ότι και στην περίπτωση αυτή οι οφειλέτες είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν σε πολλά μέτωπα. Με αποτέλεσμα το σύνολο των πολλαπλών δόσεων να υψώνει μπροστά τους και πάλι βουνό δυσανάβατο. Έτσι που ο κάθε πολίτης να παραπαίει μέσα σε έναν φαύλο κύκλο, που διευρύνεται ολοένα  και περισσότερο, με απελπιστικές συχνά συνέπειες. Και, πάνω ακριβώς σ’ αυτή του την αμηχανία και τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα, αντί ο πολίτης να βρει αρωγό και φιλάνθρωπο το χέρι του κρατικού μηχανισμού, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πλέον απάνθρωπη σκληρότητα: Η οποία καθίσταται περισσότερο οδυνηρή, όταν η οικογένεια αντιμετωπίζει και άλλα ιδιαίτερα προβλήματα: Πολυτεκνία, υπέργηρους, άρρωστους, που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας. Για τους οποίους το κόψιμο του νερού ή του ηλεκτρικού ρεύματος ισοδυναμεί με στήσιμο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Αλλά αποκορύφωμα όλης αυτής της χρεοκρατικής αθλιότητας αποτελεί το επικείμενο τσουνάμι των πλειστηριασμών. Που μάλιστα μελετάται να γίνουν και ηλεκτρονικοί. Προκειμένου ν’ αποφεύγονται οι συγκρούσεις ανάμεσα στις ομάδες αποτροπής και τους «νομιμόφρονες» συμβολαιογράφους. Οι οποίοι συμβολαιογράφοι εμποδίζονται, όπως λένε, να εφαρμόσουν τους «κανόνες δικαίου». Αλλά ποιού δικαίου;  Αυτουνού  που πέρα από κάθε λογική και συνείδηση ζητά να πάρει  το σπιτάκι ή την οποιαδήποτε επιχείρηση επιβίωσης του βιοπαλαιστή, για να ικανοποιήσει  τις ληστρικές απαιτήσεις των τραπεζιτών; Και είναι εξόχως λυπηρό να λέγεται από ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται ότι υπηρετούν τη δικαιοσύνη, ότι η παράλογη και αμοραλιστική αυτή συμπεριφορά συνιστά εφαρμογή «κανόνων δικαίου». Αν και θα μπορούσαν να μεταθέσουν την ευθύνη για την υπερβάλλουσα αυτή  ωμότητά στους περισσότερο αρμόδιους εθνοπατέρες, που ψηφίζουν τους σχετικούς νόμους. Για να μας θυμίζουν έτσι τους ναζί εγκληματίες, οι οποίοι στη δίκη της Νυρεμβέργης επικαλούνταν για τα κακουργήματά τους τη ναζιστική νομιμότητα και τις εντολές που έπαιρναν απ’ το 3ο, όπως οι τωρινοί απ’ το ομότροπό του 4ο ράιχ.

Κι  ύστερα μας μιλούν για «κόκκινα δάνεια» και «κόκκινες γραμμές» και την ανύπαρκτη δικαιοσύνη τους. Όταν οι νόμοι, που θεσπίζουν καθ’ υπαγόρευση των τοκογλύφων θυμίζουν τους αρχιερείς, που, όταν ο Πιλάτος επέμενε  στην αθωότητα του Χριστού, εκείνοι αποκρίνονταν: «Εμείς νόμο έχουμε και κατά το νόμο ημών οφείλει αποθανείν» ( Ιωάννου ΙΘ,7)! Τη στιγμή μάλιστα που οι τοκογλυφικοί αυτοί νόμοι όχι δικαιοσύνη αλλά ούτε ίχνος ντροπής δεν προδίδουν. Παρά μόνο καταχθόνια σχέδια, δολοφονικά και ξεδιάντροπα, που θεσπίζονται με σκοπό να στήνονται ικριώματα και γκιλοτίνες για ομαδικές εκτελέσεις των αθώων ανθρώπων του λαού και των οικογενειών τους. Έτσι ώστε να μας θυμίζουν και πάλι τις μαζικές εκτελέσεις αθώων εκ μέρους των γερμανών ναζί. Που στην περίπτωση των νεοναζί δεν έχουν ούτε καν το «ελαφρυντικό» των κανιβαλικών αντιποίνων της κατοχικής βαρβαρότητας. Παρά μόνο αποκαλύπτουν πανηγυρικά τις πέρα από κάθε λογική και ηθική δεοντολογία τις μαύρες ψυχές των εμπνευστών τους.

πολιτική και ποδόσφαιρο…

Το μπάχαλο, που αντικρύσαμε  στον τελικό του ποδοσφαιρικού κυπέλλου αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο πιστό αντίγραφο της πολιτικής μας πραγματικότητας.

Κάποτε οι ποδοσφαιρικές ομάδες, όπως και τα πολιτικά κόμματα, είχαν κατά το μάλλον ή ήττον κάποια προσωπικότητα. Σήμερα τόσο οι ομάδες όσο και τα κόμματα στερούνται οποιασδήποτε ταυτότητας. Στην πολιτική το «αριστερά», και «δεξιά», το  «κέντρο» ή τα οποιαδήποτε ενδιάμεσα παρένθετα στερούνται νοήματος. Είναι απλά παραπλανητικές ετικέτες. Η «δεξιά», για παράδειγμα,  χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της ελευθερίας, για να οδηγήσει την αδικία ως τα ακρότατα όρια. Γεγονός που αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στις μέρες μας. Οπότε ζούμε στο μεσαίωνα του καπιταλιστικού και τοκογλυφικού ολοκληρωτισμού. Κατά τον οποίο οι λύκοι πανελεύθεροι  κατασπαράζουν τα απανταχού της Γης ανυπεράσπιστα πρόβατα των λαών. Ενώ  εξάλλου η «αριστερά» χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της δικαιοσύνης, για να οδηγήσει την ανελευθερία επίσης στα ακρότατά της όρια. Οπότε, όπως συνήθως συμβαίνει στα ανελεύθερα καθεστώτα, κυριαρχεί η καχυποψία  της οποίας κυριότερα θύματα είναι συχνά οι έντιμοι και αθώοι άνθρωποι. Πραγματικότητα η οποία βιώθηκε και επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, σε κάποιες απ’ τις χώρες στις οποίες για δεκαετίες επιβλήθηκε. Και αυτό βεβαίως-και για τη μια καi για την άλλη περίπτωση-είναι απόλυτα φυσικό. Δεδομένου ότι, σε τελική ανάλυση, ούτε δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία μπορεί να υπάρξει αλλά ούτε και ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη. Γιατί για ποια δικαιοσύνη μπορούμε να μιλάμε εκεί όπου οι εκπρόσωποι κάποιας κομματικής νομενκλατούρας ζουν πλουσιοπάροχα, ενώ η μεγάλη μάζα του λαού ποικιλοτρόπως καταπιέζεται και υποφέρει; Όπως ακόμη περισσότερο για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλάμε εκεί, όπου η αλητεία του μαμωνά λεηλατεί και ασωτεύει απεριόριστα σε βάρος της  ανίκανης να αντιδράσει πλεμπάγιας, η οποία κατά δισεκατομμύρια υποφέρει  και παντοιοτρόπως εξοντώνεται;

