περί ρουφιανοκρατίας

 

image.png

Όταν ρώτησαν τον Διογένη, ποια είναι τα μεγαλύτερα θηρία, τους αποκρίθηκε:  «Από μεν τα άγρια οι ρουφιάνοι, από δε τα ήμερα οι κόλακες» Και αυτά ακριβώς τα θηρία είναι οι νοσηρότερες εστίες της εκκλησιαστικής  κακοδαιμονίας. 

Αυτοί δολοφόνησαν ήρωες, σοφούς και αγίους. Αυτοί δολοφόνησαν τον Σωκράτη (399 π. Χ!.  Αυτοί δολοφόνησαν  τον Χρυσόστομο (407 μ. Χ). Τον Πατροκοσμά (1779), τους αγίους, Ιάκωβο, Ιάκωβο και Διονύσιο, που γιορτάσαμε στις αρχές Νοεμβρίου.  Και πολλούς άλλους στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Αλλά και έκαμαν δύσκολη τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου (+1920  ). Αλλά και πολλών άλλων στις μέρες μας.

Οι ρουφιάνοι και οι κόλακες είναι «καλλιτέχνες» του «γλειψίματος» και του «καρφώματος». Κι αν το μητροπολιτικό περιβάλλον είναι ευάλωτο σ’ αυτού του είδους τις δοσοληψίες, τότε «ουαί και αλίμονο» στον κλήρο και το λαό της μητρόπολης. Γιατί θα τους χορεύουν οι ρουφιάνοι και οι κόλακες, κατά πως ο διάβολος τους τσαμπουνάει.…

Ένα χαρακτηριστικό  παράδειγμα, που θυμίζει την υπόθεση Ντρέυφους:

Νοτιοανατολικά της  πόλης  του Αγρινίου υπήρχε το ξωκλήσι  της Αγίας Βαρβάρας. Το οποίο η Μητρόπολη αποφάσισε  να το κάμει ενοριακό ναό. Κλήθηκαν, λοιπόν, κάποιοι ιερείς να αναλάβουν το έργο της ανοικοδόμησης του νέου ναού και της διοργάνωσης της ενορίας. Αλλά «ήλθαν, είδαν και απήλθαν». Επειδή διαπίστωσαν τις δυσανάλογες προς τη φυγοπονία τους ευθύνες. Ο μόνος ο οποίος δέχτηκε να αναλάβει ήταν ο φιλόπονος και ρέκτης παπά-Χριστόφορος Μουτάφης. Που σε σύντομο χρονικό διάστημα ολοκλήρωσε το έργο: Ανοικοδομώντας έναν διώροφο, πανέμορφο ναό, αληθινό κόσμημα.

Και στο σημείο αυτό ακριβώς το δίπολο ρουφιανοκρατίας και δεσποτοκρατίας θέλησαν να θέσουν σε εφαρμογή την πατέντα της «ημετεροκρατίας». Να διώξουν, δηλαδή, τον φιλότιμο και δραστήριο παπα, για να φέρουν στη θέση του κάποιον  «ημέτερο». Αλλά λογάριαζαν χωρίς το λαό. Ο οποίος ύψωσε τείχος απόρθητο στα σχέδια της δεσποτικής ρουφιανοκρατίας.

Και, επειδή το λαό δεν είχαν κάποιον τρόπο, για να τον αντιμετωπίσουν εξαπέλυσαν απηνή διωγμό εναντίον του παπά. Τον έσυραν στα επισκοπικά και συνοδικά δικαστήρια. Με ανυπόστατες κατηγορίες και αντιδεοντολογικές μεθοδεύσεις. Χωρίς, ωστόσο, να τολμήσουν να τον καταδικάσουν.

Συκοφαντικά λιβελογραφήματα διαβάζονταν στους ναούς και δημοσιεύονταν στον  τοπικό τύπο, σε βάρος του. Και μάλιστα ένα τέτοιο εξαναγκάστηκαν να το υπογράψουν κάπου δεκαεφτά ιερείς της πόλεως και των περιχώρων. Γεγονός, που ανάγκασε τον φιλότιμο παπα να υποβάλει μήνυση εναντίον τους, για συκοφαντική δυσφήμηση.

