δολοπλοκίες και αγαπολογίες

Άκρως ενδιαφέρουσα ήταν η ανακοίνωση της Ι. Μ. Αιτωλοακαρνανίας, η σχετική με το πολυθρύλητο «κάστανο», που εκτέθηκε, όπως λένε, για προσκύνημα κατά τη γιορτή του αγίου Παϊσίου. Όσοι όμως τη διάβασαν «απορούν και εξίστανται» για την αλλοπρόσαλλη σχέση ανάμεσα στην ανακοίνωση και την πραγματικότηταΚαι παθαίνουν ο, τι και ο γέροντας Ισαάκ, όταν ο γιός του ο Ιακώβ στην προσπάθειά του να τον εξαπατήσει, προκειμένου να αποσπάσει τα πρωτοτόκια του αδελφού του Ησαύ, έβαλε στα χέρια του δέρμα κατσικιού, αναγκάζοντας τον τυφλό πατέρα του να πει το παροιμιώδες εκείνο: «Η μεν φωνή, φωνή Ιακώβ, αι δε χείρες, χείρες Ησαύ»…

Γιατί η πραγματικότητα φωνάζει πως η Μητρόπολη δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία, αν ο λαός «ευρισκόμενος σε σύγχυση, δικαιολογημένα ανησυχεί». Γιατί, αν έδινε σημασία, δεν θα «βάφτιζαν» «αιρετικό» και «κλέφτη» ή όπως αλλιώς τους καπνίσει  τον καθένα, χωρίς να συγκεκριμενοποιούν την κατηγορία. Με αποτέλεσμα και οι συκοφαντούμενοι να παραμένουν κηλιδωμένοι και το χριστεπώνυμο πλήρωμα προβληματισμένο.  Και ούτε, όπως φαίνεται, ενδιαφέρονται στο «να παραμένουμε όλοι πιστοί στη Δογματική Διδασκαλία της αγίας μας Εκκλησίας». Δεδομένου ότι κάποιοι σουπερ-ορθόδοξοι, όπως λέγεται, συμπροσεύχονται με πρόσωπα δογματικώς αμφιλεγόμενα. Και ούτε ακόμη φαίνεται να αληθεύει το ότι «με θλίψη και πόνο παρακολουθεί την αναστάτωση και αναταραχή των πιστών». Ή ότι, όπως διατείνεται, η Μητρόπολη με «πολλή αγάπη και κατανόηση αφουγκράζεται τις διαμαρτυρίες του πιστού λαού». Γιατί τη μόνη φωνή, που μονότονα φαίνεται να αφουγκράζεται είναι η φωνή της περιούσιας κάστας των ρουφιάνων, που, εδώ και πολλά χρόνια άγει και φέρει ουσιαστικά τα πράγματα της Μητρόπολης. Με αποτέλεσμα οι ρουφιάνοι, όπως ο λύκος της λαϊκής παροιμίας, να χαίρονται και να πανηγυρίζουν με τη «σύγχυση» και την «αναστάτωση» του πιστού λαού. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι επί του προηγουμένου Μητροπολίτη τουλάχιστο εβδομήντα παπάδες εξαναγκάστηκαν, εξαιτίας της μαφίας των ρουφιάνων, να εγκαταλείψουν τη Μητρόπολη. Κι αν σήμερα δεν συνεχίζεται η ίδια τακτική, αυτό οφείλεται στο ότι στις μέρες μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν αντικαταστάτες των διωκομένων. Παρόλο όμως αυτό υπάρχουν και σήμερα εύγλωττα παραδείγματα πολυχρόνιου και αδυσώπητου διωγμού:

Και ιδού ένα  χαρακτηριστικό:  Στα νοτιοανατολικά της πόλης του Αγρινίου βρισκόταν το ταπεινό εκκλησάκι, της Αγίας Βαρβάρας. Η Μητρόπολη θέλησε να δημιουργήσει εκεί καινούρια ενορία, μεγαλώνοντάς το και  κάνοντάς το ενοριακό ναό. Κλήθηκαν κάποιοι κληρικοί, προκειμένου να αναλάβουν το έργο. Αλλά σαν τον ιερέα και το λευίτη της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη, «ελθόντες και ιδόντες, αντιπαρήλθον». Ο μόνος, που έστερξε να επωμιστεί την εκτέλεση του έργου ήταν ο ιερέας Χριστόφορος Μουτάφης. Κληρικός με εξαιρετική πνευματική συγκρότηση, ακαταπόνητη δραστηριότητα και αδαμάντινη εντιμότητα, προτερήματα επί του προκειμένου απαραίτητα. Δεδομένου ότι δεν επέτρεπε «νυσταγμόν τοις βλεφάροις του» αλλά και ούτε την παραμικρή παρέκκλιση στην έντιμη διαχείριση των χρημάτων. Με αποτέλεσμα εντός 5ταετίας να ολοκληρωθεί το έργο, που κάτω από άλλες συνθήκες μπορούσε να χρειαζόταν και 10ετίες.

Αλλά το θαυμαστό αυτό επίτευγμα κέντρισε, όπως φαίνεται τον φθόνο και την ιδιοτέλεια εκείνων, που βλέπουν τους ναούς σαν εμπορικές επιχειρήσεις. Ενδεχομένως μάλιστα να πίστεψαν ότι εκεί υπήρχε χρυσοφόρα πηγή, που κάποιοι με εμπορικές δεξιότητες θα μπορούσαν να την εκμεταλλευτούν πολλαπλά. Κι έτσι άρχισε αδυσώπητος διωγμός εναντίον του έντιμου κληρικού, με σκοπό την καταρράκωσή του και την αντικατάστασή του. Ήθελαν «να τον ξεκουράσουν», όπως υποκριτικότατα διατείνονταν. Αλλά τα «φιλάδελφα»  αισθήματά τους προσέκρουσαν στην γρανιτένια αντίσταση του λαού, ο οποίος για κανένα λόγο δεν δεχόταν να ανταλλάξει τον φιλόπονο και έντιμο ιερέα του με οποιονδήποτε ουρανοκατέβατο «σωτήρα». Δεδομένου ότι έζησε από κοντά την ακαταπόνητη δραστηριότητά του και την αδιαμφισβήτητη ακεραιότητά του. Και επειδή το λαό δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν, χάλκευσαν εναντίον του ιερέα συκοφαντικούς λιβέλους, που διαβάζονταν στους ναούς και δημοσιεύονταν στον Τύπο. Οπότε  εκείνος, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει τον οχετό της συκοφαντικής εκστρατείας παράλληλα με τη βάρβαρη δεσποτική «δικαιοσύνη», προσέφυγε στα κοσμικά δικαστήρια, δικάζοντάς τους πρωτόδικα σε 5μηνη φυλάκιση. Όμως «τα καλά τα παλικάρια ήξεραν κι άλλα μονοπάτια». Που σημαίνει ότι,, εκμαίευσαν την αθώωσή τους στο Εφετείο, με χρήματα, που, όπως ειπώθηκε, είχαν υπεξαιρεθεί απ’ τα παγκάρια των ναών.

