κοτόπουλα και περιστέρια…

Βρισκόμαστε στις παρυφές της πόλης.

-Αυτές οι πολυκατοικίες, λέει κάποιος, μοιάζουν με περιστερώνες.

-Λάθος, αντιτείνει κάποιος. Mοιάζουν με ορνιθοτροφεία. Γιατί τα περιστέρια κάνουν ελεύθερη ζωή. Ενώ οι άνθρωποι είναι σαν τα βιομηχανικά κοτόπουλα. Σε σημείο ώστε κάποιοι να μην ξέρουν ούτε από πού γίνεται το ψωμί, που τρώνε.

-Μήπως θυμάστε, είπε ένας τρίτος, εκείνο το θαυμάσιο ποίημα του αξέχαστου σε μας τους παλιότερους Κώστα Κρυστάλλη, το αφιερωμένο στην ξενιτειά, που έλεγε: «Θα πάρω έναν ανήφορο να βγω σε κορφοβούνι. Να βρω κλαράκι φουντωτό και ριζιμιό λιθάρι να βρω και μια κρυόβρυση να ξαπλωθώ στον ίσκιο»;

-Όλο και κάτι θυμόμαστε, είπαν κάποιοι.

-Ε, λοιπόν, να το ξεχάσετε. Γιατί ένα τέτοιο ανέβασμα αποσκοπούσε στο ν’ απολαύσει κάποιος μια όσο γίνεται καθαρότερη ατμόσφαιρα κι αντίστοιχα πεντακάθαρο νεράκι. Που σήμερα πάνε να εξαφανιστούν. Γιατί οι νατοϊκοί «σύμμαχοί» μας με τους καθημερινούς αεροψεκασμούς, αποταμιεύουν άφθονα δηλητήρια ακόμη και στα κορφοβούνια. Επειδή σκοπός τους, λένε, είναι να ελαττώσουν δραματικά τον πληθυσμό, ολάκερης της γης. Έτσι ώστε να κυριαρχήσουν οι περιούσιοι λαοί. Όσο κι αν κάποιοι τηλεοπτικοί μπούφοι και όρνιθες πολυτελείας αγωνίζονται να μας πείσουν ότι όλα αυτά τα περίεργα είναι φαντασιοπληξίες και συνωμοσιολογίες. Ανεξαρτήτως όμως του τι μας σερβίρουν τα μίσθαρνα όργανα του νεοταξικού μπλοκ το  αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους ειδικούς επί του προκειμένου επιστήμονες, είναι ότι το νερό κι ο αέρας ακόμη και στα κορφοβούνια έχουν επιφορτιστεί με βαρύτατη μόλυνση.

Μόνο το νερό κι ο αέρας, είπε ένας τέταρτος, έχουν μολυνθεί; Μήπως δεν μοσχοβολούσαν κάποτε τα φρούτα, που τώρα είναι άοσμα και άγευστα; Ή μήπως δεν μοσχομύριζε ολάκερη η γειτονιά απ’ το φρεσκοψημένο ψωμί, που τώρα δεν ξέρεις «από πού κρατάει η σκούφια του». Ή οι ντομάτες δεν ήταν πεντανόστιμες; Που τις τρώγαμε, κολατσιό, μεσημέρι, βράδυ κι ήμασταν μια χαρά! Ενώ τώρα αγοράζεις ντομάτες, που είναι κατακόκινες απέξω, κι από μέσα είναι σαν τα ποταμίσια λιθάρια!

-Ναι, αλλά ξεχνάς, είπε ένας άλλος, και τη μεγάλη φτώχεια, που είχαμε «τω καιρώ εκείνω».  Και πρώτα-πρώτα την ξυπολησιά. Που περπατούσαμε ξυπόλητοι το χειμώνα πάνω στον πάγο και το καλοκαίρι πάνω στο καυτό χώμα και τις ανυπόφορες κολτσίδες. Κι όταν κάποια φορά ο πατέρας μας έφκιασε-θυμάμαι- γουρουνοτσάρουχα, για να πάμε στο σχολείο τ’ άλλα παιδιά μας κορόιδευαν. Ή  όταν του ζητούσα κανένα φράγκο ν’ αγοράσω οτιδήποτε έπαιρνα τη στερεότυπη απάντηση: «Από πού παιδί μ’»; Κι όταν στην εβδόμη γυμνασίου αξιώθηκα να φορέσω μακρύ παντελόνι και καμάρωνα, προτού περάσει μήνας, τρύπησε γιατί ήταν σάπιο. Κι αναγκάστηκα να το φοράω μπαλωμένο, παρότι  ένιωθα όλη τη ντροπή του κόσμου.

-Εγώ δεν ξέρω τι λέτε, είπε ο ρομαντικός της παρέας. Νοσταλγώ αυτή την εποχή, παρόλη της τη φτώχεια. Και θυμάμαι με νοσταλγία όλο τον κύκλο των ετήσιων εργασιών. Με τα οργώματα, τις σπορές, τα βοτανίσματα.  Κι αργότερα το θερισμό και τ’ αλωνίσματα. Κι ύστερα τη βουκολική ζωή, με τα γιδοπρόβατα, τους τσοπάνους και τις τσοπανοπούλες, που σφύριζαν και τραγουδούσαν πανέμορφα. Σε αντίθεση με κάποιους σημερινές, φίρμες του τραγουδιού, που άλλοι νιαουρίζουν, άλλοι ουρλιάζουν, άλλοι γρυλίζουν κι από κάτω κάποιες χιλιάδες, μάλλον από μιμιτισμό, τους χειροκροτούν. Ενώ τότε πηγαίναμε στα ωραία μας πανηγύρια, όπου καλλίφωνοι τραγουδιστές έλεγαν  τα δημοτικά μας τραγούδια που χαιρόσουνα να τ’ ακούς. Ή στους γάμους και τα κουρμπάνια, που οι άνθρωποι δεν άκουγαν παθητικά, όπως σήμερα, τα ανιαρώς επαναλαμβανόμενα  χαζοτράγουδα, αλλά τραγουδούσαν μόνοι τους. Καθώς ανάμεσά τους ξεχώριζαν κάποιες πανέμορφες φωνές, που ήταν απολαυστικές.

Κι όλη αυτή την ομορφιά, είπε κάποιος άλλος, που διατηρήθηκε περίπου η ίδια απ’ την εποχή του Ομήρου και του Ησιόδου, ήρθε να μας την ανατρέψει ο μηχανικός πολιτισμός. Με τα τρακτέρ, τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές και τόσα άλλα, που αντικατέστησαν τ’ ανθρώπινα χέρια και μας αιχμαλώτισαν σε μύριους λαβυρίνθους που τελικά δεν ξέρουμε πού θα μας βγάλουν. Κι όλα αυτά τα πολυδαίδαλα συνοδεύονται απ’ τη μεγάλη ποικιλία των οπτιακουστικών μέσων, μέσα απ’ τα οποία μας σερβίρουν τη μοντέρνα πολύμορφη διαβρωτική και υπονομευτική του πολιτισμού μας υποκουλτούρα.

