έρχου και ίδε

Φίλιππος και Ναθαναήλ3
Μιλάμε για εικονομάχους και εικονομαχίες. και νιώθουμε ότι όλα αυτά ανήκουν σε κάποια μακρινή εποχή. Κι όμως αν προσέξουμε λίγο περισσότερο θα διαπιστώσουμε ότι οι εικονομάχοι είναι εδώ και τώρα και ότι εικονομάχοι μπορεί να είμαστε κι εμείς. Αλλά πάντως θύματα της σημερινής εικονομαχίας και των σημερινών εικονομάχων….

Advertisements

άπλυτο φως

Το άπλυτο φως Νοβάρτις

Όταν η άρχουσα αναρχία θέλει να κάμει κάποια μεγάλη ατιμία σε βάρος του λαού, βρίσκει κάποιο-εντός ή εκτός εισαγωγικών- σκάνδαλο και το πετάει στη μέση. Το γαρνίρει και με διάφορες ροζ ή άλλου είδους προκλητικές περιπέτειες και το πόπολο σαν χάνοι δεν χάνουν ούτε τσόντα απ’ τις τσόντες των περιγραφών. Και ακούγονται-σχετικά με το σκάνδαλο- ένθεν κακείθεν κάποιοι βρυχηθμοί του είδους «θα φτάσει το μαχαίρι ως το κόκαλο» ή «θα ριχτεί άπλετο φως» ή «θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι όσο ψηλά κι αν βρίσκονται»…
Για να δουλεύουν έτσι απλά και μόνο τον αφελή λαό. Αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, από το ένα μέρος «διυλίζουν τα κουνούπια», ενώ από το άλλο «καταπίνουν τις γκαμήλες». Όταν την ίδια στιγμή εκατομμύρια μαχαίρια και βαριοπούλες του ληστοκαθεστώτος, όχι μόνο ξεψαχνίζουν, αλλά και σπάζουν κυριολεκτικά τα κόκαλα του λαού. Για να παρελαύνει και προελαύνει η «μέχρι το κόκαλο» δική τους ασωτία. Όπου οι συνδαιτυμόνες της αλητείας αυτής, εν μέσω ομηρικών γελώτων, τρώνε τις σάρκες και ρουφάνε ακόμη και το μεδούλι του λαού.
Και ασφαλώς όσο αφορά στην εξιχνίαση των σκανδάλων, αντί για άπλετο, ρίχνουν άπλυτο φως. Αφού επιστρατεύουν όλους τους μηχανισμούς, που διαθέτουν για την συγκάλυψη και συσκότιση της πραγματικότητας. Μέχρις ότου ο πανδαμάτωρ χρόνος και η παρεμβολή κάποιων άλλων φρεσκότερων ή περισσότερο πιπεράτων σκανδάλων, κάμει να απαμβλυνθούν οι εντυπώσεις για τα προηγούμενα και να ξεχαστούν: Όπως, για παράδειγμα, η χρηματιστηριάδα (χρηματιστήριο), η κουμπαριάδα (κουμπάροι), η ομολογιάδα (ομόλογα) και στις μέρες μας οι διαδεχόμενες η μία την άλλη ένδοξες μνηνονιάδες, κλπ.
Κι έπειτα έρχεται η σκούπα των παραγραφών, στο όνομα των οποίων αμνηστεύονται, μετά από παρέλευση ορισμένου χρόνου, τα πάσης φύσεως κακουργήματα. Με αποτέλεσμα οι μακρυχέρηδες και οι εφιάλτες να αποδίδονται στην κοινωνία, όχι μόνο λευκοί, αλλά και πολλαπλά κερδισμένοι. Ενώ οι «υψηλά ιστάμενοι» εκατόγχειρες προστάτες τους παραμένουν στο απυρόβλητο και να μπορούν να συντονίζουν και να διαιωνίζουν το καθεστώς της ρεμούλας και της απάτης.
Βέβαια στην τωρινή συγκυρία οι λήσταρχοι δεν αποβλέπουν μόνο στην οικονομική καταλήστευση αλλά στην εδαφική κατακρεούργηση της πατρίδας μας. Την οποία προωθούν εσπευσμένα τα δικά μας ξεφτέρια σε διαμετρική αντίθεση με την συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, τον οποίο φτύνουν κατάμουτρα, χαρακτηρίζοντάς τον «ετερόκλητο όχλο». Σάμπως οι αγέλες των τυφλών κομματικών οπαδών να είναι αυθεντικός λαός. Και βρίσκουν πολλές και διάφορες προφάσεις και αιτιολογίες για την ολοκλήρωση της προδοσίας: Όπως ότι ειδικοί για την εξωτερική