Είναι δε εξωφρενικό το ότι στη συνέχεια μηχανεύτηκαν κάθε είδους  διαβολή, προκειμένου να συκοφαντήσουν ποικιλοτρόπως τον ιερέα.  Και μάλιστα έφτασαν σε τέτοιο σημείο, ώστε, να τον κατηγορήσουν ότι είχε ανοίξει τρύπα στο παγκάρι απ’ όπου έκλεβε το χρήμα του ναού. Κρίνοντας φυσικά «εξ ιδίων τα αλλότρια». Και βάφτισαν «κλέφτη» αυτόν, που είχε διαχειρισθεί τα τόσα εκατομμύρια με τα οποία πραγματοποιήθηκε το θαυμάσιο έργο της ανέγερσης του ναού!

Και μπαίνει το ερώτημα: Ποια σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στις τέτοιες, υποχθόνιες, και διεστραμμένες δολοπλοκίες εναντίον αθώων ανθρώπων και το διασυρμό τους στα πέρατα της Γης με τις μελιστάλακτες αγαπολογίες της σχετικής με το «κάστανο» ανακοίνωσης της Μητρόπολης ;  Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως ειπώθηκε, τελευταία ο Μητροπολίτης ανησυχεί για το «καλό του όνομα», εξαιτίας δημοσιευμάτων σχετικών με την διαχείριση των οικονομικών της Μητρόπολης…

Μήπως, λοιπόν, είναι καιρός, έστω και καθυστερημένα κάποιοι αιθεροβάμονες, που φαντάζονται ότι κρατούν τα κλειδιά του σύμπαντος να  προσγειωθούν και να ξανασκεφτούν το «με όποια κριτήρια κρίνετε, θα κριθείτε» του Ευαγγελίου;  Ή τουλάχιστο  να αναμηρυκάσουν την παροιμία, που συνήθιζε να λέει, ο μακαριστός παπα-Στράτος, ο  πατέρας του Μητροπολίτη, σύμφωνα με την οποία «ο, τι κάνει η γίδα στο πουρνάρι, κάνει ο λύκος στο τομάρι»!…

 
Προσκλητήρια γάμου

Advertisements

Δεσποτάδες και Ηρωδιάδες …

Δεσπότης σημαίνει τύραννος. Δηλαδή, σφετεριστής ανεξέλεγκτης εξουσίας. Είναι δε ευνόητο ότι στο περιβάλλον ενός τυράννου τα μόνα φυτά που ευδοκιμούν είναι οι κόλακες και οι ρουφιάνοι. Αυτοί που χρησιμοποιούν τους τυράννους, προκειμένου να ικανοποιούν τη μωρία τους και τη μοχθηρία τους. Που θέλουν όλους τους ανθρώπους βασανιστικά προσκυνημένους, έτσι ώστε, όπως θα ’λεγε κι ο αείμνηστος Καρυωτάκης, η μύτη τους να φτάνει στη φτέρνα τους. Αλίμονο δε σ’ όσους διαθέτουν τετράγωνη λογική και ηθική και δεν προσφέρονται σε οσφυοκαμψίες.

Ο Ηρώδης ήταν κλασσικός τύπος τυράννου. Ανήκε στο είδος εκείνο, που κάνουν τα πάντα, προκειμένου να αναρριχηθούν σε θώκους εξουσίας. Με πάγια τακτική να δολοφονούν πρωταρχικά τα πρόσωπα του στενού οικογενειακού τους περίγυρου, προκειμένου να εξαφανίσουν πιθανούς διεκδικητές της εξουσίας. Όπως η Ειρήνη η Αθηναία, που για την αυτοκρατορική εξουσία τύφλωσε το γιό της. Και πάμπολλοι άλλοι…

Η Ηρωδιάδα εξάλλου ήταν η γυναίκα, που ήθελε όλη την κοινωνία επίπεδη σαν χαλί, προκειμένου να πατεί πάνω της. Και ήταν ικανή να κάνει οτιδήποτε, για να πετυχαίνει τους σκοπούς της. Αλίμονο δε σ’ όποιον αποτολμούσε να αμφισβητήσει το απεριόριστο δικαίωμά της στην ασυδοσία. Θα έψαχνε να του βρει και να του στοιχειοθετήσει κατηγορία ικανή να τον εξαφανίσει. Αλλά κι, αν δεν την εύρισκε, δεν θα δίσταζε καθόλου να την εφεύρει. Που σημαίνει ότι ο χορός της Σαλώμης δεν ήταν παρά μια πρόφαση, για να φτάσει τελικά η Ηρωδιάδα στον αποκεφαλισμό του Προδρόμου. Τον οποίο ήταν προκαταβολικά αποφασισμένη με κάθε δόλιο τρόπο να πετύχει.

Κι ακριβώς πάνω σ’ αυτή την εγκληματική συγχορδία ήταν που προσέκρουσε η ευθύτητα και η ακαμψία του Προδρόμου. Δεδομένου ότι για τον Πρόδρομο ο μοναδικός εξουσιαστής και δεσπότης είναι ο Θεός. Ο οποίος έχει νόμους ηθικούς και πνευματικούς, που κατοχυρώνουν τον απόλυτο σεβασμό, όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και όλων των δημιουργημάτων  του. Σε πλήρη αντίθεση προς την ακατανίκητη εξουσιομανία των τυράννων και τν  μωρία και μοχθηρία των ρουφιάνων. Που σημαίνει ότι καθένας άξιος του ονόματός του άνθρωπος έχει υπέρτατο καθήκον να αντιστρατεύεται τον οποιονδήποτε καταπατητή των ιερών δικαιωμάτων του.

Αλλά ας περάσουμε τώρα απ’ τη απ’ την Ηρωδιάδα τη γνωστή απ’ βιβλική διήγηση για τον αποκεφαλισμό του Προδόμου στις μυριάδες άλλες Ηρωδιάδες, που  απαιτούν απ’ τους Ηρώδες «την κεφαλή επί πίνακι» των οποιωνδήποτε ασυμβίβαστων και απροσκύνητων. Που ωστόσο παραμένουν αφανείς  «ηρωίδες». Και δεν θα πάμε στα απειράριθμα περιστατικά των πολυποίκιλων εκφάνσεων της κοσμικής ζωής. Θα περιοριστούμε μόνο στο, λεγόμενο, εκκλησιαστικό χώρο. Όπου, παρότι, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, βρίθουν τα παραδείγματα, θα περιοριστούμε σε ελάχιστα:

Είναι βράδυ (2001) και ο παπάς ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Να όμως, που απροσδόκητα χτυπάει η πόρτα. Στο άνοιγμά της  ακούγεται επιτακτική η αστυνομική προσταγή: «Εισαγγελική εντολή να παρουσιαστείτε τώρα ενώπιον του Διοικητή της Αστυνομίας»! –«Γιατί, ρε παιδιά, χάθηκε η μέρα»;- «Να ρθείτε τώρα , γιατί δεν χωρούν αντιρρήσεις στις εισαγγελικές εντολές». –«Δεν θα έρθω κι ας κάνει ο, τι νομίζει ο κ. Εισαγγελέας».

