Τραμπ και τραμπούκοι…

 

Απ’ τις προεκλογικές λασπομαχίες και ιδιαίτερα τις αστείες «βατραχομυομαχίες» κατά τα ντιπέιτ σχηματίσαμε την πλέον αρνητική εικόνα σχετικά με τους υποψήφιους για την προεδρεία των ΗΠΑ. Και το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος ήταν πως ο ένας τους ήταν χειρότερος του άλλου. Παρότι τα Μαφιόζικα Μέσα Εξαπάτησης (ΜΜΕ) και αστέρες του Χόλυγουντ και πολλές αρτίστες αγωνίστηκαν να πείσουν τον αμερικάνικο λαό ότι 99% θα εκλεγόταν η κ. Κλίντον.

Αλλά να όμως που ο λαός δεν άκουσε, όπως φαίνεται, τις απατηλές διακηρύξεις τους αλλά είδε την πραγματικότητα της ζωής του. Όπως πρωτύτερα συνέβη και με την περίπτωση του Brexit αλλά και με το δικό μας το δημοψήφισμα. Γιατί ο λαός κατάλαβε με ποιους απατεώνες και δήμιους έχει να κάμει. Με τη διαφορά βέβαια ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις φαίνεται ότι εκ πρώτης όψεως γίνεται σεβαστή η θέληση του λαού, αλλά όχι και στη δική μας. Όπου δυστυχώς το περήφανο ΟΧΙ του λαού έγινε κλοτσοσκούφι του ΝΑΙ της ηγεσίας του.

Και τώρα μετά την εκλογή του κ. Τραμπ φαίνεται σάμπως να βρισκόμαστε μπροστά σε μια απροσδιόριστη πραγματικότητα. Γιατί βέβαια απ’ την οικογένεια Κλίντον  αλλά και την κ. Χίλαρι είχαμε πολλά δείγματα γραφής και μάλιστα αποκρουστικά. Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την καταστροφή της Σερβίας και της Λιβύης και τη δολοφονία των ηγετών τους αλλά και τη δημιουργία του ISIS με τη συνεχιζόμενη καταστροφή της Συρίας. Ενώ σχετικά με τον κ. Τραμπ δεν υπήρχε προϊστορία, εκτός βέβαια απ’ τον μεγάλο του πλούτο και τις περί το υπογάστριο αταξίες του.

Εκείνο όμως που φαίνεται εξαιρετικά περίεργο και προκαλεί το ενδιαφέρον είναι ότι η περίπτωση Τραμπ αιφνιδίασε πολύ δυσάρεστα τον εσμό των παραδοσιακών τραμπούκων και μαφιόζων. Αυτών που δίνουν ρεσιτάλ αλητείας τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και σε βάρος της πατρίδας μας. Εκ των οποίων μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς διαπρεπείς εκπρόσωποι του φασισμού και του ναζισμού έσπευσαν να του κάμουν και κήρυγμα ακριβώς περί των ανύπαρκτων δημοκρατικών αρχών και αξιών τους. Όπως επίσης και ο εξοχότατος Γραμματέας του ΝΑΤΟ του έκαμε, όπως φαίνεται, αυστηρές συστάσεις.

Κι όμως σε κάποια απ’ αυτά που είπε οκ. Τραμπ ή του αποδόθηκαν φαίνεται να έχει δίκιο: Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με το διαβόητο ΝΑΤΟ. Του οποίου ο κανιβαλικός μηχανισμός δεν έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, τίποτε, εκτός  από καταστροφές και θάνατο. Όπου το αίμα και ο ιδρώτας των λαών θυσιάζονται στα συμφέροντα των εμπόρων του θανάτου. Αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητας του οποίου είναι και το, λεγόμενο, προσφυγικό πρόβλημα. Γιατί βέβαια δεν έχει καμιά λογική να σωριαστούν όλοι οι λαοί της Γης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Αφού οι μετακινήσεις τους δεν οφείλονται στο ότι οι πατρίδες τους είναι τάχα φτωχές και δεν επαρκούν να τους συντηρήσουν. Δεδομένου ότι κάποιες απ’ αυτές είναι πλούσιες. Και το γεγονός ότι οι λαοί τους παραμένουν φτωχοί και λιμοκτονούν οφείλεται στα αποικιοκρατικά καθεστώτα, που τους κυβερνούν. Τα οποία αγνοούν τη δυστυχία των λαών και ευνοούν τη ληστρική εκμετάλλευσή τους  απ’ τους παγκόσμιους μαφιόζους…

Κι εδώ φαίνεται να αναδύονται κάποια εύλογα ερωτηματικά: Τι είναι αυτό που φοβούνται απ’ τον Τραμπ οι παγκόσμιοι τραμπούκοι και τα ανδρείκελά τους; Με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χάσουν τη φωνή τους.  Μήπως φοβούνται ότι ο ζορμπάς Τραμπ απειλεί να χαλάσει το χυλό της παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Τάξης» εγκλημάτων; Μήπως έπεσαν σε κάποια παγίδα ανάλογη με αυτές που στήνουν σε βάρος των άλλων λαών; Ή μήπως έπεσαν στην παγίδα των κάλπικων δημοσκοπήσεων και των χολιγουντιανών εξορμήσεων , προκειμένου να υποστηριχθεί η κ. Κλίντον;  Δεν είναι ο κ. Τραμπ ακραιφνής καπιταλιστής; Ή μήπως, επειδή ενδεχομένως δεν έχει βαπτιστεί σε κάποια  κολυμβήθρα ωσάν αυτή της Μπίλντεμπεργκ, στην οποία σπεύδουν να βαπτιστούν κάποιοι ολέθριοι δικοί μας εθνοσωτήρες ; Και λέμε μήπως γιατί εδώ που φτάσαμε σήμερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να συμβεί από τον  οποιονδήποτε κάτι καλό στην ανθρωπότητα και ενδεχομένως και στον τόπο μας. Μια και είδαμε τόσους μέχρι τώρα ξένους και ντόπιους, που η εκλογή τους έγινε αποδεκτή  απ’ το λαό με έξαλλους πανηγυρισμούς, να πράξουν στη συνέχεια ο, τι θα μπορούσαν χειρότερο σε βάρος του. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως φαίνεται, οι πάσης φύσεως ηγέτες κατά κανόνα δεν είναι παρά παθητικές μαριονέτες του big brother κάποιου αόρατου διευθυντηρίου. Το οποίο, σφυγμομετρώντας την κοινή γνώμη, προωθεί κάθε φορά αυτούς που θα εξυπηρετήσουν τα σχέδιά του. Κι αν δυσκολεύεται να τους προσαρμόσει δεν έχει ενδοιασμούς, προκειμένου να τους βγάλει από τη μέση, Χαρακτηριστική η περίπτωση των αδελφών Κένεντι…

Ας μην κάνουμε, λοιπόν, τις οποιεσδήποτε παρακινδυνευμένες προβλέψεις κι ας περιμείνουμε μα ιδούμε ποια θα είναι η συνέχεια: Αν θα είναι, δηλαδή, ρηξικέλευθη η πορεία του κ. Τραμπ και προς ποια κατεύθυνση ή θα τον απορροφήσει, όπως και τόσους άλλους το σύστημα των παγκόσμιων τραμπούκων. Γιατί, για παράδειγμα, ο «αγκαλίτσας» κ. Γιούνγκερ αποφάνθηκε ότι θα χρειαστούν τουλάχιστο δυο χρόνια μέχρις ότι τον προσαρμόσουν στα εγκληματικά τους σχέδια. Έτσι ώστε να  τον κάνουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «υιόν γεέννης διπλότερον αυτών». Και αυτό που πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει εμάς είναι να ιδούμε ποιες συνέπειες μπορεί να έχουν οι οποιεσδήποτε θετικές ή αρνητικές ενέργειές του για την πατρίδα μας και το λαό μας…

 

Απ’ τις προεκλογικές λασπομαχίες και ιδιαίτερα τις αστείες «βατραχομυομαχίες» κατά τα ντιπέιτ σχηματίσαμε την πλέον αρνητική εικόνα σχετικά με τους υποψήφιους για την προεδρεία των ΗΠΑ. Και το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος ήταν πως ο ένας τους ήταν χειρότερος του άλλου. Παρότι τα Μαφιόζικα Μέσα Εξαπάτησης (ΜΜΕ) και αστέρες του Χόλυγουντ και πολλές αρτίστες αγωνίστηκαν να πείσουν τον αμερικάνικο λαό ότι 99% θα εκλεγόταν η κ. Κλίντον.

Αλλά να όμως που ο λαός δεν άκουσε, όπως φαίνεται, τις απατηλές διακηρύξεις τους αλλά είδε την πραγματικότητα της ζωής του. Όπως πρωτύτερα συνέβη και με την περίπτωση του Brexit αλλά και με το δικό μας το δημοψήφισμα. Γιατί ο λαός κατάλαβε με ποιους απατεώνες και δήμιους έχει να κάμει. Με τη διαφορά βέβαια ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις φαίνεται ότι εκ πρώτης όψεως γίνεται σεβαστή η θέληση του λαού, αλλά όχι και στη δική μας. Όπου δυστυχώς το περήφανο ΟΧΙ του λαού έγινε κλοτσοσκούφι του ΝΑΙ της ηγεσίας του.

