Archive for the ‘Uncategorized’ Category

δεσποτικός τεντιμποϊσμός;

 

Κάποιοι ασκητές, προκειμένου να δοκιμάσουν τον Άγιο Αγάθωνα, τον κατηγόρησαν για πολλά και διάφορα αμαρτήματα κι εκείνος δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τις κατηγορίες τους. Διαμαρτυρήθηκε όμως έντονα, όταν του είπαν ότι είναι αιρετικός. Επειδή ακριβώς μια τέτοια κατηγορία, όταν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, συνιστά ηθική δολοφονία. Κι όμως κάποιοι δεσποτάδες από θέσεως αυθαίρετης και ασύδοτης ισχύος εκτοξεύουν την βδελυρή αυτή συκοφαντία δίκην μεγάλων ιεροεξεταστών, τύπου Τουρκουεμάδα, χωρίς ίχνος συναίσθησης και ευαισθησίας.

Ένας, για παράδειγμα, τέτοιος δεσπότης που δεν διαθέτει δική του σκέψη και βούληση αλλά ρυμουλκείται απ’ τους ρουφιάνους του δεσποτικού του αυλόγυρου, είχε εκσφενδονίσει προ ετών εναντίον κληρικού την συκοφαντία ότι «κινείται στα όρια της αιρέσεως». Και μάλιστα την, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, συκοφαντία αυτή, την διακήρυξε ενώπιον όλων των κληρικών της Μητρόπολής του, σαν πρόφαση προκειμένου να του απαγορεύσει το κήρυγμα. Με το κουτοπόνηρο σκεπτικό ενδεχομένως ότι, όταν μια τέτοια κατηγορία την εκτοξεύει ο Δεσπότης όλοι θα την αποδεχτούν, γιατί απλούστατα θα πουν: Για να το πει ο Δεσπότης, κάτι πρέπει να ξέρει περισσότερο από εμάς τους άλλους.

Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα, όπως η διεστραμμένη κουτοπονηριά των δεσποτικών ρουφιάνων τα προγραμματίζει. Δεδομένου ότι, πλην των εγκάθετων ρουφιάνων του δεσποτικού αυλόγυρου και κάποιων ομοϊδεατών τους κομματικών κοπρόσκυλων, κανένας άλλος δεν αποδέχτηκε τη βλακώδη συκοφαντία. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού είχε ακούσει τα κηρύγματά του συκοφαντούμενου κληρικού  και είχε αποκρυσταλλώσει γνώμη και γι’ αυτόν αλλά και για τους δεσποτοκόλακες συκοφάντες του.

Θα μπορούσε βέβαια  ο συκοφαντούμενος να προσφύγει στην κοσμική δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι, όπως έχει διατυμπανιστεί ακόμη και από επιφανείς δεσποτάδες, η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρίστη. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά έχει διακηρύξει ο μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος η δεσποτική δικαιοσύνη βρίσκεται στο πολιτισμικό επίπεδο των κυκλώπων. Ή όπως ο μακαριστός Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έχει επισημάνει η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρότερη ακόμη και απ’ αυτή  των βαρβάρων των Σαρματών και Σκυθών.

Αλλά το να προσφύγει κάποιος στην κοσμική δικαιοσύνη για θέματα δογματικής φύσεως μοιάζει με το ν’ αποταθεί σε μανάβικο για μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας. Αυτό που έκαμε ο συκοφαντούμενος ήταν να ρωτήσει δια μέσου του Τύπου τους δεσποτικούς ιεροεξεταστές να του προσδιορρίσουν την αίρεση στα όρια της οποίας κινείται. Αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν σε θέση ν’ απαντήσουν.  Και ο λόγος; Το ότι η διερεύνηση δογματικών θεμάτων απαιτεί δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: Μόρφωση υψηλού επιπέδου αφενός και αφετέρου το κυριότερο που είναι η θεοπνευστία. Γιατί ασφαλώς δεν ήσαν τυχαίοι άνθρωποι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος ούτε αργότερα ο Δαμασκηνός και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς και τόσοι άλλοι, που στάθηκαν αντιμέτωποι στους αιρεσιάρχες της εποχής τους. Διέθεταν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τη φιλοσοφική κατάρτιση της εποχής τους αλλά και την άνωθεν έμπνευση.  Εφόδια τα οποία a priori στερούνται αναπόφευκτα οι διαστροφείς συκοφάντες. Έστω κι αν φορούν, μίτρες, επανωκαλύμμαυχα και άλλα τέτοια ανούσια και ανόητα μπιχλιμπίδια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα βδελύττεται και αυτά και όλη την ανόητη κομπορρημοσύνη, που τα συνοδεύει. Ενώ επισκιάζει με τη χάρη του ακόμη και αγράμματους ή ολιγογράμματους, όπως ο άγιος Σπυρίδων και οι τωρινοί Πορφύριος και Παΐσιος.

Και μπαίνει το ερώτημα:  Ποια μπορεί να είναι τα βαθύτερα κίνητρα που μπορεί να σπρώχνουν έναν δεσπότη, να κατρακυλάει  τόσο χαμηλά; Μήπως ο ακατανίκητος φθόνος των δεσποτοκολάκων κληρικών για τον συκοφαντούμενο και η ακατανόητη για χάρη τους δεσποτική αλληλεγγύη; Ή μήπως οι καταθλιπτικές πιέσεις κάποιων κομματόσκυλων που δεν μπορούν να ανεχτούν την κάτω απ’ το πρίσμα του Ευαγγελίου κριτική για τα έργα και τις ημέρες των πολιτικών απατεώνων της κομματικής τους στρούγκας; Γιατί δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια θεωρούσαν δεδομένο να χρησιμοποιούν τους κληρικούς σαν «ηθικά» στηρίγματα της ανήθικης πολιτικής τους…

Αλλά προκύπτει κι ένα άλλο θέμα: Η αντίχριστη δεσποτοκρατία εκκλησιολογικά δεν είναι απλώς κάποια αίρεση αλλά η εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου. Που σημαίνει ένα ασύδοτο και αυθαίρετο καθεστώς. Θα μπορούσε συνεπώς  ο δεσπότης να πει σχετικά στον οποιονδήποτε κληρικό: Στο τσιφλίκι της μητρόπολής μου μπορώ να κάνω ο, τι θέλω. Λοιπόν σου απαγορεύω το κήρυγμα! Ποιο, λοιπόν, νόημα είχε η επιστράτευση της δολοφονικής περί αίρεσης λάσπης; Και καλά εκείνη τη στιγμή μπορεί να παρασύρθηκε απ’ τις φιδόγλωσσες των ιεροεξεταστών του και των κομματικών κοπριτών. Αλλά ύστερα από τόσα χρόνια δεν κατάλαβε την παλιανθρωπιά την οποία τον έσπρωξαν να διαπράξει, ώστε να φροντίσει να διορθώσει το λάθος του; Και δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι στο περιβάλλον του, που να διαθέτουν έστω και πολλοστημόριο λογικής και φιλότιμου να του πουν:

