ο πύρινος προφήτης

image.png

Δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των “μικρών” ή “μεγάλων» προφητών. Γιατί είναι ο μέγιστος. Δεν έγραψε, όπως δεν  έγραψε  κι  ο Χριστός ή ο Σωκράτης. Που σημαίνει ότι δεν ήταν προφήτης της πέννας αλλά της πίστης. Και έγραψε  με ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές των ανθρώπων. Γι’ αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα, ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια, ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους της Εκκλησίας μας.

Και βέβαια πρόκειται για τον προφήτη Ηλία.

Αλλά ποια ήταν τα θαυμαστά που τον ανέβασαν στα ψηλότερα σκαλοπάτια της μεγαλοσύνης; Πολέμησε το κακό, οπουδήποτε κι αν το συνάντησε. Από το λαό μέχρι το ιερατείο και το βασιλιά. Γιατί αυτή η τριάδα, ο λαός, δηλαδή, το ιερατείο και η κοσμική εξουσία δημιουργούν συχνά το τρίγωνο της διαφθοράς  σε κάθε τόπο και εποχή.

Δεν κολάκεψε το λαό ο προφήτης. Όπως συμβαίνει συχνά με το ιερατείο και τους πολιτικούς άρχοντες. Που χαϊδεύουν τις αδυναμίες του λαού, για να εκμαιεύουν οικονομικά οφέλη και πάσης φύσεως προνόμια. Όπως συμβαίνει και στις μέρες μας. Προσπάθησε, να συγκινήσει και να αφυπνίσει το λαό. Αλλά μάταια. Οι άνθρωποι, όπως λέει κι ο ποιητής, συνέχιζαν να κοιμούνται “στης γης την πλάτη ανίδεοι και χορτάτοι”. “Προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι”. Και, όπως λέει ο ιερός υμνογράφος, “την φύσιν κατά γνώμην μετερρύθμισε και πύλας υετού θέλων απέκλεισε”. Που σημαίνει ότι πρόσταξε την φύση να μη βρέξει κι εκείνη τον υπάκουσε.

Κράτησε η ανομβρία τριάμισι χρόνια  και έφερε το λαό σε απόγνωση. Και τον Ηλία σε οξύτατη αντίθεση με το βασιλιά και το ιερατείο του Βάαλ. Γιατί ο Ηλίας θεωρούσε αιτία της ανομβρίας το ιερατείο και τη βασιλική οικογένεια. Που παρέσυραν ή εξανάγκασαν το λαό να εγκαταλείψει τη λατρεία του αληθινού Θεού και ν’ ακολουθήσει  τη  βάρβαρη λατρεία του Βάαλ.

Η σύγκρουση του Ηλία με το βασιλιά Αχαάβ, υπήρξε σφοδρότατη. “Καταστροφέα του Ισραήλ” αποκαλεί ο βασιλιάς τον  προφήτη κι εκείνος το βασιλιά “διαφθορέα του Ισραήλ”! Κι όχι μόνο για τις θρησκευτικές αποκλίσεις του, αλλά και για τις ηθικές παρεκκλίσεις  του…

Οι βασιλιάδες καταληστεύουν τους λαούς,  εν ονόματι των νόμων. Αλλά, όταν οι νόμοι δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν την αρπακτικότητά τους, δεν διστάζουν να προχωρήσουν ακόμη και σε κακουργήματα:

Όπως  Αχαάβ, που ζήτησε ν’ αγοράσει  το αμπέλι του Ναβουθαί, ενώ εκείνος δεν ήθελε να το πουλήσει. Και για να τον βγάλει απ’ το αδιέξοδο η βασίλισσα Ιεζάβελ, έβαλε τους ανθρώπους της να δολοφονήσουν το Ναβουθαί. Έγκλημα που ο Ηλίας ήλεγξε δριμύτατα. Προαναγγέλλοντας σ’ αυτόν και τη βασίλισσα την ίδια τύχη με το Ναβουθαί.