Σαββατόβραδο (2001). Ο παπάς βρίσκεται στο χωριό, κάπου 15 χιλιόμετρα έξω από το άστυ. Τον καλούν στο γειτονικό τηλέφωνο. Και πάλι η ίδια επιτακτική προσταγή: «Εισαγγελική εντολή να παρουσιαστείτε τώρα ενώπιον του Διοικητή της Αστυνομίας». Απάντηση: «Να πείτε στον αξιότιμο κ. Εισαγγελέα ότι τα σαββατόβραδα οι παπάδες προετοιμάζονται για τις κυριακάτικες υποχρεώσεις τους και δεν τρέχουν στα αστυνομικά τμήματα»!

Και πάλι σαββατόβραδο (1966): Ο παπάς έχει φτάσει καταταλαιπωρημένος στο ημιορεινό χωριό. Τον καλεί στο τηλέφωνο ο αρχιερατικός επίτροπος: «Εντολή Σεβασμιοτάτου να πάτε αύριο να λειτουργήσετε σε άλλη ενορία». Που σήμαινε να οδοιπορήσει αρκετά χιλιόμετρα, φορτωμένος και τα σχετικά. Απάντηση: «Να πείτε στο Σεβασμιότατο πως έμαθα να χορεύω μόνο τσάμικο και συρτό. Το χορό, που αυτός απαιτεί  δεν τον γνωρίζω!

Τι συνέβαινε στα περιστατικά αυτά; Προφανώς «είχε ανάψει ο γιαλός και καίγονταν τα ψάρια». Στα δύο πρώτα περιστατικά ο προφανώς διαπλεκόμενος  ρουφιάνος, απαιτούσε να επιβάλει τη φασιστική του τρομοκρατία μέσω  της Νόμω κρατούσας Πολιτείας. Ενώ στο τρίτο ήθελε να επιβάλει τη σαδιστική και ναζιστική του νοοτροπία μέσω της  απροκάλυπτα διαπλεκόμενης  μαζί του δεσποτοκρατίας.

Υπάρχουν μάλιστα Ηρωδιάδες  που μοιάζουν με κάποια φίδια, που δεν δαγκώνουν μόνο όταν ενοχλούνται, αλλά επιτίθενται ακόμη κι από απόσταση. Επειδή ακριβώς τα πιέζει το συσσωρευμένο δηλητήριο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ένας θαυμάσιος κληρικός τόλμησε να πει την Κυριακή των Πατέρων ότι σήμερα δεν υπάρχουν πατερικά αναστήματα αντάξια της χρυσής εποχής της Εκκλησίας. Και η Ηρωδιάδα, που τον άκουσε, μίσθωσε ταξί και αυτοστιγμεί  έσπευσε στο δεσποτικό κονάκι. Αποτέλεσμα; Ο ευσυνείδητος κληρικός να έχει  οδυνηρές συνέπειες, που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τη μητρόπολη.

Αλλά και στις μέρες μας λυμαίνονται κάποιες μητροπόλεις παρόμοια δηλητηριώδη ερπετά. Τα οποία, όταν ακούσουν  κάποιο κήρυγμα, που αναφέρεται στην  κομματική τους ορθοδοξία, διαρρηγνύον τα ιμάτιά τους. Και σπεύδουν να καταγγείλουν τον ομιλητή στην  αρμόδια δεσποτική αρχή. Η οποία και παίρνει επειγόντως τα προσήκοντα για τη φίμωσή του μέτρα. Ενώ, αν το επέτρεπαν οι περιστάσεις, θα απαιτούσαν την εξορία ή και τον αποκεφαλισμό  του «αιρετικού».

Τέτοια, βέβαια, περιστατικά αδιανόητα στους χρηστούς κυβερνήτες, συμβαίνουν, όπου υπάρχουν άχρηστοι. Οι οποίοι, αντί να κυβερνούν, τους κυβερνούν. Για να θυμίζουν, σύμφωνα με τον ιστορικό Ζώσιμο, τον ευνούχο Ευτρόπιο, ο οποίος «εκυριέυεν Αρκαδίου καθάπερ βοσκήματος»! Μεταχειριζόταν, δηλαδή, τον άβουλο αυτοκράτορα Αρκάδιο σαν πρόβατο…

https://papailiasyfantis.wordpress.com
Προσκλητήρια γάμου

η ανήθικη ηθική

Ο Χρυσόστομος λέει ότι κανένας πλούτος δεν είναι έντιμος. Κι όμως κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει και έντιμος πλούτος. Αλλά ας δούμε τι λέει το Ευαγγέλιο στην περικοπή του πλούσιου νέου (Ματθαίου: ιθ: 16-24)στο βίντεο, που ακολουθεί:

http://www.dailymotion.com/video/x5y91qg

Ο «αιρετικός» Πατροκοσμάς…

 


Θα αναρωτηθείτε: Μα «αιρετικός» ο Πατροκοσμάς, που τόσα πρόσφερε στο έθνος και την Ορθοδοξία; Βεβαιότατα! Κι όχι μόνο αιρετικός αλλά και άξιος θανάτου! Και μη φαντασθείτε ότι για τη δολοφονία του ήταν υπαίτιοι μονάχα οι Εβραίοι, που πλήρωσαν τον Κουρτ πασά. Ήταν και προύχοντες και κληρικοί της εποχής του. Γιατί, εκτός απ’ την Ορθοδοξία των Πατέρων της Εκκλησίας, υπάρχουν πολλές άλλες «ορθοδοξίες». Ανάλογα με τα συμφέροντα, το δείκτη νοημοσύνης και το βαθμό εωσφορικής αλαζονείας, που ο καθένας διαθέτει.

