το καραβάνι και τα σκυλιά

Ο πρωθυπουργός μας και άλλοι της Κυβέρνησης έδωσαν, πριν λίγο καιρό, ιδιαίτερη έμφαση στην αλληγορία του καραβανιού, που, παρότι τα σκυλιά το γαβγίζουν, εκείνο τραβάει το δρόμο του…

Και βέβαια για τον Πρωθυπουργό το καραβάνι είναι η Κυβέρνηση. Στην οποία, όπως φαίνεται πιστεύουν, ότι όπου να ’ναι θα ξεπεράσουμε τις συμπληγάδες των τοκογλύφων, για να βγούμε στο ξέφωτο της ανάκαμψης. Και σκυλιά από το άλλο μέρος, είναι όσοι, ντόπιοι και ξένοι αμφισβητούν το έργο της Κυβέρνησης.

Και βέβαια, στην περίπτωση των αμφισβητιών δεν πρέπει να συγκαταλέγομε και τη, λεγόμενη, αντιπολίτευση. Που προεκλογικά ψήφισαν το 3ομνημόνιο και τώρα αρνούνται να συμμεριστούν τις συνέπειές του. Ισχυριζόμενοι ότι το έκαμαν, από φόβο μήπως φύγει η Ελλάδα από την αγχόνη του ευρώ και της ευρωζώνης. Ενώ τώρα σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να συμμεριστούν τους επαχθέστατους νόμους, που συνεπάγεται η εφαρμογή του. Τόση ουρανομήκης και αβυθομέτρητη υποκρισία!

Και βέβαια προσποιούνται ότι έχουν  καταλάβει τα λάθη τους και παριστάνουν τους μετανοημένους. Γι’ αυτό άλλωστε άλλαξαν και ηγεσίες. Που μπορεί να είναι «μία από τα ίδια», ίσως και τρισχειρότερες! Γεγονός που σημαίνει ότι, για μια ακόμη φορά ποντάρουν στην αφέλεια του χιλιοπροδομένου λαού. Πιστεύοντας ότι, με τις οβίδιες μεταμορφώσεις τους θα ξαναφέρουν το λαό στα σαγόνια της Σκύλλας και της Χάρυβδης του τέως δικομματισμού!

Ας επιτρέψει όμως σε μας ο Πρωθυπουργός να πούμε πως ο λαός, που ζούμε ανάμεσά του, έπαψε να παραπλανιέται από αυτή ή εκείνη την προβιά, που φοράει κάθε φορά η ύαινα της εναλλασσόμενης απάτης. Και  ακούει «ως φωνή υδάτων πολλών» ( Αποκάλυψη:14,2)τη φωνή της  πραγματικότητας, που του δείχνει ότι  η αλληγορία του καραβανιού και των σκυλιών έχει πολύ διαφορετικές παραμέτρους. Γιατί το καραβάνι, που προχωρεί δεν είναι το καραβάνι της Κυβέρνησης, αλλά  το καραβάνι της καταστροφής, που έχει χαλκεύσει σε βάρος μας η μαφία των τοκογλύφων και των λοιπών Ευρωπαίων και υπερατλαντικών μαφιόζων. Και ότι η Κυβέρνηση και ο λαός είμαστε σαν τα σκυλιά, που-«κώνωψ εις κέρας βοός»-μάταια αλυχτούμε.

Και βέβαια δεν τίθεται θέμα για τους προηγούμενους φωστήρες και σωτήρες. Οι οποίοι με περισσή δουλοπρέπεια έσπευδαν να ανταποκριθούν στα δολοφονικά κελεύσματα των τοκογλύφων. Αλλά τίθεται θέμα για την τωρινή Κυβέρνηση. Η οποία πραγματικά ενσάρκωνε την ελπίδα του λαού για την έξοδο απ’ τον εφιαλτικό κλοιό τον οποίο μας έχουν επιβάλει. Που σημαίνει ότι, όταν υποχρεώθηκε, να παραδοθεί άνευ όρων, δεν γκρέμισε απλά τα όνειρα του λαού, αλλά και το έσχατο ψυχολογικό ανάχωμα, που του είχε απομείνει, την ελπίδα.

Και μπαίνει το ερώτημα: Πώς μπόρεσε  η Κυβέρνηση να φτάσει στο ίδιο με τους προηγούμενους αποτέλεσμα; Και μάλιστα γκρεμίζοντάς το λαό απ’ τα μεσούρανα στα τάρταρα. Βέβαια ο φαινομενικός αντίλογος είναι ότι ο λαός και με τις τελευταίες εκλογές  έδωσε και πάλι την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά, όπως είναι ευνόητο, ο λαός δεν μπορούσε να ξέρει τις θανάσιμες παγίδες, που έκρυβε το 3ο μνημόνιο. Ούτε είχε κατά που αλλού  να στραφεί. Δεδομένου ότι οι πληγές του απ’ τους προηγούμενους ήταν πρόσφατες  και η αναξιοπιστία τους χιλιοδοκισμασμένη.

Αλλά να που τώρα προβάλλει μπροστά στα μάτια όλων σε όλη της την έκταση η σκληρή πραγματικότητα. Έτσι ώστε η οποιαδήποτε αισιοδοξία να φαίνεται δονκιχωτισμός και ουτοπία. Πολύ δε περισσότερο, επειδή καθίσταται πρόδηλο ότι οι τοκογλύφοι δεν διανοούνται κανενός είδους λύση. Και ότι ΔΝΤ  και ΕΕ «μας παίζουν» απροκάλυπτα «τον παπά». Εναλλάσσοντας κάθε φορά τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου. Έτσι ώστε, όταν φαίνεται ότι ο ένας πηγαίνει να συμφωνήσει ο άλλος να κόβει τις γέφυρες. Προβάλλοντας απαιτήσεις, οι οποίες εκ των πραγμάτων είναι απραγματοποίητες. Πράγμα που ήταν καταφανές ευθύς εξαρχής, αφότου μας εγκλώβισαν στο κρεματόριο της μνημονιακής περιπέτειας.

Γιατί αυτό, που τους ενδιαφέρει δεν είναι η αγχόνη του κάλπικου χρέους, που μας φόρεσαν, για να μας εκβιάζουν αλλά η ολοφάνερη πρόθεσή τους να μας εξοντώσουν. Που σημαίνει ότι το να επιμένουμε εμείς προς αυτή την κατεύθυνση είναι τραγική αυταπάτη. Και είναι απορίας άξιο πώς, σε αντίθεση με το λαό, αυτό δεν το βλέπει ο Πρωθυπουργός. Όταν είναι ολοφάνερο ότι τόσο η Ευρώπη, όσο και γενικότερα η Δύση είναι σαφέστατα εχθρικοί απέναντί μας. Και μάλιστα αποβλέπουν στην ολοσχερή εξόντωσή μας. Γεγονός που αποδεικνύεται μυριοτρόπως.  Με πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ΦΠΑ σε βάρος των νησιών μας όσο και το ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο σε βάρος των αγροτών, των κτηνοτρόφων και των ψαράδων μας . Γεγονός που προστίθεται σε όλη την προ πολλού κλιμακούμενη υπονόμευση κάθε είδους δυνατότητας για επιβίωση.