Ε, λοιπόν, είπε ο ενημερωμένος της παρέας, σε όσους παραμένουν νοσταλγοί της βουκολικής εποχής έχω να τους κάνω μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: Μεταξύ 6 Αυγούστου και 10 Σεπτεμβρίου στη Στεμνίτσα της Αρκαδίας και μεταξύ 18 (εγκαίνια)και 24 Αυγούστου στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας γίνεται έκθεση ζωγραφικών πινάκων (φωτο) του Νώντα Ρεντζή. Ο οποίος ξαναζωντανεύει μπροστά μας ασχολίες, επαγγελματικές και καθημερινές και τρόπους ζωής μιας εποχής, που πέρασε ανεπιστρεπτί. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ζωγραφική τέχνη του Νώντα Ρεντζή δεν βγήκε μέσα από κάποια σκορβουτούχα κονσερβοκούτια ακαδημαϊκών προδιαγραφών. Αλλά…σαν εκείνο το περιστέρι της Κιβωτού του Νώε πέταξε λεύτερο, ψηλά και μακριά για να φέρει σε μας τους εγκάθειρκτους στα «τείχη» του Καβάφη και  μαστουρωμένους απ’ την πολιτισμική αιθαλομίχλη ένα κλαδί ελιάς, μήνυμα ζωής και ελευθερίας.

Η ελαχιστότητά μου- πρόσθεσε- δεν είμαι κριτικός της τέχνης, Και μάλιστα, για να είμαι ειλικρινής,  αισθάνομαι αποστροφή για κάποιους, που μιλούν για τα καλλιτεχνικά ή πνευματικά δημιουργήματα από θέσεως περιωπής. Όπως κάποιοι προφέσσορες, για παράδειγμα, που αποφαίνονται υποτιμητικά για το ποιητικό έργο του Ρήγα ή του Σολομού. Τη στιγμή, που το ειδικό βάρος ακόμη κι ενός  στίχου των ποιητών αυτών έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όλες  τις δικές τους  πολύτομες νεκρές φλυαρίες. Αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς την τεράστια απήχηση, που είχε στους υπόδουλους αλλά και διαχρονικά εκείνο το «Καλύτερα νιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και  φυλακή» του Ρήγα

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Η ρητορική του μίσους

Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν μέσα στην πανίδα των τεράτων του ίντερνετ. Όπως τα συνάντησα ευθύς εξαρχής κατά την περιπετειώδη  περιήγησή μου στο χώρο αυτό. Δεδομένου ότι με το «καλημέρα», αφότου είδαν τον τρόπο γραφής μο.υ κάποιοι κρετίνοι κυριολεκτικά  λύσσαξαν: «Εκμεταλλεύεσαι, μου έλεγαν, το γεγονός ότι είσαι παπάς, προκειμένου να προπαγανδίζεις την αριστερή ιδεολογία». Μάταια προσπαθούσα να τους πείσω ότι δεν λέω τίποτε διαφορετικό απ’ αυτά που λέει σχετικά το Ευαγγέλιο και όλοι οι πριν και μετά από αυτό ομόγνωμοι. Τους οποίους  οι επικριτές μου ή δεν γνωρίζουν ή απορρίπτουν μετά βδελυγμίας.

Κάποιος φίλος, που παρακολουθούσε τους διαξιφισμούς μου  με τους άσπονδους αμφισβητίες μου με προειδοποίησε ότι θα μου έκλειναν το μπλοκ, που τότε είχα στο Google. Και φιλοτιμήθηκε να μου ανοίξει άλλο με το ίδιο όνομα (ΥΠΕΡΒΑΣΗ) στο  Wordpress, μεταφέροντας εκεί όλα τα κείμενά μου, από το Google. Πράγματι δε τον Ιούλιο του 2010 το Google  κατάργησε το μπλοκ μου.

Το 2013 η Μητρόπολη Αιτ/νίας  διέταξε όλους τους κληρικούς της να μην μου επιτρέπουν του λοιπού το κήρυγμα, που έκανα σε διαφόρους ναούς, με την πρόφαση ότι «κινούμαι στα όρια της αιρέσεως». Σε αλλεπάλληλα κείμενα που ζητούσα να μου προσδιορίσουν το είδος της αιρέσεως, ποτέ δεν απάντησαν. Προφανώς  επειδή δεν υπήρχε καμιά αίρεση. Δεδομένου ότι οι λόγοι δεν ήταν θρησκευτικοί και προπαντός δογματικοί αλλά, όπως φαίνεται, πέρα για πέρα πολιτικοί.

Και από πού προκύπτει αυτό; Από το γεγονός ότι για όσο χρονικό διάστημα την εξουσία ασκούσε το ΠΑΣΟΚ και βέβαια μιλούσα και έγραφα εναντίον της μνημονιακής του πολιτικής, όλοι μου έδιναν συγχαρητήρια. Και όλες οι δεξιές τοπικές εφημερίδες και πολλά δεξιά σάιτ πανελλήνιας εμβέλειας αναδημοσίευαν τα κείμενά μου. Μετά όμως την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, όλοι τους έπαυσαν την αναδημοσίευση των κειμένων μου, κατόπιν άνωθεν, όπως κάποιοι μου εκμυστηρεύτηκαν, εντολής. Και, όπως όλα δείχνουν, κινήθηκε και η Μητρόπολη στα ίδια πλαίσια, προφανώς «τοις κείνων ρήμασι πειθομένη». Δεδομένου ότι, όπως μου έλεγαν κάποιοι παπάδες, ο Μητροπολίτης και οι αυλικοί του ενοχλούνταν ιδιαίτερα, επειδή έκανα αναφορές στη μισελληνική, τωρινή και αλλοτινή, πολιτική της Γερμανίας.

Μετά την απαγόρευση απ’ τη Μητρόπολη, τα πάνω από εκατό, κηρύγματα, που είχα μέχρι τότε μαγνητοφωνημένα τα ανάρτησα ως βίντεο στο You Tube. Απ’ όπου στα μέσα  Οκτωβρίου του 2016 εξαφάνισαν το κανάλι μου και τις οποιεσδήποτε αναρτήσεις μου. Και συνέβη, όταν αυτές τις μέρες ανάρτησα κάποια δικά μου βίντεο στο Dailymotion, ν’ αρχίσουν περίεργα προβλήματα με το You Tube. Με αποτέλεσμα την Παρασκευή (28/7/17) να μου επιβάλουν ολοκληρωτικό αποκλεισμό. Σε τρόπον ώστε να μην έχω τη δυνατότητα πρόσβασης  σε οποιοδήποτε βίντεο του You Tube.

Ο λόγος; Είναι ευνόητο πως, αν οι κρετίνοι της  δεσποτοκρατίας  μπορούν να επιβάλλουν ομερτά, πολύ περισσότερο αυτό μπορούν να το κάνουν οι κρετίνοι των  πανίσχυρων Google και  You Tube. Σε καταργούν, γιατί δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν. Και φυσικά δεν δίνουν την οποιαδήποτε εξήγηση. Παρόλα αυτά όμως, όπως προκύπτει από ανάλογες περιπτώσεις οι ηλεκτρονικές αυτές μαφίες επιβάλλουν το νόμο της ομερτά σε όσους τα λεγόμενά  ή τα γραφόμενα τους τα χαρακτηρίζειόπως λένε, η  «ρητορική του μίσους». Και αναμφίβολα έχουν απόλυτο δίκιο. Δεδομένου ότι  αυτοί προωθούν τη ρητορική της «αγάπης». Η οποία έγκειται  στη ρητορική των βομβών και των πολλών άλλων εφευρημάτων φρίκης και ολέθρου ολέθρου (απόδειξη η φωτογραφία). Με τα οποία οι αυτοί οι δημοκράτες, οι δικαιοκρίτες και ειρηνοποιοί αντιμετώπισαν τους τρομοκράτες της Σερβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και διαχρονικά της μαρτυρικής Παλαιστίνης και πολλών άλλων χωρών. Όπου απάλλαξαν τους λαούς τους απ’ τους αιμοσταγείς δικτάτορες. Εκ των οποίων άλλους δολοφόνησαν, άλλους κρέμασαν και άλλους κράτησαν στις φυλακές, μέχρι να τους πεθάνουν. Για να τους αθωώνουν μετά θάνατον, ώστε να λάμψει έτσι στο στερέωμα της φρίκης το άστρο της «αδέκαστης’ δικαιοκρισίας τους.