Αλλά ας ιδούμε πώς είχαν τα πράγματα την εποχή του Πατροκοσμά. Ασφαλώς και υπήρχαν μητροπολίτες, που τον στήριζαν. Και πρώτος-πρώτος ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, που του ’δωσε την άδεια να κηρύττει σε όλη την επικράτεια της δικαιοδοσίας του. Αλλά υπήρχαν και δεσποτάδες, οι οποίοι είχαν το ένα τους με τους προύχοντες, τους πλούσιους και τους Εβραίους, στο μάτι των οποίων ο Πατροκοσμάς ήταν αγκάθι. Και οι οποίοι όλοι μαζί συνασπίστηκαν εναντίον του. Με πρώτο και καλύτερο το Δεσπότη της Ζακύνθου Κουτούζη που έφτασε στο σημείο να τον κηρύξει «αιρετικό».   Και μάλιστα εξέδωκε και «εκκλησιαστική επίκριση» εναντίον του Αγίου, η οποία ισοδυναμούσε με αφορισμό.

Ποιο πρόσχημα επικαλέστηκε ο Δεσπότης Κουτούζης; Επικαλέστηκε το ότι ο Πατροκοσμάς, προκειμένου να δώσει στον λαό ένα απλό παράδειγμα για να κατανοήσουν το δόγμα της Αγίας Τριάδας, χρησιμοποίησε την εικόνα του αυγού. Δεδομένου ότι το αυγό έχει τον κρόκο, το ασπράδι και το τσόφλι. Γιατί βέβαια, αν αναφερόταν στις σχετικές με το δόγμα της Αγίας Τριάδας δογματικές λεπτομέρειες, το πιθανότερο ήταν, όχι μόνο να μην καταλάβουν τίποτε αλλά και να βρεθούν σε μεγαλύτερη σύγχυση. Γιατί ακόμη και μητροπολίτες όχι μόνο της εποχής εκείνης αλλά και διαχρονικά  ενδεχομένως να μην έχουν σαφή γνώση της  δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας. Κι όμως, παρόλα αυτά, δεν διστάζουν να την επικαλούνται,  προκειμένου να πετάξουν σε κάποιον τη λάσπη της αίρεσης. Με σκοπό να τον δολοφονήσουν ηθικά και πνευματικά, επειδή ακριβώς δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν διαφορετικά.

Είτε όμως ο Δεσπότης Κουτούζης γνώριζε είτε όχι τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας στην προκειμένη περίπτωση, η αλήθεια είναι ότι η εναντίον του Πατροκοσμά καταδρομή του ήταν δόλια. Όπως βέβαια δόλιες είναι και οι κατηγορίες, που οι ιεροεξεταστές της κάθε εποχής επιστρατεύουν εναντίον των ιδεολογικών τους αντιπάλων, προκειμένου να τους εξοντώσουν. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν διαθέτουν ηθικά και πνευματικά επιχειρήματα να τους αντιμετωπίσουν. Όπως συνέβαινε με την  κατηγορία εναντίον του Σωκράτη ότι διέφθειρε τους νέους ή του Χριστού ότι βλασφημούσε το Θεό ή  των επιστημόνων του Μεσαίωνα ότι ήταν αιρετικοί. Ή τέλος του  καθενός, που  στα χρόνια της «εθνικοφροσύνης» τον βάφτιζαν κομμουνιστή, επειδή τολμούσε να μιλήσει για δικαιοσύνη.

Αλλά ποια ήταν η αληθινή αιτία της σύγκρουσης ανάμεσα στον Δεσπότη Κουτούζη και τον Πατροκοσμά; Ήταν ακριβώς το το γεγονός ότι ο Πατροκοσμάς άρχισε να κηρύττει αναφανδόν τη θεολογία της κοινωνικής επανάστασης. Αυτήν που οι ιεροεξεταστές όλων των εποχών την απορρίπτουν μετά βδελυγμίας αλλά δεν τολμούν να την κηρύξουν αιρετική. Δεδομένου ότι είναι κατά πάντα σύμφωνη με το γράμμα και το πνεύμα του Ευαγγελίου. Ενώ υποστηρίζουν την διαμετρικά αντίθετη προς το Ευαγγέλιο κοινωνιολογική διαστροφή της υποδούλωσης στο αντίθεο καθεστώς του μαμωνά. Αποτέλεσμα της  οποίας είναι να κοινωνούν οι χριστιανοί με το σώμα και το αίμα του Χριστού στις εκκλησιές και παράλληλα να πίνουν το αίμα και να τρώνε τις σάρκες των συνανθρώπων τους μέσα στα πλαίσια του κανιβαλικού καπιταλιστικού καθεστώτος.

Αλλά ποιος ήταν ο λόγος, που κήρυξε ο Πατροκοσμάς την επανάσταση ατή; Προφανώς η απάνθρωπη καταπίεση σε βάρος του λαού εκ μέρους των αρχόντων και  άγρια εκμετάλλευσή του εκ μέρους των Εβραίων. Και ήταν απόλυτα φυσιολογικό να πρωτοστατήσει στην εναντίον του καταδρομή ο Δεσπότης Κουτούζης, προκειμένου να στηρίξει το καθεστώς της «περιούσιας» εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Όπως δυστυχώς συμβαίνει και στις μέρες μας. Αρκεί να σκεφθούμε τι θα γινόταν, αν η, λεγόμενη, Ιερά Σύνοδος αντιδρούσε αποφασιστικά  στο ληστρικό μνημονιακό καθεστώς. Αλλά δυστυχώς επικράτησε ο συσχηματισμός, που ήταν ο καρπός του συμπνευματισμού των περισσοτέρων με το ληστρικό καθεστώς. Με αποκορύφωμα της προδοσίας την παρουσία του Αρχιεπισκόπου στο αποκρουστικό υπουργικό συμβούλιο του αρχιτέκτονα των μνημονίων.

Στην αναμέτρησή του Πατροκοσμά με τον Κουτούζη ο Θεός του είχε δώσει,  πέρα απ’ το συναρπαστικό κήρυγμα, που προκαλούσε ηθικούς, πνευματικούς και κοινωνικούς τριγμούς και σεισμούς  δύο ακόμη ακαταμάχητα όπλα: Το προφητικό και το θαυματουργικό χάρισμα. Που κυριολεκτικά συνάρπαζαν το λαό, ο οποίος τον ακολουθούσε προκαλώντας έντονα αισθήματα ανασφάλειας στο καθεστώς της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Γεγονός που τους υποχρέωσε να πάρουν αποτελεσματικά μέτρα εναντίον του. Να επιστρατεύσουν, δηλαδή,  απέναντι στην πάμφωτη εκστρατεία του τα όπλα της σκοτεινής δεισιδαιμονίας του παπικού μεσαίωνα: Την περί αίρεσης, δηλαδή, λάσπη και τον αφορισμό. Με τα οποία οι πάπες, όχι μόνο τους όχλους αλλά και αυτοκράτορες τρομοκρατούσαν. Και ασφαλώς δεν παρέλειψαν να χρησιμοποιήσουν κι όλα τ’ άλλα μέσα, που το κατεστημένο επιστρατεύει σ’ ανάλογες περιπτώσεις. Τους πληρωμένους, δηλαδή, απ’ τον εβραϊκό, στην προκειμένη περίπτωση,  μαμωνά ρουφιάνους και τραμπούκους. Προκειμένου να τρομοκρατήσουν το λαό και να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του στον Άγιο. Με αποτέλεσμα να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει την επικράτειά τους.

