ολική ανατροπή

Όπου οι φανεροί μαθητές δείλιασαν οι κρυφοί μαθητές και οι Μμυροφόρες γυναίκες τόλμησαν. Οι πρώτοι, για να φροντίσουν για τον ενταφιασμό του και οι Μυροφόρες να πάνε «λίαν πρωί,’ προκειμένου ν’ αλείψουν με μύρα το σώμα Του. Με αποτέλεσμα ν’ αξιωθούν πρώτες να δουν το Χριστό μετά την Ανάστασή του. Αξίζει λοιπόν ν’ ακούσουμε το βίντεο, που ακολουθεί. Και ενδεχομένως μετά από όσα θ’ ακούσουμε να δούμε κι εμείς, όχι μόνο τον αναστημένο Χριστό αλλά να βεβαιωθούμε και για τη δική μας ανάσταση.

Advertisements

των θυρών κεκλεισμένων…»

Η-ΨΗΛΑΦΗΣΙΣ-ΤΟΥ-ΘΩΜΑ_2

Ας παραδεχτούμε, μου είπε κάποιος, ότι ο Χριστός μετά την ανάστασή του εμφανιζόταν στους μαθητές του. Αλλά κάποιοι μιλούν για παρόμοιες εμφανίσεις και κάποιων κοινών θνητών και μάλιστα «κεκλεισμένων των θυρών».

Ο Χριστός, του είπα, δεν ήρθε στον κόσμο, για να κάμει επίδειξη δύναμης. Ήρθε, για να μας δείξει ότι κι εμείς μπορούμε να κάνουμε τα ίδια. Ήρθε να μας δείξει ότι ο Θεός μας έχει προικίσει με πάμπολλες δυνατότητες, που εμείς τις αγνοούμεε. Αφού τις έχουμε θάψει κάτω από βουνά δεισιδαιμονιών. Κι, όταν κάποιος έχει την επιμονή να παραμερίσει τα βουνά των σκουπιδιών και να φέρει στο φως αυτές τις δυνατότητες, , τον αντιμετωπίζουμε ως απατεώνα ή ως τρελό. Πράγμα που επισημαίνει κι ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του με το μύθο του σπηλαίου.

-Και πώς να ανταποκριθείς σε πράγματα, τα οποία η λογική αρνείται να δεχτεί; είπε ο συνομιλητής μου.

-Δεν είναι η λογική, που αρνείται να δεχτεί, αλλά εμείς, που χρησιμοποιούμε αταίριαστα μέσα. Η λογική μας έχει μια ορισμένη εμβέλεια. Όπως η όραση και η ακοή μας. Ακούμε και βλέπουμε αυτά που υπάρχουν και συμβαίνουν σε μια ορισμένη απόσταση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πέρα από κει, δεν υπάρχει ή δεν συμβαίνει τίποτε άλλο. Και, ακριβώς για να μπορούμε να βλέπουμε και ν’ ακούμε αυτά, που βρίσκονται και συμβαίνουν πέρα από κει που φτάνει η λογική μας, ο Θεός μας έδωσε ένα άλλο εργαλείο, παράλληλο με τη λογική, που είναι η πίστη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η λογική είναι κατώτερη από την πίστη ή ότι η λογική μπορεί ν’ αμφισβητεί ο, τι δεν εμπίπτει στο δικό της γνωστικό πεδίο. Απλούστατα σημαίνει ότι η καθεμιά τους έχει διαφορετικό ρόλο. Κι, όταν εμείς θέλουμε να εξηγήσουμε με τη λογική όλα αυτά, που δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της, κάνουμε το ίδιο λάθος μ’ αυτόν, που θα προσπαθούσε να ιδεί με τ’ αυτιά του ή ν’ ακούσει με τα μάτια του. Και στην περίπτωση αυτή δεν φταίνε τ’ αυτιά μας, που δεν βλέπουν ή τα μάτια μας, που δεν ακούνε, αλλά εμείς, που απαιτούμε να κάμουν αυτά, για τα οποία δεν είναι καμωμένα.