«Σεβασμιώτατε, ο Θεός «κρίμασιν οις οίδε» σε ανέβασε τόσο ψηλά. Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις τη θέση σου και να μην συμπεριφέρεσαι  συγκριτικά χειρότερα κι απ’ τους τεντιμπόηδες. Και λέμε χειρότερα γιατί απ’ τη λάσπη ή το γιαούρτι, που θα πετάξει κάποιο αλητόπαιδο μπορεί εύκολα ν’ απαλλαγεί κάποιος.  Αλλά η λάσπη της αίρεσης μπορεί να δημιουργήσει, όχι μόνο  κηλίδες ανεξάλειπτες αλλά και πληγές ανίατες. Κι όμως απολαμβάνετε με ναρκισσιστική αναισθησία τον φωτοστέφανο της κάλπικης αγιότητας, που κάποιοι φιλοτεχνούν για χάρη σας, ενώ την ίδια στιγμή τοποθετείτε στα κεφάλια των άλλων ακάνθινα στεφάνια!  Και δεν είχατε την ευαισθησία προ πολλού αλλά έστω και τώρα  να τακτοποιήσετε αυτή την αθλιότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν χρειαζόταν  να πικράνετε ούτε τους μοχθηρούς και φθονερούς παπάδες σας ούτε τους εγκάθετους κομματοκοπρίτες!»…

https://papailiasyfantis.wordpress.com

η σφραγίδα της δωρεάς

Η θύμησή μου αυτές τις μέρες γύρισε στο Γυμνάσιο Θέρμου και στο Πετροχώρι. Το πανέμορφο χωριό, που σαν εξώστης πάνω απ’ τη λίμνη Τριχωνίδα, είναι ιδιαίτερα γνωστό για τα μαγευτικά του ηλιοβασιλέματα. Εκεί,  που στ’ αλώνια του πηγαίναμε συχνά με τ’ άλλα παιδιά και τραγουδούσαμε τα βράδια.

Ήταν -θυμάμαι-παραμονές της 25ης Μαρτίου, όταν ο Καθηγητής, που είχε αναλάβει τηςδιοργάνωση της γιορτής του Γυμνασίου με κάλεσε να τραγουδήσω δημοτικά τραγούδια σχετικά με το πνεύμα του ’21. Αλλά δεν ένιωθα καθόλου επαρκής. Ιδιαίτερα μάλιστα, αφού ο πετροχωρίτης συμμαθητής μου Γρηγόρης Δρόσος ήταν πολύ καλύτερος μου. Αλλά, επειδή ήταν λίγο ντροπαλός, τον παρακάλεσα να με συνοδεύσει στη δοκιμή, που θα γινόταν το απόγευμα. Όταν ήρθε η σειρά μου να τραγουδήσω, είπα στον καθηγητή να δοκιμάσει πρώτα το Δρόσο. Ο οποίος βέβαια και τραγούδησε θαυμάσια. Κι όταν στη συνέχεια ο καθηγητής αποτάθηκε σ’ εμένα, του αποκρίθηκα: «Τώρα τι να πω εγώ;». Και τον παρακάλεσα να με απαλλάξει.

Έτσι ο Γρηγόρης, όχι μόνο τραγούδησε ωραιότατα, όπως έλεγαν αυτοί που παρακολούθησαν τη γιορτή, αλλά φρόντισε να βρει και την ταιριαστή για την περίπτωση τσολιάδικη στολή. Που σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να ισχύει το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη». Γιατί απ’ όσο θυμούμαι ένας άλλος συμμαθητής μας ο Γρηγόρης Τσούνης, εξαιρετικός κι αυτός στα δημοτικά τραγούδια, δεν τα πήγαινε, καθόλου καλά  στα τροπάρια, που ψάλαμε στο μάθημα των θρησκευτικών.

Και μου αναμόχλευσε τον τελευταίο καιρό τις μαθητικές μου αναμνήσεις ο 16χρονος Αλέξανδρος Σαγκούρης, που πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού. Η εντύπωση, που προκάλεσε ήταν συγκλονιστική. Γιατί δεν τραγούδησε μόνο με την παθιασμένη τσιγγάνικη ψυχή του αλλά και την από αιώνων ελληνική ψυχή. Τόσο που τουλάχιστο τρία απ’ τα μέλη της κριτικής επιτροπής αλλά και πάμπολλοι απ’ το ακροατήριο να συγκινηθούν μέχρι δακρύων. Και κάποιο απ’ τα μέλη της κριτικής επιτροπής  να του πει: «Εσένα, παιδί μου, σ’ έστειλε ο Θεός στη Γη, για να συγκινείς τους ανθρώπους»! Και έτσι συνεχίστηκε η περαιτέρω συμμετοχή του στο διαγωνισμό.

Αλλά σε κάποια απ’ τις επόμενες εμφανίσεις του η κυρία της κριτικής επιτροπής διατύπωσε επιφυλάξεις, για το αν θα ’πρεπε το νεαρό τσιγκανάκι να συνεχίσει την περαιτέρω συμμετοχή του στο διαγωνισμό. Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, είπε η κυρία, «έχουμε  στα χέρια μας ένα θησαυρό, για τον οποίο έχουμε μεγάλη ευθύνη. Δεδομένου ότι ο διαγωνισμός θα είναι μέχρι τέλους εξαιρετικά επίπονος και μπορεί να κρύβει κινδύνους». Οι άλλοι όμως διαφώνησαν και έτσι η συμμετοχή του συνεχίστηκε.

Αλλά κάπου εκεί στη συνέχεια άρχισαν τα πρώτα συννεφάκια. Η επιτροπή άρχισε να διαπιστώνει σφάλματα στον τρόπο εκφοράς των τραγουδιών.  Αλλά και το κοινό φαινόταν να μην τον στηρίζει. Κι έτσι ύστερα απ’ τις εκφράσεις θαυμασμού, έφθασαν στο να του δείξουν την έξοδο απ’ το διαγωνισμό. Γιατί έτσι, λέει, αποφάσισε το κοινό.

Αλλά ας επιτραπεί σε έναν κοινό θνητό να ρωτήσει: Ποιο εχέγγυο έχουμε σχετικά με το ότι αυτό που παρουσιάζεται σαν γνώμη του κοινού είναι πραγματικό και όχι ένα απλό άλλοθι. Κάτι παρόμοιο με κάποιες δημοσκοπήσεις.  Ή κάποια εκλογικά αποτελέσματα, που μας σερβίρει η SINGULAR LOGIC  του κατά πάντα αξιόπιστου κ. Ρότσιλδ! Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αφού στην περίπτωση του Αλέξανδρου η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε συγκλονιστική. Και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το τραγούδι της οντισιόν πλησίασε  τα δύο εκατομμύρια προβολές στο You Tube. Κι αυτό δεν αλλάζει εύκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Ιδιαίτερα, επειδή ο τρόπος που τραγουδάει το παιδί αυτό μιλάει κατευθείαν στην ψυχή και την καρδιά του λαού.