Και ασφαλώς  σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες ιδιαίτερα εμείς οι έλληνες, ώστε να ξεχνούμε τις μεγάλες τους ευεργεσίες απέναντι στον πατρίδα μας και τον ευρύτερο ελληνισμό. Και ιδιαίτερα για την  επιτηδειότητα με την οποία φιλοτέχνησαν την απέναντί μας   μνημονιακή πολιτική, με την οποία μας οδηγούν στον Καιάδα της οικονομικής εξαθλίωσης. Προκειμένου να απαλλάξουν τη χώρα μας απ’ το άχθος της  παρουσίας μας, εποικίζοντάς την με άλλους της δικής τους επιλογής. Και παράλληλα ν’  απαλλάξουν την ανθρωπότητα απ’ τον πολιτισμό μας, που έχει διαχρονικά «μολύνει» όλους τους  λαούς. Και ιδιαίτερα τους δικούς τους περιούσιους και φυλετικά ασύγκριτα ανώτερους …

Κι ύστερα λένε ότι τους έφταιγε ο Κάστρο και τώρα ο Κιμ, που επιτρέπει μόνο μία εφημερίδα. Όταν χτίζουν τον φρικτότερο μεσαίωνα ολοκληρωτισμού σε βάρος του ανθρώπινου γένους. Όπου θα δολοφονούν τους ανθρώπους σαν τις μύγες με θανατηφόρες τροφές, φάρμακα, πολέμους και παντοειδή μόλυνση του περιβάλλοντος.  Δεδομένου ότι δεν θα υπάρχει καμιά δυνατότητα αντίστασης. Αφού όλα τα ΜΜΕ θα είναι η φωνή του κυρίου τους. Όπως σε μεγάλο βαθμό και τώρα συμβαίνει. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει για πόσους αιώνες θα βιώσει η ανθρωπότητα τον σκληρότερο και πλέον απάνθρωπο μεσαίωνα της ιστορίας της. Όπου το ίντερνετ, που στις μέρες μας θεωρείται χώρος ελευθερίας και όλα τα περί ηλεκτρονικής δήθεν διακυβέρνησης συμπαρομαρτούντα, θα γίνουν ο χειρότερος βρόχος, ο οποίος θα πνίξει κάθε ίχνος ανθρώπινης ελευθερίας σε παγκόσμια κλίμακα…

αδικοκρατία…

Ζούμε σε εποχές έσχατου εκπεσμού και εξευτελισμού του ανθρωπίνου γένους.

Όλα τα ιερά και τα όσια εκχυδαΐζονται και χλευάζονται. Κι όλες οι αθλιότητες και οι αισχρότητες  εξωραΐζονται και επιβάλλονται. Ενώ ο λαός  υποφέρει του επιβάλλουν στο όνομα της ληστρικής νομιμότητας να εργάζεται και τις Κυριακές, προκειμένου να λύσει τα προβλήματα επιβίωσής του. Εκλιπαρεί τη σωτηρία του από εθνοπατέρες, που πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και παρελάσεις ασωτίας. Του επιβάλλουν αντιρατσιστικό νόμο, για να μπορούν οι αρχιρατσιστές να τον εξοντώνουν ξεδιάντροπα , χωρίς αυτός να μπορεί να φτύνει την αδιαντροπιά τους κατάμουτρα.

Σε κάποια επιτροπή της Βουλής ένας απ’ τους διαπρεπείς δολιοφθορείς του Συντάγματος ωρύεται ότι κάποιοι έχουν ποδοπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου. Του δικαίου, δηλαδή, που αυτός και η συντεχνία του μετέβαλαν σε κλοτσοσκούφι. Καθώς περιέβαλαν με το κύρος της συνταγματικής ασυλίας κάθε μορφή ληστρικής κακουργίας. Και όχι μόνο το Σύνταγμα αλλά και τη νομιμότητα γενικότερα στη συντριπτική της πλειονότητα φρόντισαν να την καταστήσουν όσο περισσότερο γινόταν άδικη σε βάρος του λαού. Σε σημείο ώστε αυτούς, που μας μάντρωσαν στα κρεματόρια των μνημονίων, παραποιώντας τα στατιστικά στοιχεία, όχι μόνο να μη μπορούμε να τους δικάσουμε, αλλά κι αν τους παραπέμψουμε στα δικαστήρια, να πληρώνουμε και  τα δικαστικά τους έξοδα. Αλλά και κάποιοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής τοκογλυφίας, που διαχειρίζονται το ταμείο ξεπουλήματος της εθνικής μας περιουσίας, απαιτούν να έχουν το προνόμιο της ασυλίας για τα οποιαδήποτε κακουργήματά τους. Και ασφαλώς παρόμοια προνόμια έχουν και οι τραπεζικοί λήσταρχοι, που προσφέρουν τον ιδρώτα του λαού στα κόμματα της λαμογιάς και στα ΜΜΜΕ (=μέσα μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλων) … Και όλο αυτό εξωφρενικό όργιο της, κατά τον Σόλωνα,  δυσνομίας, το βαφτίζουν οι αφιλότιμοι κράτος δικαίου.

Κι ας πάρουμε επί του προκειμένου ένα τυχαίο παράδειγμα:  Σε επαρχιακή πόλη, γίνονται πλειστηριασμοί σπιτιών και περιουσιακών στοιχείων φτωχών βιοπαλαιστών. Πάντα στο όνομα των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», που παρόμοια με το δημόσιο χρέος σε βάρος του λαού μεθοδεύτηκαν. Πολλοί συγκεντρώνονται, για να προβάλουν αντίσταση στη διαδικασία. Αλλά καταφθάνουν  αστυνομικοί, που με την πανοπλία τους περιφρουρούν την ιέρεια της ιεροτελεστίας του πλειστηριασμού συμβολαιογράφο. Να μιλήσουμε για το νόμο της ζούγκλας; Αδικούμε τα ζώα! Δεδομένου ότι η θηριωδία τους εκδηλώνεται, όταν θέλουν να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Ενώ, οι τοκογλύφοι του ναζισμού και του σιωνισμού και οι τραπεζίτες ακόμη κι αν ρουφήξουν το αίμα όλης της ανθρωπότητας δεν θα κορέσουν το μεθύσι τους.