Ό άνθρωπος, μας λέει ο Παύλος, εκτός απ’ το υλικό του σώμα, έχει και το πνευματικό (Α. Κορινθίους:ιε,44). Το ίδιο και ο Γέροντας Παϊσιος παραδέχεται ότι μπορεί κάποιος με το πνευματικό του σώμα να βρεθεί σε άλλο χώρο από αυτόν στον οποίο βρίσκεται το υλικό του σώμα. Πράγμα που επιβεβαιώνεται με παρόμοια περιστατικά απ’ τη ζωή του: Πήγαν, λέγεται, στο ασκητήριό του, την Παναγούδα, κάποιοι επισκέπτες. Όπου τους υποδέχτηκε ο ίδιος και συζήτησε μαζί τους. Κι όταν στη συνέχεια εξιστόρησαν τα σχετικά με την επίσκεψή τους σε κάποιο πλησιόχωρο μοναστήρι, εκείνοι βρέθηκαν σε μεγάλη απορία, γιατί ήξεραν ότι ο Γέροντας Παΐσιος απουσίαζε. Και, όπως ήταν επόμενο, σε επίσης μεγάλη απορία βρέθηκαν και οι επισκέπτες στο ασκητήριό του.

Ακόμη αναφέρεται και το εξής περιστατικό: Κάποιος παππούς έφερε το εγγόνι του, που είχε κινητικά προβλήματα, για να το δει ο Γέροντας Παΐσιος. Δεν μπορούσε όμως να μεταφέρει το παιδί στο ασκητήριο του Γέροντα και τον παρακάλεσε να ’ρθει εκείνος στο μοναστήρι (Κουτλουμουσίου), όπου φιλοξενούνταν. Αλλά, ενώ τον περίμεναν όλη τη μέρα, τελικά δεν ήρθε. Οπότε, κατά τα μοναστηριακά ειωθότα, μετά το ηλιοβασίλεμα, κλείδωσαν την πόρτα το μοναστηριού, την οποία και άνοιξαν το πρωί με την ανατολή του ήλιου. Κι όταν, την επομένη το πρωί, ο πορτιέρης είδε τον παππού με το εγγόνι να κατεβαίνουν απ’ το κελί, του είπε:

-Τελικά, ο Γέροντας δεν ήρθε να ιδεί το παιδί…
-Ήρθε, αποκρίθηκε ο παππούς, τα μεσάνυχτα. Χτύπησε την πόρτα και είπε: Είμαι ο πατήρ Παΐσιος. Ήρθα να ιδώ το παιδί. Άνοιξα την πόρτα, μπήκε, σταύρωσε το παιδί, το ασπάστηκε στο κεφάλι και του πρόσφερε το μικρό ξύλινο εικονάκι, (που το παιδί, κατεβαίνοντας, κρατούσε στα χέρια του),κι αφού του είπε ότι θα γίνει καλά, έφυγε. Ο παππούς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι ο Γέροντας είχε μπει στο μοναστήρι «κεκλεισμένων των θυρών». Ο πορτιέρης όμως του μοναστηριού και οι άλλοι, που ήξεραν ότι ήταν αδύνατο σε όλη τη διάρκεια της νύχτας να μπει κάποιος μέσα στο μοναστήρι έμειναν έκπληκτοι…

-Μου φαίνεται απίστευτο! Είπε ο συνομιλητής μου.

-Αυτό σημαίνει, του αποκρίθηκα, ότι η «ψηλάφιση» του Θωμά αποτελεί το αιώνιο σύμβολο της σύγκρουσης ανάμεσα στη λογική και τον κόσμο του μυστηρίου. Όταν, κατέληξα, κάποιος ακούει τέτοιες αφηγήσεις με τ’ αυτιά της λογικής το πιθανότερο είναι να του φαίνονται απίστευτες. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο, γι’ αυτούς που τις ακούνε με τ’ αυτιά της πίστης. Κι όχι ασφαλώς της ευπιστίας. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Χριστός χρησιμοποιούσε συχνά στα λεγόμενά του την επωδό «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω»! Όχι γιατί αποτεινόταν σε κουφούς, αλλά γιατί πολλοί απ’ τους ακροατές του δεν διέθεταν την ακοή της πίστης…