Παρόμοια και οι ετικέτες των ποδοσφαιρικών ομάδων καθόλου δεν ανταποκρίνονται στην ονομασία τους, καθώς έχουν καταντήσει λέξεις κενές περιεχομένου. Γίνεται, για παράδειγμα, σήμερα λόγος για Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, κλπ. Και στις ομάδες αυτές, όχι μόνο δεν συναντάει κάποιος ποδοσφαιριστές, που να προέρχονται απ’ τον Πειραιά, την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις αντίστοιχα, αλλά συχνά είναι δύσκολο ν’ ακούσει έστω και ένα ελληνικό όνομα. Γιατί πρόκειται απλά για πολυεθνικές επιχειρήσεις, ουσιαστικά ξένες, στο όνομα των οποίων κάποιοι επιχειρηματίες εκμεταλλεύονται την αφέλεια και ευπιστία του λαού. Βέβαια θα πουν κάποιοι ότι αυτό γίνεται και σ’ όλη την Ευρώπη  αλλά και παγκοσμίως. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αλλάζει την πραγματικότητα και δεν δικαιώνει το ψεύδος και την απάτη πάνω στην οποία έχουν οικοδομηθεί οι πύργοι αυτής της Βαβέλ. Κι όμως στο όνομα αυτού του ψεύδους και της απάτης εκτυλίσσονται τα τόσα ακατανόητα έκτροπα. Με τις τεράστιες υλικές καταστροφές, τους τραυματισμούς και, όχι σπάνια, τους θανάτους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποδοσφαιρικά έκτροπα συμβαίνουν, κατά κανόνα, στον περιβάλλοντα των γηπέδων χώρο όπου ασφαλώς κανένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα δεν κρίνεται. Όπως ακριβώς και οι εθνοπατέρες αποφεύγουν με κάθε τρόπο να «παίξουν» μέσα στο γήπεδο της πραγματικότητας, που έχει σχέση με το λαό και την πατρίδα. Και περιορίζονται ν’ ανταλλάσουν τους διαξιφισμούς τους σε θέματα εκτός χώρου και χρόνου, έτσι ώστε να βρίσκονται σε κουβέντα χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα. Γιατί παρότι, κατά το μάλλον ή ήττον ελληνόφωνοι, φαίνονται να στερούνται ελληνικής συνειδήσεως, δεδομένου ότι, όπως η πραγματικότητα δείχνει, εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Που σημαίνει ότι τα κόμματα αυτά είναι αυτοδίκαια ξένα προς την ουσία και την ταυτότητα του ελληνισμού.

Υπάρχει εντούτοις ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα ξένα προς την ελληνική πραγματικότητα κόμματα και τις επίσης ξένες ομάδες. Στην περίπτωση των ομάδων η απώλεια έγκειται σε κάποια έξοδα μετακίνησης ή αγοράς εισιτηρίων και βέβαια την απογοήτευση για την ήττα της ομάδας «τους». Στην περίπτωση όμως των κομμάτων συνεπάγεται την εθνική πανωλεθρία και αναξιοπρέπεια. Κι ακόμη την ύβρη στην ιστορία των προγόνων και την προδοσία  για τις γενιές του παρόντος και του μέλλοντος.

Κι όμως κάποια μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα του λαού ακολουθούν εφ’ όρου ζωής τα κόμματα ή τις ομάδες «τους» παρόμοια αφιονισμένοι απ’ την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των πολιτικών και μιντιακών (ΜΜΕ) σειρήνων. Κι ενώ η απώλεια στην περίπτωση των ομάδων είναι, όπως προαναφέραμε, ασήμαντη, στην περίπτωση των κομμάτων έχει τεράστιες διαστάσεις. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν είναι μεθοδευμένη εκ μέρους τους η διελκυστίνδα ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Έτσι ώστε ο λαός να πέφτει αλληλοδιαδόχως πότε στο δόκανο της μιας και πότε στο δόκανο της άλλης και να πηγαίνει, βάσει εξοντωτικού σχεδίου απ’ το κακό στο χειρότερο. Υφιστάμενος τις «περιποιήσεις» άλλοτε των κλεφτών και άλλοτε των ληστάρχων, που αλληλοδιαδόχως υπόσχονται να τον σώσουν και με περισσή επιτηδειότητα φροντίζουν να κάμουν τα «έσχατα πολύ χείρονα των πρώτων».

Κάποιοι στην προκειμένη περίπτωση διατυπώνουν ένα φαινομενικά αφελέστατο, αλλά ουσιαστικά παμπόνηρο ερώτημα: Μα επιτέλους σε ποιους άλλους να πάμε; Αμφισβητώντας έτσι το γεγονός ότι και  κάποιοι άλλοι υπάρχουν. Άλλο αν η προπαγάνδα της πολιτικής και μιντιακής μαφίας, ντόπιας και ξένης άλλοτε τους περιθωριοποιεί και άλλοτε τους εξαφανίζει. Που σημαίνει ότι αυτοί, που ρωτάνε «σε ποιους να πάνε»-αν σοβαρά ρωτάνε-δεν έχουν παρά να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτούς, που δεν τους έκλεψαν, δεν τους λήστεψαν και σε καμιά περίπτωση δεν τους εξαπάτησαν. Διαφορετικά οι οποιεσδήποτε προφάσεις τους, είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Ίδιες και τρισχειρότερες από  εκείνες των ισόβια εκλεκτών τους, διαπρεπών κλεφτών, ληστών και απατεώνων…

οι πίθηκοι των Ρότσιλδ

Ζούμε σε εποχές ανάλογες μ’ εκείνες της ρωμαϊκής παγκοσμιοποίησης και παρακμής. Οπότε δύο χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποί της ο Καλιγούλας και ο Νέρωνας προέβαιναν σε ενέργειες αντάξιες της εποχής τους και του αμοραλισμού τους. Αφού ο πρώτος εξ αυτών ανακήρυξε αρχιερέα το άλογό του και ο δεύτερος θεό τον πίθηκό του. Ενδεικτικό του «σεβασμού», τον οποίο έτρεφαν προς τη θρησκεία και το ιερατείο της εποχής τους. Ανεξαρτήτως όμως του οποίου εξόντωναν τους αντιφρονούντες-χριστιανούς και όχι μόνο-προκειμένου να ικανοποιούν, τις πολυποίκιλες διαστροφές τους. Οι οποίες, λόγω της ανεξέλεγκτης  και αυθαίρετης εξουσίας τους, έπαιρναν τερατώδεις διαστάσεις.