Για την οποία και καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε πεντάμηνη φυλάκιση. Για να αθωωθούν στο εφετείο. Επειδή, όπως  ειπώθηκε, οι κατηγορούμενοι ιερείς  εξαναγκάστηκαν  από μητροπολιτικούς παράγοντες  να υπεξαιρέσουν από τα παγκάρια των ενοριών τους χρηματικά ποσά, προκειμένου να εξαγοραστούν οι δικαστές στο εφετείο…

Στο μεταξύ εκοιμήθη ο γέρων μητροπολίτης .  Και προσωρινά, μετά την τοποθέτηση του νέου μητροπολίτη, το καθεστώς της ρουφιανοκρατίας  λούφαξε .Για να επανέλθει όμως δριμύτερο. Με το πρόσχημα ότι τα οικονομικά της ενορίας πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο. 

Δεδομένου ότι όλοι εκείνοι, ντόπιοι κι απ’ όλη την Ελλάδα και την υφήλιο δωρητές, που βοηθούσαν τον  έντιμο και φιλότιμο ιερέα, για να φέρει εις πέρας το θεάρεστο έργο, όταν πληροφορήθηκαν απ’ την τηλεόραση τα γεγονότα,  έπεσαν από τα σύννεφα και σταμάτησαν τις πλουσιοπάροχες προσφορές τους. Οπότε ταυτόχρονα έπεσαν κατακόρυφα και τα οικονομικά της ενορίας. Γεγονός, για το οποίο την αποκλειστική ευθύνη είχε ακριβώς το δίπολο ρουφιανοκρατίας και δεσποτοκρατίας.

Ωστόσο το παμπόνηρο αυτό καθεστώς δεν δίστασε να ρίξει και πάλι την ευθύνη στο θύμα του. Και, προκειμένου να τον δολοφονήσουν ηθικά, διέσπειραν τώρα πια τη βδελυρή συκοφαντία ότι η οικονομική καθίζηση της ενορίας οφειλόταν στο γεγονός ότι ο παπά-Χριστόφορος  είχε ανοίξει στο παγκάρι οπές απ’ τις οποίες υπεξαιρούσε τα χρήματα.

Και η Μητρόπολη, ευαίσθητη, όπως φαίνεται, στις δολοπλοκίες των ποταμηδόν σιελορροούντων ρουφιάνων και των κρουνηδόν, κροκοδείλια  δακρυρρουσών υποκριτριών, άκριτα και ανεξέταστα υιοθέτησε, δυστυχώς, τις συκοφαντίες. Αν, όπως φαίνεται,  δεν τις υπέθαλψε. Και έσπευσε να αντικαταστήσει το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και να επιβάλει παράνομα δικό της. Με αποτέλεσμα να κάμουν την εφημεριακή διακονία του «ΚΛΕΦΤΗ»-παπά κόλαση και μαρτύριο.

Δεδομένου  ότι οι «δοτοί»  αντιμετώπιζαν τον παπά με ύψιστη περιφρόνηση:  Κλείδωσαν τους βοηθητικούς χώρους (νερό, τηλέφωνο). Τον χλεύαζαν, τον προσέβαλαν («ρε τίποτα», «ρε πουλημένε», κλπ) και πολυειδώς τον ενέπαιζαν. Φτάνοντας στο σημείο ακόμη και να φτύνουν σε βάρος του. Καυχώμενοι ότι δεν μπορεί να τους κάνει κανείς τίποτε, γιατί είναι διορισμένοι απ’ τη Μητρόπολη και έχουν απεριόριστη δικαιοδοσία!…

 Και αυτή την εξωφρενική και εξευτελιστική κατλασταση, εξαναγκαζόταν να την υπομένει ο συκοφαντούμενος  παπάς, για να μην υποστεί τις, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, επαπειλούμενες δεσποτικές κυρώσεις.