Και σκέφτεται κανείς στις περιπτώσεις αυτές την άβυσσο που χωρίζει τα τέκνα του θεού από τα τέκνα του σατανά. Εκ των οποίων τα δεύτερα συναγελάζονται συχνά «των θυρών κακλεισμένων» (Μπίλντεμπεργκ κλπ). Και το τι συζητούν και αποφασίζουν φαίνεται απ’ τα ολέθρια έργα τους. Και το εξόχως λυπηρό, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι εμείς σαν τους μονομάχους της ρωμαϊκής αρένας, χειροκροτούμε και ζητωκραυγάζουμε αυτούς τους κανίβαλους!…

η πίστη στο απίστευτο…

Η-ΨΗΛΑΦΗΣΙΣ-ΤΟΥ-ΘΩΜΑ_2
Οι μαθητές του Χριστού, παρά τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις εκ μέρους Του δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα μπορούσε ποτέ να υποστεί το μαρτυρικό θάνατο της Σταύρωσης.

Και πολύ περισσότερο βέβαια δεν μπορούσαν μετά τη Σταύρωση να πιστέψουν στη δυνατότητα της Ανάστασής Του. Και ότι θα μπορούσαν ποτέ απ’ την απαρηγόρητη λύπη να φτάσουν στην απερίγραπτη χαρά.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια μόνο θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε τη μεγάλη δοκιμασία του Θωμά και την αμφιβολία, όταν οι άλλοι μαθητές του ανήγγειλαν την Ανάσταση του Χριστού.

Και επειδή κι εμείς αντιμετωπίζουμε παρόμοιες καταστάσεις και αμφιβολίες καλόν είναι ν’ ακούσουμε το βίντεο, που ακολουθεί, σε τρόπον ώστε να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα της περιπέτειας του Θωμά αλλά και της προσωπικής ο καθένας μας περιπέτειας:

«σπήλαια ληστών»…

φραγγέλιο
Πολυσήμαντη είναι η γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Και αξίζει τον κόπο ν’ αφουγκραστούμε κάποιες απ’ τις πτυχές της μεγάλης αυτής γιορτής.
Γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα ποιο σκοπό πρέπει να υπηρετούν οι ναοί μας. Που ο Χριστός τους θέλει θεραπευτήρια ψυχών και σωμάτων, ενώ εμείς συχνά τους μεταβάλουμε σε σπήλαια ληστών και οίκους εμπορίου. Αλλά προκειμένου να πραγματοποιήσουμε αυτό το άκρως ενδιαφέρον ταξίδι, αυτή την υπέροχη περιπλάνηση, θα πρέπι ν’ ακούσουμε το βίντεο, που ακολουθεί:

η λύση της τραγωδίας…

Ανάσταση (Θεοτοκόπουλου)