Αλλά ας δεχτούμε ότι η γνώμη του κοινού άλλαξε διαμετρικά, δεδομένου ότι μπορεί κάποια τραγούδια να μην τα απέδωσε ο διαγωνιζόμενος καλά. Ποιος όμως επιλέγει τα τραγούδια; Ο ίδιος ο διαγωνιζόμενος ή κάποιοι άλλοι; Και πόση προσοχή δίνεται ώστε τα τραγούδια να ταιριάζουν στο στυλ του τραγουδιού του διαγωνιζόμενου; Γιατί θυμάμαι από άλλον διαγωνισμό τραγουδιού, την περίπτωση μιας κοπέλας που είχε αγγελική φωνή. Στην τελική όμως φάση την έντυσαν και τη χτένισαν σουρλουλούδικα, αντίθετα από τον σοβαρό τρόπο, που εκείνη εμφανιζόταν. Και της έδωσαν να πει ένα επίσης σουρλουλούδικο τραγούδι κι έτσι εξασφάλισαν την αποτυχία της.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι υπεύθυνη για την περίπτωσή του Αλέξανδρου ήταν η κυρία της κριτικής επιτροπής, που είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις  για την σκοπιμότητα της περαιτέρω συμμετοχής του 16χρονου στο διαγωνισμό. Επιφυλάξεις , που κάτω απ’ το πρίσμα του αποτελέσματος, μοιάζουν  σα να  του έλεγαν: «Παιδί μου τι δουλειά έχεις εσύ εδώ πέρα; Γιατί να συμμετάσχεις σε ένα διαγωνισμό, όταν η σφραγίδα της δωρεάς, που σου έδωσε ο Θεός, είναι ασυναγώνιστη; Δεν έχεις ακούσει ότι σ’ αυτόν τον κόσμο, που ζούμε πάγια τακτική είναι να απαξιώνονται οι αξίες και να καταξιώνονται οι απαξίες;  Και πως, όπως έχει ειπωθεί, ο, τι λάμπει δεν είναι  χρυσάφι»!

Χρυσάφι, καλέ μου Αλέξανδρε, είναι η σφραγίδα της δωρεάς, που σου έδωσε ο Θεός. ο οποίος έχει τον τελικό λόγο  για όλους και για όλα. Άφησε πίσω σου την γλυκόπικρη ανάμνηση των δεκάξι σου χρόνων κι ακολούθησε το αστέρι σου. Για να μπορείς, όχι μόνο «να συγκινείς», όπως σου είπε το μέλος της επιτροπής, αλλά και να βοηθάς τους συνανθρώπους σου. Μ’ όλη την κατάρτιση,

https://papailiasyfantis.wordpress.com

πολιτισμός ή βαρβαρότητα;

Ο Ιούλιος είναι, από εκκλησιαστικής πλευράς, ο μήνας των αναργύρων. Αφού εγκαινιάζεται με τους Αγίους Αναργύρους (1η Ιουλίου) και τελειώνει με τον Άγιο Παντελεήμονα (27 Ιουλίου). Οι οποίοι, παρότι γιατροί περίφημοι, εντούτοις δεν εκμεταλλεύτηκαν τις γνώσεις τους και τη φήμη τους, προκειμένου να πλουτίσουν. Αντίθετα μάλιστα, όχι μόνο πρόσφεραν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, αλλά και παντοιοτρόπως βοηθούσαν, εκείνους που είχαν ανάγκη.

Μια τέτοια όμως στάση ζωής χαλάει σε κάθε εποχή την πιάτσα του κατεστημένου, δεδομένου ότι βλάπτει τα συμφέροντά του. Γι’ αυτό και παίρνει ανάλογα αποφασιστικά μέτρα: Για τους αγίους Αναργύρους, για παράδειγμα, εφάρμοσαν μια δολοφονική πατέντα. Τους παρέσυραν, λένε, σε επικίνδυνα φαράγγια, προκειμένου να βρούνε δήθεν ιαματικά βότανα, απ’ όπου και τους γκρέμισαν. Ενώ για τον  Άγιο Παντελεήμονα εφήρμοσαν την πατέντα του «καρφώματος» για λογαριασμό της νομιμοφροσύνης. Πράγμα πολύ εύκολο για την εποχή τους, δεδομένου ότι το να είναι κάποιος χριστιανός, όπως ήταν ο Παντελεήμων, ήταν έγκλημα εναντίον της επίσημης θρησκείας και τη κρατικής εξουσίας.…

Είναι περιττό να τονίσουμε ότι ο ίδιος νομικός πολιτισμός ισχύει σε κάθε εποχή. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος αυτά που έλεγαν και αντιμετώπισαν οι προφήτες εδώ και τρεις περίπου χιλιάδες χρόνια:  «Η δικαιοσύνη σας, λέει ο Ωσηέ,  ανθεί σαν δηλητηριώδες φυτό». Και ο Αμώς: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται για να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο». Και ο Μιχαίας: «Αλίμονο σ’ αυτούς που καταδυναστεύουν και γδύνουν τους φτωχούς και τους διώχνουν απ’ τα σπίτια τους. Επειδή έχουν δύναμη στα χέρια τους». Και συμπληρώνει:  «Τι κάνουν οι δικαστές; Δωροδοκούνται και υποστηρίζουν τα συμφέροντα του κατεστημένου. Είναι κι αυτοί ανθρωποφάγοι…«. Και ο Ησαΐας:  «Οι δικαστές δικαιώνουν με δωροδοκίες τον ένοχο  και αρνούνται στους αδύνατους την δικαιοσύνη»…

Το θρησκευτικό και κοσμικό κατεστημένο βρίσκει και εφευρίσκει ανάλογα με τις περιπτώσεις πολλούς και διαφόρους τρόπους, προκειμένου  ν’ απαλλαγεί απ’ τους ενοχλητικούς. Και, πάντα επικαλείται το νομικό του πολιτισμό, όπως  δεν διστάζει να βαφτίζει τη νομική του βαρβαρότητα. Στο όνομα της οποίας  επιβάλλει στους λαούς, ανάλογα με τις εγκληματικές του επιλογές, άλλοτε τις πολεμικές και άλλοτε τις οικονομικές καταστροφές. Ή μήπως εν ονόματι της ίδιας βαρβαρότητας το δικαστήριο της Ηλιαίας δεν καταδίκασε το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Επειδή τόλμησε να μιλήσει για δίκιο κι αλήθεια, που εκείνοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Όπως αργότερα το ευσεβέστατο φαρισαϊκό κατεστημένο  δεν καταδίκασε το Χριστό να σταυρωθεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Πιλάτου να τον σώσει. Δεδομένου ότι καταλάβαινε πως το πραγματικό κίνητρό τους ήταν ο φόβος για τα αμαρτωλά τους συμφέροντα, που πίστευαν ότι απειλούνταν και ο φθόνος γιατί δεν μπορούσαν σε κανένα επίπεδο  να τον αντιμετωπίσουν.  Αλλά όσο ο ειδωλολάτρης Πιλάτος προσπαθούσε, τόσο οι «θεοσεβείς» εκείνοι επικαλούνταν το νομικό τους πολιτισμό, κραυγάζοντας ολοένα και εντονότερα: «Εμείς νόμον έχουμε και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν» (Ιωάννη, ΙΘ, 7).