Και τίθεται το ερώτημα: Το να παγιδεύεται μια μητρόπολη, απ’ τις συκοφαντίες  της ρουφιανοκρατίας  είναι, ασφαλώς, ακατανόητο. Αλλά το να διώκεται ανηλεώς  επί  22 χρόνια (1998-2020), ατί να τιμηθεί επαξίως, ένας καθόλα έντιμος και φιλόπονος κληρικός, εξαιτίας των αδιάκοπων και αδυσώπητων δολοπλοκιών της ρουφιανοκρατίας  είναι τελείως εξωφρενικό. 

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έλεγαν: «Αρχή άνδρα δείκνυσι».  Που σημαίνει πως η αξία του καθενός ανθρώπου αποδεικνύεται, όταν πάρει στα χέρια του εξουσία.  Γιατί, συνήθως οι εξουσιαστές μεταλλάσσονται, άρδην, αφενός απ’ τη δική τους πλημμελή ηθική και πνευματική ανεπάρκεια και αφετέρου απ’ την φθοροποιό επίδραση των ρουφιάνων και των κολάκων.

 Σε αντίθεση με όσους γνωρίζουν  «πόθεν έρχονται και πού υπάγουν», οι οποίοι γίνονται διάκονοι του κλήρου και του λαού  και τους οδηγούν με σωφροσύνη και δικαιοσύνη.

Ο άρχων της Νέας Τάξεως

https://odysseiatv.blogspot.com/2022/11/blog-post_56.html

ταριχευμένα πτώματα

Κάποιος δοκησίσοφος νομικός θέλησε να γελοιοποιήσει το Χριστό. Και τον ανάγκασε να πει την παραβολή του «Καλού Σαμαρείτη», που αποτελεί την ευστοχότερη ανατομία της πανανθρώπινης κοινωνίας:

 «Κάποιος άνθρωπος, είπε ο Χριστός, κατέβαινε απ’ τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και  έπεσε σε ενέδρα ληστών Οι οποίοι αφού τον χτύπησαν και τον λήστεψαν, τον εγκατέλειψαν μισoπεθαμένο.  Πέρασε απ’ τον τόπο, όπου κειτόταν ο άνθρωπος, ένας  ιερέας. Κι, ενώ τον είδε, τον εγκατέλειψε αβοήθητο. Το ίδιο  έκαμε κι ένας λευίτης. Όμως κάποιος Σαμαρείτης, που περνούσε από κει τον σπλαχνίστηκε και τον περιέθαλψε….».

Τι βλέπουμε στην προκειμένη περίπτωση; Από το ένα μέρος τον άνθρωπο, τον καθένα άνθρωπο («άνθρωπός τις», λέει το Ευαγγέλιο) ή και ολάκερη την ανθρωπότητα. Κι από το άλλο μέρος τους ληστές. Και δεν έχει καμιά σημασία, αν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του ποινικού κώδικα, ή πρόκειται  για μεγαλοκακούργους. Βασιλιάδες, δηλαδή, πρωθυπουργούς, βουλευτές, δεσποτάδες και πάσης διαπλεκόμενους με αρχές και εξουσίες, που καταδυναστεύουν και καταληστεύουν τους λαούς. Οι οποίοι ,κατά καιρούς και κατά τόπους, ακούνε σε διάφορες προσφωνήσεις, αλλά έχουν πάντα τις ίδιες συνιστώσες  απανθρωπιάς:  την αρπαγή και τη βία.

Κι ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, ανάμεσα στους λύκους και τ’ αρνιά, είναι οι εκπρόσωποι της θρησκείας  και του νόμου. Οι ιερείς και οι λευίτες, σύμφωνα με την παραβολή. Που ενσαρκώνουν-υποτίθεται- την αγάπη και τη δικαιοσύνη. Και έχουν ως έργο τους να προστατεύουν τ’ αρνιά απ’ τους λύκους.

Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα του καθήκοντος, λιποτακτούν. Και πολύ συχνά, όχι μόνο δεν συμπαραστέκονται  στους κατατρεγμένους, αλλά και συμπράττουν και διαπλέκονται κιόλας  με τους διώκτες τους. Όπως τώρα οι δικαστές και οι δεσποτάδες, που ευλογούν την τυραννία και τη ληστεία, διδάσκοντας στους λαούς την τυφλή υποταγή στο έγκλημα και την κακουργία των διαφόρων «εντιμότατων» και «εξοχότατων». Αν δεν γίνονται  και οι ίδιοι τύραννοι και εκμεταλλευτές χειρότεροι κι απ’ τους διώκτες και υπονομευτές του κοινωνικού συνόλου…

Κι από το άλλο μέρος οι λυκάνθρωποι του κατεστημένου δίνουν αντιπαροχές στους εκπροσώπους της θρησκείας και του νόμου: ηγεμονικές αποδοχές και σκανδαλώδη προνόμια. Κι έτσι η σφαγή των αρνιών γίνεται, όχι μόνο ανεμπόδιστη και ανεξέλεγκτη, αλλά και επιβεβλημένη. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να θεωρείται και έργο… θεάρεστο και ευλογημένο!

Γιατί λιποτακτούν οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου και συμμετέχουν στη συμπαιγνία του κατεστημένου; Γιατί δεν έχουν σπλάχνα, λέει η παραβολή.

Αν θυμάμαι καλά, όταν ταριχεύουν τα πτώματα, τους αφαιρούν τα σπλάχνα. Οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου είναι, συχνά, ταριχευμένα πτώματα. Γι’ αυτό και η θρησκεία τους είναι νεκρή και τα νομικά τους καθεστώτα αποπνέουν πτωμαΐνη. Γι’ αυτό η θρησκεία τους δεν έχει αγάπη και οι νόμοι τους δεν έχουν δικαιοσύνη. Γι’ αυτό η θρησκεία τους κάνει  «σταυροφορίες» και «ιερούς πολέμους» και «ιερές εξετάσεις ή ακόμη και «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις. Και οι νόμοι τους σταυρώνουν αθώους και εφευρίσκουν Βαστίλες για την τρομοκρατία και μισθοδικεία, για τις τερατώδεις ανισότητες και γκέτο βασανιστηρίων, όπως η αναστολή των υγειονομικών…

Όπου όμως οι εκπρόσωποι  της θρησκείας και του νόμου λιποτακτούν, οι άνθρωποι, που έχουν σπλάχνα, τολμούν. Κι όσο η ασπλαχνία δεν έχει όρια, τόσο και περισσότερο η ευσπλαχνία είναι απεριόριστη και ανεξάντλητη. Και δεν σταματάει ποτέ και πουθενά. Και φτάνει ακόμη και μέχρι το…Σταυρό!…

Ο Σαμαρείτης, που είδε και σπλαχνίστηκε το μισοπεθαμένο άνθρωπο, δεν περιορίστηκε να προσφέρει μόνο τις «πρώτες βοήθειες». Τον μετέφερε στο πανδοχείο, όπου, όπως φαίνεται, προσφερόταν, την εποχή εκείνη  και νοσοκομειακή περίθαλψη. Αλλά και ανέλαβε τα έξοδά του, μέχρι την τελειωτική θεραπεία…

Έτσι και στην Εκκλησία! Είναι αδιανόητη η προκλητικά διαβούσα δεσποτοκρατία και αποδεκτή μόνο η διακονία. Ανταποκρινόμενη στις παντοειδείς ανάγκες του λαού. Κατά το παράδειγμα του Χριστού,, που φρόντισε, όχι μόνο για τη θεραπεία των αρρώστων, αλλά ακόμη και για το ψωμί των πεινασμένων στην έρημο.