πολιτική είναι κάποιοι εγκάθετοι διπλωμάτες και όχι βέβαια ο λαός. Γιατί ο λαός, που χύνει το αίμα του για την απελευθέρωση της πατρίδας δεν έχει το το δικαίωμα να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της, όταν απροκάλυπτα απειλείται. Κι ακόμη ότι το σκοπιανό κρατίδιο αναγνωρίστηκε ως Μακεδονία τουλάχιστο από 14ο χώρες. Σάμπως δεν προωθείται αυτή η ξεδιάντροπη πολιτισμική και ιστορική καταλήστευση απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης ), που παγκοσμίως βρίσκονται στα χέρια του όπισθεν των Αμερικάνων ελλοχεύοντος «περιούσιου» λαού. Κι ύστερα αναρωτιούνται κάποιοι γιατί οι δικοί μας πνευματικοί άνθρωποι, σε αντίθεση με τους Σκοπιανούς, που έχουν γεμίσει τις παγκόσμιες βιβλιοθήκες με σχετικά «συγγράμματα», έχουν συγκριτικά κάμει πολύ λίγα πράγματα. Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι οι πληρωμένοι «πνευματικοί» δολοφόνοι της πατρίδας μας εισπράττουν απ’ τους «παριούσιους» ανθέλληνες «χρήμα με ουρά». Κι ακόμη δεν θέλουν να καταλάβουν ότι τόσο η ιστορική όσο και η πολιτισμική λαθροχειρία, όπως και η προδοσία δεν μπορεί παρά να έχει πολύ κοντά ποδαράκια. Αυτό όμως που ενδόμυχα αισθάνονται είναι ο διακαής πόθος τους να ολοκληρώσουν την προδοσία, προκειμένου να ευαρεστήσουν στ’ αρπακτικά αφεντικά τους, για να εισπράξουν τ’ αργύρια της προδοσίας.
Και επειδή αισθάνονται καυτή την ανάσα των έτοιμων να εκραγούν εκατομμυρίων Ελλήνων, που είναι άκρως εξοργισμένοι με τα καμώματά τους πέταξαν στη μέση τα σκάνδαλα της Νοβάρτις, προκειμένου, κατά κοινή ομολογία, να αποπροσανατολίσουν το λαό. Και ασφαλώς δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η δημόσια και ιδιωτική χρεοκοπία των Ελλήνων δεν οφείλεται στις λαμογιές κάποιων εφιαλτών, που σκηνοθέτησαν και πατρονάρησαν την καταλήστευση των Ελλήνων για όφελος των πατρώνων τους και ιδικό τους. Και ότι αυτά τα καθάρματα σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να επιστρέψουν τα κλοπιμαία και να πάψουν να παριστάνουν αενάως τους πάναγνους «σωτήρες» μας. Γιατί πέρα απ’ όλα τ’ άλλα προκαλούν και τη ναυτία του λαού, ο οποίος de profundis (=εκ βαθέων) τους έχει σιχαθεί. Αλλά από το άλλο μέρος γνωρίζει ότι οι κλέφτες και λήσταρχοι αυτοί έχουν φροντίσει εκ προϋποθέσεως να αμνηστεύσουν τις λαθροχειρίες τους με νομοθετικά τερατουργήματα περί παραγραφής των υπουργικών κακουργημάτων. Και ασφαλώς ο λαός ακούει βερεσέ όλους αυτούς τους βρυχηθμούς περί του «άπλετου φωτός», που θα πέσει στα κακουργήματά των πρωταθλητών της λαμογιάς και τον πέλεκυ που δήθεν θα επιπέσει επί τον τράχηλό τους ή «το μαχαίρι που θα φτάσει μέχρι το μεδούλι». Ή από το άλλο μέρος τους λεονταρισμούς των κατηγορουμένων ότι «θα κάμουν και θα ράνουν» εναντίον των «κατηγόρων» τους. Προκειμένου όλοι μαζί ν’ αποκοιμίζουν το λαό, που γνωρίζει πολύ καλά με ποια κουμάσια έχει να κάμει.
Και είναι σίγουρος για το άπλυτο φώς, που μεθοδεύουν για μια ακόμη φορά σε βάρος της πατρίδας μας. Που θέλουν να την χτυπήσουν κατάκαρδα, λεηλατώντας την ψυχή μας, που στην τωρινή συγκυρία είναι η ελληνικότητα της ελληνικότατης Μακεδονίας μας.