Λένε, ,για παράδειγμα, αυτές τις μέρες οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ: «Κρατικοί λειτουργοί και δημόσια πρόσωπα που ασκούν κριτική σε δικαστικές αποφάσεις επιβάλλεται να έχουν υποτυπώδη, έστω, γνώση των εξελίξεων στον νομικό πολιτισμό, διότι η αστοιχείωτη κριτική προσφέρει κακή υπηρεσία στον τόπο και τους πολίτες». Και επικαλούνται «τις γενικές αρχές και τους κανόνες, οι οποίοι ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα αυτό και αποτυπώνονται στη νομολογία τόσο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Και προσθέτουν: Οι αρχές αυτές αποτελούν δικαιοκρατικές εγγυήσεις, που ισχύουν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, και αφορούν όλους, ανεξαιρέτως, τους πολίτες».Αλλά το πόσο πολιτισμένος είναι αυτός ο κόσμος το βροντοφωνάζει η υπερβάλλουσα βαρβαρότητά τους σε βάρος άλλων λαών. Ή μήπως καρπός της νομικής και οικονομικής τους βαρβαρότητας, δεν είναι ο πλούτος και η χλιδή που χαρακτηρίζει τις πολιτισμένες δήθεν χώρες τους; Παρότι τις θαυμάζουν όσοι δεν κάνουν τον κόπο να σκεφτούν πως ο φαινομενικά αστραφτερός τους πολιτισμός είναι χτισμένος με το μόχθο και την οικονομική  αφαίμαξη φτωχών λαών.

Και, για να επιστρέψουμε στο εδώ και στο τώρα, ας ρωτήσουμε ευσεβάστως : «Η παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου για επιβολή φόρων και άλλων οικονομικών βαρών (και όχι στην επιβολή ποινικών κυρώσεων)», συνιστά νομικό πολιτισμό; Γιατί αληθινός νομικός πολιτισμός στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν να αποδώσουν οι φοροφυγάδες στο δημόσιο-που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει στο λαό- τους αναλογούντες φόρους. Όπως ακριβώς απαιτείται κι απ’ τον τελευταίο πολίτη. Κι, αν υπήρχε θέμα ποινικών κυρώσεων, το σύμφωνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα επιτάσσει, όχι να μπουν φυλακή, για να τρώνε δωρεάν, αλλά να ζουν με τους μισθούς πείνας, που η συνομοταξία τους δίνει στο λαό. Κι όχι μόνο αυτοί αλλά και όλοι εκείνοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συντάσσονται με το ληστρικό καθεστώς, που σήμερα έχει επιβληθεί στη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Κι όχι, ενώ αυτοί παίρνουν διπλάσιους και πολλαπλάσιους μισθούς και συντάξεις και αρνούνται στο όνομα του νομικού τους πολιτισμού περικοπές στους δικούς τους παχυλούς μισθούς και τις συντάξεις, να συμφωνούν στην επιβολή οδυνηρών περικοπών στους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις όλων των άλλων.

Ας ζήσουν, λοιπόν, με τους κατώτατους μισθούς και τις συντάξεις, που παίρνουν οι άνθρωποι του λαού, προκειμένου ν’ αποκτήσουν εξ ιδίας πείρας σαφή εικόνα, περί του αν αυτά που αποφασίζουν συνιστούν νομικό πολιτισμό ή νομική βαρβαρότητα….

ανήθικη νομμότητα

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου είμαστε καταδικασμένοι να τα βλέπουμε όλα ανάποδα:

Ταυτίζουμε, για παράδειγμα, το νομικό κατεστημένο με τη δικαιοσύνη. Και φορτώνουμε όλες τις νομικές στρεβλώσεις και ωμότητες σ’ αυτήν. Τη στιγμή που το νομικό κατεστημένο βρίσκεται στον αντίποδα της δικαιοσύνης για πολλούς και διαφόρους λόγους. Σημαντικότερος των οποίων είναι το γεγονός ότι οι νόμοι χαλκεύονται από κάποιους ανθρώπους, ωσάν αυτούς που για περισσότερα από σαράντα χρόνια μας γκρεμοτσακίζουν από βάραθρο σε βάραθρο.

Ή μήπως, για παράδειγμα, το τσουνάμι των ληστρικών πλειστηριασμών, που θα σαρώσει από δω και πέρα τα σπίτια των φτωχών  οικογενειών, στο όνομα της ληστρικής τοκογλυφικής απληστίας  έχει την παραμικρή σχέση με τη δικαιοσύνη; Ή ακόμη το ατέλειωτο μαρτύριο των συμβασιούχων, που σύρονται για χρόνια στο ψυχοφθόρο καραβάνι της  σαδιστικής εκκρεμότητας, στο όνομα  της ψηφοθηρικής πελατειακής σκοπιμότητας! Ή μήπως δεν είναι   πασίγνωστο πως στ’ όνομα της νομικής βαρβαρότητας έχουν θυσιαστεί δια μέσου των αιώνων, πέραν των εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, χιλιάδες σοφών και αγίων. Επειδή τόλμησαν να παραβιάσουν τους νόμους και τους κανόνες της νόμιμης μαφίας…

Και για να γίνει αυτό αντιληπτό ας πάρουμε το σχετικό με την υπόθεση τουNoor1 εύγλωττο τωρινό παράδειγμα: Υπόθεση που αναφέρεται σε ένα μεγάλο φόρτωμα ναρκωτικών αλλά και αρκετούς περίεργους θανάτους. Εξαιτίας του οποίου μπήκε, όπως λένε,  ο υπουργός Εθνικής Άμυνας στα εσωτερικά της δικαιοδοσίας των λειτουργών της Δικαιοσύνης και στο στόχαστρο των αμυντόρων της άδικης νομιμότητας. Επειδή τόλμησε να επικοινωνήσει με έναν ισοβίτη και  να τον παροτρύνει, προκειμένου να καταθέσει όλα όσα γνωρίζει σχετικά. Οπότε κάποιοι πολιτικοί φωστήρες βρήκαν την ευκαιρία να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους για το προκλητικά αντιδεοντολογικό τόλμημά του. Σάμπως κάποιοι απ’ αυτούς, που κάθονται στα βουλευτικά έδρανα να μην αποδεικνύονται κάποτε τρισχειρότεροι από παρόμοιους ισοβίτες.

Και το αξιοσημείωτο είναι ότι οι Ηρακλείς αυτοί της νομιμότητας προέρχονται απ’ τον πολιτικό χώρο, του οποίου οι εκπρόσωποι πριν μερικά χρόνια συνελήφθησαν να μην γνωρίζουν ότι κάτι δεν αρκεί να είναι νόμιμο, αλλά πρέπει να είναι και ηθικό. Και το παράδοξο είναι ότι όλοι αυτοί, που τόσα χρόνια μας λεηλατούσαν απαιτούν τώρα να ξαναπάρουν τα κλειδιά της εξουσίας , για να συνεχίσουν το ρεσιτάλ της καταλήστευσης.

Κι εδώ, εξαιτίας του «λίθου προσκόμματος» πάνω στον οποίο σκόπιμα σκοντάφτει το θέμα της δικαιοσύνης τίθεται ένα καίριο θέμα ηθικής φύσεως: Ιδιαίτερα μάλιστα, επειδή, όπως  είναι πασίγνωστο, το μαφιόζικο πολιτικό κατεστημένο έχει κατοχυρώσει την ασυδοσία του και την αναισχυντία του με νομικές και συνταγματικές (άρθρο 86) ασυλίες. Κι όχι μόνο τον εαυτό έχει βάλει στο απυρόβλητο αλλά και όλα τα ανήθικα «ηθικά» του  στηρίγματα. Έτσι ώστε κάθε ατιμία και αγυρτεία σε βάρος του λαού να περιβάλλεται με την τήβεννο της νομιμότητας. Κι ενώ πολλαπλασιάζουν διαρκώς το οπλοστάσιο της δικής τους περιφρούρησης, πολλαπλασιάζουν παράλληλα και τα άγκιστρα της  διαρπαγής και απογύμνωσης του λαού.