Αλλά η πλέον οδυνηρή έκπληξη δεν ήταν οι προστάτες του πολίτη αστυνομικοί, που στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν ως προστάτες του τοκογλύφου αλήτη και του τραπεζίτη, ούτε η εμμονή της εκπροσώπου της νομιμότητας στο «θεάρεστο» έργο της, αλλά η απρόσμενη παρουσία ενός κληρικού στον ίδιο χώρο, με τους Ηρακλείς της τοκογλυφικής νομιμότητας. Γεγονός ιδιαίτερα σκανδαλώδες για τη συνείδηση του διαμαρτυρόμενου λαού, που αποδοκιμάστηκε ανάλογα. Και μπαίνει το ερώτημα: Βρέθηκε ο κληρικός στην αίθουσα  του πλειστηριασμού από δική του πρωτοβουλία ή είχε άνωθεν εντολή; Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι είχε εντολή απ’ τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών,  να κλειδώσει τα δικαστήρια μετά την λήξη του πλειστηριασμού, δεδομένου ότι είναι υπάλληλος των δικαστηρίων. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ’ το να βρίσκεται στην αίθουσα των πλειστηριασμών. Γιατί ο κληρικός σε κάθε περίπτωση δεν παύει να είναι κληρικός και ποτέ δε μπορεί να συμφύρεται με το καθεστώς της κραυγαλέα άδικης επί του προκειμένου νομιμότητας. Γιατί στην περίπτωση αυτή η προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή θα πρέπει να εκπονήσει διατριβή σχετική με τη θεολογία των τοκογλυφικών πλειστηριασμών. Μια  και αυτές τις μέρες δίνει και παίρνει η θεολογία του πολυθρύλητου κάστανου…

Αλλά μια και περάσαμε απ’ την κρατική αδικοκρατία στην ομογάλακτη αδελφή της δεσποτοκρατία ας εγκύψουμε με για λίγο και στη θεολογία του κάστανου. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού έγινε αιτία να χλευαστεί το όνομα μιας απ’ τις μεγαλύτερες διαχρονικά πνευματικές προσωπικότητες της Εκκλησίας μας. Παρότι ο άγιος Παΐσιος βρίσκεται πολύ ψηλά, για να τον φτάσει το σάλιο των οποιωνδήποτε κρετίνων χλευαστών του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παραμένει η σχετική με την περί κάστανου θεολογία απορία. Η οποία, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, φαίνεται να είναι αποκύημα  της προκρούστειας λογικής του ανελεύθερου και τυπολατρικού δεσποτικού θρησκευτικού περιβάλλοντος. Το οποίο συρρικνώνει την εμβέλεια της πίστης σε κάποια «θαυματουργά» αντικείμενα, ενώ παράλληλα εμποδίζει να ιδούμε τον απέραντο ωκεανό του θαύματος,  μέσα στον οποίο κυριολεκτικά  κολυμπάμε.  Είναι δε αξιοσημείωτο ότι, για να δικαιολογηθεί η ουρανομήκης αυτή γκάφα επιστρατεύτηκε συν τοις άλλοις  και το ευαγγελικό περιστατικό της γυναίκας, που θεραπεύτηκε απ’ την αιμορραγία. Όπου είναι χαρακτηριστικό πως ο  Χριστός, δεν είπε στη γυναίκα «το κράσπεδο του ιματίου μου σε θεράπευσε» αλλά «η πίστη σου σέσωκέ σε». Που  σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση απαραίτητη προϋπόθεση της θαυματουργίας είναι η πίστη.

Βέβαια κάποιοι μπορεί να πουν στην ελαχιστότητά μου ότι  εμένα δεν μου πέφτει λόγος επί του προκειμένου. Δεδομένου ότι ο Μητροπολίτης Αιτ/νίας με έχει κηρύξει προ τετραετίας περίπου αιρετικό. Αλλά μου μένει η απορία: Γιατί. ενώ μου απαγόρευσε το κήρυγμα, οι διαπρεπείς  ιεροεξεταστές του δεν καταδέχτηκαν να προσδιορίσουν το δόγμα της δεσποτικής ορθοδοξίας που προσέβαλα; Για να ενδυθώ, επιτέλους, στολή μετανοίας και ανυπόδητος εν καιρώ βαρυχειμωνιάς να ζητήσω συγνώμη, όπως ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Ερρίκος ο 4ος ζήτησε στην Κανόσσα απ’ τον πάπα Ιλδεβράνδη!…

δεσποτικός τεντιμποϊσμός;

Κάποιοι ασκητές, προκειμένου να δοκιμάσουν τον Άγιο Αγάθωνα, τον κατηγόρησαν για πολλά και διάφορα αμαρτήματα κι εκείνος δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τις κατηγορίες τους. Διαμαρτυρήθηκε όμως έντονα, όταν του είπαν ότι είναι αιρετικός. Επειδή ακριβώς μια τέτοια κατηγορία, όταν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, συνιστά ηθική δολοφονία. Κι όμως κάποιοι δεσποτάδες από θέσεως αυθαίρετης και ασύδοτης ισχύος εκτοξεύουν την βδελυρή αυτή συκοφαντία δίκην μεγάλων ιεροεξεταστών, τύπου Τουρκουεμάδα, χωρίς ίχνος συναίσθησης και ευαισθησίας.

Ένας, για παράδειγμα, τέτοιος δεσπότης που δεν διαθέτει δική του σκέψη και βούληση αλλά ρυμουλκείται απ’ τους ρουφιάνους του δεσποτικού του αυλόγυρου, είχε εκσφενδονίσει προ ετών εναντίον κληρικού την συκοφαντία ότι «κινείται στα όρια της αιρέσεως». Και μάλιστα την, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, συκοφαντία αυτή, την διακήρυξε ενώπιον όλων των κληρικών της Μητρόπολής του, σαν πρόφαση προκειμένου να του απαγορεύσει το κήρυγμα. Με το κουτοπόνηρο σκεπτικό ενδεχομένως ότι, όταν μια τέτοια κατηγορία την εκτοξεύει ο Δεσπότης όλοι θα την αποδεχτούν, γιατί απλούστατα θα πουν: Για να το πει ο Δεσπότης, κάτι πρέπει να ξέρει περισσότερο από εμάς τους άλλους.

Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα, όπως η διεστραμμένη κουτοπονηριά των δεσποτικών ρουφιάνων τα προγραμματίζει. Δεδομένου ότι, πλην των εγκάθετων ρουφιάνων του δεσποτικού αυλόγυρου και κάποιων ομοϊδεατών τους κομματικών κοπρόσκυλων, κανένας άλλος δεν αποδέχτηκε τη βλακώδη συκοφαντία. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού είχε ακούσει τα κηρύγματά του συκοφαντούμενου κληρικού  και είχε αποκρυσταλλώσει γνώμη και γι’ αυτόν αλλά και για τους δεσποτοκόλακες συκοφάντες του.

Θα μπορούσε βέβαια  ο συκοφαντούμενος να προσφύγει στην κοσμική δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι, όπως έχει διατυμπανιστεί ακόμη και από επιφανείς δεσποτάδες, η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρίστη. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά έχει διακηρύξει ο μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος η δεσποτική δικαιοσύνη βρίσκεται στο πολιτισμικό επίπεδο των κυκλώπων. Ή όπως ο μακαριστός Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έχει επισημάνει η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρότερη ακόμη και απ’ αυτή  των βαρβάρων των Σαρματών και Σκυθών.