Είναι, συνεπώς, άμεση ανάγκη να ξεφύγουμε απ’ τις οποιεσδήποτε αυταπάτες μας και να ιδούμε κατάματα την πραγματικότητα. Γιατί το καραβάνι του ναζιστικού και σιωνιστικού Αρμαγεδδόνα συνεχίζει ακάθεκτο την ολέθρια για μας πορεία του. Γεγονός που σημαίνει ότι κινδυνεύουμε να επιβεβαιώσουμε τον κακοηθέστατο χαρακτηρισμό του θρασύτατου  Σόιμπλε, ως ηλιθίων. Και βέβαια, όχι γιατί δεν εφαρμόζουμε τα κανιβαλικά μέτρα, που μας έχουν επιβάλλει, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε τα εκ προϋποθέσεως ανεφάρμοστα. Καταδικασμένοι, μέχρι της πλήρους εξουθενώσεώς μας στο μάταιο μαρτύριο το Σισύφου.

Και μάλιστα με την επαπειλούμενη επιστροφή στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη του τέως δικομματισμού υπό την αιγίδα του νεοφιλελεύθερου γιου του αρχιαποστάτη του 1965. Που άνοιξε το δρόμο για την «εθνοσωτήρια» Χούντα και το διαμελισμό της Κύπρου…

 

 

σύμφωνο μη επιβίωσης

Χάλασε ο κόσμος για το «σύμφωνο συμβίωσης». Και άλλοι το έφτυναν και άλλοι ζητούσαν συγνώμη, που τόσο πολύ καθυστέρησαν να το ψηφίσουν.…

Όμως εκείνο που εκπλήσσει στην προκειμένη περίπτωση, είναι το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια με καταιγιστικό ρυθμό ψηφίζονται συστηματικά και προγραμματισμένα σύμφωνα μη επιβίωσης του ελληνικού λαού. Κι εντούτοις  δεν βρέθηκαν κάποιοι είτε από τη μια είτε από την άλλη όχθη του Αχέροντα της υποκρισίας, να ζητήσουν συγνώμη από αυτόν το λαό. Ή από το άλλο μέρος να φτύσουν τους αρχιτέκτονες της μεγάλης προδοσίας. Αντίθετα μάλιστα τους  εκλέγουν και σε ηγετικές, μάλιστα,  θέσεις, γιατί φοβούνται μήπως τυχόν χάσουμε τα ανεπανάληπτα αυτά κελεπούρια!

Και συμβαίνειο αλληθωρισμός αυτός, γιατί το παμπόνηρο φαρισαϊκό κατεστημένο φρόντισε να περιορίσει το ηθικό περισκόπιο της κοινωνίας μας στο υπογάστριο. Επειδή ακριβώς οι σχετικές με το υπογάστριο γαργαλιστικές περιπέτειες προσφέρονται, ιδιαίτερα για να αποπροσανατολίζεται η κοινή γνώμη απ’ τα τόσα άλλα καυτά και καίρια προβλήματα. Και προς αυτή την κατεύθυνση παίζουν αποφασιστικό ρόλο τα ΜΜΕ (=μέσα μαζικής εξαχρειώσεως). Δεδομένου ότι μας κατακλύζουν καθημερινά με οχετό προκλητικών εικόνων και παραστάσεων,  που  εξαχρειώνουν την κοινωνία και αποπροσανατολίζουν ιδιαίτερα τη νέα γενιά. Έτσι ώστε να ξεχνούμε ότι ο άνθρωπος, εκτός απ’ το υπογάστριο, έχει και γαστέρα. Και είναι οικτρό και φοβερό το θέαμα τόσων ανθρώπων, οι οποίοι υποσιτίζονται και λιμοκτονούν και αναγκάζονται να ψάχνουν στα σκουπίδια, για να αντιμετωπίσουν την πείνα τους. Ή εκείνων, που, εξαιτίας  καθενός  Κυριάκου και άλλων πολιτικών φωστήρων και σωτήρων, χάνουν τη δουλειά τους, με αποτέλεσμα να  βλέπουν την οικογένειά τους και τα παιδιά τους να αργοσβήνουν. Ή που έχουν χάσει  ή κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους και να βρεθούνε στο δρόμο. Έτσι ώστε να ζούνε μέσα σε μια ατμόσφαιρα θρίλερ, που έχουν σκηνοθετήσει γύρω τους οι τραπεζικοί αρχιλήσταρχοι  και οι τοκογλύφοι δολοφόνοι.  Ή τις μύριες άλλες μεθοδεύσεις με τις οποίες υπονομεύουν την ηθική μας υπόσταση και αξιοπρέπεια. Γιατί γι’ αυτούς δεν φαίνεται να ταράσσονται και να ευαισθητοποιούνται οι ευαίσθητες συνειδήσεις από καμιά πλευρά. Γιατί προφανώς τους ανθρώπους με τα χοντρά πορτοφόλια και τα υπερκορεσμένα στομάχια τους ενδιαφέρει να προωθήσουν τα πάσης φύσεως σατανικά τους σχέδια. Και καθόλου δεν τους ενδιαφέρει, αν το μεγαλύτερο μέρος του λαού λιμοκτονεί και υποφέρει. Απεναντίας μάλιστα τους χαροποιεί και τους διασκεδάζει. Όπως ακριβώς και τους όχλους της ρωμαϊκής αρένας το θέαμα των ανθρώπων, που κατασπαράσσονταν απ’ τα θηρία.

Και υπάρχει και κάτι άλλο ακόμη: Το γεγονός ότι η γενετήσια ορμή είναι παρά πολύ ισχυρή,  ώστε να μπορεί να διεμβολίσει πολλούς άλλους τομείς  της ανθρώπινης ζωής. Έτσι ώστε να ξεχνούμε ο άνθρωπος δεν είναι μόνο υπογάστριο και γαστέρα. Αλλά ότι πάνω από τη γαστέρα βρίσκεται η καρδιά. Η οποία συνιστά τεράστια δύναμη, ικανή να τιθασεύσει το υπογάστριο και να το οδηγήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Έτσι ώστε, αντί να είναι παράγοντας  εξαχρειώσεως και καταστροφής για τα άτομα και τις κοινωνίες, να γίνεται πνοή αναγέννησης και δημιουργικότητας. Κι από το άλλο μέρος η καρδιά μπορεί να λύσει ακόμη και τα προβλήματα της γαστέρας. Γιατί η καρδιά διαθέτει την αλάθευτη ζυγαριά της δικαιοσύνης, με την οποία μπορούν να ισορροπήσουν όλες οι παλιρροϊκές αντιθέσεις και διακυμάνσεις της κοινωνικής θάλασσας.

Αλλά για την καρδιά υπάρχει μόνο μια δύναμη, η οποία μπορεί να την προσανατολίσει και να την ποδηγετήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από τη θρησκεία. Που στη δική μας βέβαια περίπτωση είναι ο Χριστιανισμός. Και όχι όλα τα άλλα με τα οποία προσπαθούν να τον νοθεύσουν οι διάφοροι δολιοφθορείς. Ο Χριστιανισμός όμως στη διάσταση, που τον τοποθέτησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Και όχι, όπως τον κατάντησαν ο κληρικαλικός επαγγελματισμός, ο δεσποτικός αριβισμός και  οι παντοειδείς ανήθικοι συμβιβασμοί με την περιρρέουσα πραγματικότητα.

Στη Ρωσία, για παράδειγμα, και στις υπόλοιπες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού έγινε το πείραμα της πραγμάτωσης μιας δίκαιης κοινωνίας. Αλλά έγινε, όχι μόνο χωρίς τον Χριστιανισμό, αλλά και σε μετωπική σύγκρουση με αυτόν. Γιατί, πέραν του αθεϊστικού προσανατολισμού του μαρξισμού,υπήρχε και το γεγονός της παραφθοράς του Χριστιανισμού, μέσα απ’ τον φθοροποιό εναγκαλισμό του τσαρικού καθεστώτος και των άλλων κοινωνικών ρευμάτων της εποχής. Η ευρωπαϊκή και αμερικάνικη Δύση, εξάλλου, φιγουράρει ως χριστιανική. Και υπάρχουν ακόμη και πολιτικά κινήματα και κόμματα, που έχουν χριστιανικές ταμπέλες. Παρότι κινούνται σε διαμετρικά αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν, που οραματίζεται ο χριστιανισμός. Που σημαίνει ότι στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, έγινε προσπάθεια  επικράτησης της δικαιοσύνης, με παράλληλο όμως στραγγαλισμό της ελευθερίας. Ενώ στη, λεγόμενη, χριστιανική Δύση διατυμπανίζεται η δήθεν ελευθερία, με την ολοσχερή, σχεδόν εξαφάνιση της δικαιοσύνης.