Αν όμως ήταν σωστοί και έντιμοι άνθρωποι θα είχαν θεσπίσει ένα και μοναδικό, απλό νόμο που να λέει: Το δίκαιο, είναι σε κάθε περίπτωση νόμιμο. Και δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί ποτέ κι από κανέναν. Και αντίστροφα  το άδικο είναι σε κάθε περίπτωση παράνομο και δεν του παρέχεται στον αιώνα τον άπαντα κανενός είδους ασυλία. Είναι δε αδιανόητη η οποιαδήποτε παραγραφή του, μέχρι πλήρους αποκατάστασης του δίκιου. Κι ακόμη οι νομοθέτες των άδικων νόμων, αφενός μεν να καταδικάζονται αμείλικτα για το έγκλημα της υπόθαλψης ειδεχθών κακουργημάτων, αφετέρου να χάνουν εφ’ όρου ζωής τα πολιτικά τους δικαιώματα. Και όχι να ανέρχονται σε θώκους πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων και να βρυχώνται σε βάρος του λαού, οσάκις εκείνος επιχειρεί να δραπετεύσει απ’ το κρεματόριο του μεθοδευμένου αφανισμού του.

Και μην που κάποιοι δικολάβοι και σοφιστές ότι το  αληθές και το δίκιο είναι έννοιες σχετικές. Γιατί σχετικά, αλλοπρόσαλλα και ποικιλοτρόπως ανήθικα είναι τα συμφέροντά τους.  Το δίκιο και το άδικο είναι πεντακάθαρα και ευδιάκριτα. Κι όχι μόνο για κείνους, που έχουν καθίσει στα θρανία της πανανθρώπινης σκέψης  και ιδιαίτερα της ευαγγελικής σοφίας, αλλά ακόμη και για τον πρωτόγονο άνθρωπο. Γιατί το αληθές και το δίκαιο είναι, όπως λέει ο Παύλος, γραμμένο στην καρδιά του καθενός ανθρώπου (Ρωμαίους. Β:15).

Κι αυτό βέβαια φαίνεται να το νιώθουν πολύ καλά ακόμη και κάποιοι  διεστραμμένοι νομοθέτες. Τους οποίους συχνά ακούμε να μιλούν για κατάπτυστους νόμους και άρθρα του Συντάγματος. Και προφασίζονται ότι θα ήθελαν δήθεν να τ’ αλλάξουν, αλλά να που δεν συμφωνούν κάποιοι άλλοι. Και εφευρίσκουν μύριες «προφάσεις εν αμαρτίαις» προκειμένου να διαιωνίζεται το καθεστώς της νομικής αθλιότητας. Διαρρηγνύουν όμως τα ιμάτιά τους, όταν κάποιος τολμήσει να διαρρήξει το δίχτυ της αμαρτωλής  τους νομιμότητάς, προκειμένου να φέρει έστω και κάποια ψήγματα αλήθειας στο φως. Και διαπιστώνουν τότε οι κήνσορες αυτοί της νομικής αχρειότητας ότι παραβιάζονται οι νόμοι και το Σύνταγμα. Και φωνάζουν ότι κάτι τέτοιο είναι «θέμα υψίστης σημασίας για τη δημοκρατία». Αλλά ποιας δημοκρατίας; Αυτής στο όνομα της οποίας έχουν γκρεμοτσακίσει κάπου τέσσερα εκατομμύρια Ελλήνων, ρίχνοντάς τους στο βάραθρο της φτώχειας και χιλιάδες άλλους στον Καιάδα της αυτοκτονίας!…

Το πλέον απίστευτο αυτού του παραλογισμού είναι πως ο απάνθρωπα σφαγιαζόμενος λαός με ακατανόητη αφροσύνη και επιπολαιότητα  τρέχει ξωπίσω τους. Με την αβουλία των ναρκομανών που τρέχουν πίσω απ’ τους εμπόρους των ναρκωτικών και πληρώνουν όσο-όσο, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια ακόμη δόση για την  αυτοκτονία τους.

«Γεννήματα εχιδνών»…

Συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, όταν είναι υποχρεωμένοι να πουν ή να κάμουν κάτι εσπευσμένα μπροστά σε ένα απρόβλεπτο περιστατικό, να κάνουν λάθη. Όπως συνέβη και με το Μανώλη Γλέζο, ο οποίος βοήθησε τον Γερμανό πρέσβη, που τον εμπόδιζε η  Ζωή Κωνσταντοπούλου να καταθέσει στεφάνι  στο μνημείο των εκτελεσθέντων απ’ τους Γερμανούς στο Δίστομο. Για να αιτιολογήσει στη συνέχεια την ενέργειά του με επιχειρηματολογία, που αν μη τι άλλο, δεν δικαιολογείται απ’ την πραγματικότητα.

Γιατί. σύμφωνα με τη λαϊκή θυμοσοφία, στην περίπτωση των Γερμανών του 4ου ράιχ σε σχέση με τα έργα και τις ημέρες εκείνων του 3ου ράιχ, ισχύει πως «το μήλο έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά». Ή ότι , σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και για τα «γεννήματα εχιδνών» όπως ο Χριστός χαρακτηρίζει  τους συγχρόνους του φαρισαίους. Και ισχυρίζονται παρόμοια μ’ εκείνους ότι ποτέ δεν θα έκαναν τα ειδεχθή εγκλήματα των προγόνων τους . Τη στιγμή που οι τωρινοί Γερμανοί κάνουν τα ίδια και χειρότερα (Ματθαίου ΚΓ,29- 33),Έστω κι αν τα σημερινά τους εγκλήματα έχουν μεθοδευτεί με διαφορετικό αλλά παρόμοια ύπουλο και βρώμικο τρόπο. Έστω κ ι αν σήμερα έχουν συμμαχήσει με τους άλλοτε άσπονδους εχθρούς τους. Κι αντί να καίνε εκείνους στα κρεματόρια έχουν μεταβάλει ολόκληρη χώρα- την πατρίδα μας-σε κρεματόριο, προκειμένου να εκτονώνουν τις σαδιστικές τους διαστροφές. Και τα οποιαδήποτε διπλωματικά αποσμητικά στην προκειμένη περίπτωση, όχι μόνο δεν εξαλείφουν την αναδυόμενη μπόχα, αλλά δημιουργούν ένα κράμα ιδιαίτερα αποκρουστικό και ανυπόφορο.

Έκαμε, λοιπόν, λάθος ο αδιαμφισβήτητα αξιότιμος Μανώλης Γλέζος. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλους τους  μπούφους και τις όρνιθες των ΜΜΕ, που εξέμεσαν χολή και δηλητήριο σε βάρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη συνέχεια. Όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις με τους πληρωμένους παπαγάλους, που κακαρίζουν ο, τι τους υπαγορεύουν τ’ αφεντικά τους. Ή που ψάχνουν ευκαιρία, προκειμένου να βγάλουν τ’ απωθημένα τους απέναντι σε κάποιους ανθρώπους, που δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο. Και βρίσκουν οποιαδήποτε περιστατικά, που σύμφωνα με την μυωπική τους αντίληψη και προκατάληψη μπορούν να πλήξουν το αντικείμενο της αντιπάθειάς τους. Πολύ περισσότερο μάλιστα, που στην προκειμένη περίπτωση μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την αδιαμφισβήτητα ξεχωριστή και τιμημένη ιστορία του Μανώλη Γλέζου.