Το πολιτικό αντίστοιχό τους σήμερα το διαπιστώνουμε στους οικονομικούς «αυτοκράτορες». Οι οποίοι ανάλογα με τα σατανικά σχέδιά τους ανεβάζουν καθ’ άπασαν την υφήλιο και κατεβάζουν ηγεσίες-μαριονέτες. Οι οποίες, όταν, λόγω της εθελοδουλείας τους και της βαρβαρότητάς τους,  φθάνουν στα έσχατα της απαξίωσής τους, τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά» των οικονομικών πατρώνων τους, ώστε να εξασφαλίζουν πλουσιοπάροχα οικονομικά προνόμια και τίτλους. Όπως ο «ημέτερος σωτήρας», που επιμελήθηκε την υποδούλωσή μας στο καθεστώς της μνημονιακής χρεοκρατίας και αξιώθηκε της μεγάλης τιμής να εκλεγεί  επανειλημμένα πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Για να βλέπει ο αφελής λαουτζίκος ότι, μπορεί εμείς οι μικρόψυχοι να παραγνωρίσαμε τις μεγάλες ευεργεσίες του αλλά διεθνώς απολαύει μεγάλης τιμής και υπόληψης για τις απαράμιλλες ικανότητές του. Γιατί προφανώς υπήρξε πολύτιμος υπηρέτης της «φιλάνθρωπης» παγκοσμιοποίησης. Όπως και ο κατ’ ευφημισμόν υπουργός «προστασίας του πολίτη», κ. Παπουτσής, ο οποίος μεγάλως ετιμήθη απ’ την παγκόσμια Τράπεζα με τις ηγεμονικές απολαβές των 10.000 ευρώ μηνιαίως. Προφανώς, γιατί, αντί να προστατεύει τους πολίτες, που διαμαρτύρονταν για το στραγγαλισμό του δίκιου και των δικαιωμάτων τους, τους ξυλοφόρτωνε αγρίως με τα αστυνομικά του όργανα, προκειμένου να προστατεύει τα αδηφάγα συμφέροντα των τοκογλύφων. Έτσι ώστε, αντί τα κελεπούρια αυτά να χαρακτηρίζονται ανάλογα για τις άθλιες υπηρεσίες, που προσφέρουν και  να βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, να ανακηρύσσονται μεγάτιμοι  και να αμείβονται ηγεμονικά.

Αλλά, για να περάσουμε και στο διεθνές επίπεδο,  ο πολύς και  αξιότιμος κ. Μπαρόζο προσελήφθη, όπως λέγεται, από την Goldman Sachs, με ηγεμονικές αποδοχές, παράλληλες με τις ανάλογες ως συνταξιούχου πρόεδρου της κομισιόν. Για τον πρόσθετο λόγο ότι κάθε φορά, που το μνημονιακό καθεστώς του Γιωργάκη και του Αντωνάκη στην Ελλάδα πήγαινε να κλονιστεί, εκείνος έσπευδε να πει τα καλύτερά  του λογάκια και να τους προσφέρει έτσι την ηθική συμπαράστασή του.

Τον αντίστροφο δρόμο φαίνεται ν’ ακολουθεί ο πρόσφατα πρώτος εκλεγείς ως υποψήφιος «σωτήρας» της Γαλλίας κ. Μακρόν. Ο οποίος ήταν, λέει, τραπεζίτης του κ. Ρότσιλδ  και λόγω της ιδιαίτερα επιτυχημένης καριέρας του απέβη σύντομα εκατομμυριούχος. Και να που τώρα είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα εκλεγεί και πρόεδρος της Γαλλίας. Γιατί οι παντοδύναμοι πάτρωνές του δεν θ’ αφήσουν απροστάτευτο  το μεγάλο αυτό κελεπούρι τους σε μια χώρα τόσο μεγάλης σημασίας για τα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης και το στραγγαλισμό των λαών της Ευρώπης. Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού  φρόντισαν ακόμη κι εδώ στην Ελλαδίτσα μας να εφοδιάσουν το Υπουργείο των Εσωτερικών μ’ εκείνο το θαυματουργό μηχάνημα, που, όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει, βγάζει περιέργως απ’ τα σωθικά του αυτούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «φιλάνθρωπων» τοκογλύφων, ενώ ρίπτει στο εξώτερο σκότος τους αντιστρατευόμενους.

Ασφαλώς και δεν έχουμε κάποια «προηγούμενα» με τον κ. Μακρόν. Αλλά, να που, όπως ιδιαίτερα  επισημάνθηκε, την  πρωτιά του, η οποία συνεπάγεται και την σχεδόν βέβαιη τελική εκλογή του στην προεδρία της Γαλλίας την δέχτηκαν με ανακούφιση η Γερμανία και οι αγορές, δηλαδή οι τοκογλύφοι. Που σημαίνει ότι η ανθρωποφάγα παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη Εγκλημάτων θ’ αποκτήσουν ένα επιπλέον μεγάλο στήριγμα και οι λαοί  της Ευρώπης έναν ακόμη δήμιο. Έτσι ώστε ο Θεός του Νέρωνα να βρίσκεται θρονιασμένος στο ψηλότερο θρονί και τ’ άλογα του Καλιγούλα  να καλπάζουν και να οδηγούν σε ολοένα μεγαλύτερες τραγωδίες την πανανθρώπινη  κοινωνία. Το πόσο οι Γάλλοι πολίτες μοιάζουν μ’ εκείνους της ρωμαϊκής παρακμής θα το διαπιστώσουμε άμεσα, Πράγμα που είναι πολύ πιθανό ιδιαίτερα, αν ο κ.  Ρότσιλδ, διαθέτει και για το γαλλικό υπουργείο εσωτερικών κάποιο σοφό μηχάνημα, ωσάν αυτό, που,  όπως προαναφέραμε, αποφασίζει για το ποιοι θα  κυβερνούν και ποιοι θα πετιούνται στον πολιτικό Καιάδα. Και καθόλου παράξενο να ισχύει και για τους Γάλλους πολίτες ο, τι και στην περίπτωσή μας, που κανένας δεν σέβεται τη θέλησή μας…

Γιατί εδώ ισχύει μόνο και μόνο ο, τι θέλουν και αποφασίζουν οι τοκογλύφοι. Αφού επανέρχεται, για παράδειγμα, για μια ακόμη φορά, το θέμα της κυριακάτικης αργίας. Γιατί το ’χουν αγιάτρευτο μαράζι, που ο Πατροκοσμάς τους κατάργησε τα κυριακάτικα παζάρια. Και δεν τους έφτασε, που τον δολοφόνησαν, θέλουν να κάμουν άρον-άρον εργάσιμη και την Κυριακή. Μεταβάλλοντας έτσι τους εργαζόμενους σε προχριστιανικούς δούλους και τη ζωή τους σε κόλαση. Ενώ παράλληλα οι αρχιρατσιστές αυτοί μας επέβαλαν και τον, λεγόμενο, «αντιρατσιστικό νόμο», ως ενσάρκωση του σε βάρος μας ρατσισμού τους. Αλλά ας  μην ξεχάσουμε και τη λεγόμενη «θεματική εβδομάδα». Κατά την οποία  μαζί με θέματα διατροφής και απεξάρτησης απ’ τα ναρκωτικά, γίνεται στα παιδιά  ενημέρωση και για θέματα διαστροφής. Έτσι ώστε να προσαρμοστούμε στο ιδεώδες του Νέρωνα. Ο οποίος, σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, βάδιζε στους δρόμους της Ρώμης ανάμεσα στον ευνούχο Σπόρο, που ήταν γυναίκα του  και το σκλάβο Πυθαγόρα, που ήταν άντρας του…

Υ. Γ. Το κείμενο γράφτηκε πριν τις γαλλικές εκλογές.