Το ιερατείο, συνήθως αποτελεί το ανήθικο ηθικό στήριγμα της αμαρτωλής κοσμικής εξουσίας. Για να κρατεί έτσι τους λαούς σε νάρκη και υποταγή. Παίρνοντας ως αντιπαροχή προνόμια, που του εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λεηλασία του λαού.

Το ιερατείο το αντιμετώπισε ο προφήτης σε δημόσια αναμέτρηση: “Θα θυσιάσουμε, είπε,ο καθένας στο Θεό του. Αλλά τη φωτιά θα ζητήσουμε να μας τη στείλει ο Θεός απ’ τον ουρανό. Κι αφού ετοιμάστηκαν όλα, οι ιερείς του Βάαλ μάταια φώναζαν στο θεό τους απ’ το πρωί ως το απόγευμα. Καθώς ο προφήτης τους ειρωνευόταν, λέγοντάς τους: «Κοιμάται ο θεός σας. Φωνάξτε δυνατότερα»!. Κι όταν εκείνοι απόκαμαν ο Ηλίας “προσευχή προσηύξατο”. Κι ο ουρανός έστειλε  πρώτα τη φωτιά για τη θυσία κι αμέσως μετά  βροχή, για να τερματιστεί τη μαρτυρική ανομβρία. Όμως…

 Ο ενθουσιασμός συνεπήρε τον προφήτη. Και μέσα στη μέθη του θαύματος έσφαξαν αυτός και οι οπαδοί τους ιερείς του Βάαλ. Για να προκαλέσουν την οργή της βασίλισσας, που κήρυξε διωγμό εναντίον αυτού και των οπαδών του.

Ο Ηλίας κατέφυγε στο όρος Χωρήβ. Και καταπτοημένος, περίμενε την απάντηση του Θεού, για το διωγμό του. Όπου, ξαφνικά, ξέσπασε θύελλα. Μέσα στην οποία δεν ήταν ο Θεός. Αλλά ούτε και μέσα στο σεισμό και τη φωτιά, που ακολούθησαν. Για να φυσήξει, τέλος, δροσερή αύρα, δηλωτική της παρουσίας του Θεού. Ο οποίος πληροφόρησε έτσι  τον Ηλία πως η σφαγή των ιερέων του Βάαλ δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισής τους.

 Μέγας προφήτης ο Ηλίας. Αλλά και «ομοιοπαθής ημίν», όπως λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος. Με ανθρώπινες, δηλαδή, αδυναμίες. Κι όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει πολύ ψηλά. Τόσο, που, αντίθετα απ’ τον Διγενή, που πάλεψε και νικήθηκε απ’ το Χάροντα  “στα μαρμαρένια αλώνια”, νίκησε ακόμη και το θάνατο. Αφού ανάστησε το γιο της χήρας, που ύστερα από εντολή του Θεού, τον φιλοξενούσε στα Σάρεπτα της Σιδώνας. Έτσι που ο θάνατος δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει. Κι ο Θεός, για να τον ανεβάσει στον ουρανό “αναγκάστηκε” να του στείλει ένα πύρινο άρμα.

Τόσο ψηλά, λοιπόν, ανέβηκε  ο Ηλίας, παρ’ όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες του. Πολύ ψηλότερα κι απ’ τα πιο μεγάλα ψηλώματα, όπου χτίζονται τα εκκλησάκια του. Έτσι που  εκείνο το «ομοιοπαθής ημίν», να έχει και θετική, για μας, σημασία. Αφού συνήθως τον ξεπεσμό μας τον δικαιολογούμε με τον ισχυρισμό ότι εμείς δεν είμαστε σαν τους αγίους και τους προφήτες. Αγνοώντας ότι κι εκείνοι είναι σαν κι εμάς. Που σημαίνει ότι, όσο χαμηλά κι αν βρισκόμαστε, μπορούμε να επιχειρήσουμε τη δική μας ορειβατική προσπάθεια. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να φτάσουμε, ακόμη και, σε απίστευτα ύψη.

 Άλλωστε ο δείκτης των υψομετρικών αναβάσεων βρίσκεται στα χέρια του Θεού και κανενός άλλου αυτοχειροτόνητου αγιομέτρη.