Αλλά, όπως όλοι γνωρίζουμε τα χελιδόνια, που μας φέρνουν την άνοιξη δεν πετούν μόνο με τη μια τους φτερούγα. Που σημαίνει ότι παρόμοια  η κοινωνία δεν μπορεί να προκόψει με  την προκρούστεια τακτική ούτε της τέως μαρξιστικής Ανατολής ούτε της εσαεί καπιταλιστικής Δύσης. Παρά μόνο με την εναρμόνιση ελευθερίας και δικαιοσύνης. Και η εναρμόνιση αυτή μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα στο Χριστιανισμό και ιδιαίτερα στην Ορθοδοξία. Της οποίας την παρακαταθήκη κουβαλάει μέσα στα σπλάχνα του ο λαός μας.

Και αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος, για τον οποίο αγωνίζονται να τον εξαφανίσουν οι διεθνείς δολοφόνοι και οι ντόπιοι εφιάλτες με τα διάφορα σύμφωνα μη επιβίωσης που μεθοδεύουν σε βάρος του…

άβυσσος υποκρισίας

βουλή2.jpg

Το Σύνταγμα υποτίθεται ότι είναι ο θεμελιώδης νόμος του κράτους. Και συνεπώς θα πρέπει να είναι υπόδειγμα δικαιοσύνης. Και όμως εν ονόματι του Συντάγματος γίνονται πράγματα, που βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, όχι μόνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα αλλά και τη στοιχειώδη λογική.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα: Συνταξιούχοιβουλευτές του τέως δικομματισμού -ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-διεκδικούν, λένε,   μέχρι και 100 χιλιάδες ευρώ ως διαφορά, που προέκυψε από τις αυξήσεις, που, στο μεταξύ, πήραν οι δικαστικοί λειτουργοί. Και αυτό, γιατί σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι μισθοί και οι συντάξεις των βουλευτών παρακολουθούν τις αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων των δικαστικών λειτουργών. Οι οποίοι δικαστικοί λειτουργοί μισθοδοτούνται, σε σχέση με τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους,όπως είναι γνωστό, προνομιακά.

Και  ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να ρωτήσω τους σοφούς νομοθέτες μας: Γιατί επιτέλους αυτοί, οι οποίοι έχουν ως έργο τους να νομοθετούν και να απονέμουν τη δικαιοσύνη, πρέπει να αδικούνapriori το κοινωνικό σύνολο; Κάποιοι λένε ότι αυτό συμβαίνει, επειδή έχουν υπερβολικά μεγάλο φόρτο εργασίας. Και απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι υπάρχουν δικαστικές υποθέσεις, που εκκρεμούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Και μπαίνει, στην περίπτωση αυτή, το ερώτημα: Και γιατί δεν διορίζονται όσοι χρειάζονται να διεκπεραιώνουν σε υποφερτές συνθήκες και εύλογο χρονικό διάστημα το έργο της απονομής της δικαιοσύνης;

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι πρέπει να αμείβονται προνομιακά οι δικαστικοί λειτουργοί, προκειμένου να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αλλά και ο ισχυρισμός αυτός είναι ακατανόητος. Γιατί και πάλι προβάλλει ένα άλλο ερώτημα: Θα μπορούσενα σταθεί μια κοινωνία, στην οποία όλοι οι άλλοι, εκτός των δικαστικών λειτουργών, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους; Ή μήπως ισχύει το ακριβώς αντίθετο; Μήπως, δηλαδή, η προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών αποβλέπει ακριβώς στο να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους! Γιατί βέβαια την προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών την νομοθέτησαν οι αξιότιμοι εθνοπατέρες. Οι οποίοι, όπως φαίνεται, δεν το έκαμαν χωρίς υστεροβουλία. Αλλά με περισσή μάλιστα ιδιοτέλεια. Αφενός για λογαριασμό του σιναφιού τους, και αφετέρου ως θεράποντες του  κατεστημένου. Και σε καμιά βέβαια περίπτωση του λαού, τον οποίο απλά χρησιμοποιούν. Γιατί, όπως φαίνεται, το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο αποβλέπει ακριβώς στο να χρησιμοποιεί την προνομιακή μισθοδοσία των δικαστικών λειτουργών ως δέλεαρ, προκειμένου να βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση έναντι των ανθρώπων του λαού, όταν βρίσκεται σε σύγκρουση μαζί τους. Γεγονός, που επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα της δημόσιας ζωής. Όπου το δίχτυ της νομιμότητας συλλαμβάνει τις μαριδούλες του λαού, ενώ οι καρχαρίες  του κατεστημένου, παρότι εγκληματούν ασύδοτα, βρίσκονται στο απυρόβλητο. Και πρώτοι -πρώτοι ανάμεσα στους είναι οι ολετήρες της πατρίδας και του λαού μας πολιτικοί.

Και προσέξτε πώς-κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος-λειτουργεί η «μεγαλοφυής» αυτή πατέντα: Σύμφωνα με το Σύνταγμα κανείς δεν δικαιούται να έχει συντάξεις ή μισθούς ανώτερους των δικαστικών λειτουργών. Την συνταγματική όμως αυτή διάταξη την παραβιάζουν συστηματικά οι πολιτικοί. Οι οποίοι προσφέρουν σε διάφορους χρυσοκάνθαρους (ΔΕΚΟ, κλπ)  αποδοχές ανώτερες εκείνων των δικαστικών λειτουργών. Οπότε οι δικαστικοί λειτουργοί εξανίστανται για την παραβίαση του Συντάγματος και απαιτούν αναπροσαρμογή των δικών τους μισθών και συντάξεων. Για να παίρνουν κάθε φορά τις ανάλογες αυξήσεις. Τις οποίες, απαιτούν στη συνέχεια και οι πολιτικοί. Ε, λοιπόν, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Οπότε  εν ονόματι της «μεγαλοφυούς»-όπως προαναφέραμε- συνταγματικής πατέντας τους ζητούν να «δικαιωθούν» και να πάρουν τις καθυστερούμενες αυξήσειςκαι οι συνταξιούχοι εθνοπατέρες.Και ασφαλώς το «δίκιο» τους είναι, όχι μόνο συνταγματικό αλλά και απέραντα μεγάλο. Και θα προτείναμε στο σημείο αυτό, αν το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο «δίκαιο» αίτημά τους, να επιβληθεί για χάρη τους ειδικός φόρος στους άνεργους, τους άστεγους και όλα τα θύματα, που δημιούργησε το πλιάτσικο και η έσχατη προδοσίας τους.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη θλιβερή παράμετρος: Τώρα τελευταία με τις έρευνες που γίνονται σχετικά με το πλιάτσικο σε ορισμένους τομείς της δημόσιας ζωής αποδίδονται σε κάποιους αρμόδιους κακουργηματικές ευθύνες. Αλλά ως υπόλογοι για τα κακουργήματα αυτά κατηγορούνται μόνο οι κοινοί θνητοί και όχι οι αρχιτέκτονες της βιομηχανίας των κομπίνων πολιτικοί. Γιατί και στο σημείο αυτό φρόντισαν να κατοχυρώσουν συνταγματικά την εγκληματική τους δραστηριότητα. Διότι, με βάση το Σύνταγμα (άρθρο 86), τα δικά τους κακουργήματα παραγράφονται μετά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος. Κατά το ποίο με διάφορες συνταγματικές και άλλες αλχημείες τρενάρουν τις υποθέσεις τους, ώστε να ξεπεράσουν το επικίνδυνο χρονικό όριο. Παρότι το κοινό περί δικαίου αίσθημα φωνάζει ότι κανένα κακούργημα δεν μπορεί ποτέ να παραγραφεί, εάν δεν αποκατασταθεί. Που σημαίνει ότι αυτοί που κατάκλεψαν και καταλήστεψαν την πατρίδα και το λαό οφείλουν να επιστρέψουν τα κλοπιμαία ακόμη και μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς. Όπως και ο Ζακχαίος, ο οποίος επέστρεψε σε όσους αδίκησε τα προϊόντα της αδικίας (Λουκά: ΙΘ:8).