αντιευαγγελικό τόξο…

 

Δημοκρατικό τόξο» ακούμε και δημοκρατικό τόξο δεν βλέπουμε. Γιατί απ’ τη στιγμή που ακόμη και ένας πολίτης είναι χωρίς εργασία, χωρίς τροφή, χωρίς στέγη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς δυνατότητα παιδείας και αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια, η δημοκρατία αποτελεί ασήμαντη ή ανύπαρκτη λεπτομέρεια.

Μάταια προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε κατά τι διαφέρει η απριλιανή απ’ τη μνημονιακή χούντα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι ολοφάνερο ότι πηγάζουν απ’ τον ίδιο βούρκο και έχουν τις ίδιες ή και χειρότερες συνέπειες: Απ’ τη ΣΙΑ πασιφανώς οργανώθηκε η ιουλιανή αποστασία, την οποία ακολούθησε η απριλιανή δικτατορία, για να οδηγήσει στης μισής Κύπρου τη σκλαβιά με την προδοσία. Από παρόμοιες πηγές ξεκίνησε και η μνημονιακή προδοσία, που αποβλέπει στη σκλαβιά ολόκληρης της Ελλάδας και του απέραντου πλούτου της τη λεηλασία. Είχαμε τότε  βασανιστήρια και δολοφονίες. Όπως τώρα έχουμε πολλαπλάσια οικονομικά μαρτύρια και χιλιάδες αυτοκτονίες. Αλλά και στις περιόδους κατά τις οποίες δεν είχαμε εξόφθαλμη χούντα είτε στρατιωτική είτε μνημονιακή, μήπως και τότε δεν χώριζε άβυσσος τους έχοντες και τους κατέχοντες απ’ την πλεμπάγια των παριών και των ειλώτων; Για ποια, λοιπόν, δημοκρατία και τότε και τώρα κομπορρημονούμε και φλυαρούμε;

Έχω ακούσει πάμπολλες φορές τον αξιότιμο Αντιπρόεδρο της ΝουΔούλας να ξεφωνίζει με την τσιριχτή φωνούλα του πότε το Δημήτρη Καζάκη και πότε τον Κώστα Λαπαβίτσα, ακόμη και το Γιώργο Τράγκα  «κομμουνιστές». Και ο λόγος-αν δεν κάνω λάθος- είναι ότι οι προαναφερόμενοι είναι υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία, σε αντίθεση με την εξοχότητά του, που είναι υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού. Και, επειδή εξάλλου «βαφτίζει» τους συνομιλητές του αγραμμάτους, τον παρακαλώ να ρίξει μια ματιά στις Πράξεις των Αποστόλων ( κεφ. δ, 32-35). Εκεί ακριβώς, όπου ο Ευαγγελιστής Λουκάς τονίζει ότι οι πρώτοι χριστιανοί «είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Γιατί ήταν όλα για όλους κοινά. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει  κανένας φτωχός ανάμεσά τους, Γιατί ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του».Βέβαια τα ίδια είπε δεκαοχτώ αιώνες αργότερα ( 1848) και ο Μαρξ στο «κομμουνιστικό Μανιφέστο» του. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο Λουκάς ήταν κομμουνιστής ή αντέγραψε τον Μαρξ. Ας εξηγήσει, λοιπόν ο κ. Αντιπρόεδρος και σε μας τους αγράμματους ποιο είναι το κοινωνικό ιδεώδες του Ευαγγελίου. Κι αν περαιτέρω έχει και την παραμικρή έστω σχέση με το κοινωνικό ιδεώδες το δικό του και των ομοϊδεατών του. Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού παρουσιάζονται ως ακραιφνείς υποστηρικτές της Ορθοδοξίας.

Και κάνω την αναφορά αυτή στις Πράξεις των Αποστόλων, επειδή στη σημερινή αποστολική περικοπή ( Πράξεων, στ, 1-7) γίνεται σαφής αναφορά στο δημοκρατικό τρόπο, με τον οποίο ήταν οργανωμένη η πρώτη χριστιανική κοινωνία. Κι ακόμη, γιατί, όταν περιπλανήθηκα  στους λαβύρινθους του ίντερνετ και μίλησα , λόγω της ιδιότητάς μου, γι’ αυτήν ακριβώς τη δημοκρατία, που κατά τη γνώμη μου είναι, απέναντι στις τόσες κάλπικες,  η μόνη αληθινή, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων. Για να χαρακτηριστώ μάλιστα απ’ τους εκπροσώπους των ναζιστών και των σιωνιστών ως κομμουνιστής. Και το ιδιαίτερα λυπηρό είναι ότι διώχτηκα απ’ την μητριά μας τη δεσποτοκρατία, η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν έχει καμιά σχέση με την Μητέρα μας την Εκκλησία. Αφού η δεσποτοκρατία μου απαγόρευσε  το κήρυγμα, μη διστάζοντας μάλιστα  να με βαφτίσει και «αιρετικό». Πιθανώς, γιατί στρεφόμουνα εναντίον του ναζισμού και του σιωνισμού. Αν και, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, ούτε ο ναζισμός ούτε ο σιωνισμός είναι ορθόδοξα δόγματα. Παρότι ένα μεγάλο μέρος αυτών, που φιγουράρουν ως ορθόδοξοι σύρονται όπισθεν των εκλεκτών σιωνιστικών λεσχών, που, σε τελική ανάλυση, είναι σατανιστικές. Προφανώς σε διαμετρική αντίθεση με το Ευαγγέλιο, που αλλεπάλληλες φορές τονίζει ότι δεν μπορεί να βρίσκεται κάποιος ταυτόχρονα σε αρμονία με το Θεό και το Σατανά.