«των θυρών κεκλεισμένων»…

Άγιος Παΐσιος: Η αδικία μαζεύει οργή Θεού | xristianos.gr

Ας παραδεχτούμε, μου είπε κάποιος, ότι ο Χριστός μετά την ανάστασή του εμφανιζόταν στους μαθητές του «των θυρών κεκλεισμένων». Αλλά κάποιοι μιλούν για παρόμοιες εμφανίσεις και κάποιων ανθρώπων, έστω αγίων».

Ο Χριστός, του είπα, δεν ήρθε στον κόσμο, για να κάμει επίδειξη δύναμης. Ήρθε, για να μας δείξει ότι κι εμείς μπορούμε να κάνουμε τα ίδια. Ήρθε να μας δείξει ότι ο Θεός μας έχει προικίσει με πάμπολλες δυνατότητες, που εμείς τις αγνοούμε. Αφού τις έχουμε θάψει κάτω από βουνά δεισιδαιμονιών. Κι, όταν κάποιος έχει την επιμονή να παραμερίσει τα βουνά των σκουπιδιών και να φέρει στο φως αυτές τις δυνατότητες,  τον αντιμετωπίζουμε ως απατεώνα ή ως τρελό. Πράγμα που επισημαίνει κι ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του με το μύθο του σπηλαίου.

-Και πώς να συμφωνήσεις σε πράγματα, που η λογική αρνείται να δεχτεί; είπε ο συνομιλητής μου.

-Δεν είναι η λογική, που αρνείται να τα δεχτεί, αλλά εμείς, που χρησιμοποιούμε αταίριαστα μέσα για αταίριαστα πράγματα. Η λογική μας έχει μια ορισμένη εμβέλεια. Όπως η όραση και η ακοή μας. Ακούμε και βλέπουμε αυτά που υπάρχουν και συμβαίνουν σε μια ορισμένη απόσταση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πέρα από κει, δεν υπάρχει ή δεν συμβαίνει τίποτε άλλο. Και, ακριβώς για να μπορούμε να «βλέπουμε» και ν’ «ακούμε» αυτά, που βρίσκονται και συμβαίνουν πέρα από κει που φτάνει η λογική μας, ο Θεός μας έδωσε ένα άλλο εργαλείο, παράλληλο με τη λογική, που είναι η πίστη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η λογική είναι κατώτερη από την πίστη ή ότι η λογική μπορεί ν’ αμφισβητεί ο, τι δεν εμπίπτει στο δικό της γνωστικό πεδίο. Απλούστατα σημαίνει ότι η καθεμιά τους έχει διαφορετικό ρόλο. Κι, όταν εμείς θέλουμε να εξηγήσουμε με τη λογική όλα αυτά, που δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της, κάνουμε το ίδιο λάθος μ’ αυτόν, που θα προσπαθούσε να ιδεί με τ’ αυτιά του ή ν’ ακούσει με τα μάτια του. Και στην περίπτωση αυτή δεν φταίνε τ’ αυτιά μας, που δεν βλέπουν ή τα μάτια μας, που δεν ακούνε, αλλά εμείς, που απαιτούμε να κάμουν αυτά, για τα οποία δεν είναι καμωμένα.

Ό άνθρωπος, μας λέει ο Παύλος, εκτός απ’ το υλικό του σώμα, έχει και το πνευματικό (Α. Κορινθίους:ιε,44). Το ίδιο και ο Άγιος Παϊσιος παραδέχεται ότι μπορεί κάποιος με το πνευματικό του σώμα να βρεθεί σε άλλο χώρο από αυτόν στον οποίο βρίσκεται το υλικό του σώμα. Πράγμα που επιβεβαιώνεται με παρόμοια περιστατικά απ’ τη ζωή του:

Πήγαν, λέγεται, στο ασκητήριό του, την Παναγούδα, κάποιοι επισκέπτες. Όπου τους υποδέχτηκε ο ίδιος και συζήτησε μαζί τους. Κι όταν στη συνέχεια εξιστόρησαν τα σχετικά με την επίσκεψή τους σε κάποιο πλησιόχωρο μοναστήρι, εκείνοι βρέθηκαν σε μεγάλη απορία, γιατί ήξεραν ότι ο Γέροντας Παΐσιος απουσίαζε. Και, όπως ήταν επόμενο, σε επίσης μεγάλη απορία βρέθηκαν και οι επισκέπτες στο ασκητήριό του, όταν άκουσαν για την απουσία του.