Αλλά και οι δημόσιες Υπηρεσίες! Που συνήθως επικαλούνται τη νομιμότητα, προκειμένου να εξοντώνουν το φτωχό λαό, ενώ κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στο όργιο αυθαιρεσίας των διαφόρων χρυσοκανθάρων του κατεστημένου. Και με αυτό το πνεύμα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όλα τα κοινωνικά προβλήματα και τα θύματα της κοινωνικής αδικίας και αναλγησίας. Και όχι μόνο περιστασιακά και καιροσκοπικά, «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις»…

Δεν επέλεξε τυχαία ο Χριστός το Σαμαρείτη. Τον επέλεξε, γιατί ο Σαμαρείτης για τους ανθρώπους της θρησκείας και του νόμου εθεωρείτο απόβλητος και παράνομος. Το παράδειγμα του Σαμαρείτη ήταν η γροθιά του Χριστού στη βιτρίνα του κατεστημένου. Θέλησε να κάμει γυαλιά-καρφιά τους τύπους, τις ετικέτες και τις πάσης φύσεως ταμπέλες των «μακαριοτάτων» και «εξοχοτάτων». Πίσω απ’ τις οποίες κρύβεται και ελλοχεύει η νωθρότητα, η αδιαφορία, η λιποταξία, η προδοσία και το έγκλημα.

Κι από το άλλο μέρος θέλησε να αναδείξει τη μοναδική μεγαλειότητα και σεβασμιότητα και εξοχότητα, που εκπροσωπεί το Θεό της αγάπης και της δικαιοσύνης. Και που είναι ο άνθρωπος, που υπηρετεί το συνάνθρωπό του… Ο άνθρωπος που είναι κοντά στον οποιοδήποτε άνθρωπο της ανάγκης: τον άρρωστο, τον πεινασμένο και καθένα, που καταδυναστεύεται και καταληστεύεται… Κι αυτός, ο συμπαραστάτης, σύμφωνα με την παραβολή, είναι ο «πλησίον». Αυτός και κανένας άλλος!…

Όλοι οι άλλοι είναι μακριά απ’ το συνάνθρωπό τους. Και πολύ μακρύτερα απ’ το Θεό. Κι ας έχουν βαρύγδουπους τίτλους, Κι ας φορούνε επιβλητικές τηβέννους και χρυσοποίκιλτα άμφια….

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

κανένα λάθος!…


Τώρα, που το υγειονομικό νεοταξικό καθεστώς ξετσιτσιδώνεται ολοένα και περισσότερο, κάποια πρωτοπαλίκαρα της υγειονομικής δικτατορίας, άρχισαν να «τα ζώνουν τα φίδια».

Γιατί, προφανώς, φοβούνται τις συνέπειες της, μέχρι τώρα, εγκληματικής τους δραστηριότητας. Καθώς τρομοκρατούσαν με τον θανατηφόρο κορονοϊό και διαφήμιζαν τα δολοφονικά εμβόλια. Που, ενώ τα παρουσίαζαν ως τη μοναδική σωτηρία, αποδεικνύονται ολοένα και περισσότερο πηγή ποικιλόμορφων παρενεργειών και θανάτων.

Και, ύστερα απ’ τα πανηγυρικά αυτά αποκαλυπτήριά τους, έρχονται τώρα να μας πουν: «Κάναμε λάθος»! σχετικά με τα μέτρα, που εισηγηθήκαμε για την αντιμετώπιση της «πανδημίας». Όταν, προφανέστατα, δεν έκαμαν κανένα λάθος. Απλά, με πλήρη συνείδηση της επιλογής τους, ανέλαβαν να διαχειριστούν ένα έγκλημα.