Αλήθεια ο Γερμανός πρέσβης προσκλήθηκε να καταθέσει στεφάνι ή πήγε αυτόκλητος; Πάντως το μαγείρεμα της όλης αυτής ιστορίας δεν ήταν με κανένα τρόπο βρώσιμο αλλά πέρα για πέρα αηδιαστικό. Και δικαίως προκάλεσε την αντίδραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Γεγονός που επισημάνθηκε από πολλούς παρευρισκόμενους και η ενέργειά της εμφαντικά επιδοκιμάστηκε.  Θα ήταν δε κρίμα, αν γινόταν αδιαμαρτύρητα αποδεκτή η κάλπικη «συννώμη». Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με τόσα άλλα, που είναι υποχρεωμένος ο εξουθενωμένος και εξευτελισμένος λαός να καταπίνει αμάσητα. Με αποτέλεσμα να δηλητηριάζουν τη ζωή του και να του προκαλούν αφόρητη δυσφορία.

Θα ευσταθούσε η κατάθεση στεφάνου απ’ το Γερμανό πρέσβη  μόνο στην περίπτωση, που οι Γερμανοί είχαν αλλάξει ριζικά σε σχέση με το ναζιστικό τους παρελθόν και είχαν τακτοποιήσει όλες τους τις εκκρεμότητες για τις σε βάρος μας αθλιότητές τους. Πράγμα βέβαια που ουδέποτε συνέβη. Αντίθετα μάλιστα. Όχι μόνο δεν αποκατέστησαν τις σε βάρος μας εγκληματικές τους εκκρεμότητες αλλά  εμμένουν απαρέγκλιτα στο αποκρουστικό τους παρελθόν και συνεχίζουν τις σε βάρος μας ναζιστικές πρακτικές τους.

Ασφαλώς και ο Μανώλης Γλέζος είναι πέρα για πέρα σεβαστός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αλάθητος. Βέβαια, όταν βρέθηκε μπροστά στο απρόβλεπτο περιστατικό, ένιωσε να βαραίνει συντριπτικά πάνω του η ξεχωριστή ιστορία του και η ελληνική, σε ανάλογες περιπτώσεις, μεγαλοψυχία. Η ίδια που ώθησε και τη γιαγιά εκείνη, που άναβε κεράκια στους τάφους των πεσόντων στη μάχη της Κρήτης Γερμανών στρατιωτών. Δεδομένου ότι βάραινε πάνω της η απέραντη χριστιανική συγνώμη απέναντι  ακόμη και στους φοβερότερους εχθρούς μας. Όπως συνέβη και με το Θοδωρή Κολοκοτρώνη, όταν ξέπεσε στο σπίτι του ο φονιάς του αδελφού του. Για τον οποίο δέχτηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι τους, τονίζοντάς όμως ότι θα τον αντιμετώπιζε διαφορετικά οπουδήποτε αλλού τον συναντούσε. Κι ακόμη το παράδειγμα του Μάρκου Μπότσαρη που συχώρεσε το δολοφόνο του πατέρα του, Γώγο Μπακόλα, επειδή εκτίμησε την ανδρεία, που έδειξε στη μάχη του Μακρυνόρους. Και βέβαια του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου, όταν βρέθηκε απέναντι στο φονιά του αδελφού του. Τον οποίο έκρυψε απ’ τις αστυνομικές αρχές, που τον αναζητούσαν. Και μάλιστα του πρόσφερε τα απαραίτητα, προκειμένου να διαφύγει και να συνεχίσει έκτοτε μια έντιμη ζωή. Αλλά  για την τωρινή συγκυρία, όπως προαναφέραμε, δεν φαίνονται να συνηγορούν  τα προαναφερθέντα παραδείγματα.

Κι αν κάποιος θα ήθελε να επιχειρήσει μια βαθύτερη ανατομία του περιστατικού αυτού, δεν θα μπορούσε να καταφύγει οπουδήποτε αλλού, παρά μόνο στο ελληνικό φιλότιμο.  Που, μας το θύμισε και ο τέως πλανητάρχης κατά την εδώ επίσκεψή του.  Και, που μάταια προσπαθούν να εξηγήσουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δεδομένου ότι δεν είναι θέμα γλωσσικής επεξεργασίας αλλά βιωματικής εμπειρίας. Με αποτέλεσμα ν’ απουσιάζει απελπιστικά από κάποιους πολιτικούς, που γερμανικά σκεπτόμενοι, απαιτούν την εμπιστοσύνη του λαού, χωρίς ποτέ ν’ αποκαταστήσουν τις σε βάρος του λαθροχειρίες.

Ενώ αντίθετα όπλισε τον ελληνικά σκεπτόμενο Μανώλη Γλέζο με το παράτολμο θάρρος να κατεβάσει τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη. Κι, επίσης τον έσπρωξε στο λάθος να πάρει το Γερμανό πρέσβη απ’ το χεράκι, προκειμένου να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο των κατακρεουργηθέντων απ’ τους Γερμανούς στο Δίστομο.  Το ίδιο ακριβώς, που έσπρωξε και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να επιχειρήσει την ακύρωση του εγχειρήματος της κάλπικης αυτής γερμανικής συγνώμης…

«ιερεμιάδες» και ναρκισσιάδες

 

Ο φίλος μου ο Γιάννης εργάστηκε ως τραπεζικός και η σύζυγός του, -αν καλά  θυμούμαι- ως φιλόλογος. Που σημαίνει ότι πρέπει να συγκεντρώνουν απ’ τις δυο συντάξεις τους ένα επαρκές για τη συντήρησή τους ποσό αποδοχών. Τις προάλλες, λοιπόν, που συναντηθήκαμε με κάκισε, γιατί, όπως είπε, γράφω όλο «ιερεμιάδες». Που σημαίνει απαισιόδοξα κείμενα. Γεγονός που κατά τη γνώμη του αποκαλύπτει ότι βρίσκομαι ακόμη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Και ότι δεν έχω πάρει είδηση ότι στο μεταξύ ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ο οποίος φώτισε το μέλλον της ανθρωπότητας με το αισιόδοξο φως της Ανάστασής του.