Γιατί διαφορετικά αποδεικνύεται πανηγυρικά ότι οι βαρύγδουποι κήνσορες της κοινωνίας δεν διαθέτουν καμιά απ’ τις αρχές και αξίες με τις οποίες εξαπατούν κάθε φορά την ευπιστία του λαού. Και πως η μοναδική αρχή και αξία, που τους χαρακτηρίζει είναι η άβυσσος της υποκρισίας. Σε όλη την αβυθομέτρητη και ουρανομήκη τηςδιάσταση.

Όπως συνέβαινε και με τους φαρισαίους της εποχής του Χριστού, οι οποίοι φόρτωναν το λαό με δυσβάστακτα νομικά και οικονομικά φορτία, που οι ίδιοι ούτε με το δαχτυλάκι τους δεν καταδέχονταν να αγγίξουν (Ματθαίου: ΚΓ, 4)…
Προσκλητήρια Γάμου

θαύματα, που έζησα…

 

 Τα θαύματα, που έζησα είναι παρά πολλά. Θ’ αναφερθώ όμως μόνο σ’ ελάχιστα απ’ αυτά, μια και έρχονται συχνότερα στη μνήμη μου, επειδή είχαν και  κάποιο στοιχείο περιπέτειας.

Το πρώτο, που θυμούμαι, συνέβη στην εφηβική μου ηλικία: Αφήναμε την ποτίστρα απ’ την οποία πίναμε νερό και το κανάτι στο πεζούλι του σπιτιού. Το σκυλί, που διψούσε, βρήκε την ευκαιρία να χώσει το μουσούδι του στο κανάτι, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να έχει την ιδιάζουσα των σκυλιών κακοσμία. Μίλησα στη μάνα μου σχετικά και μου συνέστησε να ρίξω στο κανάτι αγιασμό. Αλλά εγώ  χλεύασα την αφέλειά της και προσπάθησα με διάφορα απορρυπαντικά να διώξω την κακοσμία. Όμως ματαίως!  Για να αναγκαστώ  τελικά να καταφύγω στη  συνταγή της μάνας. Οπότε-ω του θαύματος!-η κακοσμία εξαφανίστηκε.

Γράφαμε μαθηματικά στην ογδόη Γυμνασίου, στο Αγρίνιο. Έλυσα τη μία άσκηση. «Παναγία μου, είπα, βοήθησέ με να λύσω άλλη μία, για να μην μείνω ανεξεταστέος». Και το θαύμα έγινε. «Μπράβο, παιδί μου, μου είπε ο μαθηματικός Νικόλαος Κοτζαμάνης, μου έγραψες την καλύτερη λύση». -«Δεν είναι δικιά μου, του είπα, είναι της Παναγίας»!…

Πήγαινα-παπάς πια- να λειτουργήσω στον Άγιο Αθανάσιο Πυργίου (Βελάοστας) Αγρινίου. Είχε βρέξει και συνάντησα ένα ρέμα με αρκετό νερό. Επιχείρησα να πετάξω απέναντι τα πράγματά μου, για να μπορέσω έτσι να περάσω ευκολότερα. Αλλά να που  η ομπρέλα μου χτύπησε σε κάποιες λυγαριές και παρασύρθηκε απ’ το νερό. Διαμαρτυρήθηκα τότε στον Άγιο. Μετά όμως το πέρας της λειτουργίας-καλού κακού- είπα το περιστατικό στο εκκλησίασμα με την ελπίδα ότι κάποιος θα μπορούσε να βρει την ομπρέλα. Και να σε λίγο ένας χωριανός μου την έφερε. Για να πάρω έτσι την απάντηση από τον Άγιο για τη διαμαρτυρία που είχα διατυπώσει.

Πήγαμε , στο Πυργί, να διαβάσουμε τα πρόβατα ενός ξωμάχου που είχαν αρρώστια και  ψοφούσαν. Όταν όμως φθάσαμε στον προορισμό μας,-κάπου μια ώρα δρόμο-διαπίστωσα ότι δεν είχα πάρει το πετραχήλι. Θυμήθηκα τότε ότι ο θαυμάσιος Ρουμάνος παπάς και συγγραφέας, Virgil Georgiou, έγραφε πως, αν ο παπάς δεν έχει πετραχήλι, μπορεί να χρησιμοποιήσει μια λωρίδα πανιού, την οποία ύστερα πρέπει να κάψει. Αυτό, λοιπόν έκαμα, αλλά με μισή καρδιά. Και εντούτοις το «διάβασμα» υπήρξε αποτελεσματικό.

Παρόμοιο περιστατικό είχα και στο Αγρίνιο. Πήγαμε με τον π. Χρυσόστομο Ντανάκα-διάκο τότε και μετέπειτα ιεροκήρυκα- να διαβάσουμε ένα κοπάδι, που είχε κι αυτό πρόβλημα αρρώστιας. Καθώς όμως διαβάζαμε μια προβατίνα άρπαξε την ελιά, που είχαμε για να ραντίσουμε το κοπάδι. Το γεγονός μας προκάλεσε νευρικό γέλιο, αλλά συνάμα και αισθήματα ενοχής. Τόσο απέναντι στη σοβαρότητα της προσευχής, όσο και απέναντι στον τσοπάνο, που θα μπορούσε να προσβληθεί. Και όμως και σ’ αυτή την περίπτωση το αποτέλεσμα υπήρξε θετικό.