Και έλεγαν σε κάθε περίπτωση «ο, τι τους κάπνιζε», φάσκοντας και αντιφάσκοντας. Δεδομένου ότι έπαιζαν μια φαρσοκωμωδία, που για το λαό ήταν τραγωδία. Και πολύ λίγο τους  ενδιάφερε, αν αποτέλεσμα της επιλογής τους ήταν να πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι. Καθώς το μακελειό απ’ τα «σωτήρια» εμβόλια συνεχίζεται απτόητο.  Αφού, κατά το παροιμιώδες, «είναι πολλά τα λεφτά», τα οποία σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, όπως λέγεται, και κάποιοι, σε εκατομμύρια εισέπραξαν!…

Δεν έκαμαν κανένα λάθος, δεδομένου ότι κάποιοι απ’ αυτούς, όπως λέγεται, συνεργάστηκαν στην παρασκευή του θανατηφόρου κορονοϊού. Οπότε γνώριζαν τις ολέθριες συνέπειες της εφεύρεσής τους. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο και φρόντισαν να εξασφαλίσουν, καλού-κακού, προκαταβολικά, το διαβόητο «ακαταδίωκτο». Όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι οι εμπλεκόμενοι στη σκοτεινή αυτή  υπόθεση.

Εκτός βέβαια των θυμάτων! Τα οποία, είτε λόγω της επί 24ώρου βάσεως  κατατρομοκράτησης, την οποία υφίσταντο είτε λόγω των  πολλαπλών εκβιασμών (πρόστιμων, κλπ), εξαναγκάζονταν να εμβολιαστούν. Εξαναγκασμό, που, στη συνέχεια οι Μέγκελε-γιατροί, κατά την πάγια νεοταξική συνταγή, παμπονήρως μετονόμασαν την υποχρεωτικότητα σε «οφειλή» των εμβολιασθέντων.

Εκείνοι όμως, που, παράλληλα με τους γιατρούς,  σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογούνται, είναι κάποιοι δεσποτάδες και γενικότερα κληρικοί Τέτζελοι. Οι οποίοι ανέλαβαν εργολαβικά το έργο της διαφήμισης των δολοφονικών εμβολίων. Δεδομένου ότι  ούτε τους ανθρώπους, την σωτηρία των οποίων επωμίστηκαν,  ντρέπονται, αλλά ούτε και το Θεό, στο όνομα του οποίου ανέλαβαν την διαφύλαξη του ποιμνίου τους, ευλαβούνται. 

Βέβαια οι δεσποτάδες ισχυρίζονται ότι ακολουθούσαν τους επιστήμονες γιατρούς. Κι όμως δεν φαίνονται τόσο αφελείς, ώστε να μην προβληματίστηκαν απ’ το γεγονός ότι οι γιατροί αυτοί ήταν πολλαπλά δικτυωμένοι και παχυλά, όπως και οι δημοσιοκάφροι, αμειβόμενοι. Πράγμα, που, όπως ειπώθηκε, μπορεί να ισχύει και περί των δεσποτάδων. Οπότε το μέγεθος της προδοσίας τους ξεπερνάει κάθε όριο.

Ιδιαίτερα, όταν έσπευδαν να συμμορφωθούν με τις σχετικές με τη λειτουργία των ναών επιταγές της νεοταξικής κυβέρνησης.  Φθάνοντας στο κατάντημα να τιμωρούν ιερείς, επειδή δεν συμμορφώνονταν με τις παράλογες και αντίχριστες κυβερνητικές εντολές.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ιερέα- γιατρού π. Στυλιανού Καρπαθίου, εναντίον του οποίου κινήθηκε δικαστική δίωξη με το ερώτημα της καθαίρεσης. Επειδή ο π. Στυλιανός, ως γιατρός και ιερέας, σεβόμενος τον όρκο του Ιπποκράτη, αλλά και την, έναντι του Θεού, πνευματική ευθύνη για το ποίμνιό του και τους συνανθρώπους του, γενικότερα, ακλούθησε την φωνή του χρέους και όχι τις δολοφονικές εντολές του νεοταξικού πολιτικού κατεστημένου.