Αλλά το να προσφύγει κάποιος στην κοσμική δικαιοσύνη για θέματα δογματικής φύσεως μοιάζει με το ν’ αποταθεί σε μανάβικο για μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας. Αυτό που έκαμε ο συκοφαντούμενος ήταν να ρωτήσει δια μέσου του Τύπου τους δεσποτικούς ιεροεξεταστές να του προσδιορρίσουν την αίρεση στα όρια της οποίας κινείται. Αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν σε θέση ν’ απαντήσουν.  Και ο λόγος; Το ότι η διερεύνηση δογματικών θεμάτων απαιτεί δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: Μόρφωση υψηλού επιπέδου αφενός και αφετέρου το κυριότερο που είναι η θεοπνευστία. Γιατί ασφαλώς δεν ήσαν τυχαίοι άνθρωποι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος ούτε αργότερα ο Δαμασκηνός και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς και τόσοι άλλοι, που στάθηκαν αντιμέτωποι στους αιρεσιάρχες της εποχής τους. Διέθεταν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τη φιλοσοφική κατάρτιση της εποχής τους αλλά και την άνωθεν έμπνευση.  Εφόδια τα οποία a priori στερούνται αναπόφευκτα οι διαστροφείς συκοφάντες. Έστω κι αν φορούν, μίτρες, επανωκαλύμμαυχα και άλλα τέτοια ανούσια και ανόητα μπιχλιμπίδια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα βδελύττεται και αυτά και όλη την ανόητη κομπορρημοσύνη, που τα συνοδεύει. Ενώ επισκιάζει με τη χάρη του ακόμη και αγράμματους ή ολιγογράμματους, όπως ο άγιος Σπυρίδων και οι τωρινοί Πορφύριος και Παΐσιος.

Και μπαίνει το ερώτημα:  Ποια μπορεί να είναι τα βαθύτερα κίνητρα που μπορεί να σπρώχνουν έναν δεσπότη, να κατρακυλάει  τόσο χαμηλά; Μήπως ο ακατανίκητος φθόνος των δεσποτοκολάκων κληρικών για τον συκοφαντούμενο και η ακατανόητη για χάρη τους δεσποτική αλληλεγγύη; Ή μήπως οι καταθλιπτικές πιέσεις κάποιων κομματόσκυλων που δεν μπορούν να ανεχτούν την κάτω απ’ το πρίσμα του Ευαγγελίου κριτική για τα έργα και τις ημέρες των πολιτικών απατεώνων της κομματικής τους στρούγκας; Γιατί δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια θεωρούσαν δεδομένο να χρησιμοποιούν τους κληρικούς σαν «ηθικά» στηρίγματα της ανήθικης πολιτικής τους…

Αλλά προκύπτει κι ένα άλλο θέμα: Η αντίχριστη δεσποτοκρατία εκκλησιολογικά δεν είναι απλώς κάποια αίρεση αλλά η εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου. Που σημαίνει ένα ασύδοτο και αυθαίρετο καθεστώς. Θα μπορούσε συνεπώς  ο δεσπότης να πει σχετικά στον οποιονδήποτε κληρικό: Στο τσιφλίκι της μητρόπολής μου μπορώ να κάνω ο, τι θέλω. Λοιπόν σου απαγορεύω το κήρυγμα! Ποιο, λοιπόν, νόημα είχε η επιστράτευση της δολοφονικής περί αίρεσης λάσπης; Και καλά εκείνη τη στιγμή μπορεί να παρασύρθηκε απ’ τις φιδόγλωσσες των ιεροεξεταστών του και των κομματικών κοπριτών. Αλλά ύστερα από τόσα χρόνια δεν κατάλαβε την παλιανθρωπιά την οποία τον έσπρωξαν να διαπράξει, ώστε να φροντίσει να διορθώσει το λάθος του; Και δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι στο περιβάλλον του, που να διαθέτουν έστω και πολλοστημόριο λογικής και φιλότιμου να του πουν:

«Σεβασμιώτατε, ο Θεός «κρίμασιν οις οίδε» σε ανέβασε τόσο ψηλά. Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις τη θέση σου και να μην συμπεριφέρεσαι  συγκριτικά χειρότερα κι απ’ τους τεντιμπόηδες. Και λέμε χειρότερα γιατί απ’ τη λάσπη ή το γιαούρτι, που θα πετάξει κάποιο αλητόπαιδο μπορεί εύκολα ν’ απαλλαγεί κάποιος.  Αλλά η λάσπη της αίρεσης μπορεί να δημιουργήσει, όχι μόνο  κηλίδες ανεξάλειπτες αλλά και πληγές ανίατες. Κι όμως απολαμβάνετε με ναρκισσιστική αναισθησία τον φωτοστέφανο της κάλπικης αγιότητας, που κάποιοι φιλοτεχνούν για χάρη σας, ενώ την ίδια στιγμή τοποθετείτε στα κεφάλια των άλλων ακάνθινα στεφάνια!  Και δεν είχατε την ευαισθησία προ πολλού αλλά έστω και τώρα  να τακτοποιήσετε αυτή την αθλιότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν χρειαζόταν  να πικράνετε ούτε τους μοχθηρούς και φθονερούς παπάδες σας ούτε τους εγκάθετους κομματοκοπρίτες!»…

https://papailiasyfantis.wordpress.com

η σφραγίδα της δωρεάς

Η θύμησή μου αυτές τις μέρες γύρισε στο Γυμνάσιο Θέρμου και στο Πετροχώρι. Το πανέμορφο χωριό, που σαν εξώστης πάνω απ’ τη λίμνη Τριχωνίδα, είναι ιδιαίτερα γνωστό για τα μαγευτικά του ηλιοβασιλέματα. Εκεί,  που στ’ αλώνια του πηγαίναμε συχνά με τ’ άλλα παιδιά και τραγουδούσαμε τα βράδια.

Ήταν -θυμάμαι-παραμονές της 25ης Μαρτίου, όταν ο Καθηγητής, που είχε αναλάβει τηςδιοργάνωση της γιορτής του Γυμνασίου με κάλεσε να τραγουδήσω δημοτικά τραγούδια σχετικά με το πνεύμα του ’21. Αλλά δεν ένιωθα καθόλου επαρκής. Ιδιαίτερα μάλιστα, αφού ο πετροχωρίτης συμμαθητής μου Γρηγόρης Δρόσος ήταν πολύ καλύτερος μου. Αλλά, επειδή ήταν λίγο ντροπαλός, τον παρακάλεσα να με συνοδεύσει στη δοκιμή, που θα γινόταν το απόγευμα. Όταν ήρθε η σειρά μου να τραγουδήσω, είπα στον καθηγητή να δοκιμάσει πρώτα το Δρόσο. Ο οποίος βέβαια και τραγούδησε θαυμάσια. Κι όταν στη συνέχεια ο καθηγητής αποτάθηκε σ’ εμένα, του αποκρίθηκα: «Τώρα τι να πω εγώ;». Και τον παρακάλεσα να με απαλλάξει.

Έτσι ο Γρηγόρης, όχι μόνο τραγούδησε ωραιότατα, όπως έλεγαν αυτοί που παρακολούθησαν τη γιορτή, αλλά φρόντισε να βρει και την ταιριαστή για την περίπτωση τσολιάδικη στολή. Που σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση πρέπει να ισχύει το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη». Γιατί απ’ όσο θυμούμαι ένας άλλος συμμαθητής μας ο Γρηγόρης Τσούνης, εξαιρετικός κι αυτός στα δημοτικά τραγούδια, δεν τα πήγαινε, καθόλου καλά  στα τροπάρια, που ψάλαμε στο μάθημα των θρησκευτικών.