Ακόμη αναφέρεται και το εξής περιστατικό: Κάποιος παππούς έφερε το εγγόνι του, που είχε κινητικά προβλήματα, για να το δει ο Άγιος Παΐσιος. Δεν μπορούσε όμως να μεταφέρει το παιδί στο ασκητήριο του Γέροντα και τον παρακάλεσε να ’ρθει εκείνος στο μοναστήρι (Κουτλουμουσίου), όπου φιλοξενούνταν. Αλλά, ενώ τον περίμεναν όλη τη μέρα, τελικά δεν ήρθε. Οπότε, κατά τα μοναστηριακά ειωθότα, μετά το ηλιοβασίλεμα, κλείδωσαν την πόρτα του μοναστηριού, την οποία και άνοιξαν το πρωί με την ανατολή του ήλιου. Κι όταν, την επομένη το πρωί, ο πορτιέρης είδε τον παππού με το εγγόνι να κατεβαίνουν απ’ το κελί, του είπε:

-Τελικά, ο Γέροντας δεν ήρθε να ιδεί το παιδί…
-Ήρθε, αποκρίθηκε ο παππούς, τα μεσάνυχτα. Χτύπησε την πόρτα και είπε: Είμαι ο πατήρ Παΐσιος. Ήρθα να ιδώ το παιδί. Άνοιξα την πόρτα, μπήκε, σταύρωσε το παιδί, το ασπάστηκε στο κεφάλι και του πρόσφερε ένα μικρό ξύλινο εικονάκι, (που το παιδί, κατεβαίνοντας, κρατούσε στα χέρια του),κι αφού του είπε ότι θα γίνει καλά, έφυγε.

Ο παππούς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι ο Γέροντας είχε μπει στο μοναστήρι «κεκλεισμένων των θυρών». Ο πορτιέρης όμως του μοναστηριού και οι άλλοι, που ήξεραν ότι ήταν αδύνατο σε όλη τη διάρκεια της νύχτας να μπει κάποιος μέσα στο μοναστήρι έμειναν έκπληκτοι…

-Μου φαίνεται απίστευτο! Είπε ο συνομιλητής μου.

-Αυτό σημαίνει, του αποκρίθηκα, ότι η «ψηλάφιση» του Θωμά αποτελεί το αιώνιο σύμβολο της σύγκρουσης ανάμεσα στη λογική και τον κόσμο του μυστηρίου. Όταν, κατέληξα, κάποιος ακούει τέτοιες αφηγήσεις με τ’ αυτιά της λογικής το πιθανότερο είναι να του φαίνονται απίστευτες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο, γι’ αυτούς που τις ακούνε με τ’ αυτιά της πίστης. Κι όχι ασφαλώς της ευπιστίας. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Χριστός χρησιμοποιούσε συχνά στα λεγόμενά του την επωδό «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»! Όχι γιατί αποτεινόταν σε κουφούς, αλλά γιατί πολλοί απ’ τους ακροατές του δεν διέθεταν την ακοή της πίστης…

Και σκέφτεται κανείς στις περιπτώσεις αυτές την άβυσσο που χωρίζει τα τέκνα του θεού από τα τέκνα του σατανά. Εκ των οποίων τα δεύτερα συναγελάζονται συχνά «των θυρών κακλεισμένων» (Μπίλντεμπεργκ κλπ). Και το τι συζητούν και αποφασίζουν φαίνεται απ’ τα ολέθρια έργα τους.

Και το εξόχως λυπηρό, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι εμείς σαν τους μελλοθανάτους μονομάχους της ρωμαϊκής αρένας, χειροκροτούμε και ψηφίζουμε αυτούς τους κανίβαλους!…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

η αιμορροούσα πατρίδα!