Αλλά ο γράφων, μετά την απαγόρευση των κηρυγμάτων μου στους ναούς, δεν έμεινα αδρανής. Τα μέχρι τότε κηρύγματά μου, που τα μαγνητοφωνούσα, τα μετέτρεψα σε βίντεο και τα ανάρτησα στο You Tube. Όμως και πάλι «τα καλά δικτυωμένα παλικάρια βρήκαν άλλα μονοπάτια». Που βέβαια δεν τα γνωρίζουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, που είμαστε αμύητοι στα μαφιόζικα μυστήρια τους. Πράγμα που σημαίνει ότι τον Οκτώβριο του’16 εξαφάνισαν τα κηρύγματά μου κι απ’ τοYou Tube. Και βέβαια δεν θεωρούν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να δώσουν εξηγήσεις. Πολύ περισσότερο, αφού δεν έχουν καμιά επιχειρηματολογία ν’ αντιτάξουν.  Γιατί το μόνο, που θα μπορούσαν να αντιτάξουν θα ήταν να πούνε: «Φασίστες είμαστε και αποφασίζουμε και διατάσσουμε»! Αλλά βέβαια δεν τους συμφέρει να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Αφού θέλουν να παρουσιάζονται ως σουπερ-δημοκράτες και σουπερ-ορθόδοξοι και να μοσχοπουλάνε στους αφελείς την δήθεν «δικαιοσύνη» τους και κυρίως τη «χριστιανική» τους αγάπη. Και δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια άλλη δικαιοσύνη, στην προκειμένη περίπτωση, στην οποία να προσφύγει κάποιος, προκειμένου να βρει το δίκιο του.

Κι ύστερα τους έφταιγε ο Κάστρο που στην Κούβα ή  τώρα ο Κιμ στη Βόριο  Κορέα που επιτρέπει μια μόνο εφημερίδα. Λες και στα δικά τους σουλτανάτα επιτρέπεται καμιά άλλη φωνή εκτός απ’ τη δική τους. Κι ύστερα μας μιλούν και για δημοκρατικό τόξο. Όταν το μόνο τόξο, που γνωρίζουμε είναι το αντιευαγγελικό, που με τα φαρμακερά και καυτερά του βέλη χτυπάει κατάστηθα την πίστη και την καρδιά του λαού.

Ψευτών και κλεφτών βατραχομυομαχίες…

 

 

Για  μια ακόμη φορά Κυβέρνηση και αντιπολίτευση διασταύρωσαν τη Μεγάλη Τετάρτη τα πλαστικά τους κοντάρια στην περί διαφθοράς στο χώρο της υγείας συζήτηση στη Βουλή. Οι κυβερνητικοί από το ένα μέρος κατηγορούσαν τους «εν πολλαίς κακουργίαιςπεριπεσόντας»ΝουΔούλους και Πασόκους ως κλέφτες, που συνελήφθησαν «με τη γίδα στον ώμο». Κι από την άλλη εκείνοι, με τη σειρά τους, έψεγαντους κυβερνητικούς ως ψεύτες, που ξέχασαν τα όσα προεκλογικά είχαν υποσχεθεί. Ενώ η αλήθεια φαίνεται να είναι ότι μάλλον αυτοί και οι πάτρωνές τους οι τοκογλύφοι έκαμαν ο, τι μπορούσαν , για να μην τους άφησαν να τα πραγματοποιήσουν.

Κι ανάμεσάστους κονταρομαχούντες της πολιτικής Βατραχομυομαχίαςο πολλαπλά μαστιζόμενος λαός, που  παρακολουθούσε, αγανακτούσε και σκεφτόταν: Καλά δεν έχουν ούτε ίχνος ντροπής αυτοί, που λεηλάτησαν και χρεοκόπησαν χώρα και λαό, να έχουν το απύθμενο θράσος να γίνονται από πάνω και τιμητές; Και να επανέρχονται τώρα σαν τους βρυκόλακες, προκειμένου να συνεχίσουν να πίνουν το αίμα μας! Δεν είναι ο κ. Σημίτης, που μας έβαλε στη ζώνη του ευρώ με κάλπικα στοιχεία; Προκειμένου να κληθεί η αδύναμη ελληνική οικονομία σε μια άνιση αναμέτρηση με τα οικονομικά μεγαθήρια, με αποτέλεσμα να φτάσει στην τωρινή καταβαράθρωσή της! Κι ακόμη δεν είναι αυτός, που, όπως λέγεται, παραπλάνησε μεγάλο μέρος του λαού να παίξει και να χάσει στο Χρηματιστήριο τις οικονομίες του; Ή μήπως δεν είναι ο επίγονός του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, που με κάλπικα επίσης στοιχείατης ΕΛΣΤΑΤ και ΕΥΡΩΣΤΑΤμεθόδευσαν την προαγωγή τουκλεφτοκαθεστώτος σε ληστοκαθεστώς, προκειμένου να μας υποδουλώσουν στη μαφία της τοκογλυφίας; Ή μήπως δεν είναι τα πρωτοπαλίκαρα της ΝουΔούλας, που αλληλοδιαδόχως πήραν τη σκυτάλη του κλεφτοκαθεστώτος και του ληστοκαθεστώτος απ’ τα πρωτοπαλίκαρα του ΠΑΣΟΚ, για να διαιωνίσουν έτσιτο καθεστώς της εσχάτης προδοσίας σε βάρος της πατρίδας και του λαού! Ή μήπως δεν είναι αυτοί, που σε συμπαιγνία με κάποια ΜΜΕ, λεηλάτησαν τις τράπεζες; Για να υποχρεώσουν  στη συνέχεια να πληρώσει το προϊόν της λεηλασία τους ο λαός με τον ιδρώτα και το αίμα του, μέσω της πατέντας των ανακεφαλαιοποιήσεων!   Ή μήπως δεν είναι αυτοί, που νομιμοποίησαν την ασυλία της ασυδοσίας και αλητείας της δικής τους και των διαφόρων χρυσοκανθάρων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, προκειμένου ν’ αμνηστεύσουν εκ προϋποθέσεως τα εγκλήματά τους; Ψηφίζοντας νόμους και άρθρα του Συντάγματος,  όπως το 86ο, που ούτε ύστερα από τόση χιονοστιβάδα κατακραυγώνφαίνονται απρόθυμοι  να καταργήσουν!

Κι έρχονται ύστερα απ’ όλο αυτό ρεσιτάλ αδιαντροπιάς και αναλγησίας να μας πουν ότι έχουν καταλάβει τα «λάθη» τους και μετανιώσει ειλικρινά. Και ότι από δω και πέρα οι λύκοι της αρπαγής θα γίνουν αρνάκια που θα βόσκουν χορταράκια; Και μας ζητούν να τους εμπιστευτούμε, προκειμένου  να διαιωνίσουν έτσι το παγιωμένο πια καθεστώς της κλεφτοκρατίας και ληστοκρατίας! Γιατί η απλή λογική λέει ότι,αν, όπως ισχυρίζονται, πραγματικά είχαν μετανιώσει, όχι για τα «λάθη» τους, αλλά για τα οργανωμένα εγκλήματά τους σε βάρος του λαού και της πατρίδας, θα έπρεπε, αν μη τι άλλο να είχαν επιστρέψει τα προϊόντα των κλοπών και ληστειών.