Και μου αναμόχλευσε τον τελευταίο καιρό τις μαθητικές μου αναμνήσεις ο 16χρονος Αλέξανδρος Σαγκούρης, που πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού. Η εντύπωση, που προκάλεσε ήταν συγκλονιστική. Γιατί δεν τραγούδησε μόνο με την παθιασμένη τσιγγάνικη ψυχή του αλλά και την από αιώνων ελληνική ψυχή. Τόσο που τουλάχιστο τρία απ’ τα μέλη της κριτικής επιτροπής αλλά και πάμπολλοι απ’ το ακροατήριο να συγκινηθούν μέχρι δακρύων. Και κάποιο απ’ τα μέλη της κριτικής επιτροπής  να του πει: «Εσένα, παιδί μου, σ’ έστειλε ο Θεός στη Γη, για να συγκινείς τους ανθρώπους»! Και έτσι συνεχίστηκε η περαιτέρω συμμετοχή του στο διαγωνισμό.

Αλλά σε κάποια απ’ τις επόμενες εμφανίσεις του η κυρία της κριτικής επιτροπής διατύπωσε επιφυλάξεις, για το αν θα ’πρεπε το νεαρό τσιγκανάκι να συνεχίσει την περαιτέρω συμμετοχή του στο διαγωνισμό. Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, είπε η κυρία, «έχουμε  στα χέρια μας ένα θησαυρό, για τον οποίο έχουμε μεγάλη ευθύνη. Δεδομένου ότι ο διαγωνισμός θα είναι μέχρι τέλους εξαιρετικά επίπονος και μπορεί να κρύβει κινδύνους». Οι άλλοι όμως διαφώνησαν και έτσι η συμμετοχή του συνεχίστηκε.

Αλλά κάπου εκεί στη συνέχεια άρχισαν τα πρώτα συννεφάκια. Η επιτροπή άρχισε να διαπιστώνει σφάλματα στον τρόπο εκφοράς των τραγουδιών.  Αλλά και το κοινό φαινόταν να μην τον στηρίζει. Κι έτσι ύστερα απ’ τις εκφράσεις θαυμασμού, έφθασαν στο να του δείξουν την έξοδο απ’ το διαγωνισμό. Γιατί έτσι, λέει, αποφάσισε το κοινό.

Αλλά ας επιτραπεί σε έναν κοινό θνητό να ρωτήσει: Ποιο εχέγγυο έχουμε σχετικά με το ότι αυτό που παρουσιάζεται σαν γνώμη του κοινού είναι πραγματικό και όχι ένα απλό άλλοθι. Κάτι παρόμοιο με κάποιες δημοσκοπήσεις.  Ή κάποια εκλογικά αποτελέσματα, που μας σερβίρει η SINGULAR LOGIC  του κατά πάντα αξιόπιστου κ. Ρότσιλδ! Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αφού στην περίπτωση του Αλέξανδρου η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε συγκλονιστική. Και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το τραγούδι της οντισιόν πλησίασε  τα δύο εκατομμύρια προβολές στο You Tube. Κι αυτό δεν αλλάζει εύκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Ιδιαίτερα, επειδή ο τρόπος που τραγουδάει το παιδί αυτό μιλάει κατευθείαν στην ψυχή και την καρδιά του λαού.

Αλλά ας δεχτούμε ότι η γνώμη του κοινού άλλαξε διαμετρικά, δεδομένου ότι μπορεί κάποια τραγούδια να μην τα απέδωσε ο διαγωνιζόμενος καλά. Ποιος όμως επιλέγει τα τραγούδια; Ο ίδιος ο διαγωνιζόμενος ή κάποιοι άλλοι; Και πόση προσοχή δίνεται ώστε τα τραγούδια να ταιριάζουν στο στυλ του τραγουδιού του διαγωνιζόμενου; Γιατί θυμάμαι από άλλον διαγωνισμό τραγουδιού, την περίπτωση μιας κοπέλας που είχε αγγελική φωνή. Στην τελική όμως φάση την έντυσαν και τη χτένισαν σουρλουλούδικα, αντίθετα από τον σοβαρό τρόπο, που εκείνη εμφανιζόταν. Και της έδωσαν να πει ένα επίσης σουρλουλούδικο τραγούδι κι έτσι εξασφάλισαν την αποτυχία της.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι υπεύθυνη για την περίπτωσή του Αλέξανδρου ήταν η κυρία της κριτικής επιτροπής, που είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις  για την σκοπιμότητα της περαιτέρω συμμετοχής του 16χρονου στο διαγωνισμό. Επιφυλάξεις , που κάτω απ’ το πρίσμα του αποτελέσματος, μοιάζουν  σα να  του έλεγαν: «Παιδί μου τι δουλειά έχεις εσύ εδώ πέρα; Γιατί να συμμετάσχεις σε ένα διαγωνισμό, όταν η σφραγίδα της δωρεάς, που σου έδωσε ο Θεός, είναι ασυναγώνιστη; Δεν έχεις ακούσει ότι σ’ αυτόν τον κόσμο, που ζούμε πάγια τακτική είναι να απαξιώνονται οι αξίες και να καταξιώνονται οι απαξίες;  Και πως, όπως έχει ειπωθεί, ο, τι λάμπει δεν είναι  χρυσάφι»!

Χρυσάφι, καλέ μου Αλέξανδρε, είναι η σφραγίδα της δωρεάς, που σου έδωσε ο Θεός. ο οποίος έχει τον τελικό λόγο  για όλους και για όλα. Άφησε πίσω σου την γλυκόπικρη ανάμνηση των δεκάξι σου χρόνων κι ακολούθησε το αστέρι σου. Για να μπορείς, όχι μόνο «να συγκινείς», όπως σου είπε το μέλος της επιτροπής, αλλά και να βοηθάς τους συνανθρώπους σου. Μ’ όλη την κατάρτιση,

https://papailiasyfantis.wordpress.com

πολιτισμός ή βαρβαρότητα;

Ο Ιούλιος είναι, από εκκλησιαστικής πλευράς, ο μήνας των αναργύρων. Αφού εγκαινιάζεται με τους Αγίους Αναργύρους (1η Ιουλίου) και τελειώνει με τον Άγιο Παντελεήμονα (27 Ιουλίου). Οι οποίοι, παρότι γιατροί περίφημοι, εντούτοις δεν εκμεταλλεύτηκαν τις γνώσεις τους και τη φήμη τους, προκειμένου να πλουτίσουν. Αντίθετα μάλιστα, όχι μόνο πρόσφεραν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, αλλά και παντοιοτρόπως βοηθούσαν, εκείνους που είχαν ανάγκη.