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής: «Καί ανέστη παραχρήμα» | Pentapostagma

Στις γιορτές των αγίων γυναικών, όπως της αγίας Κυριακής (7 Ιουλίου), διαβάζεται, όταν δεν είναι Κυριακή, συνήθως η θαυμάσια περικοπή της αιμορροούσης (Μάρκου: 10, 24-34). Στην οποία με τρόπο επιγραμματικό μας δίνεται αναλογικά η ανατομία της παγκόσμιας αλλά και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Μια γυναίκα, μας λέει το Ευαγγέλιο, έπασχε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία. Και, όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στη βοήθεια των γιατρών. Κι όχι μόνο ενός ή δύο, αλλά πολλών. Οι οποίοι της πουλούσαν μεγάλες, αλλά φρούδες ελπίδες. Με σκοπό απλά και μόνο να την εκμεταλλεύονται. Με φυσικό αποτέλεσμα η γυναίκα, αφού έπαθε πολλά και ξόδεψε όλη της την περιουσία, όχι μόνο να μη βρει θεραπεία, αλλά να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Όπως, δυστυχώς συμβαίνει και με τη  δύσμοιρη πατρίδα μας.
Ή μήπως δεν βλέπετε στη συγχορδία των τσαρλατάνων γιατρών, που κουράριζαν την αιμορροούσα, όλη την αρμαθιά των πολιτικών «σωτήρων», που μας προέκυψαν τα τελευταία χρόνια από πολλές και διάφορες σχολές εξαπάτησης και παραπλάνησης του λαού; Όλους αυτούς τους «καθωσπρέπει» απατεώνες και προδότες, χαρβαρτιανούς και μη που υπόσχονται  παραδείσους, προκειμένου να μας γκρεμίσουν σε ολοένα και βαθύτερα βάραθρα κόλασης!…

. Με αποτέλεσμα να αποδοκιμάζονται κάθε φορά για τα πλήθη των πεπραγμένων τους δεινών και να αποστέλλονται απ’ το λαό στο σκότος το εξώτερον. Απ’ όπου όμως δίκην βρυκολάκων επανέρχονται κάθε τόσο δριμύτεροι, προσφέροντάς μας και πάλι χάντρες χρωματιστές κάλπικων υποσχέσεων, όπως οι δυτικοί κανίβαλοι στους ιθαγενείς της Αφρικής. Ζητώντας μας να τους εμπιστευτούμε για μια ακόμη, πολλοστή, φορά την ταλαιπωρημένη ζωή μας και την χιλιοπροδόμένη πατρίδα μας.

Και συμβαίνουν  αυτά, όχι μόνο γιατί ένα μέρος του λαού φαίνεται να έχει ξεχάσει  τα όσα υπέστη απ’ τους εθνικούς ολετήρες αλλά και γιατί, όπως από πολλούς πιστεύεται και τονίζεται, φαίνεται να έχουν μπάρμπα στην Κορώνη! Κάποιους, δηλαδή, που όχι μόνο με τα ΜΜΕ(=εξαπάτησης) αλλά και με τις αδιαφανείς ηλεκτρονικές μεθοδεύσεις φροντίζουν να τους θρονιάζουν στο σβέρκο μας. Προκειμένου οι πάτρωνες να παίρνουν ως αντιπαροχή τον πλούτη της πανέμορφης πατρίδας μας και την μυριάκριβη ελευθερία μας. Και το πόσο αυτό μπορεί να είναι πραγματικό και όχι συνωμοσιολογικό ενισχύεται εκ του γεγονότος ότι ακόμη και στις τόσο προηγμένες ΗΠΑ διατυπώθηκαν εύλογες αμφισβητήσεις για τα εκλογικά τους αποτελέσματα.