Το μεγαλύτερο όμως θαύμα-σύμφωνα με την προσωπική μου εκτίμηση -ήταν αυτό, που έζησα, όταν έδινα τις πτυχιακές μου εξετάσεις. «Χρωστούσα» το μάθημα της εκκλησιαστικής ιστορίας, που περιλάμβανε δύο μεγάλους τόμους και είχα πελαγοδρομήσει. Το περίεργο είναι ότι δεν ζήτησα τη συνδρομή του Χριστού ή της Παναγίας ή κάποιου, όπως συνήθως κάνουμε, αγίου, αλλά του αείμνηστου συμφοιτητή μου Γιώργη (Γερμανού) Κουρκούτα, απ’ την Ηλεία, ο οποίος είχε πεθάνει διάκος στη Γερμανία, όπου σπούδαζε με υποτροφία. Κι εκείνος αμέσως μου «βρήκε» τον άνθρωπο, που θα μπορούσε να βοηθήσει στην περίπτωση αυτή και μας «όρισε» μάλιστα και άμεσο ραντεβού. Γιατί, φεύγοντας από το σπίτι,  όπου φιλοξενούμουνα,  συνάντησα στα σκαλοπάτια των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου, έναν άλλο συμφοιτητή μας, το Σωτήρη (Χρυσόστομο) Ρουμελιώτη, καθώς εκείνος πήγαινε για να φύγει κι εγώ για να ιδώ κάποια σχετική με  τις εξετάσεις ανακοίνωση. Που σημαίνει ότι αν πήγαινα έστω και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα, δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε. Εξέθεσα στο συμφοιτητή μου,  το πρόβλημά μου. Χαμογέλασε καθησυχαστικά και μου είπε: «Έπεσες στην περίπτωση! Εγώ είμαι βοηθός του καθηγητή. Θα διαβάσεις από εκεί ως εκεί, απ’ όπου ο καθηγητής επί μονίμου βάσεως εξετάζει». Και κατ’ αυτόν τον τρόπο  πέρασα το μάθημα και μάλιστα με καλό βαθμό. Χάρη στην συμπαράσταση των δυο συμφοιτητών μου, που ομολογουμένως ήταν θαυμάσιοι άνθρωποι. Και που ο ένας απ’ τον κόσμο της αιωνιότητας και ο άλλος απ’ τον κόσμο της εφήμερης ζωής μεσολάβησαν με έναν τρόπο θαυμαστό, προκειμένου να απαλλαγώ απ’ τον εφιάλτη μου.

Παρόμοια περιστατικά θα μπορούσαν να αναφέρουν πάμπολλοι –κληρικοί και λαϊκοί- πάμπολλα. Και μάλιστα εντυπωσιακότερα και αποκαλυπτικότερα. Αλλά το αξιοπρόσεχτο  σε κάθε τέτοια περίπτωση είναι ότι θα υπάρξουν πολλοί οι οποίοι είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των περιστατικών και να τα χαρακτηρίσουν ως τυχαίες συμπτώσεις ή αφελείς αυταπάτες. Όμως ας μου επιτραπεί να πω πως από την προσωπική μου σκοπιά πιστεύω ότι αντίθετα αφελής αυταπάτη είναι το να μην πιστεύει κάποιος στο θαύμα. Δεδομένου ότι, όχι μόνο κάποια ξεχωριστά περιστατικά, αλλά και η καθημερινή μας πραγματικότητα, από την ώρα, που γεννιόμαστε, μέχρι την ώρα που φεύγουμε απ’ τη ζωή είναι ένα ατέλειωτο θαύμα. Γιατί όλα αυτά, που μας περιβάλλουν και συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας,από τον μικρόκοσμο μέχρι τον μακρόκοσμό,είναι κρίκοι και ψηφίδες ενός απέραντου θαύματος. Κυριολεκτικά κολυμπάμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Και είναι τόσο αφελές να αμφισβητούμε το θαύμα, όσο αφελές θα ήταν να αρνηθούν τα ψάρια την πραγματικότητα των ωκεανών μέσα στους οποίους ζουν και κολυμπούν.

 

 

 

 

 

Περισσότερα

 

 

θαύματα, που έζησα

Εισερχόμενα x

Ηλίας Υφαντής <papailias6391@gmail.com>

11:26 π.μ. (Πριν από 0 λεπτά)
προς κρυφή κοιν.: info, κρυφή κοιν.: Konstantinos

Κωνσταντίνε

Μια και τα πολιτικά-σε μένα τουλάχιστο-φαίνονται αδιέξοδα, το έχω ρίξει -προς το παρόν -στα θρησκευτικά.

 

Θαύματα που έζησα…

 

Τα θαύματα, που έζησα είναι παρά πολλά. Θ’ αναφερθώ όμως μόνο σ’ ελάχιστα απ’ αυτά, μια και έρχονται συχνότερα στη μνήμη μου, επειδή είχαν και  κάποιο στοιχείο περιπέτειας.

Το πρώτο, που θυμούμαι, συνέβη στην εφηβική μου ηλικία: Αφήναμε την ποτίστρα απ’ την οποία πίναμε νερό και το κανάτι στο πεζούλι του σπιτιού. Το σκυλί, που διψούσε, βρήκε την ευκαιρία να χώσει το μουσούδι του στο κανάτι, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να έχει την ιδιάζουσα των σκυλιών κακοσμία. Μίλησα στη μάνα μου σχετικά και μου συνέστησε να ρίξω στο κανάτι αγιασμό. Αλλά εγώ  χλεύασα την αφέλειά της και προσπάθησα με διάφορα απορρυπαντικά να διώξω την κακοσμία. Όμως ματαίως!  Για να αναγκαστώ  τελικά να καταφύγω στη  συνταγή της μάνας. Οπότε-ω του θαύματος!-η κακοσμία εξαφανίστηκε.

Γράφαμε μαθηματικά στην ογδόη Γυμνασίου, στο Αγρίνιο. Έλυσα τη μία άσκηση. «Παναγία μου, είπα, βοήθησέ με να λύσω άλλη μία, για να μην μείνω ανεξεταστέος». Και το θαύμα έγινε. «Μπράβο, παιδί μου, μου είπε ο μαθηματικός Νικόλαος Κοτζαμάνης, μου έγραψες την καλύτερη λύση». -«Δεν είναι δικιά μου, του είπα, είναι της Παναγίας»!…

Πήγαινα-παπάς πια- να λειτουργήσω στον Άγιο Αθανάσιο Πυργίου (Βελάοστας) Αγρινίου. Είχε βρέξει και συνάντησα ένα ρέμα με αρκετό νερό. Επιχείρησα να πετάξω απέναντι τα πράγματά μου, για να μπορέσω έτσι να περάσω ευκολότερα. Αλλά να που  η ομπρέλα μου χτύπησε σε κάποιες λυγαριές και παρασύρθηκε απ’ το νερό. Διαμαρτυρήθηκα τότε στον Άγιο. Μετά όμως το πέρας της λειτουργίας-καλού κακού- είπα το περιστατικό στο εκκλησίασμα με την ελπίδα ότι κάποιος θα μπορούσε να βρει την ομπρέλα. Και να σε λίγο ένας χωριανός μου την έφερε. Για να πάρω έτσι την απάντηση από τον Άγιο για τη διαμαρτυρία που είχα διατυπώσει.

Πήγαμε , στο Πυργί, να διαβάσουμε τα πρόβατα ενός ξωμάχου που είχαν αρρώστια και  ψοφούσαν. Όταν όμως φθάσαμε στον προορισμό μας,-κάπου μια ώρα δρόμο-διαπίστωσα ότι δεν είχα πάρει το πετραχήλι. Θυμήθηκα τότε ότι ο θαυμάσιος Ρουμάνος παπάς και συγγραφέας, Virgil Georgiou, έγραφε πως, αν ο παπάς δεν έχει πετραχήλι, μπορεί να χρησιμοποιήσει μια λωρίδα πανιού, την οποία ύστερα πρέπει να κάψει. Αυτό, λοιπόν έκαμα, αλλά με μισή καρδιά. Και εντούτοις το «διάβασμα» υπήρξε αποτελεσματικό.

Παρόμοιο περιστατικό είχα και στο Αγρίνιο. Πήγαμε με τον π. Χρυσόστομο Ντανάκα-διάκο τότε και μετέπειτα ιεροκήρυκα- να διαβάσουμε ένα κοπάδι, που είχε κι αυτό πρόβλημα αρρώστιας. Καθώς όμως διαβάζαμε μια προβατίνα άρπαξε την ελιά, που είχαμε για να ραντίσουμε το κοπάδι. Το γεγονός μας προκάλεσε νευρικό γέλιο, αλλά συνάμα και αισθήματα ενοχής. Τόσο απέναντι στη σοβαρότητα της προσευχής, όσο και απέναντι στον τσοπάνο, που θα μπορούσε να προσβληθεί. Και όμως και σ’ αυτή την περίπτωση το αποτέλεσμα υπήρξε θετικό.