Μια τέτοια όμως στάση ζωής χαλάει σε κάθε εποχή την πιάτσα του κατεστημένου, δεδομένου ότι βλάπτει τα συμφέροντά του. Γι’ αυτό και παίρνει ανάλογα αποφασιστικά μέτρα: Για τους αγίους Αναργύρους, για παράδειγμα, εφάρμοσαν μια δολοφονική πατέντα. Τους παρέσυραν, λένε, σε επικίνδυνα φαράγγια, προκειμένου να βρούνε δήθεν ιαματικά βότανα, απ’ όπου και τους γκρέμισαν. Ενώ για τον  Άγιο Παντελεήμονα εφήρμοσαν την πατέντα του «καρφώματος» για λογαριασμό της νομιμοφροσύνης. Πράγμα πολύ εύκολο για την εποχή τους, δεδομένου ότι το να είναι κάποιος χριστιανός, όπως ήταν ο Παντελεήμων, ήταν έγκλημα εναντίον της επίσημης θρησκείας και τη κρατικής εξουσίας.…

Είναι περιττό να τονίσουμε ότι ο ίδιος νομικός πολιτισμός ισχύει σε κάθε εποχή. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος αυτά που έλεγαν και αντιμετώπισαν οι προφήτες εδώ και τρεις περίπου χιλιάδες χρόνια:  «Η δικαιοσύνη σας, λέει ο Ωσηέ,  ανθεί σαν δηλητηριώδες φυτό». Και ο Αμώς: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται για να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο». Και ο Μιχαίας: «Αλίμονο σ’ αυτούς που καταδυναστεύουν και γδύνουν τους φτωχούς και τους διώχνουν απ’ τα σπίτια τους. Επειδή έχουν δύναμη στα χέρια τους». Και συμπληρώνει:  «Τι κάνουν οι δικαστές; Δωροδοκούνται και υποστηρίζουν τα συμφέροντα του κατεστημένου. Είναι κι αυτοί ανθρωποφάγοι…«. Και ο Ησαΐας:  «Οι δικαστές δικαιώνουν με δωροδοκίες τον ένοχο  και αρνούνται στους αδύνατους την δικαιοσύνη»…

Το θρησκευτικό και κοσμικό κατεστημένο βρίσκει και εφευρίσκει ανάλογα με τις περιπτώσεις πολλούς και διαφόρους τρόπους, προκειμένου  ν’ απαλλαγεί απ’ τους ενοχλητικούς. Και, πάντα επικαλείται το νομικό του πολιτισμό, όπως  δεν διστάζει να βαφτίζει τη νομική του βαρβαρότητα. Στο όνομα της οποίας  επιβάλλει στους λαούς, ανάλογα με τις εγκληματικές του επιλογές, άλλοτε τις πολεμικές και άλλοτε τις οικονομικές καταστροφές. Ή μήπως εν ονόματι της ίδιας βαρβαρότητας το δικαστήριο της Ηλιαίας δεν καταδίκασε το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Επειδή τόλμησε να μιλήσει για δίκιο κι αλήθεια, που εκείνοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Όπως αργότερα το ευσεβέστατο φαρισαϊκό κατεστημένο  δεν καταδίκασε το Χριστό να σταυρωθεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Πιλάτου να τον σώσει. Δεδομένου ότι καταλάβαινε πως το πραγματικό κίνητρό τους ήταν ο φόβος για τα αμαρτωλά τους συμφέροντα, που πίστευαν ότι απειλούνταν και ο φθόνος γιατί δεν μπορούσαν σε κανένα επίπεδο  να τον αντιμετωπίσουν.  Αλλά όσο ο ειδωλολάτρης Πιλάτος προσπαθούσε, τόσο οι «θεοσεβείς» εκείνοι επικαλούνταν το νομικό τους πολιτισμό, κραυγάζοντας ολοένα και εντονότερα: «Εμείς νόμον έχουμε και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν» (Ιωάννη, ΙΘ, 7).

Λένε, ,για παράδειγμα, αυτές τις μέρες οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ: «Κρατικοί λειτουργοί και δημόσια πρόσωπα που ασκούν κριτική σε δικαστικές αποφάσεις επιβάλλεται να έχουν υποτυπώδη, έστω, γνώση των εξελίξεων στον νομικό πολιτισμό, διότι η αστοιχείωτη κριτική προσφέρει κακή υπηρεσία στον τόπο και τους πολίτες». Και επικαλούνται «τις γενικές αρχές και τους κανόνες, οι οποίοι ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα αυτό και αποτυπώνονται στη νομολογία τόσο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Και προσθέτουν: Οι αρχές αυτές αποτελούν δικαιοκρατικές εγγυήσεις, που ισχύουν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, και αφορούν όλους, ανεξαιρέτως, τους πολίτες».Αλλά το πόσο πολιτισμένος είναι αυτός ο κόσμος το βροντοφωνάζει η υπερβάλλουσα βαρβαρότητά τους σε βάρος άλλων λαών. Ή μήπως καρπός της νομικής και οικονομικής τους βαρβαρότητας, δεν είναι ο πλούτος και η χλιδή που χαρακτηρίζει τις πολιτισμένες δήθεν χώρες τους; Παρότι τις θαυμάζουν όσοι δεν κάνουν τον κόπο να σκεφτούν πως ο φαινομενικά αστραφτερός τους πολιτισμός είναι χτισμένος με το μόχθο και την οικονομική  αφαίμαξη φτωχών λαών.

Και, για να επιστρέψουμε στο εδώ και στο τώρα, ας ρωτήσουμε ευσεβάστως : «Η παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου για επιβολή φόρων και άλλων οικονομικών βαρών (και όχι στην επιβολή ποινικών κυρώσεων)», συνιστά νομικό πολιτισμό; Γιατί αληθινός νομικός πολιτισμός στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν να αποδώσουν οι φοροφυγάδες στο δημόσιο-που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει στο λαό- τους αναλογούντες φόρους. Όπως ακριβώς απαιτείται κι απ’ τον τελευταίο πολίτη. Κι, αν υπήρχε θέμα ποινικών κυρώσεων, το σύμφωνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα επιτάσσει, όχι να μπουν φυλακή, για να τρώνε δωρεάν, αλλά να ζουν με τους μισθούς πείνας, που η συνομοταξία τους δίνει στο λαό. Κι όχι μόνο αυτοί αλλά και όλοι εκείνοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συντάσσονται με το ληστρικό καθεστώς, που σήμερα έχει επιβληθεί στη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Κι όχι, ενώ αυτοί παίρνουν διπλάσιους και πολλαπλάσιους μισθούς και συντάξεις και αρνούνται στο όνομα του νομικού τους πολιτισμού περικοπές στους δικούς τους παχυλούς μισθούς και τις συντάξεις, να συμφωνούν στην επιβολή οδυνηρών περικοπών στους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις όλων των άλλων.

Ας ζήσουν, λοιπόν, με τους κατώτατους μισθούς και τις συντάξεις, που παίρνουν οι άνθρωποι του λαού, προκειμένου ν’ αποκτήσουν εξ ιδίας πείρας σαφή εικόνα, περί του αν αυτά που αποφασίζουν συνιστούν νομικό πολιτισμό ή νομική βαρβαρότητα….

ανήθικη νομμότητα

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου είμαστε καταδικασμένοι να τα βλέπουμε όλα ανάποδα:

Ταυτίζουμε, για παράδειγμα, το νομικό κατεστημένο με τη δικαιοσύνη. Και φορτώνουμε όλες τις νομικές στρεβλώσεις και ωμότητες σ’ αυτήν. Τη στιγμή που το νομικό κατεστημένο βρίσκεται στον αντίποδα της δικαιοσύνης για πολλούς και διαφόρους λόγους. Σημαντικότερος των οποίων είναι το γεγονός ότι οι νόμοι χαλκεύονται από κάποιους ανθρώπους, ωσάν αυτούς που για περισσότερα από σαράντα χρόνια μας γκρεμοτσακίζουν από βάραθρο σε βάραθρο.