Το δε πάντων χείριστο είναι πως κι  αν παρουσιαστεί και κάποιος που έχει φιλότιμο και θέληση να προσφέρει στην πατρίδα, να περιβάλλεται, με την αχλή αμφισβήτησης και κατασυκοφάντησης. Σε τρόπον ώστε να δολοφονείται ηθικά και πολιτικά…Με αποτέλεσμα ο λαός μας να βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη προδοτών και απατεώνων. Και ν’ αμφιβάλλει  για τους έντιμους, που θα μπορούσαν να δώσουν ζωή κι ενδιαφέρον στο κατά τα προηγούμενα χρόνια  «νεκροταφείο» της Βουλής. Έτσι που να μην πλήξουμε και εκραγούμε από ανία, βλέποντας και ακούγοντας διαρκώς τις ίδιες και τις ίδιες φάλτσες  φωνές και φάτσες κάποιων ηλιθίων!

 Και το τραγικό και κωμικό της όλης υπόθεσης είναι το παμπόνηρο δίλημμα που προβάλλεται από τον Κούλη και άλλους: Η Ψήφος στα μικρά κόμματα είναι χαμένη! Και τα παπαγαλάκια το σερβίρουν καταλλήλως: Τους προηγούμενους τους ξέρουμε, λένε! Πώς όμως να ξέρουμε, αν οι φρέσκοι δεν θ’ αποδειχτούν χειρότεροι; Δεν είδατε τι πάθαμε από κάποιους άλλους!  Αλλά το ν’ απορρίπτουμε τους έντιμους και να στηρίζουμε όσους αποδεδειγμένα εγκληματούν πολλαπλά   σε βάρος μας είναι τραγικά παράλογο!  

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο Ευαγγέλιο:
Η αιμορροούσα, που είχε εξαντληθεί σωματικά και οικονομικά απ’ τους κομπογιαννίτες γιατρούς, κατάλαβε ότι η μοναδική σωτηρία της ήταν ο Χριστός. Απ’ τον οποίο πίστευε ότι θα εύρισκε τη θεραπεία της, αγγίζοντας έστω και το άκρο του ενδύματός του. Πράγμα που-σύμφωνα με την πίστη της- τελικά έγινε.

Αναλογικά κι εμείς οφείλουμε να δεχτούμε ότι έχουν δίκιο όσοι πεισματικά επιμένουν στο ΟΧΙ απέναντι στο καθεστώς διαιώνισης τη απάτης και προδοσίας. Κι ας κάνουν  ο, τι θέλουν οι πολιτικοί εφιάλτες και οι καλπονοθευτές πάτρωνές τους. Γιατί είναι, όπως λέει κι οποιητής «τιμή σ’αυτούς, που στη ζωή τους όρισαν να φυλάνε Θερμοπύλες… Κι ακόμη  πιότερη τιμή τους πρέπει, όταν γνωρίζουν πως ο εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε»!  Γιατί πίσω απ΄ τον Εφιάλτη υπάρχει ο Θεμιστοκλής και ο Ευρυβιάδης. Και σ’ ένα μακρινότερο μέλλον ο Αλλέξανδρος. Που πήγε μέχρι τις Ινδίες την Ελλάδα, που τώρα με περισσή αδιαντροπια  και ευτέλεια προδίδουν ο Αλέξης με τον Κούλη και η υπόλοιπη συνομοταξία των προδοτών!

Κι αυτό συμβαίνει γιατί η Ελλάδα διαθέτει πνευματικό και ηθικό πλούτο ανεξάντλητο: Στην αρχαιότητα είχε τους σοφούς , στο Βυζάντιο τους αγίους, το ’21 και το ’40 τους ήρωες! Που πάλεψαν κι όταν ακόμη οι άλλοι τους έλεγαν τρελούς. Γιατί ήλπιζαν στα ανέλπιστα και πίστευαν στα απίστευτα, Όπως διδάσκει η ιστορία μας, η πίστη μας και ο πολιτισμός μας!

Και μπαίνει το οδυνηρό ερώτημα: Πού ξέρουμε, αν ανάμεσα σ’ αυτούς , για τους οποίους  οι πολιτικοί και μιντιακοί απατεώνες  μας λένε   ότι η ψήφος μας θα πάει χαμένη, δεν υπάρχουν κάποιοι που θα μπορέσουν να μας βγάλουν απ’ το κρεματόριο στο οποίο οι εφιάλτες  και οι πάτρωνές τους μας κρατούν εσαεί εγκάθειρκτους! Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο φροντίζουν να τους λασπώνουν και να τους βάζουν στο περιθώριο ή και τους βγάζουν από τη μέση!