Και τώρα μετά την εκλογή του κ. Τραμπ φαίνεται σάμπως να βρισκόμαστε μπροστά σε μια απροσδιόριστη πραγματικότητα. Γιατί βέβαια απ’ την οικογένεια Κλίντον  αλλά και την κ. Χίλαρι είχαμε πολλά δείγματα γραφής και μάλιστα αποκρουστικά. Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την καταστροφή της Σερβίας και της Λιβύης και τη δολοφονία των ηγετών τους αλλά και τη δημιουργία του ISIS με τη συνεχιζόμενη καταστροφή της Συρίας. Ενώ σχετικά με τον κ. Τραμπ δεν υπήρχε προϊστορία, εκτός βέβαια απ’ τον μεγάλο του πλούτο και τις περί το υπογάστριο αταξίες του.

Εκείνο όμως που φαίνεται εξαιρετικά περίεργο και προκαλεί το ενδιαφέρον είναι ότι η περίπτωση Τραμπ αιφνιδίασε πολύ δυσάρεστα τον εσμό των παραδοσιακών τραμπούκων και μαφιόζων. Αυτών που δίνουν ρεσιτάλ αλητείας τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και σε βάρος της πατρίδας μας. Εκ των οποίων μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς διαπρεπείς εκπρόσωποι του φασισμού και του ναζισμού έσπευσαν να του κάμουν και κήρυγμα ακριβώς περί των ανύπαρκτων δημοκρατικών αρχών και αξιών τους. Όπως επίσης και ο εξοχότατος Γραμματέας του ΝΑΤΟ του έκαμε, όπως φαίνεται, αυστηρές συστάσεις.

Κι όμως σε κάποια απ’ αυτά που είπε οκ. Τραμπ ή του αποδόθηκαν φαίνεται να έχει δίκιο: Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με το διαβόητο ΝΑΤΟ. Του οποίου ο κανιβαλικός μηχανισμός δεν έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, τίποτε, εκτός  από καταστροφές και θάνατο. Όπου το αίμα και ο ιδρώτας των λαών θυσιάζονται στα συμφέροντα των εμπόρων του θανάτου. Αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητας του οποίου είναι και το, λεγόμενο, προσφυγικό πρόβλημα. Γιατί βέβαια δεν έχει καμιά λογική να σωριαστούν όλοι οι λαοί της Γης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Αφού οι μετακινήσεις τους δεν οφείλονται στο ότι οι πατρίδες τους είναι τάχα φτωχές και δεν επαρκούν να τους συντηρήσουν. Δεδομένου ότι κάποιες απ’ αυτές είναι πλούσιες. Και το γεγονός ότι οι λαοί τους παραμένουν φτωχοί και λιμοκτονούν οφείλεται στα αποικιοκρατικά καθεστώτα, που τους κυβερνούν. Τα οποία αγνοούν τη δυστυχία των λαών και ευνοούν τη ληστρική εκμετάλλευσή τους  απ’ τους παγκόσμιους μαφιόζους…

Κι εδώ φαίνεται να αναδύονται κάποια εύλογα ερωτηματικά: Τι είναι αυτό που φοβούνται απ’ τον Τραμπ οι παγκόσμιοι τραμπούκοι και τα ανδρείκελά τους; Με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χάσουν τη φωνή τους.  Μήπως φοβούνται ότι ο ζορμπάς Τραμπ απειλεί να χαλάσει το χυλό της παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Τάξης» εγκλημάτων; Μήπως έπεσαν σε κάποια παγίδα ανάλογη με αυτές που στήνουν σε βάρος των άλλων λαών; Ή μήπως έπεσαν στην παγίδα των κάλπικων δημοσκοπήσεων και των χολιγουντιανών εξορμήσεων , προκειμένου να υποστηριχθεί η κ. Κλίντον;  Δεν είναι ο κ. Τραμπ ακραιφνής καπιταλιστής; Ή μήπως, επειδή ενδεχομένως δεν έχει βαπτιστεί σε κάποια  κολυμβήθρα ωσάν αυτή της Μπίλντεμπεργκ, στην οποία σπεύδουν να βαπτιστούν κάποιοι ολέθριοι δικοί μας εθνοσωτήρες ; Και λέμε μήπως γιατί εδώ που φτάσαμε σήμερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να συμβεί από τον  οποιονδήποτε κάτι καλό στην ανθρωπότητα και ενδεχομένως και στον τόπο μας. Μια και είδαμε τόσους μέχρι τώρα ξένους και ντόπιους, που η εκλογή τους έγινε αποδεκτή  απ’ το λαό με έξαλλους πανηγυρισμούς, να πράξουν στη συνέχεια ο, τι θα μπορούσαν χειρότερο σε βάρος του. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως φαίνεται, οι πάσης φύσεως ηγέτες κατά κανόνα δεν είναι παρά παθητικές μαριονέτες του big brother κάποιου αόρατου διευθυντηρίου. Το οποίο, σφυγμομετρώντας την κοινή γνώμη, προωθεί κάθε φορά αυτούς που θα εξυπηρετήσουν τα σχέδιά του. Κι αν δυσκολεύεται να τους προσαρμόσει δεν έχει ενδοιασμούς, προκειμένου να τους βγάλει από τη μέση, Χαρακτηριστική η περίπτωση των αδελφών Κένεντι…

Ας μην κάνουμε, λοιπόν, τις οποιεσδήποτε παρακινδυνευμένες προβλέψεις κι ας περιμείνουμε μα ιδούμε ποια θα είναι η συνέχεια: Αν θα είναι, δηλαδή, ρηξικέλευθη η πορεία του κ. Τραμπ και προς ποια κατεύθυνση ή θα τον απορροφήσει, όπως και τόσους άλλους το σύστημα των παγκόσμιων τραμπούκων. Γιατί, για παράδειγμα, ο «αγκαλίτσας» κ. Γιούνγκερ αποφάνθηκε ότι θα χρειαστούν τουλάχιστο δυο χρόνια μέχρις ότι τον προσαρμόσουν στα εγκληματικά τους σχέδια. Έτσι ώστε να  τον κάνουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «υιόν γεέννης διπλότερον αυτών». Και αυτό που πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει εμάς είναι να ιδούμε ποιες συνέπειες μπορεί να έχουν οι οποιεσδήποτε θετικές ή αρνητικές ενέργειές του για την πατρίδα μας και το λαό μας…
Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

σε ξένον αχυρώνα

 

Κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας και ληστοκρατίας κόπτονται δήθεν για το κράτος δικαίου, που αποτελεί τον πυλώνα της δημοκρατίας. Και απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές, προκειμένου να περιφρουρήσουν τα ιερά και τα όσια. Παρότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι  δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.

Αφού το θεσμό της  Δικαιοσύνης, για παράδειγμα, έχουν φροντίσει προκαταβολικά να τον ναρκοθετήσουν σε όλη του την έκταση. Έτσι ώστε να έχει πολύ μικρή ή και ουδεμία σχέση με την καλώς εννοούμενη έννοια της δικαιοσύνης. Ή μήπως δεν είναι η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, που ορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, προφανώς «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» δική της; Ή μήπως με την προνομιακή μισθοδοσία των λειτουργών της δεν δημιουργεί συνθήκες συναλλαγής με το άδικο κατεστημένο; Αφού μοιάζει να τους λέει: Σας μισθοδοτώ προνομιακά, που σημαίνει άδικα, έτσι ώστε ν’ αποφασίζετε σύμφωνα με το δικό μου «δίκαιο». Γεγονός που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που το δίκιο του λαού έρχεται σε σύγκρουση με τις αδικίες του κατεστημένου.

Όπως εξάλλου συμβαίνει και με το χώρο της Εκκλησίας, της πολιτείας του Θεού. Στην οποία περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού έπρεπε να βασιλεύει η δικαιοσύνη. Και όπου δυστυχώς επικρατεί συνήθως  η πιο μαύρη αδικία. Δεδομένου ότι οι δεσποτάδες, κατά κανόνα,  σαν τους Λουδοβίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας ισχυρίζονταιότι αυτοί και η υπογραφή τους είναι ο νόμος. Και μη φανταστεί κάποιος ότι θα καταφύγει ο αδικούμενος στην κοσμική δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του. Γιατί και ο κοσμικός δικαστής σκέφτεται ότι ο δεσπότης είναι φορέας αντίχριστης, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, εξουσίας και πως αν τολμήσει να  καθίσει το δεσπότη στο εδώλιο του κατηγορούμενου μπορεί να βρει το μπελά του.

Κι αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, «το φως γίνεται σκοτάδι, φαντασθείτε πόσο σκοτεινότερο γίνεται  το σκοτάδι»! Γεγονός που το βλέπουμε σε κάθε βήμα της κοινωνικής μας ζωής. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά, για παράδειγμα, ότι το καθεστώς εσχάτης προδοσίας των καταστροφικών για τη χώρα μας και το λαό μας μνημονίων ή το συνταξιοφάγο PSI μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με την οποιαδήποτε, έστω και την πλέον υποτυπώδη, δικαιοσύνη.