Και κάπως έτσι οι ορθόδοξοι κακούργοι διαμόρφωσαν το κατάλληλο κλίμα, προκειμένου ν’ απαλλάξουν την πατρίδα απ’ τον μεγαλύτερο στα μαύρα εκείνα αναμορφωτή της  ορθοδοξίας και του έθνους…
Προσκλητήρια γάμου

κοτόπουλα και περιστέρια…

Βρισκόμαστε στις παρυφές της πόλης.

-Αυτές οι πολυκατοικίες, λέει κάποιος, μοιάζουν με περιστερώνες.

-Λάθος, αντιτείνει κάποιος. Mοιάζουν με ορνιθοτροφεία. Γιατί τα περιστέρια κάνουν ελεύθερη ζωή. Ενώ οι άνθρωποι είναι σαν τα βιομηχανικά κοτόπουλα. Σε σημείο ώστε κάποιοι να μην ξέρουν ούτε από πού γίνεται το ψωμί, που τρώνε.

-Μήπως θυμάστε, είπε ένας τρίτος, εκείνο το θαυμάσιο ποίημα του αξέχαστου σε μας τους παλιότερους Κώστα Κρυστάλλη, το αφιερωμένο στην ξενιτειά, που έλεγε: «Θα πάρω έναν ανήφορο να βγω σε κορφοβούνι. Να βρω κλαράκι φουντωτό και ριζιμιό λιθάρι να βρω και μια κρυόβρυση να ξαπλωθώ στον ίσκιο»;

-Όλο και κάτι θυμόμαστε, είπαν κάποιοι.

-Ε, λοιπόν, να το ξεχάσετε. Γιατί ένα τέτοιο ανέβασμα αποσκοπούσε στο ν’ απολαύσει κάποιος μια όσο γίνεται καθαρότερη ατμόσφαιρα κι αντίστοιχα πεντακάθαρο νεράκι. Που σήμερα πάνε να εξαφανιστούν. Γιατί οι νατοϊκοί «σύμμαχοί» μας με τους καθημερινούς αεροψεκασμούς, αποταμιεύουν άφθονα δηλητήρια ακόμη και στα κορφοβούνια. Επειδή σκοπός τους, λένε, είναι να ελαττώσουν δραματικά τον πληθυσμό, ολάκερης της γης. Έτσι ώστε να κυριαρχήσουν οι περιούσιοι λαοί. Όσο κι αν κάποιοι τηλεοπτικοί μπούφοι και όρνιθες πολυτελείας αγωνίζονται να μας πείσουν ότι όλα αυτά τα περίεργα είναι φαντασιοπληξίες και συνωμοσιολογίες. Ανεξαρτήτως όμως του τι μας σερβίρουν τα μίσθαρνα όργανα του νεοταξικού μπλοκ το  αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους ειδικούς επί του προκειμένου επιστήμονες, είναι ότι το νερό κι ο αέρας ακόμη και στα κορφοβούνια έχουν επιφορτιστεί με βαρύτατη μόλυνση.

Μόνο το νερό κι ο αέρας, είπε ένας τέταρτος, έχουν μολυνθεί; Μήπως δεν μοσχοβολούσαν κάποτε τα φρούτα, που τώρα είναι άοσμα και άγευστα; Ή μήπως δεν μοσχομύριζε ολάκερη η γειτονιά απ’ το φρεσκοψημένο ψωμί, που τώρα δεν ξέρεις «από πού κρατάει η σκούφια του». Ή οι ντομάτες δεν ήταν πεντανόστιμες; Που τις τρώγαμε, κολατσιό, μεσημέρι, βράδυ κι ήμασταν μια χαρά! Ενώ τώρα αγοράζεις ντομάτες, που είναι κατακόκινες απέξω, κι από μέσα είναι σαν τα ποταμίσια λιθάρια!

-Ναι, αλλά ξεχνάς, είπε ένας άλλος, και τη μεγάλη φτώχεια, που είχαμε «τω καιρώ εκείνω».  Και πρώτα-πρώτα την ξυπολησιά. Που περπατούσαμε ξυπόλητοι το χειμώνα πάνω στον πάγο και το καλοκαίρι πάνω στο καυτό χώμα και τις ανυπόφορες κολτσίδες. Κι όταν κάποια φορά ο πατέρας μας έφκιασε-θυμάμαι- γουρουνοτσάρουχα, για να πάμε στο σχολείο τ’ άλλα παιδιά μας κορόιδευαν. Ή  όταν του ζητούσα κανένα φράγκο ν’ αγοράσω οτιδήποτε έπαιρνα τη στερεότυπη απάντηση: «Από πού παιδί μ’»; Κι όταν στην εβδόμη γυμνασίου αξιώθηκα να φορέσω μακρύ παντελόνι και καμάρωνα, προτού περάσει μήνας, τρύπησε γιατί ήταν σάπιο. Κι αναγκάστηκα να το φοράω μπαλωμένο, παρότι  ένιωθα όλη τη ντροπή του κόσμου.

-Εγώ δεν ξέρω τι λέτε, είπε ο ρομαντικός της παρέας. Νοσταλγώ αυτή την εποχή, παρόλη της τη φτώχεια. Και θυμάμαι με νοσταλγία όλο τον κύκλο των ετήσιων εργασιών. Με τα οργώματα, τις σπορές, τα βοτανίσματα.  Κι αργότερα το θερισμό και τ’ αλωνίσματα. Κι ύστερα τη βουκολική ζωή, με τα γιδοπρόβατα, τους τσοπάνους και τις τσοπανοπούλες, που σφύριζαν και τραγουδούσαν πανέμορφα. Σε αντίθεση με κάποιους σημερινές, φίρμες του τραγουδιού, που άλλοι νιαουρίζουν, άλλοι ουρλιάζουν, άλλοι γρυλίζουν κι από κάτω κάποιες χιλιάδες, μάλλον από μιμιτισμό, τους χειροκροτούν. Ενώ τότε πηγαίναμε στα ωραία μας πανηγύρια, όπου καλλίφωνοι τραγουδιστές έλεγαν  τα δημοτικά μας τραγούδια που χαιρόσουνα να τ’ ακούς. Ή στους γάμους και τα κουρμπάνια, που οι άνθρωποι δεν άκουγαν παθητικά, όπως σήμερα, τα ανιαρώς επαναλαμβανόμενα  χαζοτράγουδα, αλλά τραγουδούσαν μόνοι τους. Καθώς ανάμεσά τους ξεχώριζαν κάποιες πανέμορφες φωνές, που ήταν απολαυστικές.