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

το έσοπτρο του Παύλου…

Αποτέλεσμα εικόνας για Η μεταστροφή του Παύλου

Ο Οδυσσέας στη ραψωδία «Λ» της Οδύσσειας κατεβαίνει στον Άδη. Όπου σφάζει κάποια πρόβατα, συγκεντρώνοντας το αίμα τους σ’ ένα λάκκο. Οι ψυχές των νεκρών συνωθούνται γύρω από το λάκκο, για να γευτούν το αίμα και να επικοινωνήσουν έτσι με τη ζωή. Αλλά ο Οδυσσέας τις διώχνει με το ξίφος του. Γιατί αυτό που πρωταρχικά τον ενδιαφέρει είναι να γευτεί το αίμα ο μάντης Τειρεσίας, για να του πει πώς θα γυρίσει στην Ιθάκη…..

Η σκηνή του Οδυσσέα στον Άδη είναι ολόιδια μ’ εκείνη του παπά που στην προσκομιδή θύει τον Αμνό του Θεού. Ο Οδυσσέας, που με το ξίφος εμποδίζει τις ψυχές να πιουν αίμα κάνει ο, τι και ο παπάς, που, κρατώντας τη λόγχη της προσκομιδής, εμποδίζει αυτούς, που δεν μνημονεύει να πάρουν μέρος στο τραπέζι της θείας κοινωνίας.

Όταν όμως μιλάς για πράγματα πέρα απ’ τον κοινό νου, κινδυνεύεις να πάθεις ο, τι και ο δραπέτης από το “σπήλαιο” του Πλάτωνα. Να φαίνεσαι, δηλαδή, όχι μόνο ότι λες ακατανόητα πράγματα, αλλά και παρακινδυνευμένα. Έτσι, που να θεωρηθείς απ’ τους πάσης φύσεως Προκρούστες αιρετικός ή ύποπτοςς. Πράγμα που σε άλλες εποχές μπορούσε να σήμαινε ακόμη και θάνατο επί της πυράς.

Ασφαλώς αυτό το ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον οι ποιητές και οι προφήτες. Ξέρουν πόσο επικίνδυνο είναι να δίνεις “τα άγια τοις κυσί” και να αφήνεις τα μαργαριτάρια «έμπροσθεν των χοίρων». Γιατί όχι μόνο τα “άγια” και τα “μαργαριτάρια” θα ποδοπατήσουν, αλλά και τους φορείς τους θα κατασπαράξουν.

Ξέρουν! Γι’ αυτό και οι ποιητές ντύνουν τις εμπνεύσεις τους με τους μύθους και οι προφήτες μιλούν με παραβολές και με σύμβολα. Αλλά παρόλο, που προσέχουν, πόσοι ποιητές και πόσοι προφήτες δεν διώχτηκαν και δεν οδηγήθηκαν ακόμη και μέχρι το μαρτυρικό θάνατο!…

Και βέβαια περισσότερο απ’ τους ποιητές και τους προφήτες γνωρίζει ο Θεός πως οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να δεχτούν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και μας μιλάει με τη γλώσσα των συμβόλων. Η οποία, όπως μας λέει ο Ηράκλειτος, “ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει”…

Οι ποιητές, λοιπόν, και οι προφήτες, θα μπορούσαμε να πούμε ότι περπατούν στ’ αχνάρια Θεού. Και δεν θα ήταν καθόλου λάθος να ισχυριστούμε ότι οι αληθινοί ποιητές είναι και προφήτες και οι αληθινοί προφήτες είναι και ποιητές. Ο Δαυϊδ, για παράδειγμα, είναι ποιητής και προφήτης. Και το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους προφήτες της Π. Διαθήκης. Όπως εξάλλου και για τους μεγάλους ποιητές της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά και κάποιους μεταγενέστερους.