Φοβούμαι όμως ότι μάλλον κάποιος γίνεται απαισιόδοξος, λαβαίνοντας υπόψη του αυτά, που υποστηρίζει ο φίλος μου ο Γιάννης. Γιατί θυμίζουν τα λόγια του Χριστού, ο οποίος λέει σχετικά: «Αν το φως που υπάρχει μέσα σας (σ.σ.και κατ’ επέκταση μέσα στον κόσμο) γίνει σκοτάδι, τότε το σκοτάδι ασφαλώς θα γίνει ακόμη σκοτεινότερο». (Ματθαίου, στ, 23). Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτός που τα λέει αυτά είναι και θεολόγος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Γιάννη. Γιατί αναρωτιέται κάποιος: Πώς είναι δυνατόν να ευαισθητοποιηθεί ο πολύς λαός και να οικειοποιηθεί το πνεύμα του Ευαγγελίου, όταν ακόμη και θεολόγοι και κληρικοί έχουν παρόμοιες τελματώδεις αντιλήψεις;

Ασφαλώς και το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι αισιόδοξο. Κι όχι μόνο subspecie aiternitatis (=κάτω απ’ το πρίσμα της αιωνιότητας) αλλά και σχετικά με την εγκόσμια πραγματικότητα. Αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την χαζοχαρούμενη και άκρως ιδιοτελή εκδοχή, που ακολουθεί διαχρονικά και ιδιαίτερα  στις μέρες μας η συντριπτική πλειονότητα των, λεγόμενων, χριστιανών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν ακόμη και κόμματα, που αυτοτιτλοφορούνται χριστιανικά (χριστιανοδημοκρατικά, κλπ), των οποίων τα έργα και οι ημέρες βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Αφού αποτελούν τους πλέον ακραιφνείς εκφραστές του σατανικού κατεστημένου. Πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω μάλιστα σχετικά με το «χριστιανοδημοκρατικό», λεγόμενο, κόμμα της αξιότιμης κ. Μέρκελ.

Και, για να μην φανούν υπερβολικά τα περί «σατανικού κατεστημένου», αρκεί να θυμηθούμε το περιστατικό εκείνο, κατά το οποίο ο Χριστός προλέγει στους μαθητές του τα περί του σταυρικού του θανάτου κι εκείνοι ονειρεύονται πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και μεγαλεία.  Για να επιτιμήσει ιδιαίτερα τον Πέτρο, τον οποίο επανέφερε στην τάξη, λέγοντάς του το παροιμιώδες: «Ύπαγε οπίσω μου σατανά»! Και να δώσει στη συνέχεια στους μαθητές του και στους οπαδούς του όλων των εποχών την πυξίδα του αληθινού χριστιανικού προσανατολισμού, λέγοντας: Αληθινός οπαδός μου δεν είναι ο βολεμένος, που αδιαφορεί για τα  τέρατα και τα σημεία, που συμβαίνουν γύρω του. Αλλά εκείνος, που απαρνείται τον εαυτό του και παίρνει το σταυρό του και με ακολουθεί (Ματθαίου, ΙΣΤ, 21-28). Και, όταν μιλάει για την απάρνηση του εαυτού μας, εννοεί οτιδήποτε θα μας πονούσε, αν το αποχωριζόμασταν: Απ’ τα υλικά μας αγαθά και τα συγγενικά μας πρόσωπα, μέχρι και την ίδια μας τη ζωή. Κι όσο για το νόημα του σταυρού, είναι αυτό, που του έδωσε ο Πατροκοσμάς. Ο οποίος ενώ απολάμβανε την ησυχία της ασκητικής ζωής, κάποια στιγμή είπε στον εαυτό του: Δεν είναι σωστό να κλείνομαι στο καβούκι της αυτάρκειάς μου, αλλά να αναλογισθώ και την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι συνάνθρωποί μου έξω στον κόσμο. Και έπραξε ανάλογα: Πήρε το σταυρό των πολλαπλά μαστιζόμενων  σλάβων στον ώμο του, για να κατορθώσει στα χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επιτεύγματα απλησίαστα για τους «λαοσωτήρες» της τωρινής «ελεύθερης» Ελλάδας. Κι ας του καταλόγιζαν οι συνασκητές του αμέλεια σχετικά με τα  ασκητικά του καθήκοντα.

Βέβαια ο δρόμος του σταυρού είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Και μπορεί πολλοί βολεμένοι να πανηγυρίζουν θορυβωδώς σχετικά με το φως της αναστάσιμης λαμπάδας αλλά το φως της Ανάστασης του Χριστού είναι πολύ ενοχλητικό για τα μάτια τους. Και σε καμιά περίπτωση δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο το ναρκισσιστικό τους περιβάλλον, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες της πανανθρώπινης τραγωδίας.  Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να διακινδύνευαν για χάρη των φτωχών, τα συμφέροντά τους ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ και η λοιπή μαφιόζικη κουστωδία τους; Αντίθετα μάλιστα στηρίζουν παντοιοτρόπως τους αρχιτέκτονές της,  γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν τα συμφέροντά τους. Και βέβαια το φως της ανάστασης του Χριστού είναι οδυνηρό για τα άρρωστα μάτια των δολοφόνων αυτών, που σαν τις νυχτερίδες έχουν μάθει να ζουν και να κινούνται στα σκοτάδια.

Αλήθεια θα μπορούσαν κάποιοι εαυτούληδες και χαζοχαρούμενοι, λεγόμενοι, χριστιανοί να μας δικαιολογήσουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το θρησκευτικό παρακράτος της δεσποτοκρατίας και το κοσμικό παρακράτος της ληστοκρατίας; Πώς εξηγείται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το θρησκευτικό παρακράτος βάνει κάποιον κληρικό στο περιθώριο και του απαγορεύει το κήρυγμα, ενώ ταυτόχρονα το κοσμικό παρακράτος του εξαφανίζει τα μπλοκ στην Google και τα κανάλια των κηρυγμάτων του στο You Tube; Υπάρχει θέμα παρανομίας; Γιατί δεν τον οδηγούν στα δικαστήριά τους να τον εξοντώσουν παντοιοτρόπως; Τη στιγμή, που συγκριτικά είναι παντοδύναμοι, ενώ  ο φτωχός παπάς ολοσχερώς αδύναμος ν’ αντιμετωπίσει τις ερπύστριες των νόμων και των κανόνων τους!  Όταν ανέχονται τόσους άλλους, που προπαγανδίζουν μύριες όσες διαστροφές!

Η απάντηση είναι απλή: Όταν οι χριστιανοί ζουν και μιλούν ερήμην του Ευαγγελίου και της πραγματικότητας ο λόγος τους είναι νεκρός. Και ασφαλώς κανένας δεν τους ενοχλεί. Γιατί προφανώς κανείς δεν σκοτώνει τα πτώματα. Όταν όμως ο λόγος τους αποκρυπτογραφεί τα μύχια σκοτάδια των λακέδων του υπόκοσμου, τον αισθάνονται σαν  καυτό λάδι σε χαίνουσες πληγές. Και αντιδρούν ανάλογα…

διαλεκτική του τρόμου

Προκαταβολικά θέλω να δηλώσω ότι είμαι εναντίον οποιασδήποτε μορφής βίας. Ακόμη κι αν στρέφεται εναντίον εκείνων, που με την πανουργία κατόρθωσαν να περιβάλλουν την ασημαντότητά τους με την τήβεννο της εξουσίας. Ή βρίσκονται πλάι σε μηδενικά εξουσίας. Όπως οι αυλικοί κάποιων δεσποτάδων, οι οποίοι χαλκεύουν δολοφονικές συκοφαντίες προκειμένου να εξοντώσουν τους συναδέλφους τους. Και τόσοι άλλοι, που σκότωσαν μέσα τους τη συνείδηση και την ανθρωπιά και  αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους, ωσάν τις μύγες και τα κουνούπια. Όπως, για παράδειγμα,  εκείνοι, που βομβαρδίζουν σχολεία και ύστερα λένε: «Ήταν λάθος. Πρόκειται για παράπλευρες απώλειες». Ή νοσοκομεία  και ισχυρίζονται: «Ήταν καταφύγιο υπόπτων». Ή δοκιμάζουν τα φονικά τους όπλα σε ξένες χώρες όπου σκοτώνουν πολλούς και ύστερα διατείνονται: «Μα ήταν τρομοκράτες»! Ή εξοντώνουν ολάκερους λαούς, των οποίων καταστρέφουν τις χώρες, βυθίζοντας τες στο χάος και τη δυστυχία και υποκριτικότατα δικαιολογούνται: «ήταν θέμα δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ελευθερίας»