Το μεγαλύτερο όμως θαύμα-σύμφωνα με την προσωπική μου εκτίμηση -ήταν αυτό, που έζησα, όταν έδινα τις πτυχιακές μου εξετάσεις. «Χρωστούσα» το μάθημα της εκκλησιαστικής ιστορίας, που περιλάμβανε δύο μεγάλους τόμους και είχα πελαγοδρομήσει. Το περίεργο είναι ότι δεν ζήτησα τη συνδρομή του Χριστού ή της Παναγίας ή κάποιου, όπως συνήθως κάνουμε, αγίου, αλλά του αείμνηστου συμφοιτητή μου Γιώργη (Γερμανού) Κουρκούτα, απ’ την Ηλεία, ο οποίος είχε πεθάνει διάκος στη Γερμανία, όπου σπούδαζε με υποτροφία. Κι εκείνος αμέσως μου «βρήκε» τον άνθρωπο, που θα μπορούσε να βοηθήσει στην περίπτωση αυτή και μας «όρισε» μάλιστα και άμεσο ραντεβού. Γιατί, φεύγοντας από το σπίτι,  όπου φιλοξενούμουνα,  συνάντησα στα σκαλοπάτια των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου, έναν άλλο συμφοιτητή μας, το Σωτήρη (Χρυσόστομο) Ρουμελιώτη, καθώς εκείνος πήγαινε για να φύγει κι εγώ για να ιδώ κάποια σχετική με  τις εξετάσεις ανακοίνωση. Που σημαίνει ότι αν πήγαινα έστω και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα, δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε. Εξέθεσα στο συμφοιτητή μου,  το πρόβλημά μου. Χαμογέλασε καθησυχαστικά και μου είπε: «Έπεσες στην περίπτωση! Εγώ είμαι βοηθός του καθηγητή. Θα διαβάσεις από εκεί ως εκεί, απ’ όπου ο καθηγητής επί μονίμου βάσεως εξετάζει». Και κατ’ αυτόν τον τρόπο  πέρασα το μάθημα και μάλιστα με καλό βαθμό. Χάρη στην συμπαράσταση των δυο συμφοιτητών μου, που ομολογουμένως ήταν θαυμάσιοι άνθρωποι. Και που ο ένας απ’ τον κόσμο της αιωνιότητας και ο άλλος απ’ τον κόσμο της εφήμερης ζωής μεσολάβησαν με έναν τρόπο θαυμαστό, προκειμένου να απαλλαγώ απ’ τον εφιάλτη μου.

Παρόμοια περιστατικά θα μπορούσαν να αναφέρουν πάμπολλοι –κληρικοί και λαϊκοί- πάμπολλα. Και μάλιστα εντυπωσιακότερα και αποκαλυπτικότερα. Αλλά το αξιοπρόσεχτο  σε κάθε τέτοια περίπτωση είναι ότι θα υπάρξουν πολλοί οι οποίοι είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των περιστατικών και να τα χαρακτηρίσουν ως τυχαίες συμπτώσεις ή αφελείς αυταπάτες. Όμως ας μου επιτραπεί να πω πως από την προσωπική μου σκοπιά πιστεύω ότι αντίθετα αφελής αυταπάτη είναι το να μην πιστεύει κάποιος στο θαύμα. Δεδομένου ότι, όχι μόνο κάποια ξεχωριστά περιστατικά, αλλά και η καθημερινή μας πραγματικότητα, από την ώρα, που γεννιόμαστε, μέχρι την ώρα που φεύγουμε απ’ τη ζωή είναι ένα ατέλειωτο θαύμα. Γιατί όλα αυτά, που μας περιβάλλουν και συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας,από τον μικρόκοσμο μέχρι τον μακρόκοσμό,είναι κρίκοι και ψηφίδες ενός απέραντου θαύματος. Κυριολεκτικά κολυμπάμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Και είναι τόσο αφελές να αμφισβητούμε το θαύμα, όσο αφελές θα ήταν να αρνηθούν τα ψάρια την πραγματικότητα των ωκεανών μέσα στους οποίους ζουν και κολυμπούν.

 

Μετακίνηση στα Εισερχόμενα

 

Περισσότερα

 

 

θαύματα, που έζησα

Εισερχόμενα x

Ηλίας Υφαντής <papailias6391@gmail.com>

11:26 π.μ. (Πριν από 0 λεπτά)
προς κρυφή κοιν.: info, κρυφή κοιν.: Konstantinos

Κωνσταντίνε

Μια και τα πολιτικά-σε μένα τουλάχιστο-φαίνονται αδιέξοδα, το έχω ρίξει -προς το παρόν -στα θρησκευτικά.

 

Θαύματα που έζησα…

 

Τα θαύματα, που έζησα είναι παρά πολλά. Θ’ αναφερθώ όμως μόνο σ’ ελάχιστα απ’ αυτά, μια και έρχονται συχνότερα στη μνήμη μου, επειδή είχαν και  κάποιο στοιχείο περιπέτειας.

Το πρώτο, που θυμούμαι, συνέβη στην εφηβική μου ηλικία: Αφήναμε την ποτίστρα απ’ την οποία πίναμε νερό και το κανάτι στο πεζούλι του σπιτιού. Το σκυλί, που διψούσε, βρήκε την ευκαιρία να χώσει το μουσούδι του στο κανάτι, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να έχει την ιδιάζουσα των σκυλιών κακοσμία. Μίλησα στη μάνα μου σχετικά και μου συνέστησε να ρίξω στο κανάτι αγιασμό. Αλλά εγώ  χλεύασα την αφέλειά της και προσπάθησα με διάφορα απορρυπαντικά να διώξω την κακοσμία. Όμως ματαίως!  Για να αναγκαστώ  τελικά να καταφύγω στη  συνταγή της μάνας. Οπότε-ω του θαύματος!-η κακοσμία εξαφανίστηκε.

Γράφαμε μαθηματικά στην ογδόη Γυμνασίου, στο Αγρίνιο. Έλυσα τη μία άσκηση. «Παναγία μου, είπα, βοήθησέ με να λύσω άλλη μία, για να μην μείνω ανεξεταστέος». Και το θαύμα έγινε. «Μπράβο, παιδί μου, μου είπε ο μαθηματικός Νικόλαος Κοτζαμάνης, μου έγραψες την καλύτερη λύση». -«Δεν είναι δικιά μου, του είπα, είναι της Παναγίας»!…

Πήγαινα-παπάς πια- να λειτουργήσω στον Άγιο Αθανάσιο Πυργίου (Βελάοστας) Αγρινίου. Είχε βρέξει και συνάντησα ένα ρέμα με αρκετό νερό. Επιχείρησα να πετάξω απέναντι τα πράγματά μου, για να μπορέσω έτσι να περάσω ευκολότερα. Αλλά να που  η ομπρέλα μου χτύπησε σε κάποιες λυγαριές και παρασύρθηκε απ’ το νερό. Διαμαρτυρήθηκα τότε στον Άγιο. Μετά όμως το πέρας της λειτουργίας-καλού κακού- είπα το περιστατικό στο εκκλησίασμα με την ελπίδα ότι κάποιος θα μπορούσε να βρει την ομπρέλα. Και να σε λίγο ένας χωριανός μου την έφερε. Για να πάρω έτσι την απάντηση από τον Άγιο για τη διαμαρτυρία που είχα διατυπώσει.