Απ’ όσο μπορώ να θυμάμαι το κατηγορητήριο, που του απηύθυναν  ήταν ιδιαίτερα πομπώδες και φανφαρονικό, με εξεζητημένες φράσεις και λέξεις, προκειμένου να εντυπωσιάζει τους αφελείς. Και παρουσίαζε ως υβριστική εναντίον κάποιων δεσποτάδων την επιχειρηματολογία του π. Στυλιανού σχετικά με το από ηθικής -και όχι μόνο- πλευράς προβληματικό περιεχόμενο των εμβολίων.

Όταν κάποιοι έχουν, σχετικά με κάποιο θέμα,  διαφωνίες, αντιπαραβάλλουν τα επιχειρήματά τους. Και δεν λέει ο καθένας: Εμένα δεν μου χρειάζονται επιχειρήματα. Έχω τους νόμους, τους οποίους μπορώ να τους εφαρμόζω, όπως με βολεύει.

Και το πώς οι δεσποτάδες εφαρμόζουν νόμους και κανόνες, προκειμένου να απονείμουν  «δικαιοσύνη» έχει καταστεί διαβόητο. Γεγονός, για το οποίο αποφαίνονται περίφημοι για την εντιμότητά τους επίσκοποι. Όπως οι μακαριστοί Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και Φλωρίνης Αυγουστίνος. Εκ των οποίων ο πρώτος μας πληροφορεί ότι η «δικαιοσύνη» των δεσποτάδων είναι πιο βάρβαρη ακόμη και απ’ αυτήν των βάρβαρων Σαρματών και Σκυθών. Ενώ ο δεύτερος μας επισημαίνει πως «οι δεσποτάδες εφαρμόζουν κυκλώπειο δίκαιο»!

Η κατά του π. Στυλιανού δικαστική δίωξη παραπέμπει, κατ’ αρχήν στον σκοτεινό μεσαίωνα και τη βάρβαρη Ιερή Εξέταση. Κατά την οποία  περίφημοι επιστήμονες (Γαλιλαίος, κλπ) διέτρεξαν τον έσχατο κίνδυνο και άλλοι υπέστησαν μαρτύρια ή κάηκαν επί της πυράς (Τζιορντάνο Βρούνο, κλπ). Επειδή ήρθαν αντιμέτωποι με την στενοκεφαλιά και την εγκληματικότητα των ιεροεξεταστών.

Επίσης η κατά του π. Στυλιανού δικαστική δίωξη μας θυμίζει την ενώπιον του Πιλάτου(εικόνα) παραπομπή του Χριστού, προκειμένου να επικυρωθεί η απ’ το ιουδαϊκό συνέδριο θανατική του καταδίκη. «Εγώ, τους είπε ο Πιλάτος, δεν βρίσκω στον άνθρωπο αυτόν καμιά ενοχή». Αλλά εκείνοι φώναζαν: «εμείς νόμον έχομεν και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν»!

Είναι εξόχως ενδιαφέρον να επισημάνουμε ότι ο ειδωλολάτρης Πιλάτος, σε αντίθεση με τη μαφία του εβραϊκού συνεδρίου, προσδιόρισε το ελατήριο του τυφλού εναντίον του Χριστού μίσους: «Ήδει», μας λέει το Ευαγγέλιο, «ότι ΔΙΑ ΦΘΟΝΟΝ παρέδωκαν αυτόν»!

Και είναι χαρακτηριστικό ότι και ο μακαριστός μητροπολίτης Παντελεήμων Φωστίνης επισημαίνει ότι ο φθόνος σπρώχνει κάποιους δεσποτάδες στην εξόντωση όχι μόνο ιερέων, αλλά και μεγάλων αγίων συναδέλφων τους (Χρυσόστομος, Νεκτάριος, κλπ), Όταν τους επισκιάζουν και αισθάνονται ότι συνθλίβεται η μεγαλειότητα της αλαζονείας τους!…

Διαχρονική ετυμηγορία: Οι σταυρωτές και οι ιεροεξεταστές καταποντίζονται. Ενώ οι «ένεκεν αληθείας και δικαιοσύνης δεδιωγμένοι» μακαρίζονται!…

https://papailiasyfantis.wordpress.com/