Αλλά ας έρθουμε τώρα και στους κυβερνητικούς για τους οποίους υπάρχουν οδυνηρά ερωτηματικά: Όπως γιατί η Κυβέρνηση δεν υιοθέτησε την εξονυχιστική έρευνα της Επιτροπής για το δημόσιο χρέος η οποία αποκάλυψε σαφέστατα τον παράνομο και επονείδιστο χαρακτήρα του; Και γιατί το πολύτιμο πόρισμα της Επιτροπής αυτής θάφτηκε σε κάποια  συρτάρια της Βουλής, όπως πρωτύτερα είχαν θαφτεί κάποιες λίστες (Λαγκάρντ, κλπ) απ’ τους μνημονιακούς κλέφτες και εφιάλτες;Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αποδείχτηκε περίτρανα ότι το ΔΝΤ παραβίασε κατάφωρα την αρχή του να μη στηρίζει χώρες των οποίων το χρέος είναι μη βιώσιμο! Και τούτο έπραξε ο ληστρικός αυτός οργανισμός, όχι βέβαια προκειμένου να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά, για να θυσιάσει τον ελληνικό λαό στο βωμό των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών.  Κι ακόμη γιατί να ποδοπατηθεί η σαφέστατη εντολή, που έδωσε ο λαός με το υπερήφανο ΟΧΙ του, απέναντι στο επαχθές και κατάπτυστο καθεστώς της χρεοκρατίας, με το οποίο οι τοκογλύφοι απροκάλυπτα εξοντώνουν λαό και πατρίδα; Για να ακολουθήσουν οι εκκαθαριστικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, οι οποίες, όπως πολλά δείχνουν, έγιναν, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου των διεθνών δολοφόνων, προκειμένου να απαλλαγεί η ελληνική Βουλή από κάθε φωνή ουσιαστικής αντιπολίτευσης.  Έτσι ώστε να επακολουθήσει τηνσοκαριστική ανατροπή της θέλησης του λαού η ληστρική υπερφορολόγηση και το γενικό ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας και των πλουτοπραγωγικών πηγών της! Και βέβαια η περαιτέρω κατακρεούργηση μισθών και συντάξεων.

Και το πάντωνολεθριότερο  για λαό και πατρίδα: Να διατρέχουμε τον κίνδυνο να επανέλθει η διακυβέρνηση της χώρας στην αποκρουστική λέπρατου εθνοφάγου τέως δικομματισμού. Ο οποίος ήδη ιταμό και προκλητικό κουνάει το δάχτυλο για τα «λάθη» της Κυβέρνησης που, όπως προαναφέραμε, αυτό και οι τοκογλύφοι κατά κύριο λόγο μεθόδευσαν. Και να υπόσχεται τώρα ότι, όταν επανέλθει στην εξουσία, θα τα κάμει όλα καλύτερα. Μια και, όπως λένε, αυτοί συμφωνούν με τα όσα απαιτούν από μας οι τοκογλύφοι και είναι αδίστακτοι προκειμένου να ταεφαρμόσουν.

Και μπαίνει το ερώτημα: Τι νόημα μπορούν να έχουν για το λαό, κατόπιν όλων αυτών οι μεταξύ ψευτών και κλεφτών «βατραχομυομαχίες; Όταν η καθημερινότητα φωνάζει ότι η ζωή μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο; Κι ως πότε θα συνεχίζεται αυτό το ξεδιάντροπο καταστροφικό γαϊτανάκι!

Ανάσταση και επανάσταση…

 

Πολλοί αυτές τις μέρες, καθώς τους ευχόμαστε «καλή Ανάσταση»,  θερμόαιμοι και αρειμάνιοι , όπως αισθάνονται, αντεύχονται «καλή επανάσταση». Τη στιγμή, που δεν κουνιέται φύλλο και μαζί με τους αρειμάνιους όλοι σχεδόν οι άλλοι «άβουλοι και μοιραίοι αντάμα, προσμένουν ίσως κάποιο θάμα». Το οποίο όμως δεν έρχεται. Αφού το θαύμα επισκέπτεται μόνο τους «γρηγορούντας» και σε καμιά περίπτωση τους «ραθυμούντας», για να θυμηθούμε κσι το τροπάριο του «Νυμφίου». Γιατί και στην περίπτωση του θαύματος ισχύει το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» των αρχαίων. Και δεδομένου ότι εμείς δεν σηκωνόμαστε απ’ τους καναπέδες και ακούμε αποχαυνωμένοι τους τηλεοπτικούς και πολιτικούς απατεώνες, περιμένοντας απ’ τους άλλους να ξεσηκωθούν, το θαύμα δεν ανταποκρίνεται στην προσμονή μας.

Και μπαίνει το ερώτημα: Που οφείλεται η θανάσιμη αυτή αποχαύνωσή με την οποία αντιμετωπίζουμε την καταστροφή της πατρίδας; Κάποιοι λένε ότι οφείλεται στους ψεκασμούς  απ’ τ’ αεροπλάνα του εχθρικά διακείμενου απέναντί μας ΝΑΤΟ. Για τη συντήρηση του οποίου πλουσιοπάροχα τσοντάρει η πατρίδα μας, παρότι οι τρισάθλιοι αυτοί δολοφόνοι φρόντισαν να την καταστήσουν πάμπτωχη. Και όσοι περί αεροψεκασμών μιλούν σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν άδικο. Γιατί αυτό είναι περισσότερο κι από βέβαιο όσο κι αν κάποιες τηλεοπτικοί μπούφοι και  όρνιθες το αμφισβητούν. Όπως βέβαια είναι φυσικό ν’ αμφισβητούν και τα πνευματικά και ηθικά καυσαέρια τα οποία καταιγιστικά εκπέμπουν  κάποια  τηλεοπτικα  κανάλια. Κι ακόμη τα δηλητήρια που μέσω των πολλαπλά μεταλλαγμένων και νοθευμένων τροφών και φαρμάκων, μας προμηθεύει το συνδικάτο του παγκοσμίου  εγκλήματος. Έτσι ώστε να παραλύουν βαθμηδόν, όχι μόνο τα βιολογικά, αλλά τα ηθικά και τα  πνευματικά ανακλαστικά μας. Με αποτέλεσμα η σκλαβιά μας να μην είναι μόνο νομική και οικονομική, αλλά ολοκληρωτική. Που μάλιστααποτελεί το προανάκρουσμα του, βιολογικού αλλά και του πνευματικού μας αιώνιου θανάτου.