Πήγαμε , στο Πυργί, να διαβάσουμε τα πρόβατα ενός ξωμάχου που είχαν αρρώστια και  ψοφούσαν. Όταν όμως φθάσαμε στον προορισμό μας,-κάπου μια ώρα δρόμο-διαπίστωσα ότι δεν είχα πάρει το πετραχήλι. Θυμήθηκα τότε ότι ο θαυμάσιος Ρουμάνος παπάς και συγγραφέας, Virgil Georgiou, έγραφε πως, αν ο παπάς δεν έχει πετραχήλι, μπορεί να χρησιμοποιήσει μια λωρίδα πανιού, την οποία ύστερα πρέπει να κάψει. Αυτό, λοιπόν έκαμα, αλλά με μισή καρδιά. Και εντούτοις το «διάβασμα» υπήρξε αποτελεσματικό.

Παρόμοιο περιστατικό είχα και στο Αγρίνιο. Πήγαμε με τον π. Χρυσόστομο Ντανάκα-διάκο τότε και μετέπειτα ιεροκήρυκα- να διαβάσουμε ένα κοπάδι, που είχε κι αυτό πρόβλημα αρρώστιας. Καθώς όμως διαβάζαμε μια προβατίνα άρπαξε την ελιά, που είχαμε για να ραντίσουμε το κοπάδι. Το γεγονός μας προκάλεσε νευρικό γέλιο, αλλά συνάμα και αισθήματα ενοχής. Τόσο απέναντι στη σοβαρότητα της προσευχής, όσο και απέναντι στον τσοπάνο, που θα μπορούσε να προσβληθεί. Και όμως και σ’ αυτή την περίπτωση το αποτέλεσμα υπήρξε θετικό.

Το μεγαλύτερο όμως θαύμα-σύμφωνα με την προσωπική μου εκτίμηση -ήταν αυτό, που έζησα, όταν έδινα τις πτυχιακές μου εξετάσεις. «Χρωστούσα» το μάθημα της εκκλησιαστικής ιστορίας, που περιλάμβανε δύο μεγάλους τόμους και είχα πελαγοδρομήσει. Το περίεργο είναι ότι δεν ζήτησα τη συνδρομή του Χριστού ή της Παναγίας ή κάποιου, όπως συνήθως κάνουμε, αγίου, αλλά του αείμνηστου συμφοιτητή μου Γιώργη (Γερμανού) Κουρκούτα, απ’ την Ηλεία, ο οποίος είχε πεθάνει διάκος στη Γερμανία, όπου σπούδαζε με υποτροφία. Κι εκείνος αμέσως μου «βρήκε» τον άνθρωπο, που θα μπορούσε να βοηθήσει στην περίπτωση αυτή και μας «όρισε» μάλιστα και άμεσο ραντεβού. Γιατί, φεύγοντας από το σπίτι,  όπου φιλοξενούμουνα,  συνάντησα στα σκαλοπάτια των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου, έναν άλλο συμφοιτητή μας, το Σωτήρη (Χρυσόστομο) Ρουμελιώτη, καθώς εκείνος πήγαινε για να φύγει κι εγώ για να ιδώ κάποια σχετική με  τις εξετάσεις ανακοίνωση. Που σημαίνει ότι αν πήγαινα έστω και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα ή αργότερα, δεν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε. Εξέθεσα στο συμφοιτητή μου,  το πρόβλημά μου. Χαμογέλασε καθησυχαστικά και μου είπε: «Έπεσες στην περίπτωση! Εγώ είμαι βοηθός του καθηγητή. Θα διαβάσεις από εκεί ως εκεί, απ’ όπου ο καθηγητής επί μονίμου βάσεως εξετάζει». Και κατ’ αυτόν τον τρόπο  πέρασα το μάθημα και μάλιστα με καλό βαθμό. Χάρη στην συμπαράσταση των δυο συμφοιτητών μου, που ομολογουμένως ήταν θαυμάσιοι άνθρωποι. Και που ο ένας απ’ τον κόσμο της αιωνιότητας και ο άλλος απ’ τον κόσμο της εφήμερης ζωής μεσολάβησαν με έναν τρόπο θαυμαστό, προκειμένου να απαλλαγώ απ’ τον εφιάλτη μου.

Παρόμοια περιστατικά θα μπορούσαν να αναφέρουν πάμπολλοι –κληρικοί και λαϊκοί- πάμπολλα. Και μάλιστα εντυπωσιακότερα και αποκαλυπτικότερα. Αλλά το αξιοπρόσεχτο  σε κάθε τέτοια περίπτωση είναι ότι θα υπάρξουν πολλοί οι οποίοι είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των περιστατικών και να τα χαρακτηρίσουν ως τυχαίες συμπτώσεις ή αφελείς αυταπάτες. Όμως ας μου επιτραπεί να πω πως από την προσωπική μου σκοπιά πιστεύω ότι αντίθετα αφελής αυταπάτη είναι το να μην πιστεύει κάποιος στο θαύμα. Δεδομένου ότι, όχι μόνο κάποια ξεχωριστά περιστατικά, αλλά και η καθημερινή μας πραγματικότητα, από την ώρα, που γεννιόμαστε, μέχρι την ώρα που φεύγουμε απ’ τη ζωή είναι ένα ατέλειωτο θαύμα. Γιατί όλα αυτά, που μας περιβάλλουν και συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας,από τον μικρόκοσμο μέχρι τον μακρόκοσμό,είναι κρίκοι και ψηφίδες ενός απέραντου θαύματος. Κυριολεκτικά κολυμπάμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Και είναι τόσο αφελές να αμφισβητούμε το θαύμα, όσο αφελές θα ήταν να αρνηθούν τα ψάρια την πραγματικότητα των ωκεανών μέσα στους οποίους ζουν και κολυμπούν.

κάλαντα στον Πρωθυπουργό

Αρχιμηνιά  κι αρχιχρονιά
Θολή μας «συριζοχρονιά»!
Κι αρχή «καλός» μας χρόνος…
Στ’ αρχοντολόι οι χαρές
Και στο λαό ο πόνος!

Σα ζωντανά αναμασούν
Τα ίδια παραμύθια
Και ο λαός μας γεύεται
Της πίκρας την αλήθεια…

Το άδικο νομοθετούν,
Το δίκιο στραγγαλίζουν
Και τ’ άδικα συμφέροντα
Διόλου δεν τα αγγίζουν…

Κι όσα αυτοί αρπάζουνε,
Άνευ ορίων και όρων
Απ’ το λαό τα εισπράττουνε,
στο όνομα των φόρων…

Κύριε, να σ’ ανάψουμε
Από καρδιάς λαμπάδα
Να σώσεις το φτωχό λαό,
Τη δύσμοιρη Ελλάδα!
Τόσο απ’ τη συριζέϊκη,
Άγρια καταιγίδα

Όσο και απ’ την πράσινη

και από την μπλε ακρίδα!

Και χωρίς λόγια περιττά

Και άσκοπες κουβέντες

Από τα θολοπόταμα

και τους «δοτούς» λεβέντες!
παπα-Ηλίας
Προσκλητήρια Γάμου

χρόνος και αιωνιότητα

Ο αρχαίος φιλόσοφος Παρμενίδης λέει ότι χρόνος δεν υπάρχει. Δεδομένου ότι  συναρτά το χρόνο με την κίνηση, την οποία θεωρεί ως ψευδαίσθηση. Και, σε αντίθεση με τον Ηράκλειτο, που μιλάει για την αδιάκοπη κίνηση, ο Παρμενίδης υποστηρίζει ότι τίποτε δεν κινείται.