Πέραν όμως του πολεμικού υπάρχει και το νομικό οπλοστάσιο. Αφού η συντριπτική πλειονότητα των νόμων είναι δομημένη έτσι, ώστε ο λαός να βρίσκεται πολλαπλά παγιδευμένος  και  πολύ δύσκολα να μπορεί να διεκδικήσει κι ακόμη δυσκολότερα να βρει το δίκιο του. Επειδή προφανώς το δίκιο του λαού έρχεται σε σύγκρουση με τα νόμιμα μεν, ανηθικότατα δε, συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Και βέβαια όλα αυτά τα μηδενικά της εξουσίας βρίσκουν και τα «ανήθικα ηθικά τουςστηρίγματα»: Πανεπιστημιακούς προφέσορες,  ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και άλλα παρόμοια μηδενικά. Οι οποίοι, εκτός  των κυκλώπειων πολεμικών συστημάτων και του νομικού λαβυρίνθου, στον οποίο  φρόντισαν να εγκλωβίσουν τους λαούς έχουν  ναρκοθετήσει παράλληλα και την ηθική και πνευματική του άμυνα. Έχοντας στην εξουσία τους τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ. Με τα οποία μπορούν να κάνουν το μαύρο άσπρο και τανάπαλιν.

Σε σημείο ώστε η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων να βλέπει αναποδογυρισμένη την πραγματικότητα. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να βλέπει τους ειδεχθείς δολοφόνους του σαν ευεργέτες και σωτήρες. Κι αν κάποιος τολμήσει να επισημάνει τις πολυποίκιλες παγίδες τους να μη γίνεται πιστευτός. Όπως ο δραπέτης εκείνος του πλατωνικού σπηλαίου που παιρνιόταν για τρελός, επειδή τόλμησε να τους αποκαλύψει την πραγματικότητα που αντίκρυσε μετά το σπάσιμο των δεσμών του.

Με αποτέλεσμα ν’ ακούμε ανεγκέφαλους πολιτικούς να υποστηρίζουν αναιδώς τα πλέον τερατώδη ψεύδη και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να  τους χειροκροτεί και να τους ζητωκραυγάζει. Που σημαίνει ότι ο λαός μας και η συντριπτική πλειονότητα των λαών της Γης ζούμε κάτω από ένα καθεστώς οργανωμένης πολυπρόσωπης τρομοκρατίας. Η οποία μπορεί να αιματοκυλάει τους λαούς και να διεκδικεί για τον εαυτό της δάφνες δημοκρατικότητας φιλελευθερισμού και δικαιοσύνης.

Και μην πει κάποιος ότι ο χώρος του ιντερνέτ είναι πρόσφορος, προκειμένου ο λαός να οργανώσει την ηθική και πνευματική του άμυνα. Δεδομένου ότι και για το χώρο αυτό κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι της κατεστημένης τρομοκρατίας καταγγέλλουν ότι επικρατεί ασυδοσία. Και αξιώνουν να εξαφανίσουν τα οποιαδήποτε μέσα «ελεύθερης» έκφρασης.

Με σκοπό να προετοιμάσουν το έδαφος προκειμένου και ο χώρος αυτός να χρησιμοποιηθεί, όχι μόνο για την αποχαύνωση, όπως και τώρα συμβαίνει, αλλά και τη ληστρική εκμετάλλευση και την παραπλάνηση του λαού. Επειδή ακριβώς ο χώρος αυτός φέρνει στο φως κάποια έστω και επουσιώδη στοιχεία που το επίσημο τρομοκρατικό κατεστημένο φροντίζει να αποσιωπά.

Αλλά η πραγματικότητα λέει πως και το χώρο αυτό τον κατευθύνουν οι παντοδύναμες μαφίες, που κατευθύνουν και όλη την άλλη γαλαζοαίματη τρομοκρατία. Και μπορεί ν’ αφήνουν για λίγο  να λέγονται κάποια πράγματα, που φαίνονται τολμηρά, αλλά από ένα σημείο και πέρα θέτουν σε εφαρμογή τα ναζιστικά τους αντίποινα.

Σύμφωνα με τα οποία, όχι μόνο ναρκοθετούν παντοιοτρόπως τις οποιεσδήποτε προσπάθειες αλλά δεν διστάζουν να καταργούν μπλοκ και κανάλια, επειδή θρυμματίζουν τα ανθρωπιστικά προσωπεία τους αποκαλύπτοντας τα ειδεχθή πρόσωπά τους. Χτίζοντας έτσι κάτεργα αναπόδραστα σε όσους αποκαλύπτουν τα κακουργήματά τους και αντιστρατεύονται στα δόλια συμφέροντά τους.

Και ασφαλώς δεν αισθάνονται την ανάγκη να δώσουν λόγο σε κανένα, δεδομένου ότι δεν έχουν ν’ αντιπαρατάξουν λογικά ή ηθικά επιχειρήματα. Γιατί υποτίθεται ότι αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι υπέρτατοι νομοθέτες και κριτές, όχι μόνο της υλικής (οικονομικής, κλπ) αλλά και της ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας.

Έτσι ώστε να έχουμε και στην περίπτωσή τους κάτι ανάλογο με το βλακώδες «αλάθητο», του Πάπα που χαρακτηρίζει τον τυφλό  θρησκευτικό μεσαίωνα, που μπορεί διαχρονικά ν’ αλλάζει προσωπεία αλλά ποτέ το καταχθόνιο πρόσωπό του.

Ή εξάλλου εκφράζει το απάνθρωπο νιτσεϊκό ιδεώδες. Που αποτελεί και τη βάση της ιδεολογίας πάνω στην οποία  στηρίχτηκαν τα εγκλήματα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και τα τωρινά οικονομικά εγκλήματα της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε. Η οποία αποσκοπεί, όχι απλά στην καταπίεση, αλλά και στην καταλήστευση και κατατρομοκράτηση των λαών.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί, όχι μόνο οι μαριονέττες της τρομοκρατικής ολιγαρχίας, αλλά και οι σκηνοθέτες του παρασκηνίου κατατρύχονται-για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα των συνηγόρων τους- από ανίατη βλακεία. Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πάνω απ’ όλους και όλα υπάρχει η συμπαντική ηθική νομιμότητα, η οποία αναπόφευκτα λειτουργεί διαλεκτικά απέναντι στη  δική τους νομική βαρβαρότητα. Και γελοιοποιούνται, όταν στην περίπτωσή κάποιας τρομοκρατικής ενέργειας σε βάρος τους θρηνούν και οδύρονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.

Τη στιγμή, που  τις ασύγκριτα απεχθέστερες δικές τους βαρβαρότητες τις περιβάλλουν με την τήβεννο της νομιμότητας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νομικός τους στρουθοκαμηλισμός θα εξαπατήσει το νόμο της συμπαντικής διαλεκτικής και δεοντολογίας.