Και προκύπτει μια θεμελιακή απορία: Από πού έρχεται η έμπνευση του ποιητή; Και πώς ο προφήτης προβλέπει και προλέγει- ή μάλλον πιο σωστά βλέπει σαν παρόντα- τα παρελθόντα και τα μέλλοντα; Όπως συμβαίνει συχνά και σε μας τους κοινούς θνητούς με τα όνειρα. Που μας προλέγουν αυτά, που θα συμβούν όχι μόνο την επόμενη μέρα, αλλά και μέχρι την αιωνιότητα.

Όπως το όνειρο, που είπε στο μελλοθάνατο Σωκράτη πως “ύστερα από τρεις μέρες θα έφτανε στην εύφορη Φθία”…

Την απάντηση, νομίζω, στα ερωτήματα αυτά μας τη δίνει ο απόστολος Παύλος: Ο άνθρωπος μας λέει ο Παύλος διαθέτει ένα έσοπτρο (=εσωτερικό καθρέφτη). Που στο χώρο της θρησκείας είναι ο καθρέφτης της αιωνιότητας. Όπου οι προφήτες συναντούν το Θεό και συνομιλούν μαζί του. Όπου βρίσκεται γραμμένη η ιστορία του κόσμου από καταβολής μέχρι τη συντέλεια. Όπου ο Μωυσής είδε τη Γένεση του κόσμου και ο Ιωάννης διάβασε την «Αποκάλυψη» του μέλλοντος. Και βέβαια ο Παύλος έζησε “αυτά που ποτέ μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και ανθρώπινη καρδιά δεν στοχάστηκε”.

Μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη οι καλλιτέχνες βλέπουν τα αριστουργήματά τους και οι ποιητές συναντούν τη μούσα τους. Και μέσα σ’ αυτό το έσοπτρο βλέπουμε κι εμείς οι κοινοί θντοί κάποια όνειρα, που μας ξαφνιάζουν με τις απροσδόκητες αποκαλύψεις τους. Πηγαίνοντάς μας πιο πέρα απ’ την πεζότητά και σεργιανώντας μας, όπως η Βεατρίκη το Δάντη, ακόμη και σε κάποιες γωνιές του παραδείσου ή και της κόλασης…

Δεν θα απείχε κανείς απ’ την πραγματικότητα, αν έλεγε πως το έσοπτρο του Παύλου είναι το ασυνείδητο της ψυχολογίας του βάθους. Κι ούτε πάλι θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως αυτό το ασυνείδητο βάθος της ψυχολογίας, είναι και ο Άδης της Οδύσσειας. Στον οποίο ο… Όμηρος έστειλε και τον Οδυσσέα, για να μάθει απ’ τον Τειρεσία τα μελλούμενα.

Κι ακόμη πιο πέρα ότι σ’ αυτό το βάθος όλοι μας έχουμε έναν Τειρεσία. Που, όχι μόνο στον ύπνο μας, αλλά και ξυπνητοί μπορούμε να τον ρωτήσουμε για τα μελλούμενα και για τα περασμένα. Αρκεί να κατορθώσουμε να καταδυθούμε σ’ αυτό. Έτσι ώστε να τα βλέπουμε όλα διάφανα μέσα στο χρόνο και το χώρο. Όπως οι σύγχρονοι μας άγιοι Παΐσιος και Πορφύριος….

Για μας όμως τους κοινούς θνητούς, που δεν είμαστε ποιητές και ιδιαίτερα οι θρησκευόμενοι, που δεν είμαστε σαν τον Παΐσιο και τον Πορφύριο, πέρα απ’ τα όνειρα, υπάρχει ο δρόμος των μυστηρίων. Με τα οποία ολοένα και περισσότερο λαμπικάρεται το έσοπτρο της ψυχής μας: Όπως, για παράδειγμα, αν, πέραν των άλλων, εξομολογούμαστε και κοινωνούμε τακτικά το σώμα και τοαίμα του Χριστού.

Έτσι ώστε ν’ αποκαλύπτεται μπροστά μας ολοένα και καθαρότερα ο δρόμος, που θα μας οδηγήσει στη δική μας Ιθάκη, την αιωνιότητα…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com