Η ζωή μας είναι περισσότερο ή λιγότερο μια τραγωδία, αποκορύφωμα της οποίας είναι ο θάνατος. Σχετικά με τον οποίο άσοφοι και σοφοί διαχρονικά προσπάθησαν να βρουν απαντήσεις και να δώσουν, ει δυνατόν, λύσεις. Και αυτό εκφράζεται, όχι μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής και τις διάφορες ανακαλύψεις αλλά και μέσα από δρόμους, που ανοίγει η σκέψη και η τέχνη.
Έτσι ο Σωκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, αποφάνθηκαν ότι «η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου». Με την έννοια ότι ο τρόπος με τον οποίο σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή εξαρτάται αποφασιστικά απ’ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το μυστήριο του θανάτου. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που κοιτάζει κατάματα το μυστήριο του θανάτου μπορεί να κάνει απίστευτα και θαυμαστά πράγματα στη ζωή του. Ενώ κάποιος, που κατέχεται από θανατοφοβία, είναι περιδεής, άτολμος και, κατά κανόνα αδρανής. Αρκετά όμως πριν απ’ τους προαναφερθέντες φιλοσόφους ο Όμηρος βάζει τον Οδυσσέα να κατεβαίνει στον Άδη, το βασίλειο του θανάτου, προκειμένου να πάρει απάντηση για τις ατέρμονες περιπέτειές του και το μέλλον του. Γεγονός που σημαίνει ότι ο μεγάλος ποιητής περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Φρόιντ είχε ανακαλύψει τον μυστηριώδη κόσμο του λεγόμενου ασυνειδήτου. Μέσα στο οποίο ,όποιος μπορέσει να καταδυθεί, βρίσκει τις λύσεις και τις απαντήσεις όλων των προβλημάτων και βέβαια πρωταρχικά του μυστηρίου του θανάτου. Οι τραγικοί ποιητές εξάλλου με τις τραγωδίες τους προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Και με βάση πάντα το διεισδυτικό τους πνεύμα έφτασαν στα ακρότατα όρια της ανθρώπινης σκέψης. Διαπιστώνοντας ότι η λύση του μυστηρίου και συνεπώς η λύτρωση του ανθρώπου είναι πέρα και πάνω απ’ τις ανθρώπινες δυνατότητες. Πράγμα που φαίνεται άλλωστε απ’ το γεγονός ότι για τα οποιαδήποτε αδιέξοδα της ανθρώπινης σκέψης και πραγματικότητας επινόησαν οι αρχαίοι τον «από μηχανής θεό». Αλλά και πάμπολλοι άλλοι παλιοί και νεότεροι έψαξαν άλλους δρόμους. Πλην όμως μάταια.
Για να διαπιστώνουμε τελικά ότι η πολυπόθητη απάντηση και λύση έρχεται μόνο μέσα απ’ το Ευαγγέλιο. Όπου ο πρωταγωνιστής Χριστός δεν είναι κάποιος υποκριτής (= ηθοποιός) που εμφανίζεται με κάποια μηχανικά μέσα αλλά ο ίδιος ο αληθινός Θεός που έρχεται με μυστηριώδη τρόπο. Για να δώσει με την ίδια του τη ζωή και τη διδασκαλία τις αυθεντικές λύσεις και απαντήσεις στα οποιαδήποτε δυσεπίλυτα και αδυσώπητα προβλήματα. Και ασφαλώς στο «όντως φοβερότερο μυστήριο του θανάτου». Γεγονός που φαίνεται ιδιαίτερα στη συνομιλία του Χριστού με την αδελφή του Λαζάρου Μάρθα, όταν εκείνη εκφράζει το παράπονό της γιατί απουσίαζε, ενόσω ο αδελφός της νοσούσε, για να τον θεραπεύσει. Οπότε ο Χριστός τη βεβαιώνει πως «ο αδελφός της θα αναστηθεί». «Γνωρίζω, του απαντά εκείνη, ότι θα αναστηθεί στη μέλλουσα ζωή». Για να της αποκριθεί: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Αυτός, που πιστεύει σε μένα κι αν ακόμη υποστεί τον φυσιολογικό θάνατο, μπορεί να επανέλθει η στη ζωή. Κι ακόμη πιο πέρα αυτός που πιστεύει σε μένα δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πεθάνει ποτέ του αλλά θα ζει αιώνια». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινούμενοι κάποιοι άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας άγιοι Γέροντες Πορφύριος και Παΐσιος, μπόρεσαν με αξιοθαύμαστο τρόπο να καταδυθούν στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα, την αιτία και λύση των οποίων δεν μπορούσαν να βρουν πάμπολλοι κοινοί θνητοί, που βασανίζονταν απ’ αυτά.
Και αυτό σημαίνει ότι η απάντηση στο μυστήριο και την ποιότητα της ζωής μας βρίσκεται σε τελική ανάλυση στην απάντηση που δίνουμε στο μυστήριο του θανάτου. Αν πιστεύουμε ότι η αυλαία της τωρινής ζωής είναι ο θάνατος, τότε είμαστε κιόλας πεθαμένοι απ’ αυτή εδώ τη ζωή. Ενώ αν πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, τότε θα είμαστε ζωντανοί αιώνια. Και υπόδειγμα αυτής της ζωής μας δίνει πρώτος ο Χριστός με τον τρόπο που αντιμετώπισε τη δική του ζωή. Κατά την οποία τίποτε δεν είδε παθητικά. Ούτε σε καμιά περίπτωση έκλεισε το στόμα του, αλλά είπε και έπραξε τα ταιριαστά για την καθεμιά περίπτωση. Παρότι γνώριζε πως γύρω του εξυφαινόταν με περισσή δολιότητα και πανουργία η συνωμοσία του τέλους του. Κι ούτε κλονίστηκε από τη χλεύη ή τους εξευτελισμούς ή τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο που μεθόδευσαν, προκειμένου να τον απαξιώσουν ολοκληρωτικά. Γεγονός που δείχνει ότι η τελική απαξίωση ή καταξίωση δεν βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων αλλά έρχεται από κάπου αλλού, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να εισδύσουν και με οποιονδήποτε τρόπο να επηρεάσουν και να καθορίσουν.
Που σημαίνει ότι όλα καθορίζονται απ’ το Θεό, ανεξάρτητα από τις μεθοδεύσεις που επιστρατεύονται προκειμένου να τον θέσουν στο περιθώριο. Αντίθετα μάλιστα με τα όσα επινοούν δεν κατορθώνουν τίποτε άλλο από το να μπαίνουν οι ίδιοι στο περιθώριο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε απ’ τις αδιέξοδες συνθήκες, που κάποιοι μεθοδεύουν σε βάρος δικό μας και της πατρίδας μας. Πιστεύοντας πάντοτε ότι η λύση κάθε τραγωδίας είναι η Ανάσταση. Κι όχι μόνο για την μέλλουσα αλλά και την παρούσα ζωή.
Κι όταν σε λίγες μέρες θ’ ακούσουμε στις εκκλησιές το «Χριστός Ανέστη» να μην το πούμε μόνο με τα χείλη αλλά να το ενστερνιστούμε και να το πούμε μ’ όλη μας την ψυχή και την καρδιά.