Αλλά πάνω απ’ όλα φταίει η, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, με βάση την οποία είναι υποχρεωμένοι ν’ αποφασίζουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί το διαβόητο «86» άρθρο του Συντάγματος και πάμπολλοι παρόμοιοι νόμοι, με τους οποίους προσφέρεται ασυλία στους μεγαλοκλέφτες του πολιτικού, μιντιακού και τραπεζικού κατεστημένου. Και παρότι  πολλοί τους χαρακτηρίζουν «κατάπτυστους», ύστερα απ’ τους ωκεανούς των εμπτυσμών όλοι τουςγλείφουν και κανείς δεν τολμάει  να τους εξοβελίσει. Γιατί πιθανότατα σκέφτονται ότι πολύ καλά έπραξαν οι κλεπτοβοσκοί εμπνευστές τους, αφού μπορεί για όλους τους ν’ αποδειχθούν κάποια στιγμή αναντικατάστατα σωσίβια. Δεδομένου ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα αισθάνονται ακατανίκητη επιθυμία να γευτούν το μέλι της εξουσίας. Για το οποίο μόνο και μόνο νοιάζονται και όχι βέβαια για τους αφελέστατους οπαδούς τους. Που τους χρησιμοποιούν απλά ως καύσιμο, προκειμένου να κινούν της μηχανές της απληστίας τους.

Είναι λοιπόν δυνατόν ύστερα απ’ όλα αυτά και πάμπολλα άλλα να υπάρχει κράτος δικαίου; Αλλά θα πουν κάποιοι: Μήπως από το άλλο μέρος είναι σωστό ν’ απαξιώνουμε το θεσμό της Δικαιοσύνης; Ασφαλώς όχι. Ιδιαίτερα αφού μεταξύ των δικαστικών λειτουργών υπάρχουν πάμπολλοι, που υπακούουν στη φωνή της συνείδησής τους. Αλλά κατ’ αναλογία δεν μπορούμε να εξιδανικεύουμε έναν χώρο, μέσα στον οποίο κυριαρχούν τόσοι αρνητικοί παράγοντες. Και μάλιστα να τον προβάλλουμε και ως πυλώνα της δημοκρατίας. Αφού δημοκρατία σημαίνει κράτος λαού. Κοινωνία, δηλαδή, στην οποία ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του (Πράξεων Δ:32-35). Και όχι μια κοινωνία στην οποία οι δικαστικοί λειτουργοί, για παράδειγμα,  παίρνουν διπλάσια απ’ τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους, οι βουλευτές πολλαπλάσια και κάποιοι χρυσοκάνθαροι δυσεξαρίθμητα. Γιατί, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο, το δέντρο  γνωρίζεται απ’ τους καρπούς του. Που σημαίνει ότι καθρέφτης της νομικής δικαιοσύνης είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Και όπου δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, προϋποτίθεται  πρόδηλα η ανυπαρξία  νομικής δικαιοσύνης.

Συνεπώς είναι προφανές ότι αυτοί  που κόπτονται για το κράτος δικαίου «μαλώνουν σε ξένον αχυρώνα». Και η σχετική με τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία στομφώδης ρητορική και οι λεονταρισμοί τους αποσκοπούν στην περιφρούρηση του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας και ληστοκρατίας. Από το οποίο αυτοί και όλο το συνάφι τους εξασφαλίζουν την άνετη και πολυτελή διαβίωσή τους. Πάντα σε βάρος των  δεινά καταληστευόμενων ανθρώπων του λαού, τους οποίους σπρώχνουν στην απόγνωση και τους  τοποθετούν μπροστά στο οδυνηρό δίλημμα ή να αυτοκτονήσουν  ή να αργοπεθάνουν. Πάντα βέβαια προς χάριν του περιούσιου καθεστώτος των αδυσώπητων  και αδηφάγων τοκογλύφων. Γιατί μόνο και μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι εναλλάσσονται στους θώκους της εξουσίας συνήθως κάποιοι άνθρωποι της συμφοράς. Εκ των οποίων, όπως λέει και ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» ο καθένας διαφέρει απ’ τους προηγούμενους στο ότι είναι  τρισχειρότερος τους. Κι ωστόσο η καθεμιά ολοένα και χειρότερη μαριονέτα  γίνεται πολυτιμότερη για την προώθηση των σατανικών σχεδίων του χειρότερου όλων μεσαίωνα της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης.

Γίνεται,  συμπερασματικά, ολοφάνερο, για μια ακόμη φορά ότι οι ολέθριες αυτές μαριονέτες ερίζουν όχι απλά «σε ξένο σε ξένον αχυρώνα»αλλά και σε τελείως άγνωστη χώρα. Γιατί, αν γνώριζαν τι σημαίνει κράτος δικαίου, αν μη τι άλλο, θα ντρέπονταν τουλάχιστο για τα όσα λένε και κάνουν.
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

κάλπικες δημοσκοπήσεις…

 

Η σκηνή στο δικαστήριο: Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πολλά. Ακόμη και η σύζυγος του αδελφού του καταθέτει εναντίον του. Κι εκείνος παραπονείται: «Όλοι είναι εναντίον μου, κύριε Πρόεδρε, ακόμη και η γυναίκα του αδελφού μου»! Και ο Πρόεδρος: «Τι καλό έχεις κάνει, άνθρωπέ μου, για να μην είναι όλοι εναντίον σου»;

Tο περιστατικό αυτό το θυμούμαι, κάθε φορά που ακούω κάποιους να απορούν, επειδή στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων, που για  μια 40ετία διέπρεψαν επί λεηλασία της δύσμοιρης πατρίδαςμας,«χτύπησαν ταβάνι». Και απορώ κι εγώ για την απορία των απορούντων για τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων τους.Αφού οι μόνοι που  ήταν δυνατόν να ταχθούν με το μέρος τους δεν θα ήταν άλλοι εκτός από κάποιους βολεμένους,που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν. Ή  και κάποια ανίατα αφελή θύματα, που εσαεί κινούνται και ζουν στον αστερισμό του «ελιά ελιά και Κώτσιο βασιλιά»

Αλλά να όμως που, σύμφωνα με κάποιες περίεργες τελευταίες δημοσκοπήσεις ,πάνε ν’ αλλάξουν το σκηνικό. Αφού κάποιο απ’ τα κόμματα της μεταπολιτευτικής λεηλασίας, λένε, όχι μόνο έσπασε το φράγμα των λογικών δυνατοτήτων του για μια περιορισμένης εμβέλειας πρωτιά, αλλά θα μπορούσε να ξεπεράσεικαι τα όρια της αυτοδυναμίας. Και, όπως είναι επόμενο, οι θιασώτες του αλαλάζουν και παραληρούνενθουσιασμένοι.

Αλλά πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η περίεργη και μυστηριώδης μεταστροφή προς το χειρότερο ενός μεγάλου μέρους του λαού; Η πλέον, θα έλεγα, λογική και φυσιολογική απάντηση είναι πως, όπως συχνά συμβαίνει, οι κάλπες αυτού του είδους των δημοσκοπήσεων είναι κάλπικες. Όπως επίσης πολύ συχνά παρατηρείται και σχετικά με τις παγίδες και τις ενέδρες κάποιων εκλογών. Κατά τις οποίες μπαίνουν στη Βουλή κόμματα, που δεν θα μπορούσαν ούτε με το τηλεσκόπιο να τη δουν, ενώ μένουν απέξω εκείνοι, που λογικά έπρεπε να βρίσκονται εντός. Και η λύση του  μυστηρίου βρίσκεται προφανώς στο ευνόητο γεγονός ότι κάποιοι εκλογομάγειροι επιδιώκουν, όπως φαίνεται, με τις κάλπικες δημοσκοπήσεις να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες κάλπικες εκλογές.

 

Γιατί διαφορετικά προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα: Οι, πέραν των βολεμένων και των τυφλών κομματικών οπαδών ,τι καλό θα είχαν να θυμηθούν, για να προστρέξουν κάτω απ’ τις «στοργικές» φτερούγες των διαλαμψάντων για τη ληστρική τους πολιτική εθνοσωτήρων; Δεν μπούχτισαν τόσα χρόνια απ’ τις απάτες τους και τ’ αναρίθμητα  σκάνδαλά τους; Ή μήπως δεν είναι μεταξύ εκείνων που φρόντισαν να μας υποτάξουν στα ληστρικά μνημόνια; Ή μήπως δεν σκηνοθέτησαν όλοι μαζί εκείνη την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκανδαλώδη ανατροπή του θριαμβευτικού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ηςΙουλίου 2015 σε εξευτελιστικό ΝΑΙ; Ή μήπως δεν κραύγαζαν ομοθυμαδόν στην τωρινή κυβέρνηση: «Φέρτε μας συμφωνία κι ας είναι όποια συμφωνία να ’ναι»!Την οποία βέβαια συμφωνία έσπευσαν να εγκρίνουν και να υπερψηφίσουν ομοθυμαδόν. Σύμφωνα με την  οποία όλοι, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνάει,είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν, μέχρι κεραίας, προκειμένου να είναι ευπειθέστατοι στις μνημονιακές ,για λογαριασμό των τοκογλύφων υποχρεώσεις τους!

Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, που με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να κρατηθεί στα όρια της επιβίωσης, είναι αδύνατον να εγκαταβιώσει ανάμεσα στα βρικολακιασμένα και όζοντα πολιτικά πτώματα.Γιατί είναι αδύνατονα πιστέψουν ότι οι εσαεί βασανιστές και γδάρτες τους θα μπορούσαν ποτέ ν’ αλλάξουν και να γίνουν από λύκοι αρνάκια! Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συχνά κάποιοι απ’ αυτούς προδικάζουν την αποτυχία  της τωρινής κυβέρνησης, επειδή οι εκπρόσωποί της, όπως λένε,δεν πιστεύουν  στο πρόγραμμα, που καλούνται να εφαρμόσουν. Σε αντίθεση προς τους ίδιους οι οποίοι προφανώς το πιστεύουν και συνεπώς είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι τέλους την εφαρμογή του. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει μέχρι την ολοκληρωτική εξόντωση του λαού και την καθυπόταξη της πατρίδας!Γεγονός που φυσιολογικά κάνει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, να διατρέχεται από ρίγη αποστροφής και ανατριχίλας για την τυχόν επιστροφή της αποκρουστικής  ηγεσίας τους.

Αλλά κάποιοι φαρισαίοι υποκριτές προβάλλουν την παμπόνηρη ένσταση: Και πού θα πάνε οι άνθρωποι; Από πού θα ζητήσουν βοήθεια και σωτηρία; Πού  θα βρούνε τους έντιμους και τους δίκαιους; Ωστόσο την ίδια στιγμή η αδιάψευστη γλώσσα του συστηματικά παραγκωνισμένου και διωκόμενου στις μέρες μας Ευαγγελίου έρχεται να τους διαψεύσει, λέγοντας: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν,ζητείτε και ευρήσετε…»(Ματθαίου: Ζ: 7). Που σημαίνει ότι πορεί ο ελληνικός λαός να έπεσε επανειλημμένα στις δολοφονικές ενέδρες ντόπιων και διεθνών ληστάρχων οι οποίοι τον έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Μπορεί οι ανθέλληνες μαφιόζοι, προκειμένου να προωθήσουν τα δολοφονικά σχέδιά τους σε βάρος μας, να πακετάρουν και να μας σερβίρουν ως σωτήρες κάποιους πορφυρογέννητους εφιαλτικών τζακιών εφιάλτες .Πάντα με το ακομπανιάρισμα  των εξωνημένων απ’ τους ίδιους ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης και εξαχρείωσης). Όπως αυτά, που τις τελευταίες μέρες παραληρούν, θριαμβολογώντας για τις περίεργες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου στο όνομα της ιδιοτέλειας και του καιροσκοπισμού, όχι μόνο να μας προσπερνούν  αδιάφοροι και ασυγκίνητοι αλλά και να μας ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος. Αλλά θα βρεθούν και οι καλοί Σαμαρείτες (Λουκά: Ι: 25-37). Οι οποίοι, σε αντίθεση με όλους αυτούς, θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν πάνω απ’ τις πληγές μας, για  να μας γιατροκομήσουν μέχρι την ολοκληρωτική θεραπεία. Αλλά και να μας προφυλάξουν περαιτέρω, ώστε να μην ξαναπέσουμε για πολλοστή φορά στις πολυποίκιλες θανάσιμες ενέδρες, που μας στήνουν οι διεθνείς μαφιόζοι και οι ντόπιοι εφιάλτες. Τις οποίες μανατζάρουν, συν τις άλλοις, και με τις βρώμικες καλπονοθευτικές λαθροχειρίες τους.

Η σκηνή στο δικαστήριο: Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πολλά. Ακόμη και η σύζυγος του αδελφού του καταθέτει εναντίον του. Κι εκείνος παραπονείται: «Όλοι είναι εναντίον μου, κύριε Πρόεδρε, ακόμη και η γυναίκα του αδελφού μου»! Και ο Πρόεδρος: «Τι καλό έχεις κάνει, άνθρωπέ μου, για να μην είναι όλοι εναντίον σου»;

Tο περιστατικό αυτό το θυμούμαι, κάθε φορά που ακούω κάποιους να απορούν, επειδή στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων, που για  μια 40ετία διέπρεψαν επί λεηλασία της δύσμοιρης πατρίδαςμας,«χτύπησαν ταβάνι». Και απορώ κι εγώ για την απορία των απορούντων για τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων τους.Αφού οι μόνοι που  ήταν δυνατόν να ταχθούν με το μέρος τους δεν θα ήταν άλλοι εκτός από κάποιους βολεμένους,που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν. Ή  και κάποια ανίατα αφελή θύματα, που εσαεί κινούνται και ζουν στον αστερισμό του «ελιά ελιά και Κώτσιο βασιλιά»

Αλλά να όμως που, σύμφωνα με κάποιες περίεργες τελευταίες δημοσκοπήσεις ,πάνε ν’ αλλάξουν το σκηνικό. Αφού κάποιο απ’ τα κόμματα της μεταπολιτευτικής λεηλασίας, λένε, όχι μόνο έσπασε το φράγμα των λογικών δυνατοτήτων του για μια περιορισμένης εμβέλειας πρωτιά, αλλά θα μπορούσε να ξεπεράσεικαι τα όρια της αυτοδυναμίας. Και, όπως είναι επόμενο, οι θιασώτες του αλαλάζουν και παραληρούνενθουσιασμένοι.

Αλλά πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η περίεργη και μυστηριώδης μεταστροφή προς το χειρότερο ενός μεγάλου μέρους του λαού; Η πλέον, θα έλεγα, λογική και φυσιολογική απάντηση είναι πως, όπως συχνά συμβαίνει, οι κάλπες αυτού του είδους των δημοσκοπήσεων είναι κάλπικες. Όπως επίσης πολύ συχνά παρατηρείται και σχετικά με τις παγίδες και τις ενέδρες κάποιων εκλογών. Κατά τις οποίες μπαίνουν στη Βουλή κόμματα, που δεν θα μπορούσαν ούτε με το τηλεσκόπιο να τη δουν, ενώ μένουν απέξω εκείνοι, που λογικά έπρεπε να βρίσκονται εντός. Και η λύση του  μυστηρίου βρίσκεται προφανώς στο ευνόητο γεγονός ότι κάποιοι εκλογομάγειροι επιδιώκουν, όπως φαίνεται, με τις κάλπικες δημοσκοπήσεις να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες κάλπικες εκλογές.

Γιατί διαφορετικά προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα: Οι, πέραν των βολεμένων και των τυφλών κομματικών οπαδών ,τι καλό θα είχαν να θυμηθούν, για να προστρέξουν κάτω απ’ τις «στοργικές» φτερούγες των διαλαμψάντων για τη ληστρική τους πολιτική εθνοσωτήρων; Δεν μπούχτισαν τόσα χρόνια απ’ τις απάτες τους και τ’ αναρίθμητα  σκάνδαλά τους; Ή μήπως δεν είναι μεταξύ εκείνων που φρόντισαν να μας υποτάξουν στα ληστρικά μνημόνια; Ή μήπως δεν σκηνοθέτησαν όλοι μαζί εκείνη την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκανδαλώδη ανατροπή του θριαμβευτικού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ηςΙουλίου 2015 σε εξευτελιστικό ΝΑΙ; Ή μήπως δεν κραύγαζαν ομοθυμαδόν στην τωρινή κυβέρνηση: «Φέρτε μας συμφωνία κι ας είναι όποια συμφωνία να ’ναι»!Την οποία βέβαια συμφωνία έσπευσαν να εγκρίνουν και να υπερψηφίσουν ομοθυμαδόν. Σύμφωνα με την  οποία όλοι, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνάει,είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν, μέχρι κεραίας, προκειμένου να είναι ευπειθέστατοι στις μνημονιακές ,για λογαριασμό των τοκογλύφων υποχρεώσεις τους!

Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, που με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να κρατηθεί στα όρια της επιβίωσης, είναι αδύνατον να εγκαταβιώσει ανάμεσα στα βρικολακιασμένα και όζοντα πολιτικά πτώματα.Γιατί είναι αδύνατονα πιστέψουν ότι οι εσαεί βασανιστές και γδάρτες τους θα μπορούσαν ποτέ ν’ αλλάξουν και να γίνουν από λύκοι αρνάκια! Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συχνά κάποιοι απ’ αυτούς προδικάζουν την αποτυχία  της τωρινής κυβέρνησης, επειδή οι εκπρόσωποί της, όπως λένε,δεν πιστεύουν  στο πρόγραμμα, που καλούνται να εφαρμόσουν. Σε αντίθεση προς τους ίδιους οι οποίοι προφανώς το πιστεύουν και συνεπώς είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι τέλους την εφαρμογή του. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει μέχρι την ολοκληρωτική εξόντωση του λαού και την καθυπόταξη της πατρίδας!Γεγονός που φυσιολογικά κάνει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, να διατρέχεται από ρίγη αποστροφής και ανατριχίλας για την τυχόν επιστροφή της αποκρουστικής  ηγεσίας τους.