Ή μήπως, για παράδειγμα, το τσουνάμι των ληστρικών πλειστηριασμών, που θα σαρώσει από δω και πέρα τα σπίτια των φτωχών  οικογενειών, στο όνομα της ληστρικής τοκογλυφικής απληστίας  έχει την παραμικρή σχέση με τη δικαιοσύνη; Ή ακόμη το ατέλειωτο μαρτύριο των συμβασιούχων, που σύρονται για χρόνια στο ψυχοφθόρο καραβάνι της  σαδιστικής εκκρεμότητας, στο όνομα  της ψηφοθηρικής πελατειακής σκοπιμότητας! Ή μήπως δεν είναι   πασίγνωστο πως στ’ όνομα της νομικής βαρβαρότητας έχουν θυσιαστεί δια μέσου των αιώνων, πέραν των εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, χιλιάδες σοφών και αγίων. Επειδή τόλμησαν να παραβιάσουν τους νόμους και τους κανόνες της νόμιμης μαφίας…

Και για να γίνει αυτό αντιληπτό ας πάρουμε το σχετικό με την υπόθεση τουNoor1 εύγλωττο τωρινό παράδειγμα: Υπόθεση που αναφέρεται σε ένα μεγάλο φόρτωμα ναρκωτικών αλλά και αρκετούς περίεργους θανάτους. Εξαιτίας του οποίου μπήκε, όπως λένε,  ο υπουργός Εθνικής Άμυνας στα εσωτερικά της δικαιοδοσίας των λειτουργών της Δικαιοσύνης και στο στόχαστρο των αμυντόρων της άδικης νομιμότητας. Επειδή τόλμησε να επικοινωνήσει με έναν ισοβίτη και  να τον παροτρύνει, προκειμένου να καταθέσει όλα όσα γνωρίζει σχετικά. Οπότε κάποιοι πολιτικοί φωστήρες βρήκαν την ευκαιρία να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους για το προκλητικά αντιδεοντολογικό τόλμημά του. Σάμπως κάποιοι απ’ αυτούς, που κάθονται στα βουλευτικά έδρανα να μην αποδεικνύονται κάποτε τρισχειρότεροι από παρόμοιους ισοβίτες.

Και το αξιοσημείωτο είναι ότι οι Ηρακλείς αυτοί της νομιμότητας προέρχονται απ’ τον πολιτικό χώρο, του οποίου οι εκπρόσωποι πριν μερικά χρόνια συνελήφθησαν να μην γνωρίζουν ότι κάτι δεν αρκεί να είναι νόμιμο, αλλά πρέπει να είναι και ηθικό. Και το παράδοξο είναι ότι όλοι αυτοί, που τόσα χρόνια μας λεηλατούσαν απαιτούν τώρα να ξαναπάρουν τα κλειδιά της εξουσίας , για να συνεχίσουν το ρεσιτάλ της καταλήστευσης.

Κι εδώ, εξαιτίας του «λίθου προσκόμματος» πάνω στον οποίο σκόπιμα σκοντάφτει το θέμα της δικαιοσύνης τίθεται ένα καίριο θέμα ηθικής φύσεως: Ιδιαίτερα μάλιστα, επειδή, όπως  είναι πασίγνωστο, το μαφιόζικο πολιτικό κατεστημένο έχει κατοχυρώσει την ασυδοσία του και την αναισχυντία του με νομικές και συνταγματικές (άρθρο 86) ασυλίες. Κι όχι μόνο τον εαυτό έχει βάλει στο απυρόβλητο αλλά και όλα τα ανήθικα «ηθικά» του  στηρίγματα. Έτσι ώστε κάθε ατιμία και αγυρτεία σε βάρος του λαού να περιβάλλεται με την τήβεννο της νομιμότητας. Κι ενώ πολλαπλασιάζουν διαρκώς το οπλοστάσιο της δικής τους περιφρούρησης, πολλαπλασιάζουν παράλληλα και τα άγκιστρα της  διαρπαγής και απογύμνωσης του λαού.

Αν όμως ήταν σωστοί και έντιμοι άνθρωποι θα είχαν θεσπίσει ένα και μοναδικό, απλό νόμο που να λέει: Το δίκαιο, είναι σε κάθε περίπτωση νόμιμο. Και δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί ποτέ κι από κανέναν. Και αντίστροφα  το άδικο είναι σε κάθε περίπτωση παράνομο και δεν του παρέχεται στον αιώνα τον άπαντα κανενός είδους ασυλία. Είναι δε αδιανόητη η οποιαδήποτε παραγραφή του, μέχρι πλήρους αποκατάστασης του δίκιου. Κι ακόμη οι νομοθέτες των άδικων νόμων, αφενός μεν να καταδικάζονται αμείλικτα για το έγκλημα της υπόθαλψης ειδεχθών κακουργημάτων, αφετέρου να χάνουν εφ’ όρου ζωής τα πολιτικά τους δικαιώματα. Και όχι να ανέρχονται σε θώκους πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων και να βρυχώνται σε βάρος του λαού, οσάκις εκείνος επιχειρεί να δραπετεύσει απ’ το κρεματόριο του μεθοδευμένου αφανισμού του.

Και μην που κάποιοι δικολάβοι και σοφιστές ότι το  αληθές και το δίκιο είναι έννοιες σχετικές. Γιατί σχετικά, αλλοπρόσαλλα και ποικιλοτρόπως ανήθικα είναι τα συμφέροντά τους.  Το δίκιο και το άδικο είναι πεντακάθαρα και ευδιάκριτα. Κι όχι μόνο για κείνους, που έχουν καθίσει στα θρανία της πανανθρώπινης σκέψης  και ιδιαίτερα της ευαγγελικής σοφίας, αλλά ακόμη και για τον πρωτόγονο άνθρωπο. Γιατί το αληθές και το δίκαιο είναι, όπως λέει ο Παύλος, γραμμένο στην καρδιά του καθενός ανθρώπου (Ρωμαίους. Β:15).

Κι αυτό βέβαια φαίνεται να το νιώθουν πολύ καλά ακόμη και κάποιοι  διεστραμμένοι νομοθέτες. Τους οποίους συχνά ακούμε να μιλούν για κατάπτυστους νόμους και άρθρα του Συντάγματος. Και προφασίζονται ότι θα ήθελαν δήθεν να τ’ αλλάξουν, αλλά να που δεν συμφωνούν κάποιοι άλλοι. Και εφευρίσκουν μύριες «προφάσεις εν αμαρτίαις» προκειμένου να διαιωνίζεται το καθεστώς της νομικής αθλιότητας. Διαρρηγνύουν όμως τα ιμάτιά τους, όταν κάποιος τολμήσει να διαρρήξει το δίχτυ της αμαρτωλής  τους νομιμότητάς, προκειμένου να φέρει έστω και κάποια ψήγματα αλήθειας στο φως. Και διαπιστώνουν τότε οι κήνσορες αυτοί της νομικής αχρειότητας ότι παραβιάζονται οι νόμοι και το Σύνταγμα. Και φωνάζουν ότι κάτι τέτοιο είναι «θέμα υψίστης σημασίας για τη δημοκρατία». Αλλά ποιας δημοκρατίας; Αυτής στο όνομα της οποίας έχουν γκρεμοτσακίσει κάπου τέσσερα εκατομμύρια Ελλήνων, ρίχνοντάς τους στο βάραθρο της φτώχειας και χιλιάδες άλλους στον Καιάδα της αυτοκτονίας!…

Το πλέον απίστευτο αυτού του παραλογισμού είναι πως ο απάνθρωπα σφαγιαζόμενος λαός με ακατανόητη αφροσύνη και επιπολαιότητα  τρέχει ξωπίσω τους. Με την αβουλία των ναρκομανών που τρέχουν πίσω απ’ τους εμπόρους των ναρκωτικών και πληρώνουν όσο-όσο, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια ακόμη δόση για την  αυτοκτονία τους.