Και είναι εξόχως εύστοχη η απορία πολλών καθημερινών ανθρώπων για το «τι κάνει στην προκειμένη περίπτωση η Εκκλησία»; Μπορεί να είναι ακόμη και κληρικοί συνήγοροι της ολοκληρωτικής αυτής σκλαβιάς; Και η απάντηση είναι καταφανής και ευνόητη: Όχι μόνο είναι υποστηρικτές, αλλά κάποιοι επιμελούνται και τη δουλαγώγηση του χριστεπωνύμου πληρώματος. Σε σημείο ώστε κάποιοι δεσποτάδες να συνιστούν στα πνευματικά τους τέκνα να μην κοινωνήσουν, αν δεν ψηφίσουν τους υποψήφιους των γαλάζιων ολετήρων. Οι οποίοι το «παίζουν» πιστοί, ενώ στην πραγματικότητα, υποκρίνονται, για να αλιεύουν τις ψήφους των αφελών πιστών, τους οποίους στη συνέχεια κατακλέβουν και καταληστεύουν. Υποβάλλοντάς αυτούς και την πατρίδα μας  στο μαρτύριο της ολοένα αυξανόμενης πενίας και χρεοκοπίας. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού κάποιοι επικεφαλής τους  είναι ευπειθέστατα μέλη σατανικών λεσχών(Μπίλντεμπεργκ, κλπ), που μέσα στα σκοτεινά διαβούλιά  τους απεργάζονται ολέθρια σχέδια σε βάρος των λαών. Και ιδιαίτερα μάλιστα της πατρίδας μας. Και το πώς συμβιβάζεται ο σατανισμός με το χριστιανισμό το ξέρουν μόνο οι τυφλοί οπαδοί τους. Όπως κι εκείνοι, που συνταιριάζουν το Θεό με το μαμωνά.

Γεγονός, που αποδεικνύεται με την αντιπαραβολή της τωρινής πραγματικότητας πμε τα διαδραματιζόμενα κατά  τη Μεγάλη Βδομάδα. Όπου καταφαίνεται το αποκορύφωμα των αγώνων του Χριστού, των οποίων συνέπεια ήταν τα Πάθη και η Σταύρωση. Για να επακολουθήσει η Ανάσταση. Οπότε ακούγεται ο θριαμβικός αναστάσιμος ύμνος του «Χριστός Ανέστη». Με τη συμπαρομαρτούσα πασχαλινή ευωχία, για όσους βέβαια μπορούν, κάτω απ’ τις δυσμενείς σημερινές συνθήκες.

Αλλά μέσα σε απ’ όλη αυτή την εορταστική ατμόσφαιρα το επαναστατικό μήνυμα της Ανάστασης απουσιάζει απελπιστικά. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν απέναντι στις αναστάσιμες ιαχές υπάρχει ένας λαός πολλαπλά σταυρωμένος. Για τον οποίο δεν βρίσκονται κάποιοι Σίμωνες Κυρηναίοι, για να σηκώσουν το σταυρό του μαρτυρίου του. Που πρώτιστα όφειλαν να είναι οι κληρικοί. Και προκειμένου να δικαιολογηθούν, λένε στρουθοκαμηλίζοντας: Ο Χριστός δεν είναι επαναστάτης! Βέβαια ο Χριστός δεν είναι επαναστάτης του ξίφους και της σπάθης. Ούτε θα συμμεριζόταν ποτέ τα κακουργήματα, που διαπράττουν σε βάρος των λαών οι διάφορες πολιτικές μαριονέτες, που παριστάνουν τους λαοσωτήρες.  Και μάλιστα συχνά διατείνονται πως ο, τι κάνουν το κάνουν εν ονόματι του Χριστού. Αλλά, όπως ο ίδιος είπε στον Πιλάτο, είναι ο επαναστάτης της ανυποχώρητης και παντοδύναμης επανάστασης, που είναι η αλήθεια (Ιωάννη, 18,37). Την οποία, επειδή  τρέμουν όλοι οι μεγαλοκακούργοι της Γης, φροντίζουν διαχρονικά να την κρατούν θαμμένη όσο γίνεται βαθύτερα. Γιατί η αλήθεια οδηγεί στην απόλυτη ελευθερία. Και το λυπηρό είναι πως την κουστωδία του τάφου της αλήθειας αποτελούν, όχι μόνο οι απροκάλυπτοι εχθροί του Χριστού αλλά και ένα μεγάλο μέρος των κληρικών. Γιατί, όχι μόνο η σιωπή τους αλλά προπάντων η μεροληψία τους υπέρ των πολιτικών εφιαλτών σημαίνει στάση απροκάλυπτα εχθρική  σε βάρος της ευαγγελικής αλήθειας και του λαού. Γιατί το να ισχυρίζονται ότι δεν ανακατεύονται στην πολιτική είναι πέρα για πέρα υποκριτικό. Και κάνουν μεγάλο λάθος, αν νομίζουν ότι ο λαός δεν ξέρει ποιο ρόλο παίζουν στην πραγματικότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν κάποιοι δεσποτάδες στρέφονται με απροκάλυπτη σφοδρότητα εναντίον των ελαχίστων εκείνων κληρικών, οι οποίοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν και να στηλιτεύσουν το ληστρικό καθεστώς των ναζιστών και των σιωνιστών, που απροκάλυπτα δολοφονεί την πατρίδα μας και το λαό μας. Και δεν διστάζουν να τους ρίξουν ακόμη και τη λάσπη του «αιρετικού». Ωσάν ο ναζισμός και ο σιωνισμός  να είναι ορθόδοξα δόγματα. Όπως βέβαια και ο ομογάλακτός τους δεσποτισμός.

Κι αυτό, επειδή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ανάσταση δεν σημαίνει μόνο επινίκιες κατά του θανάτου ιαχές, αλλά και αγώνα εκρίζωσης της φτώχειας, της αρρώστιας και της πολύμορφης σκλαβιάς, των προϋποθέσεων του θανάτου. Που με περισσή δολιότητα προωθεί σε βάρος μας το τωρινό καθεστώς της τοκογλυφίας.

«οι λίθοι κεκράξονται»!..

Όταν ο Χριστός έμπαινε στα Ιεροσόλυμα, ο λαός τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, επευφημώντας τον και κραυγάζοντας: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Και οι φαρισαίοι αγανακτισμένοι του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε; Πες τους να σωπάσουν»! Για να τους αποκριθεί ο Χριστός: «Αν αυτοί σωπάσουν, θα κραυγάσουν οι πέτρες». Και επειδή  ακριβώς δεν επέβαλε τη σιωπή σ’ εκείνους, που τον επευφημούσαν, του επέβαλαν εκείνοι τη σιωπή του σταυρού, όπως θ’ ακούσουμε στη Μεγάλη Βδομάδα.