Αλλά κάποιοι φαρισαίοι υποκριτές προβάλλουν την παμπόνηρη ένσταση: Και πού θα πάνε οι άνθρωποι; Από πού θα ζητήσουν βοήθεια και σωτηρία; Πού  θα βρούνε τους έντιμους και τους δίκαιους; Ωστόσο την ίδια στιγμή η αδιάψευστη γλώσσα του συστηματικά παραγκωνισμένου και διωκόμενου στις μέρες μας Ευαγγελίου έρχεται να τους διαψεύσει, λέγοντας: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν,ζητείτε και ευρήσετε…»(Ματθαίου: Ζ: 7). Που σημαίνει ότι πορεί ο ελληνικός λαός να έπεσε επανειλημμένα στις δολοφονικές ενέδρες ντόπιων και διεθνών ληστάρχων οι οποίοι τον έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Μπορεί οι ανθέλληνες μαφιόζοι, προκειμένου να προωθήσουν τα δολοφονικά σχέδιά τους σε βάρος μας, να πακετάρουν και να μας σερβίρουν ως σωτήρες κάποιους πορφυρογέννητους εφιαλτικών τζακιών εφιάλτες .Πάντα με το ακομπανιάρισμα  των εξωνημένων απ’ τους ίδιους ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης και εξαχρείωσης). Όπως αυτά, που τις τελευταίες μέρες παραληρούν, θριαμβολογώντας για τις περίεργες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου στο όνομα της ιδιοτέλειας και του καιροσκοπισμού, όχι μόνο να μας προσπερνούν  αδιάφοροι και ασυγκίνητοι αλλά και να μας ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος. Αλλά θα βρεθούν και οι καλοί Σαμαρείτες (Λουκά: Ι: 25-37). Οι οποίοι, σε αντίθεση με όλους αυτούς, θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν πάνω απ’ τις πληγές μας, για  να μας γιατροκομήσουν μέχρι την ολοκληρωτική θεραπεία. Αλλά και να μας προφυλάξουν περαιτέρω, ώστε να μην ξαναπέσουμε για πολλοστή φορά στις πολυποίκιλες θανάσιμες ενέδρες, που μας στήνουν οι διεθνείς μαφιόζοι και οι ντόπιοι εφιάλτες. Τις οποίες μανατζάρουν, συν τις άλλοις, και με τις βρώμικες καλπονοθευτικές λαθροχειρίες τους.

Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

 

 

 

«Πάτερ ημών…»!…

«Η Γη, λέει ένας ανατολίτικος  μύθος, ακουμπάει στην πλάτη ενός ελέφαντα, ο ελέφαντας πατάει πάνω σ’ ένα αυγό και το αυγό στηρίζεται στο κεφάλι μιας καρφίτσας». Αλλά αυτό, θα πείτε, είναι ένας παραλογισμός. Όμως, η πραγματικότητα φαίνεται πιο παράλογη κι απ’ τον παράλογο αυτό μύθο, αφού η Γη δεν στηρίζεται πουθενά.Κι όχι μόνο η Γη, αλλά και εκατομμύρια άλλων ουρανίων σωμάτων, πολλαπλάσιων σε μέγεθος από τη Γη.

Πώς όμως κατορθώνεται αυτό; Χάρη στο νόμο της παγκόσμιας έλξης, μας λένε οι επιστήμονες. Οπότε ακολουθεί το ευνόητο ερώτημα: Το νόμο της παγκόσμιας έλξης και τόσους άλλους νόμους,γνωστούς ή άγνωστους, ποιος τους θέσπισε; Στο σημείο αυτό η Εκκλησία μας, με τη γλώσσα του ψαλμωδού,αποκρίνεται: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα» (Ψαλμός, 19,1). Αλλά κάποιοι με περισσό θράσος λένε συχνά: Δεν υπάρχει Θεός. Γιατί, παρότι φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι και θα πάμε κι ακόμη πιο πέρα, πουθενά δεν τον συναντήσαμε. Και στο σημείο αυτό, αναλαμβάνουν να μας  απαντήσουν οι άγιοι της Εκκλησίας. Για λογαριασμό των οποίων, ο σύγχρονος άγιος Γέροντας Πορφύριος, απόφοιτος της δευτέρας Δημοτικού, λέει χαρακτηριστικά: «Με την  επιστήμη και την τεχνολογία ο άνθρωπος έφτασε μέχρι το φεγγάρι, αλλά με την προσευχή μπορεί να φτάσεικαι μέχρι το Θεό»!Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται και η απάντηση για το ποιος δημιούργησε τον φυσικό κόσμο και θέσπισε τους φυσικούς νόμους. Που σημαίνει ότι πέρα και πάνω απ’ όλα τα ουράνια σώματα και τους νόμους, που ρυθμίζουν την κυκλοφορία τους, βρίσκεται ο Θεός. Κι απέναντι σ’ αυτόν τον άπειρο Θεό βρισκόμαστε εμείς, τα απειροελάχιστα ανθρώπινα όντα. Εκτός φυσικά  από κάποιους άφρονες εξουσιαστές, που μέσα στο ναρκισσισμό της αυταπάτης τους πιστεύουν ότι είναι τεράστιοι. Και το απίστευτα παράδοξο είναι πως ο απέραντα άπειρος Θεός είναι, σύμφωνα με το «Πάτερ ημών», πατέρας μας κι εμείς παιδιά του. Και συμβαίνει αυτό, γιατί μέσα στα απειροελάχιστα σώματά μας ο Θεός έβαλε την ψυχή. Για την οποία ο μέγας Ηράκλειτος λέει ότι «είναι τόσο απέραντη, ώστε τις εσχατιές της ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει ναεξερευνήσει». Και, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο,  είναι πολυτιμότερη ακόμη,κι από ολάκερο το σύμπαν (Μάρκου: Η: 36). Δεδομένου ότι περικλείει τεράστιες δυνατότητες με διαιώνιες προοπτικές. Όπως κατ’ αναλογία,το απειροελάχιστο άτομο της ύλης περικλείει την τεράστια δύναμη της ατομικής ενέργειας. Την οποία εμείς, αντί να χρησιμοποιούμε για το καλό, την χρησιμοποιούμε για την καταστροφή. Όπως παρόμοια χρησιμοποιούμε και τις δυνατότητες της ψυχής μας. Αφού, αντί να επιδιώκουμε την ωφέλεια, φροντίζουμε να προξενούμε όσο γίνεται μεγαλύτερο κακό. Έστω κι αν τελικά κι εμείς καταστρεφόμαστε.

Με την ψυχή μας, λοιπόν, ο Θεός έχει διαρκώς ανοιχτή γραμμή και  ανά πάσα στιγμή μας περιμένεινα επικοινωνήσουμε μαζί του. Προκειμένου να βρούμε το φως των λύσεων στα παντοειδή μας προβλήματα. Πράγμα απόλυτα αναγκαίο, δεδομένης της μεγάλης σύγχυσης και του σκοταδιού, που μας περιβάλλει. Αλλά να που κάποιοι φωταδιστές θέλουν να επαυξήσουν αυτόν τον συσκοτισμό. Και, προκειμένου να πετύχουν στο σκοπό τους, αρχίζουν απ’ την εύπλαστη παιδική ηλικία των μαθητικών χρόνων.  Όπου αφήνουν, για παράδειγμα,  το θέμα, της πρωινής προσευχής στην προαίρεση του αυθέντη διευθυντή του σχολείου. Και όχι βέβαια των γονιών, που έχουν και τον πρώτο λόγο για την αγωγή των παιδιών τους.

Και πού αποσκοπεί αυτή η μεθοδευμένη αποχριστιανοποίηση της παιδείας μας;  Χωρίς αμφιβολία στον αφελληνισμό των παιδιών μας. Γιατί εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια χριστιανισμός και ελληνισμός συμπορεύονται και συνυπάρχουν σαν δύο σιαμαίοι αδελφοί. Και οποιαδήποτε απόπειρα αποχωρισμού μεταξύ τους συνιστά κατακρεούργηση και των δύο.  Αντίθετα με τα όσα διατείνονται κάποιοι ορκισμένοι εχθροί μας, που το παίζουν φιλέλληνες. Ενώ παράλληλα επιμελούνται τους δολοφονικούς ακρωτηριασμούς των ψυχών των παιδιών μας. Έτσι ώστε να μην έχουν κανένα φως προσανατολισμού, παρά μόνο το φως του τρένου, που έρχεται καταπάνω τους, προκειμένου να τα συνθλίψει και να τα μεταβάλει σε άμορφη μάζα. Κατάλληλα μόνο για τη μηχανή του κιμά, που θα τα πολτοποιήσει, προκειμένου να τα προσφέρει βορά στα αδηφάγα  σαγόνια της παγκοσμιοποίησης.

Και είναι πολύ περίεργο, που ο Αρχιεπίσκοπος μας ξάφνιασε τελευταία, λέγοντας ότι «μπορεί τα λιμάνια μας και τα’ αεροδρόμιά μας να τα πουλήσανε. Αλλά η πατρίδα μας και η Ορθοδοξία δεν πουλιούνται». Γεγονός, που δείχνει ότι κάποιοι δεσποτάδες δεν θέλουν να καταλάβουν ότι το ξεπούλημα της πατρίδας και ηυπονόμευση της Ορθοδοξίας  βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο. Αφού και η μία και η άλλη, δεινά ακρωτηριασμένεςαργοπεθαίνουν. Και ότι η κατάργηση της προσευχής και η μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών δεν είναι παρά κάποια απ’ τα τελευταίαπετραδάκια, που αφαιρούνται, πριν απ’ την ολοσχερή κατάρρευσή τους. Δεδομένου ότι οι οικονομικοί, πολιτισμικοί και φυλετικοί δολοφόνοι μας προχωρούν προσεκτικά και προμελετημένα. Έτσι ώστε, καθώς  εμείς, «των οικιών ημών εμπιμπραμένων» ιδιωτεύουμε και ρέγχουμε, εκείνοι να προχωρούν ακάθεκτοι στο κατεδαφιστικό των πάντων έργο τους.