Στα νεότερα χρόνια ο Αϊνστάιν μας μιλάει για τη σχετικότητα του χρόνου. Και, για να μας δώσει να το καταλάβουμε χρησιμοποιεί ένα απλό παράδειγμα: Αν, μας λέει, είμαστε με μια δυσάρεστη συντροφιά και ο ελάχιστος χρόνος θα μας φανεί πολύς, ενώ, αν έχουμε μια καλή παρέα και ο πολύς θα μας φανεί ελάχιστος.

Το ίδιο περίπου μας λέει και ο Ντοστογιέφσκι: Είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Και, όταν τον μετέφεραν στο χώρο της εκτέλεσης, καθώς του έμεναν μόνο τρία λεπτά ζωής, αφιέρωσε ένα λεπτό, στο παρελθόν του, άλλο ένα στα αγαπημένα του πρόσωπα και το τελευταίο, προκειμένου να ρίξει μια τελευταία ματιά στον γύρω του κόσμο . Και, πάνω στην ώρα, που θα εκπυρσοκροτούσαν τα όπλα ήρθε η χάρη-μεγάλη η χάρη του-από τον Τσάρο. Οπότε και αναλογίστηκε πόσο μεγάλος είναι ο χρόνος της ζωής μας, όσο μικρός κι αν μας φαίνεται.

Μία απ’ τις πτυχές της σχετικότητας του χρόνου είναι και η πάλη μεταξύ των γενεών. Δεδομένου ότι η παλιά γενιά κατηγορεί τους νέους για επιπολαιότητα, ενώ οι νέοι τους γέροντες για πεπαλαιωμένες αντιλήψεις. Ωστόσο, όπως είναι γνωστό, υπάρχουν νέοι, που έχουν μεγαλύτερη ωριμότητα από πολλούς μεγάλους και μεγάλοι με πνευματικό σφρίγος ανώτερο πολλών νέων.

Μια άλλη πτυχή της σχετικότητας του χρόνου είναι η κάθετη τομή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Που κάνει εμάς τους ζωντανούς να αισθανόμαστε υπεροχή έναντι των νεκρών, τους οποίους  θρηνούμε όχι μόνο γιατί τους αποχωριζόμαστε, αλλά και γιατί παύουν να χαίρονται τη ζωή. Και όμως η χριστιανική  μας πίστη αναποδογυρίζει την αντίληψη αυτή. Και μας μιλάει αφενός για κάποιους, που μπορεί βιολογικά να είναι ζωντανοί αλλά στην πραγματικότητα είναι νεκροί, ενώ υπάρχουν νεκροί, που είναι ζωντανοί. Παρότι μπορεί να φύγανε απ’ τη ζωή, ακόμη και πριν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια, Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, με τους αγίους, οι οποίοι σε πάμπολλες περιπτώσεις προσφέρουν στους συνανθρώπους μας τη βοήθειά τους πολύ περισσότερο απ’ όσο εμείς οι ζωντανοί.

Το πιο μεγάλο όμως γεγονός της ιστορίας είναι η είσοδος στη σχετικότητα της ζωή μας του αιώνιου Θεού. Προκειμένου να κονταροχτυπηθεί με τα βίαια πάθη των ανθρώπων, με σκοπό να μας οδηγήσει κι εμάς στην αιωνιότητα. Ένας απ’ τους σταθμούς της επίγειας βιοτής του είναι και η βάφτισή του, οχτώ μέρες μετά τη Γέννησή του. Κατά την οποία, σύμφωνα με τα εβραϊκά θέσμια,  έγινε η περιτομή του για να του δοθεί το όνομα Ιησούς. Η οποία βάφτιση είναι, όπως γνωρίζουμε, διαφορετική από την άλλη Βάφτιση, που γιορτάζουμε στις έξι  του Γενάρη και η οποία έχει σχέση με την έναρξη της δημόσιας δράσης του. Δράση η οποία τον έφερε αντιμέτωπο με τα κατεστημένα συμφέροντα των Εβραίων. Με αποτέλεσμα τη σταύρωσή του. Η οποία εντούτοις άνοιξε το δρόμο, εκατομμυρίων ανθρώπων  για την αιωνιότητα.

Ένας απ’ αυτούς, που επάξια ακολούθησαν το δρόμο της αιωνιότητας ήταν και ο Άγιος Βασίλειος, του οποίου η μνήμη γιορτάζεται την Πρωτοχρονιά μαζί με την περιτομή του Χριστού. Και ο οποίος επάξια επονομάστηκε Μέγας. Δεδομένου ότι υπηρέτησε πολύπλευρα το έργο της αιωνιότητας. Αφού υπήρξε μία απ’ τις μεγαλύτερες πνευματικές προσωπικότητες όλων των εποχών. Και όχι μόνο από χριστιανικής αλλά και από κοσμικής πλευράς. Δεδομένου ότι σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή της Αθήνας και ήταν κάτοχος, όχι μόνο της φιλοσοφικής, αλλά και της γενικότερης επιστημοσύνης της εποχής του. Και συνετέλεσε τα μέγιστα-μαζί και με τους άλλους μεγάλους Πατέρες της εποχής του-στη διαμόρφωση αλλά και υποστήριξη της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας. Γεγονός, που δείχνει το πόσο λάθος κάνουν όσοι καταπιάνονται με δογματικά ζητήματα, έχοντας παντελή άγνοια των φιλοσοφικών δεδομένων της εποχής κατά την οποία διαμορφώθηκαν τα δόγματα.

Πέραν όμως της τεράστιας συνεισφοράς του στη διαμόρφωση και υποστήριξη της δογματικής διδασκαλίας, απαράμιλλη υπήρξε και η φιλανθρωπική του προσφορά. Δεδομένου ότι πούλησε τη μεγάλη πατρική του περιουσία και μαζί και με άλλες προσόδους κατόρθωσε να δημιουργήσει το μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα, που απ’ τους μεταγενεστέρους του ονομάστηκε «Βασιλειάδα». Και στο οποίο-είναι χαρακτηριστικό-ότι έβρισκαν περίθαλψη, όχι μόνο ορθόδοξοι, αλλά και αιρετικοί και Εβραίοι και ειδωλολάτρες. Και βέβαια δεν παρέλειψε να προσφέρει πνευματική τροφή, όχι μόνο στους συγκαιρινούς του, αλά και στους μεταγενέστερους με τα υπέροχα συγγράμματά του. Και όλα αυτά τα κατόρθωσε, παρότι έζησε μόλις 49 χρόνια.

Ενώ όμως ήταν τόσο στοργικός προς τους ανθρώπους της ανάγκης ήταν αδαμάντινος απέναντι στους ισχυρούς του κόσμου. Είναι γνωστό το περιστατικό με τον έπαρχο Μόδεστο, ο οποίος τον απείλησε με πολλά και δεινά, αν δεν σταματούσε να πολεμάει τις αιρέσεις. Για να του απαντήσει ο  Άγιος ότι δεν φοβάται τίποτε. Γιατί περιουσία δεν είχε, για να τη δημεύσουν κι αν τον εξορίσουν, ο Θεός υπάρχει παντού, ενώ ο θάνατος θα τον οδηγούσε συντομότερα στο Θεό.

Αφήνοντας, έτσι, άριστο παράδειγμα, όχι μόνο στους επισκόπους αλλά και τους χριστιανούς όλων των εποχών, για το τι σημαίνει χριστιανική συμπεριφορά και πίστη στην αιωνιότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα σ’ εκείνους, οι οποίοι φέρονται με τυραννική ιταμότητα απέναντι στους αδύνατους και γλείφουν το χώμα μπροστά στους λήσταρχους και τυράννους.…

χρόνος και αιωνιότητα

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 78 ακόμα followers