Αλλά η περίπτωση του Χριστού δεν είναι μοναδική. Γιατί λίγο πριν οι Εβραίοι επιβάλλουν με το σταυρό τη σιωπή στο Χριστό, η Ηρωδιάδα είχε επιβάλει  με το τσεκούρι του δήμιου τη σιωπή στον Πρόδρομο. Κι ακόμη παλιότερα, στα399 π. Χ, οι Αθηναίοι είχαν επιβάλει τη σιωπή στο Σωκράτη με το κώνιο. Και ο νόμος αυτός της ομερτά, είναι η πάγια τακτική όλων σχεδόν των εξοχοτάτων και μεγαλειοτάτων αλλά και σεβασμιώτατων μηδενικών. Οι οποίοι επιστρατεύουν τα δηλητήρια, τους σταυρούς, τις αγχόνες, τις καρμανιόλες, τις πάσης φύσεως δολοφονίες, ή  συκοφαντίες και τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ως πέρας πάσης αντιλογίας. Μη μπορώντας ν’ αντιμετωπίσουν διαφορετικά την προσβεβλημένη μοχθηρία τους και τη συνακόλουθη μωρία, τη δική τους και των αυλικών τους. Δεδομένου ότι δεν διαθέτουν πειστικά επιχειρήματα, προκειμένου να κλείσουν τα απύλωτα στόματα της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Και είναι ευνόητο ότι το δρόμο αυτό ακολούθησαν και οι προστάτες της αρχαίας θρησκείας Ρωμαίοι αυτοκράτορες εναντίον των χριστιανών. Για να έχουμε τα εκατομμύρια των μαρτύρων. Αλλά και οι χριστιανοί εναντίον των μη χριστιανών. Όπως συνέβη με την περίφημη φιλόσοφο Υπατία, που απολάμβανε μεγάλης τιμής στην Αλεξάνδρεια και στην οποία μαθήτευσαν σοφοί και γενναίοι κληρικοί, όπως ο Συνέσιος Κυρήνης. Την οποία εντούτοις οι χριστιανοί πελέκησαν κυριολεκτικά με κοχύλια, για να κάψουν τα μέλη της στην πυρά. «Δικαιοσύνη» και ομερτά που στους χρόνους του Μεσαίωνα εφάρμοσε η διαβόητη Ιερή Εξέταση των καθολικών σε βάρος ακόμη και πρωτοπόρων σκαπανέων της επιστήμης.

Και ασφαλώς η Ιερή Εξέταση και η ομερτά συνεχίζεται και στις μέρες μας. Δεδομένου ότι η σταύρωση το του Χριστού είναι το αντικαθρέφτισμα της διαχρονικής σταύρωσης της ανθρωπότητας. Σταύρωσης που αδιάκοπα επαναλαμβάνεται σε κάθε τόπο και χρόνο. Όπως δυστυχώς συμβαίνει τώρα εδώ κι οχτώ περίπου χρόνια και στον τόπο μας. Όπου παίζεται ένα πανάθλιο σε βάρος μας θέατρο, με τους εναλλασσόμενους ντόπιους  εφιάλτες και τους διεθνείς σταυρωτές μας, το ΔΝΤ και την ΕΕ. Πραγματικότητα, που αν συμβεί κάποιοι να την επισημάνουν και να την καταγγείλουν, φροντίζουν να τους περιθωριοποιούν, σε τρόπον ώστε να μη δημιουργηθούν βραχυκυκλώματα στο δολοφονικό τους σενάριο. Παραδείγματα σχετικά υπάρχουν πάμπολλα: Με πρώτο και χειρότερο των ΜΜΕ, τα οποία «θάβουν» τους «αιρετικούς» σε τρόπον ώστε να μη φτάνει η φωνή τους στις ευρύτερες μάζες. Αλλά και η, λεγόμενη,  Δικαιοσύνη συχνά λειτουργεί ανασχετικά, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια και αποδοθεί δικαιοσύνη. Και ασφαλώς η Βουλή δίνει σαφή εικόνα αυτής της απονεύρωσης, αφού έχουν απομακρυνθεί απ’ αυτήν όλα τα ζωντανά στοιχεία. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε την παρωδία ενός πλασματικού αντίλογου:  Ανάμεσα αφενός στους ντόπιους εφιάλτες, που θέλουν και μπορούν να κάμουν περισσότερα σε βάρος μας από τους διεθνείς σταυρωτές μας, ώστε να μας καταστρέψουν. Κι από το άλλο μέρος   εκείνους που δεν θέλουν αλλά η «ανάγκη» τους κάνει ν’ ακολουθούν κι αυτοί τα ίδια μονοπάτια. Οι οποίοι μας θυμίζουν τον Ήφαιστο εκεί στον Προμηθέα το Δεσμώτη, που βέβαια συμπονούσε τον Προμηθέα, ωστόσο όμως ήταν αναγκασμένος να προχωρήσει στο έργο της σταύρωσής του.

Οι τελευταίοι  μάλιστα μας δίνουν και φρούδες ελπίδες ότι στην άκρη του τούνελ θα ιδούμε, όπου να ’ναι το φως της ανάπτυξης και της ευημερίας. Εφιστώντας ιδιαιτέρως την προσοχή μας στο ότι, προκειμένου να φθάσουμε στο φως της σωτηρίας,  οφείλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι στην ευρωζώνη και στο «ιερό», κατά τον κ. Στουρνάρα ,ευρώ. Κι εμείς οι κοινοί θνητοί αναρωτιόμαστε: Πώς γίνεται να μην έχουν καταλάβει αυτό, που έχει καταλάβει προ πολλού η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας; Ότι, δηλαδή, όλο αυτό το παμπόνηρο πηγαινέλα, με τα κάθε φορά καινούρια μέτρα αποκαλύπτει πανηγυρικά το δολοφονικό σχέδιο σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού μας! Γεγονός που έχουν καταλάβει διεθνώς και πάμπολλοι σπουδαίοι επιστήμονες, που διάκεινται συμπαθώς απέναντι στην ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Κι όμως τη φοβερή αυτή πραγματικότητα δεν φαίνονται να την παίρνουν σοβαρά και όσοι σοβαροί επιστήμονες – οικονομολόγοι, νομικοί κλπ- απ’ τους ντόπιους βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση με το καθεστώς της μνημονιακής βαρβαρότητας. Αφού διακηρύττουν μεν με όλη τη δύναμη της φωνής τους ότι ο μέχρι τώρα ακολουθούμενος δρόμος οδηγεί στην καταστροφή, αλλά δεν φαίνονται διατεθειμένοι να συνεργαστούν. Μένοντας ο καθένας στον πύργο του και μη θέλοντας να καταλάβουν ότι αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή δεν είναι τα αρχηγιλίκια αλλά η σωτηρία της πατρίδας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από αρκετά   χρόνια ο σοφός και άγιος Γέροντας Παΐσιος, προέβλεψε ότι: «Πίσω από την ΕΟΚ κρύβεται η δικτατορία των Σατανιστών. Τέτοια δικτατορία, που σκέπτονται να κάνουν, μόνο ο διάβολος θα μπορούσε να την είχε σκεφθεί. Ως εκ τούτου, όταν όλα καίγονται γύρω σου ο πόνος δεν σ’ αφήνει να σωπάσεις. Αν δεν φωνάξουμε, θα σηκωθούν οι πατεράδες μας από τους τάφους να μας καταραστούν και να μας δείρουν»!