Και,όπως δείχνουν κάποιες δημοσκοπήσεις, οι ανεγκέφαλοι ψηφοφόροι επιζητούν εναγωνίως την επιστροφή των εφιαλτών πολιτικών, που μας έφεραν στο τωρινό κατάντημα. Προκειμένου να ολοκληρώσουν προφανώς  το ανόσιο έργο τους. Επειδή πιστεύουν ότι οι ολετήρες, που βαπτίζονται στη σατανική κολυμβήθρα της Μπίλντεμπεργκ, μεταμορφώνονται σε σωτήρες. Πραγματικότητα μπροστά στην οποία, παραφράζοντας την «Κυριακή προσευχή», δεν μπορούμε, παρά να δεηθούμε: «Πάτερ ημών…ρύσαι ημάς»από των παμπόνηρων πολιτικών  και των κρετίνων οπαδών τους!..
Προσκλητήρια γάμου icinvitations
icinvitations

τρομερά γελοίοι…

Ο Ιβάν ο Τρομερός ήταν ένας «ευσεβέστατος» τσάρος. Όμως μια μέρα, που πήγε στην Εκκλησιά, τον πλησίασε ο δια Χριστόν σαλός Νικόλαος και του πρόσφερε ένα κομμάτι κρέας. «Που το πας αυτό», είπε εξοργισμένος ο τσάρος, «δεν ξέρεις ότι είναι σαρακοστή»! Κι ο Νικόλαος, που δεν τρόμαζε μπροστά σε κανένα, του αποκρίθηκε: «Κι όμως εσύ που νηστεύεις το κρέας τις σαρακοστές, τρως τις σάρκες και πίνεις το αίμα των ανθρώπων διαρκώς»! Και ο Τσάρος έμεινε σύξυλος.

Επίσης ο Μπους ο νεότερος ήταν «ευσεβέστατος» και, όπως λέγανε, συχνά προσευχόταν. Ωστόσο με περισσή δολιότητα εξόντωνε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων. Όπως και ο Χίτλερ, που λένε ότι ήταν εξαιρετικά ευαίσθητος, τόσο που κάποτε δάκρυσε, επειδή ψόφησε το καναρινάκι του. Κι όμως έμενε ασυγκίνητος απ’ τα εκατομμύρια των ανθρώπων, που εξόντωνε η εγκληματική παραφροσύνη του.

Τα περιστατικά αυτά μας τα θύμισαν οι δύο θεατρικές παραστάσεις, που είδαμε στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα, τη Δευτέρα,12-10-16, απ’ τις πολιτικές ηγεσίες της μιας και της άλλης χώρας. Και ήταν σχεδόν πανομοιότυπες. Δεδομένου ότι κύριο χαρακτηριστικό και της μιας και της άλλης ήταν η έλλειψη ευαισθησίας και φιλοτιμίας. Προηγήθηκε η αμερικάνικη θεατρική παράσταση. Με τους δυο υποψήφιους για την προεδρεία της υπερδύναμης, που βγήκαν στο μπαλκόνι της παγκοσμιότητας, για να απλώσουν τα προσωπικά και τα οικογενειακά τους άπλυτα. Ξεκατινιάζοντας ξεδιάντροπα ο ένας την άλλη και τανάπαλιν και διαλαλώντας τις «πομπές» τους στα πέρατα του κόσμου. Κι όμως ο ένας απ’ τους δύο αυτούς  «τρομερούς» θα γίνει με τις ψήφους εκατομμυρίων ανθρώπων, πλανητάρχης. Αλλά και οι δημοσιογράφοι και οι λοιποί επερωτώντες δεν υστέρησαν σε ηθοπλαστικά ερωτήματα. Που σημαίνει ότι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, των ηθών της υπερδύναμης είναι ότι, δήθεν, κόπτονται για τις σχετικές με το υπογάστριο ηθικές παρεκτροπές του ενός ή του άλλου ηγέτη τους, αλλά όχι και για το γεγονός ότι  συχνά αυτοί είναι υπαίτιοι παγκόσμιων τραγωδιών. Αντίθετα, όσο μεγαλύτερο είναι το κακό που κάνουν σε βάρος των συνανθρώπων τους,τόσο περισσότερο τους τιμούν και τους δοξάζουν.

Αλλά ας έλθουμε και στην τρισόλβια πατρίδα μας. Συζητούσαν στη Βουλή το θέμα της διαπλοκής και της διαφθοράς. Που ο αξιότιμος κ. Παπανδρέου το έβλεπε στην ουρά του ψαριού, δηλαδή το λαό, ενώ οι τωρινοί το εντοπίζουν στο κεφάλι, που σημαίνει στην διαχρονικά εθνοσωτήρια ηγεσία μας.  Και φλυαρούσαν άσκοπα για πολλές ώρες, χωρίς τίποτε το ουσιαστικό να λένε. Εκσφενδονίζοντας ο ένας στον άλλο την κοπριά των κομματικών τους μαντριών. Την ίδια στιγμή που εκατομμύρια Ελλήνων, φορτωμένοι το σταυρό του μαρτυρίου, που αυτοί  τους φόρτωσαν, ανεβαίνουν τον ατέλειωτο Γολγοθά τους. Πραγματικότητα για την οποία δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή. Αφού το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρήσουν ή ν’ αρπάξουν με νύχια και με δόντια την καρέκλα της εξουσίας. Λες και ο λαός ξεχνά το 40χρονο κλεφτοκαθεστώς και ιδιαίτερα τα τελευταία εφτά ληστρικά τους χρόνια . Γιατί αν τους ενδιέφερε ο λαός, που την ευπιστία του καπηλεύονται, δεν θα μας οδηγούσαν στο σημερινό κατάντημα.Πραγματικότητα, που δεν οφείλεται σε κάποια «λάθη», δικά τους ή των πατρώνων τους, όπως συχνά ισχυρίζονται, προκειμένου να εξαπατούν το εσαεί αφελές πόπολο. Αλλά εκπορεύεται απ’ τους αρχιμαγείρους της παγκόσμιας κακοδαιμονίας, που σχεδιάζουν και μετέρχονται για μας και την πατρίδα μας τα χείριστα. Και μέσα στα χείριστα  αυτά περιλαμβάνεται  και το αέναο σε βάρος μας πιγκ πογκ ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ, που δεν μπορούν, δήθεν, να τα βρουν. Καθώς η κ. Λαγκάρτ επιμένει ότι δεν μπορεί το ΔΝΤ να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, αφού το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Ενώ, μπορούσαν να μας μπάσουν, πέρα από κάθε λογική, στο διαβόητο ληστρικό τους ταμείο, όταν  μας έριχναν στο λάκκο των μνημονίων. Οπότε δεν δίστασαν να παραβιάσουν όλους τους κανόνες τους, προκειμένου να μας θυσιάσουν στο βωμό των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών. Κι από την άλλη ο «κένταυρος» Σόιμπλε καιροφυλακτεί με το δικό του «κόφτη», έτοιμος ν’ ακρωτηριάζει εσαεί τις φρούδες ελπίδες μας. Και καθώς η δική μας ανερμάτιστη ηγεσία σύρεται όπισθέν τους, εμείς άβουλοι και μοιραίοι ακολουθούμε…

Αλά όπως έχει ειπωθεί «η ηγεσία ενός λαού είναι αυτή, που του ταιριάζει». Και ποιοι είμαστε σαν λαός; Καυχόμαστε, δήθεν, ότι στη συντριπτική μας πλειονότητα, θρησκεύουμε, με το να πηγαίνουμε, όσοι κι αν, στις εκκλησιές και ν’ ακούμε τα λόγια του Ευαγγελίου. Αλλά,στην καθημερινότητά μας τα ξεχνάμε και επιδιδόμαστε σε κάθε είδους αδικία και απανθρωπιά. Κλέβουμε, ληστεύουμε ή εξαπατούμε νόμιμα ή παράνομα. Ή με την ψήφο μας στηρίζουμε το εκάστοτε  κλεφτοκαθστώς και ληστοκαθεστώς. Και το πάντων χείριστο: Θυσιάζουμε στο βωμό της καλοπέρασής μας, με τις εκτρώσεις, τα ίδια μας τα παιδιά. Και ύστερα μιλούμε για υπογεννητικότητα.  Την οποία οι «σοφοί» εθνοπατέρες μας λένε ότι θα την αναπληρώσουν τα παιδιά των προσφύγων, που δεν θέλουμε στα σχολειά μας. Κι όσο για τη θρησκεία μας, ας μην χολοσκάμε. Οι αξιότιμοι φωταδιστές, που φροντίζουν για την παιδεία μας, σιγά σιγά θα την αντικαταστήσουν με άλλα θρησκεύματα. Των οποίων οι οπαδοί με την άοκνη μέριμνα του παγκόσμιου παρακράτους καταφθάνουν αγεληδόν, τη στιγμή που εμείς δραπετεύουμε σωρηδόν. Και όχι πολύ αργά θ’ αποτελέσουν εκείνοι πλειοψηφία κι εμείς μειοψηφία, αφού εκείνοι πολλαπλασιάζονται αλματωδώς, όταν εμείς δραματικά συρρικνωνόμαστε.