Κι όλη αυτή την ομορφιά, είπε κάποιος άλλος, που διατηρήθηκε περίπου η ίδια απ’ την εποχή του Ομήρου και του Ησιόδου, ήρθε να μας την ανατρέψει ο μηχανικός πολιτισμός. Με τα τρακτέρ, τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές και τόσα άλλα, που αντικατέστησαν τ’ ανθρώπινα χέρια και μας αιχμαλώτισαν σε μύριους λαβυρίνθους που τελικά δεν ξέρουμε πού θα μας βγάλουν. Κι όλα αυτά τα πολυδαίδαλα συνοδεύονται απ’ τη μεγάλη ποικιλία των οπτιακουστικών μέσων, μέσα απ’ τα οποία μας σερβίρουν τη μοντέρνα πολύμορφη διαβρωτική και υπονομευτική του πολιτισμού μας υποκουλτούρα.

Ε, λοιπόν, είπε ο ενημερωμένος της παρέας, σε όσους παραμένουν νοσταλγοί της βουκολικής εποχής έχω να τους κάνω μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: Μεταξύ 6 Αυγούστου και 10 Σεπτεμβρίου στη Στεμνίτσα της Αρκαδίας και μεταξύ 18 (εγκαίνια)και 24 Αυγούστου στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας γίνεται έκθεση ζωγραφικών πινάκων (φωτο) του Νώντα Ρεντζή. Ο οποίος ξαναζωντανεύει μπροστά μας ασχολίες, επαγγελματικές και καθημερινές και τρόπους ζωής μιας εποχής, που πέρασε ανεπιστρεπτί. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ζωγραφική τέχνη του Νώντα Ρεντζή δεν βγήκε μέσα από κάποια σκορβουτούχα κονσερβοκούτια ακαδημαϊκών προδιαγραφών. Αλλά…σαν εκείνο το περιστέρι της Κιβωτού του Νώε πέταξε λεύτερο, ψηλά και μακριά για να φέρει σε μας τους εγκάθειρκτους στα «τείχη» του Καβάφη και  μαστουρωμένους απ’ την πολιτισμική αιθαλομίχλη ένα κλαδί ελιάς, μήνυμα ζωής και ελευθερίας.

Η ελαχιστότητά μου- πρόσθεσε- δεν είμαι κριτικός της τέχνης, Και μάλιστα, για να είμαι ειλικρινής,  αισθάνομαι αποστροφή για κάποιους, που μιλούν για τα καλλιτεχνικά ή πνευματικά δημιουργήματα από θέσεως περιωπής. Όπως κάποιοι προφέσσορες, για παράδειγμα, που αποφαίνονται υποτιμητικά για το ποιητικό έργο του Ρήγα ή του Σολομού. Τη στιγμή, που το ειδικό βάρος ακόμη κι ενός  στίχου των ποιητών αυτών έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όλες  τις δικές τους  πολύτομες νεκρές φλυαρίες. Αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς την τεράστια απήχηση, που είχε στους υπόδουλους αλλά και διαχρονικά εκείνο το «Καλύτερα νιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και  φυλακή» του Ρήγα

https://papailiasyfantis.wordpress.com
Προσκλητήρια γάμου

Η ρητορική του μίσους

Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν μέσα στην πανίδα των τεράτων του ίντερνετ. Όπως τα συνάντησα ευθύς εξαρχής κατά την περιπετειώδη  περιήγησή μου στο χώρο αυτό. Δεδομένου ότι με το «καλημέρα», αφότου είδαν τον τρόπο γραφής μο.υ κάποιοι κρετίνοι κυριολεκτικά  λύσσαξαν: «Εκμεταλλεύεσαι, μου έλεγαν, το γεγονός ότι είσαι παπάς, προκειμένου να προπαγανδίζεις την αριστερή ιδεολογία». Μάταια προσπαθούσα να τους πείσω ότι δεν λέω τίποτε διαφορετικό απ’ αυτά που λέει σχετικά το Ευαγγέλιο και όλοι οι πριν και μετά από αυτό ομόγνωμοι. Τους οποίους  οι επικριτές μου ή δεν γνωρίζουν ή απορρίπτουν μετά βδελυγμίας.

Κάποιος φίλος, που παρακολουθούσε τους διαξιφισμούς μου  με τους άσπονδους αμφισβητίες μου με προειδοποίησε ότι θα μου έκλειναν το μπλοκ, που τότε είχα στο Google. Και φιλοτιμήθηκε να μου ανοίξει άλλο με το ίδιο όνομα (ΥΠΕΡΒΑΣΗ) στο  Wordpress, μεταφέροντας εκεί όλα τα κείμενά μου, από το Google. Πράγματι δε τον Ιούλιο του 2010 το Google  κατάργησε το μπλοκ μου.

Το 2013 η Μητρόπολη Αιτ/νίας  διέταξε όλους τους κληρικούς της να μην μου επιτρέπουν του λοιπού το κήρυγμα, που έκανα σε διαφόρους ναούς, με την πρόφαση ότι «κινούμαι στα όρια της αιρέσεως». Σε αλλεπάλληλα κείμενα που ζητούσα να μου προσδιορίσουν το είδος της αιρέσεως, ποτέ δεν απάντησαν. Προφανώς  επειδή δεν υπήρχε καμιά αίρεση. Δεδομένου ότι οι λόγοι δεν ήταν θρησκευτικοί και προπαντός δογματικοί αλλά, όπως φαίνεται, πέρα για πέρα πολιτικοί.

Και από πού προκύπτει αυτό; Από το γεγονός ότι για όσο χρονικό διάστημα την εξουσία ασκούσε το ΠΑΣΟΚ και βέβαια μιλούσα και έγραφα εναντίον της μνημονιακής του πολιτικής, όλοι μου έδιναν συγχαρητήρια. Και όλες οι δεξιές τοπικές εφημερίδες και πολλά δεξιά σάιτ πανελλήνιας εμβέλειας αναδημοσίευαν τα κείμενά μου. Μετά όμως την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, όλοι τους έπαυσαν την αναδημοσίευση των κειμένων μου, κατόπιν άνωθεν, όπως κάποιοι μου εκμυστηρεύτηκαν, εντολής. Και, όπως όλα δείχνουν, κινήθηκε και η Μητρόπολη στα ίδια πλαίσια, προφανώς «τοις κείνων ρήμασι πειθομένη». Δεδομένου ότι, όπως μου έλεγαν κάποιοι παπάδες, ο Μητροπολίτης και οι αυλικοί του ενοχλούνταν ιδιαίτερα, επειδή έκανα αναφορές στη μισελληνική, τωρινή και αλλοτινή, πολιτική της Γερμανίας.