τα τραγικά παράδοξα…

ανάσταση

Μέσα στη ζωή και το σύμπαν συναντάμε πολλές φορές διάφορα παράδοξα. ένα τέτοιο παράδοξο, για παράδειγμα, είναι το ότι προσδοκούσαμε να απελευθερώσουν οι Τούρκοι τα δυο παιδιά μας, τον αξιωματικό Μητρετώδη και τον υπαξιωματικό Κούκλατζη. Δηλαδή περιμέναμε από ένα λαό, που μόνος πολιτισμός του είναι η βαρβαρότητα, να απελευθερώσει τα παιδιά μας.
Τα μεγαλύτερα όμως παράδοξα, που μάλιστα είναι και τραγικά, είναι αυτά που είδαμε να διαδραματίζονται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας.
Και που αποκορύφωμά τους είναι η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού. Περισσότερα όμως στο βίντεο και το άρθρο, που ακολουθούν:

1. Το βίντεο: http://www.dailymotion.com/video/x6h0ccc

2. το άρθρο: https://papailiasyfantis.wordpress.com/2018/04/07/%CE%B7-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82-2/

σήμερα μαύρος ουρανός

σταύρωση 8

Και δεν μπορεί να υπάρξει σκοτεινότερη μέρα απ’ αυτή, που οι άνθρωποι προχώρησαν στη σταύρωση του Χριστού. Κι εμείς δήθεν πενθούμε και όταν γίνεται η περιφορά του Εσταυρωμένου κάποιοι από μας δακρύζουμε. Κι αγανακτούμε σε βάρος αυτών που αποτόλμησαν αυτή το φοβερό έγκλημα…

Κι όμως κι εμείς σήμερα κάνουμε τα ίδια και χειρότερα σε βάρος των ελάχιστων αδελφών του Χριστού. Που βέβαια είναι οι άνθρωποι της ανάγκης, οι περιφρονημένοι και καταφρονεμένοι για πολλούς και διαφόρους λόγους.

Κι αυτό κάνουν και οι χιλιάδες των, λεγόμενων πιστών, που κατά κοπάδια αυτές τις μέρες σπρώχνονται στις εκκλησιές, για να κοινωνήσουν…

Σχετικό είναι και το βίντεο που ακολουθεί

https://papailiasyfantis.wordpress.com/