Ή μήπως  νομίζετε ότι στις περιπτώσεις αυτές δεν εξομοιωνόμαστε με τους τρομερά γελοίους μεγαλειότατους και εξοχότατους;

Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

υποχθόνια καμόρα…

Στο ίντερνετ προσηλυτίστηκα, μετά τα εβδομήντα μου, το 2008. Και ομολογουμένως βρέθηκα μπροστά σε έναν πρωτόγνωρο κόσμο, όπου δοκίμασα ευχάριστες αλλά  και οδυνηρές εκπλήξεις. Διαπίστωσα, για παράδειγμα τις απέραντες δυνατότητες, που προσφέρονται, προκειμένου να επικοινωνήσει κάποιος με κάθε χώρο γνώσης και ομορφιάς.  Αλλά και τις παγίδες, που κρύβονται και σε υποχρέωναν να ακροβατείς, όπως ο Οδυσσέας στις περιπλανήσεις του. Συνάντησα φίλους, που ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν στην κάθε προσπάθεια, αλλά και εχθρούς έτοιμους να σου στήσουν δόκανα και να καταστρέψουν το μόχθο σου.

Πρώτα-πρώτα συγκρούστηκα με τους φίλους μου τους αναρχικούς. Γιατί τους είπα ότι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο οι μεγαλύτεροι αναρχικοί ανήκουν στην άρχουσα αναρχία, που ποδοπατεί τις ηθικές και πνευματικές αρχές. Και μάλιστα προσδιόρισα την Ε.΄ Κυριακή των Νηστειών, ως Κυριακή των αναρχικών. Δεδομένου ότι τότε διαβάζεται η ευαγγελική περικοπή (Μάρκου:10, 32-45), που αποτελεί συμβόλαιο κοινωνικής ελευθερίας. Αφού καταδικάζει κάθε είδος καταναγκασμού, ακόμη και την απλή άσκηση εξουσίας. Με χλεύασαν και μου πρότειναν να πάω να διαβάσω κανένα αγιασμό. Κατάπια το χλευασμό τους  αλλά τελικά θέλω να πιστεύω ότι μπορέσαμε να συνεννοηθούμε.

Υπήρξαν άλλοι όμως μέχρι τέλους ασυμβίβαστοι. Όπως κάποιοι τάχα θρησκευόμενοι, ωσάν αυτούς, που ο αείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης ονόμαζε αστοχριστιανούς ή χριστιανοφασίστες. Οι οποίοι και ανέλαβαν εργολαβικά να με σωφρονίσουν. Μάλιστα, μου καταλόγιζαν ότι εκμεταλλευόμουνα την ιερατική μου ιδιότητα, προκειμένου να προπαγανδίζω υπέρ του κομμουνισμού. Τη στιγμή που τα κείμενά μου στρέφονταν ολοφάνερα εναντίον εκείνων, που οδηγούσαν το πλοίο της  πατρίδας μας στους βράχους των μνημονίων. Σε αντίθεση με κάποιους άλλους ενδεχομένως κληρικούς, που διαβάζουν ανάποδα το Ευαγγέλιο και γίνονται απολογητές του κατεστημένου. Επειδή δήθεν οι καπιταλιστές (χριστιανοδημοκράτες, κλπ) θεωρούνται χριστιανοί και υπερασπιστές της θρησκείας. Και δεν βλέπουν το πόσο χριστιανοί είναι απ’ το γεγονός ότι  η παπαδοπούλα  Μέρκελ και το επιτελείο της σφίγγουν ολοένα και περισσότερο γύρω απ’ το λαιμό μας τη θηλιά των ασφυκτικών και αδιέξοδων μέτρων.

Μάταια προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι δεν είμαι εγώ που μπερδεύω τον χριστιανισμό με τον κομμουνισμό αλλά εκείνοι, που τον μπερδεύουν με τον καπιταλισμό. Όμως δεν τους ενδιέφερε η αλήθεια. Τους ενδιέφερε μόνο να φιμώσουν, με κάθε τρόπο, κάθε φωνή αλήθειας. Γιατί υπήρχε κίνδυνος κάποιες τέτοιες φωνές να γίνουν κακό προηγούμενο. Δεδομένου ότι τα κείμενά μου έβρισκαν μεγάλη απήχηση και αναδημοσιεύονταν και από πολλά άλλα sites. Με τα οποία, προϊόντος του χρόνου, φρόντισαν να μου κόψουν τους διαύλους επικοινωνίας, προκειμένου να με απομονώσουν. Και παράλληλα με απειλούσαν ότι κάποιο κακό μπορεί να μου συμβεί. Και δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι, όπως έλεγε κι ο Αδόλφος, είχαν περισσότερους από έναν τρόπους, προκειμένου να μου κλείσουν το στόμα.

Όμως ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα έφταναν στο σημείο να μου κλείσουν το μπλοκ. Παρότι πάμπολλες φορές μου έκαναν διάφορα καψόνια, ως εμπειρότεροι περί τα ιντερνετικά. Και αξίζει, νομίζω, στο σημείο αυτό να παραθέσω ένα απόσπασμα από την απάντηση κάποιου απολογητή του ιντερνετικού υπόκοσμου, σε διαμαρτυρία μου προς την Google. Απ’ όπου γίνεται φανερό με ποια διεστραμμένα κριτήρια έγινε η κατάργηση του μπλοκ. Ο αξιότιμος, λοιπόν αυτός μαφιόζος( ψευδώνυμο Βαλέριος) μου απάντησε, μεταξύ άλλων: «Ρε φίλε χαλάρωσε λίγο. Οι εταιρίες, όπως η Google, λειτουργούν συνήθως προληπτικά. Φανταστείτε λόγου χάρη να καταγγελθεί ένα blog για παιδική πορνογραφία…»!

 Αλλά κάποιος φίλος, ανταπάντησε στο «Βαλέριο»: «Αν τα κείμενά του παπα-Ηλία ήταν πορνογραφικά, δεν θα καταργούσατε το μπλοκ του. Το καταργήσατε, επειδή ακριβώς, στρεφόταν εναντίον της πολιτικής, οικονομικής και μιντιακής πορνογραφίας, που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας»!..

Αλλά το ιδιαίτερα παράδοξο είναι αυτό, που μου συνέβη εκ μέρους των τοπικών θρησκευτικών παραγόντων, κληρικών και λαϊκών. Μιλούσα ελεύθερα στις εκκλησιές για μια περίπου οκταετία. Και, όταν μάλιστα έγινε κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, εκθείαζαν τα κηρύγματά μου, επειδή στρέφονταν εναντίον των εφιαλτικών μνημονίων. Όταν όμως έγινε το τρυφερό ειδύλλιο  ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, άρχισαν να διαμαρτύρονται, επειδή, λέει, στηλίτευα τους Γερμανούς. Για να μου απαγορέψουν τελικά (αρχές του 2013) το κήρυγμα. Με τη γελοία πρόφαση ότι «κινούμουνα στα όρια της αίρεσης». Λες και η τοκογλυφία και ο ναζισμός είναι δόγματα της ορθοδοξίας…

Κατόπιν αυτού αναγκάστηκα να μετατρέψω τα μέχρι τότε μαγνητοφωνημένα κηρύγματά μου, σε βίντεο και να τα αναρτήσω στοYouTube. Αλλά και πάλι η εταιρία ιντερενετικών δολοφόνων αναστατώθηκε. Με αποτέλεσμα, αφού έκαναν άνω κάτω το κανάλι μου να το κλείσουν τελικά τις τελευταίες μέρες (5-10-16) ολοσχερώς. Ποιοι το έκλεισαν; Δεν μπορώ να ξέρω! Πάντως η πραγματικότητα λέει πως μάλλον πρέπει να είναι κάποιοι, των οποίων τα σπλάχνα  είναι πιο μαύρα κι απ’ τον πιο μαύρο φασισμό. «Φαίνεται, μου είπε κάποιος, πως κατάγγειλαν τα κηρύγματά σου ως ρατσιστικά»,. Ποιοι; Προφανώς κάποιοι ντόπιοι λακέδες των ναζί και των τοκογλύφων,  απ’ τους οποίους δεν υπάρχουν χειρότεροι ρατσιστές. Δεδομένου ότι συνεργάζονται ανύπνωτα με τους αρχιτέκτονες του παγκόσμιου ολοκαυτώματος . Χρησιμοποιώντας προφανώς ως ορεκτικό την πατρίδα μας.