Μετά την απαγόρευση απ’ τη Μητρόπολη, τα πάνω από εκατό, κηρύγματα, που είχα μέχρι τότε μαγνητοφωνημένα τα ανάρτησα ως βίντεο στο You Tube. Απ’ όπου στα μέσα  Οκτωβρίου του 2016 εξαφάνισαν το κανάλι μου και τις οποιεσδήποτε αναρτήσεις μου. Και συνέβη, όταν αυτές τις μέρες ανάρτησα κάποια δικά μου βίντεο στο Dailymotion, ν’ αρχίσουν περίεργα προβλήματα με το You Tube. Με αποτέλεσμα την Παρασκευή (28/7/17) να μου επιβάλουν ολοκληρωτικό αποκλεισμό. Σε τρόπον ώστε να μην έχω τη δυνατότητα πρόσβασης  σε οποιοδήποτε βίντεο του You Tube.

Ο λόγος; Είναι ευνόητο πως, αν οι κρετίνοι της  δεσποτοκρατίας  μπορούν να επιβάλλουν ομερτά, πολύ περισσότερο αυτό μπορούν να το κάνουν οι κρετίνοι των  πανίσχυρων Google και  You Tube. Σε καταργούν, γιατί δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν. Και φυσικά δεν δίνουν την οποιαδήποτε εξήγηση. Παρόλα αυτά όμως, όπως προκύπτει από ανάλογες περιπτώσεις οι ηλεκτρονικές αυτές μαφίες επιβάλλουν το νόμο της ομερτά σε όσους τα λεγόμενά  ή τα γραφόμενα τους τα χαρακτηρίζειόπως λένε, η  «ρητορική του μίσους». Και αναμφίβολα έχουν απόλυτο δίκιο. Δεδομένου ότι  αυτοί προωθούν τη ρητορική της «αγάπης». Η οποία έγκειται  στη ρητορική των βομβών και των πολλών άλλων εφευρημάτων φρίκης και ολέθρου ολέθρου (απόδειξη η φωτογραφία). Με τα οποία οι αυτοί οι δημοκράτες, οι δικαιοκρίτες και ειρηνοποιοί αντιμετώπισαν τους τρομοκράτες της Σερβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και διαχρονικά της μαρτυρικής Παλαιστίνης και πολλών άλλων χωρών. Όπου απάλλαξαν τους λαούς τους απ’ τους αιμοσταγείς δικτάτορες. Εκ των οποίων άλλους δολοφόνησαν, άλλους κρέμασαν και άλλους κράτησαν στις φυλακές, μέχρι να τους πεθάνουν. Για να τους αθωώνουν μετά θάνατον, ώστε να λάμψει έτσι στο στερέωμα της φρίκης το άστρο της «αδέκαστης’ δικαιοκρισίας τους.

Και ασφαλώς  σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες ιδιαίτερα εμείς οι έλληνες, ώστε να ξεχνούμε τις μεγάλες τους ευεργεσίες απέναντι στον πατρίδα μας και τον ευρύτερο ελληνισμό. Και ιδιαίτερα για την  επιτηδειότητα με την οποία φιλοτέχνησαν την απέναντί μας   μνημονιακή πολιτική, με την οποία μας οδηγούν στον Καιάδα της οικονομικής εξαθλίωσης. Προκειμένου να απαλλάξουν τη χώρα μας απ’ το άχθος της  παρουσίας μας, εποικίζοντάς την με άλλους της δικής τους επιλογής. Και παράλληλα ν’  απαλλάξουν την ανθρωπότητα απ’ τον πολιτισμό μας, που έχει διαχρονικά «μολύνει» όλους τους  λαούς. Και ιδιαίτερα τους δικούς τους περιούσιους και φυλετικά ασύγκριτα ανώτερους …

Κι ύστερα λένε ότι τους έφταιγε ο Κάστρο και τώρα ο Κιμ, που επιτρέπει μόνο μία εφημερίδα. Όταν χτίζουν τον φρικτότερο μεσαίωνα ολοκληρωτισμού σε βάρος του ανθρώπινου γένους. Όπου θα δολοφονούν τους ανθρώπους σαν τις μύγες με θανατηφόρες τροφές, φάρμακα, πολέμους και παντοειδή μόλυνση του περιβάλλοντος.  Δεδομένου ότι δεν θα υπάρχει καμιά δυνατότητα αντίστασης. Αφού όλα τα ΜΜΕ θα είναι η φωνή του κυρίου τους. Όπως σε μεγάλο βαθμό και τώρα συμβαίνει. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει για πόσους αιώνες θα βιώσει η ανθρωπότητα τον σκληρότερο και πλέον απάνθρωπο μεσαίωνα της ιστορίας της. Όπου το ίντερνετ, που στις μέρες μας θεωρείται χώρος ελευθερίας και όλα τα περί ηλεκτρονικής δήθεν διακυβέρνησης συμπαρομαρτούντα, θα γίνουν ο χειρότερος βρόχος, ο οποίος θα πνίξει κάθε ίχνος ανθρώπινης ελευθερίας σε παγκόσμια κλίμακα…
Προσκλητήρια γάμου

αδικοκρατία…

Ζούμε σε εποχές έσχατου εκπεσμού και εξευτελισμού του ανθρωπίνου γένους.

Όλα τα ιερά και τα όσια εκχυδαΐζονται και χλευάζονται. Κι όλες οι αθλιότητες και οι αισχρότητες  εξωραΐζονται και επιβάλλονται. Ενώ ο λαός  υποφέρει του επιβάλλουν στο όνομα της ληστρικής νομιμότητας να εργάζεται και τις Κυριακές, προκειμένου να λύσει τα προβλήματα επιβίωσής του. Εκλιπαρεί τη σωτηρία του από εθνοπατέρες, που πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και παρελάσεις ασωτίας. Του επιβάλλουν αντιρατσιστικό νόμο, για να μπορούν οι αρχιρατσιστές να τον εξοντώνουν ξεδιάντροπα , χωρίς αυτός να μπορεί να φτύνει την αδιαντροπιά τους κατάμουτρα.