Και μπαίνει το ερώτημα: Γιατί τόσο αδυσώπητο μένος για τα γραφόμενα ή τα λεγόμενα ενός απλού παπά; Μήπως, επειδή δεν αναμηρυκάζονται σ’ αυτά οι διάφοροι τηλεοπτικοί και λοιποί φανφαρονισμοί τους, αλλά επιχειρείται  ν’ αποκρυπτογραφηθεί, κάτω απ’ το φως της ευαγγελικής αλήθειας, η πραγματικότητα των ολέθριων έργων τους; Πράγμα που, όπως φαίνεται, τους καίει και τους τσουρουφλίζει! Και αφού δεν έχουν επιχειρήματα ν’ αντιτάξουν αντιτάσσουν την ομερτά της υποχθόνιας καμόρας τους…

Προσκλητήρια γάμου icinvitations
icinvitations

χούντα και δεσποτοκρατία

 

Συνήθως στην περιρρέουσα κοινωνική αντίληψη η Εκκλησία ταυτίζεται με την αντίχριστη δεσποτοκρατία. Η οποία έχει τόση σχέση με την Εκκλησία όση και ο δικτάτορας Παπαδόπουλοςείχε με τη δημοκρατία. Έστω κι αν  αυτοχρίστηκε και αυτοτιτλοφορήθηκε «πρόεδρος της δημοκρατίας».

Και για να το καταλάβουμε αυτό δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά. Αρκεί να προστρέξουμε στη σημασία των λέξεων εκκλησία και δεσποτοκρατία. Εκκλησία σημαίνει δημοκρατία, που στην πραγματικότητα είναι η ιδανική μορφή δημοκρατίας. Με την έννοια ότι συμμετέχουν σ’ αυτήν, όχι μόνο οι δεσποτάδες και γενικότερα ο κλήρος, αλλά, χωρίς εξαιρέσεις, όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα. Και η συμμετοχή αυτή είναι ουσιαστική. Που σημαίνει ότι ο λαός έχει το πρωταρχικό δικαίωμα του εκλέγειν σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Στην εκλογή, δηλαδή, των επιτρόπων και ιερέων των ενοριών, αρχιερέων και ασφαλώς του αρχιεπισκόπου. Όπως συνέβαινε στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας. Οπότε και εκλέγονταν, κατά κανόνα, οι άριστοι. Σαν τον Βασίλειο, το Γρηγόριο, το Χρυσόστομο, τον Αυγουστίνο, τον Αμβρόσιο και τόσους άλλους.

Και σε διαμετρική αντίθεση με ο, τι συμβαίνει στις μέρες μας, οπότε, μέσα απ’ τα δεσποτικά, αλλά και τα πολιτικά, ντόπια αλλά και διεθνή μαγειρεία,σερβίρονται, ερήμην του λαού, συχνά οι άχρηστοι και όχι σπάνια οι εξαιρετικά επιζήμιοι. Για να μεταλλαχθούν κατ’ αυτόν τον τρόπο οι επίσκοποι σε δεσποτάδες. Πραγματικότητα και προσφώνηση την οποία αποδέχονται οι δεσποτάδες με ιδιαίτερα προκλητικό ναρκισσισμό. Παρότι η οποιαδήποτε έννοια και πραγματικότητα δεσποτισμού βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με το ήθος και το πνεύμα του Ευαγγελίου (Μάρκου: 10: 32-45, κλπ). Όπου ο Χριστός, καταδικάζει κατηγορηματικά κάθε είδος, όχι μόνο τυραννίας, αλλά και απλής εξουσίας. Επισημαίνοντας στους μαθητές του ότι σε διαμετρική αντίθεση προς τους κοσμικούς άρχοντες, που καταπιέζουν, αυτοί πρέπει να υπηρετούν το λαό. Και ότι η υπεροχή του καθενός έναντι των άλλων δεν έγκειται  στα πλούτη, τις πολυτέλειες και τα μεγαλεία αλλά στο βαθμό της προσφοράς έναντι των συνανθρώπων τους. Δεδομένου ότι και ο ίδιος δεν ήρθε, για να εξουσιάσει, αλλά, για να υπηρετήσει το λαό και να θυσιαστεί για χάρη του.

Αλλά πώς απ’ το υπέροχο αυτό ιδανικό, που ο Χριστός έθεσε, προέκυψε η ολέθρια για την Εκκλησία μετάλλαξή της σε δεσποτοκρατία; Προφανώς κατ’ απομίμηση προς την κοσμική εξουσία, η οποία στα χρόνια του Βυζαντίου, ως αυτοκρατορική, ήταν δεσποτική αυταρχικήκαι αυθαίρετη. Και είναι ασφαλώς γεγονός ότι η κοσμική εξουσία και η νομοθεσία του Βυζαντίου εξανθρωπίστηκαν σε μεγάλο βαθμό υπό την επίδραση της ευαγγελικής διδασκαλίας. Αλλά από το άλλο μέρος είναι γεγονός πως η κοσμική εξουσία επηρέασε αρνητικά το διοικητικό σύστημα της Εκκλησίας. Αφού από διακονικό, που ήταν στους πρώτους αιώνες, μεταλλάχτηκε στη συνέχεια σε εξουσιαστικό και δεσποτικό. Για να επιδεινωθεί η κατάσταση αυτή στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Οπότε τη θέση του αυτοκράτορα για τους υπόδουλους την πήρε ο Πατριάρχης, ο οποίος ιδιοποιήθηκε ακόμη και το αυτοκρατορικό στέμμα (μίτρα) και κατ’ απομίμηση, το ιδιοποιήθηκαν βαθμηδόν και όλοι οι αρχιερείς.

Πραγματικότητα, η οποία σήμερα, είναι τελείως απαράδεκτη, όχι μόνο, επειδή τα περισσότερα κοσμικά καθεστώτα έχουν, κατά τεκμήριο, δημοκρατικά πολιτεύματα, αλλά κυρίως και προπάντων γιατί βρίσκεται σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο. Έτσι ώστε ο ασύδοτος τρόπος, με τον οποίο συνήθως πολιτεύονται  οι δεσποτάδες να μη θυμίζει, σε καμιά περίπτωση  το ιδανικό του  Χριστού αλλά τον «υπεράνθρωπο» του Νίτσε. Αφού το καθεστώς της δεσποτοκρατίας τους περιποιεί το δικαίωμα  να είναι«νομοθέτες του εαυτού τους και εκτελεστές του νόμου τους».Οπότε αυτό, που παίζει πρωταρχικό ρόλο στην περίπτωση αυτή δεν είναι η αξία ή απαξία των υφισταμένων του δεσπότη, αλλά η ικανότητα ή ανικανότητα στο να τον κολακεύουν. Με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνει γύρω του εσμός αυλοκολάκων, οι οποίοι ανελίσσονται, στο βαθμό, που γλείφουν τους δεσποτάδες και καρφώνουν τους συναδέλφους τους.

Συνεπώς αυτοί που αναφέρονται στη σχέση της Εκκλησίας με τη Χούντα κάνουν μεγάλο λάθος. Γιατί Εκκλησία δεν χαρακτηρίζεται από το βίο και την πολιτεία του ενός ή του άλλου δεσπότη, αλλά απ’ το υπόδειγμα του Χριστού και των Αποστόλων και διαχρονικά από το βίο και την πολιτεία των αγίων. Σχέση αλληλεγγύηςμε τη Χούντα υπήρξε μόνο εκ μέρους  της δεσποτοκρατίας. Κατά το «όμοιος ομοίω» των αρχαίων ή κατά το «βρήκε ο γύφτος τη γενιά του» των νεοελλήνων. Η οποία σχέση αποκάλυψε και τα αβυσσαλέα μίση, που τους χώριζαν. Και το πόσο αδίστακτοι και ανελέητοι και εκδικητικοί είναι αποδεικνύεται από το όργιο του πρωτοφανούς  αλληλοσπαραγμού μεταξύ τους . Γεγονός που υπογραμμίζει το μεγάλο κίνδυνο, που διατρέχει ο οποιοσδήποτε υφιστάμενός τους, αν  περιπέσει στη δυσμένειά τη δική τους ή των αυλοκολάκων τους. Αφού ποτέ  και πουθενά δεν πρόκειται να βρει το δίκιο του, έστω κι αν η ζωή του είναι κρυστάλλινη. Δεδομένου ότι, παρόλα τα μίση, που μπορεί να χωρίζουν τους δεσποτάδες, εντούτοις διαπνέονται από πνεύμα συντεχνίας. Με αποτέλεσμα να αλληλοκαλύπτονται και αλληλοϋποστηρίζονται, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση.

Θα περίμενε κανείς πως η, λεγόμενη, Μεγάλη Σύνοδος, που έγινε τον Ιούνιο στην Κρήτη, θα προσπαθούσε να θεραπεύσει πρωταρχικά την πυορροούσα αυτή πληγής της Εκκλησίας. Αλλά αυτό εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατο. Αφού ο σκοπός της Συνόδου αυτής ήταν ακριβώς αντίθετος: Μέσα, δηλαδή, απ’ την ενίσχυση των διεκκλησιαστικών και διαθρησκειακών σχέσεων να στηρίξει το καθεστώς του παγκόσμιου δεσποτισμού. Της διαβόητης, δηλαδή, παγκοσμιοποίησης, της οποίας η δεσποτοκρατία είναι ακριβή και πολύτιμη θεραπαινίδα…

 
Προσκλητήρια γάμου