Σε κάποια επιτροπή της Βουλής ένας απ’ τους διαπρεπείς δολιοφθορείς του Συντάγματος ωρύεται ότι κάποιοι έχουν ποδοπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου. Του δικαίου, δηλαδή, που αυτός και η συντεχνία του μετέβαλαν σε κλοτσοσκούφι. Καθώς περιέβαλαν με το κύρος της συνταγματικής ασυλίας κάθε μορφή ληστρικής κακουργίας. Και όχι μόνο το Σύνταγμα αλλά και τη νομιμότητα γενικότερα στη συντριπτική της πλειονότητα φρόντισαν να την καταστήσουν όσο περισσότερο γινόταν άδικη σε βάρος του λαού. Σε σημείο ώστε αυτούς, που μας μάντρωσαν στα κρεματόρια των μνημονίων, παραποιώντας τα στατιστικά στοιχεία, όχι μόνο να μη μπορούμε να τους δικάσουμε, αλλά κι αν τους παραπέμψουμε στα δικαστήρια, να πληρώνουμε και  τα δικαστικά τους έξοδα. Αλλά και κάποιοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής τοκογλυφίας, που διαχειρίζονται το ταμείο ξεπουλήματος της εθνικής μας περιουσίας, απαιτούν να έχουν το προνόμιο της ασυλίας για τα οποιαδήποτε κακουργήματά τους. Και ασφαλώς παρόμοια προνόμια έχουν και οι τραπεζικοί λήσταρχοι, που προσφέρουν τον ιδρώτα του λαού στα κόμματα της λαμογιάς και στα ΜΜΜΕ (=μέσα μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλων) … Και όλο αυτό εξωφρενικό όργιο της, κατά τον Σόλωνα,  δυσνομίας, το βαφτίζουν οι αφιλότιμοι κράτος δικαίου.

Κι ας πάρουμε επί του προκειμένου ένα τυχαίο παράδειγμα:  Σε επαρχιακή πόλη, γίνονται πλειστηριασμοί σπιτιών και περιουσιακών στοιχείων φτωχών βιοπαλαιστών. Πάντα στο όνομα των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», που παρόμοια με το δημόσιο χρέος σε βάρος του λαού μεθοδεύτηκαν. Πολλοί συγκεντρώνονται, για να προβάλουν αντίσταση στη διαδικασία. Αλλά καταφθάνουν  αστυνομικοί, που με την πανοπλία τους περιφρουρούν την ιέρεια της ιεροτελεστίας του πλειστηριασμού συμβολαιογράφο. Να μιλήσουμε για το νόμο της ζούγκλας; Αδικούμε τα ζώα! Δεδομένου ότι η θηριωδία τους εκδηλώνεται, όταν θέλουν να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Ενώ, οι τοκογλύφοι του ναζισμού και του σιωνισμού και οι τραπεζίτες ακόμη κι αν ρουφήξουν το αίμα όλης της ανθρωπότητας δεν θα κορέσουν το μεθύσι τους.

Αλλά η πλέον οδυνηρή έκπληξη δεν ήταν οι προστάτες του πολίτη αστυνομικοί, που στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν ως προστάτες του τοκογλύφου αλήτη και του τραπεζίτη, ούτε η εμμονή της εκπροσώπου της νομιμότητας στο «θεάρεστο» έργο της, αλλά η απρόσμενη παρουσία ενός κληρικού στον ίδιο χώρο, με τους Ηρακλείς της τοκογλυφικής νομιμότητας. Γεγονός ιδιαίτερα σκανδαλώδες για τη συνείδηση του διαμαρτυρόμενου λαού, που αποδοκιμάστηκε ανάλογα. Και μπαίνει το ερώτημα: Βρέθηκε ο κληρικός στην αίθουσα  του πλειστηριασμού από δική του πρωτοβουλία ή είχε άνωθεν εντολή; Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι είχε εντολή απ’ τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών,  να κλειδώσει τα δικαστήρια μετά την λήξη του πλειστηριασμού, δεδομένου ότι είναι υπάλληλος των δικαστηρίων. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ’ το να βρίσκεται στην αίθουσα των πλειστηριασμών. Γιατί ο κληρικός σε κάθε περίπτωση δεν παύει να είναι κληρικός και ποτέ δε μπορεί να συμφύρεται με το καθεστώς της κραυγαλέα άδικης επί του προκειμένου νομιμότητας. Γιατί στην περίπτωση αυτή η προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή θα πρέπει να εκπονήσει διατριβή σχετική με τη θεολογία των τοκογλυφικών πλειστηριασμών. Μια  και αυτές τις μέρες δίνει και παίρνει η θεολογία του πολυθρύλητου κάστανου…

Αλλά μια και περάσαμε απ’ την κρατική αδικοκρατία στην ομογάλακτη αδελφή της δεσποτοκρατία ας εγκύψουμε με για λίγο και στη θεολογία του κάστανου. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού έγινε αιτία να χλευαστεί το όνομα μιας απ’ τις μεγαλύτερες διαχρονικά πνευματικές προσωπικότητες της Εκκλησίας μας. Παρότι ο άγιος Παΐσιος βρίσκεται πολύ ψηλά, για να τον φτάσει το σάλιο των οποιωνδήποτε κρετίνων χλευαστών του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παραμένει η σχετική με την περί κάστανου θεολογία απορία. Η οποία, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, φαίνεται να είναι αποκύημα  της προκρούστειας λογικής του ανελεύθερου και τυπολατρικού δεσποτικού θρησκευτικού περιβάλλοντος. Το οποίο συρρικνώνει την εμβέλεια της πίστης σε κάποια «θαυματουργά» αντικείμενα, ενώ παράλληλα εμποδίζει να ιδούμε τον απέραντο ωκεανό του θαύματος,  μέσα στον οποίο κυριολεκτικά  κολυμπάμε.  Είναι δε αξιοσημείωτο ότι, για να δικαιολογηθεί η ουρανομήκης αυτή γκάφα επιστρατεύτηκε συν τοις άλλοις  και το ευαγγελικό περιστατικό της γυναίκας, που θεραπεύτηκε απ’ την αιμορραγία. Όπου είναι χαρακτηριστικό πως ο  Χριστός, δεν είπε στη γυναίκα «το κράσπεδο του ιματίου μου σε θεράπευσε» αλλά «η πίστη σου σέσωκέ σε». Που  σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση απαραίτητη προϋπόθεση της θαυματουργίας είναι η πίστη.

Βέβαια κάποιοι μπορεί να πουν στην ελαχιστότητά μου ότι  εμένα δεν μου πέφτει λόγος επί του προκειμένου. Δεδομένου ότι ο Μητροπολίτης Αιτ/νίας με έχει κηρύξει προ τετραετίας περίπου αιρετικό. Αλλά μου μένει η απορία: Γιατί. ενώ μου απαγόρευσε το κήρυγμα, οι διαπρεπείς  ιεροεξεταστές του δεν καταδέχτηκαν να προσδιορίσουν το δόγμα της δεσποτικής ορθοδοξίας που προσέβαλα; Για να ενδυθώ, επιτέλους, στολή μετανοίας και ανυπόδητος εν καιρώ βαρυχειμωνιάς να ζητήσω συγνώμη, όπως ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Ερρίκος ο 4ος ζήτησε στην Κανόσσα απ’ τον πάπα Ιλδεβράνδη!…
Προσκλητήρια γάμου