ηλεκτρονικός φασισμός…

συλλαλητήριο Αθήνας

Ποια σημασία μπορεί να έχει το πόσοι συγκεντρώθηκαν στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας; Κι αν ήταν πέντε άνθρωποι ή πεντακόσιες χιλιάδες ή πέντε εκατομμύρια. Γιατί, εδώ που τα λέμε, αν μπορούσαν να πάνε όλοι αυτοί, που ήθελαν, θα ήταν η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Κι ακόμη ποια σημασία μπορεί να έχει το γεγονός ότι με βάση τα ιστορικά δεδομένα οι Σλάβοι, που σήμερα κατοικούν στην περιοχή των Σκοπίων κατέβηκαν στην περιοχή αυτή μόλις τον έβδομο μ. Χ. αιώνα; Κι ακόμη το ότι η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου απλωνόταν μέχρι τον Ινδό ποταμό, χωρίς κανείς άλλος να διεκδικεί το όνομα της ελληνικότατης Μακεδονίας! Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ανθελληνική προπαγάνδα θέλει να «βαφτίσει» οριστικά και αμετάκλητα το κρατίδιο των Σκοπίων Μακεδονία. Κι αυτό να γίνει οπωσδήποτε τώρα! Γιατί ο «θείος» Μάθιους (Νίμιτς), που καταδέχεται ν’ ασχολείται με μας και τους Σκοπιανούς μπούχτισε να χάνει εδώ και τόσα χρόνια τις διακοπές του και να τον γκρινιάζει η ανυπόφορη «θεία» Μάθιαινα. Κι ακόμη σημασία έχει η μεγάλη σπουδή του Πρωθυπουργού μας να δώσει ένα τέλος σ’ αυτήν την πολυχρόνια εκκρεμότητα. Γιατί διατρέχουμε τον κίνδυνο η δολιότατη ανθελληνική προπαγάνδα να δώσει το όνομα της Μακεδονίας και του Αλεξάνδρου ακόμη και στα κοτέτσια των Σκοπιανών. Κι έτσι να μείνει ο Πρωθυπουργός μας ανεξεταστέος στις ανθελληνικές εξετάσεις και να πάρει όλη τη δόξα της μεγάλης αυτής προδοσίας ο επερχόμενος Κούλης. Δεν μπορούμε όλα αυτά να τα παραβλέπουμε…
Δεν είδατε άλλωστε το θέατρο των τρεχαλητών ανάμεσα στους δικούς μας και τους Σκοπιανούς δήθεν διαφωνούντες και τους δήθεν διαξιφισμούς μεταξύ των ένθεν και ένθεν κυβερνώντων και αντιπολιτευομένων; Τη στιγμή που έχουν προαποφασισμένη όλοι τους την σε βάρος της Μακεδονίας και της πατρίδας μας ληστεία και προδοσία! Κι ανάμεσά τους ο «περιούσιος» μπάρμπα Νίμιτς που αγωνιά ο άνθρωπος να λύσει το πρόβλημά «μας». Και μας επισημαίνει ότι η τωρινή είναι η μοναδική ευκαιρία, προκειμένου να μας σερβίρουν σε κατάλληλη συσκευασία το δηλητηριώδες ιδιοσκευάσμά τους. Κι εσείς ασχολείσθε με το πόσοι συμμετείχαν στα συλλαλητήρια; Λες και υπολογίζει κανένας το λαό και δεν τον έχουν όλοι τους πεταμένο ανεπίστροφα στον βαθύτερο Καιάδα! Και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο βαθμός δουλικότητας, προκειμένου να τους δώσει ο «Μεγάλος αδελφός», το χρίσμα του αυριανού πρωθυπουργού. Αφού με τα καλπονοθευτικά ηλεκτρονικά του συστήματα μπορεί ν’ ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις. Να πετάει στον κάλαθο των αχρήστων τους ανεπιθύμητους άξιους και χρηστούς και να χρίει βουλευτές τους άχρηστους και ασπόνδυλους εξωνημένους. Και είναι ν’ απορεί κανείς πως τόσοι πολιτικοί, που γίνονται αντικείμενα της δυσμένειας του παγκόσμιου παρακράτους σιωπούν μοιρολατρικά. Γιατί βέβαια τα παραχαϊδεμένα παιδάκια του δεν έχουν κανένα λόγο να διαμαρτύρονται. Δεδομένου ότι αυτοί απολαμβάνουν τους καρπούς της μικρής ή της μεγάλης τους εκάστοτε προδοσίας!
Κι ύστερα εσείς συνεχίζετε ν’ ασχολείσθε με το λαό και να υπολογίζετε, αν είναι στα εκάστοτε συλλαλητήρια περισσότεροι ή λιγότεροι. Όταν στην πραγματικότητα ο λαός γι αυτούς δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο λένε και κάνουν ο, τι θέλουν σε βάρος μας. Κι έφτασαν ακόμη στο σημείο να λένε ότι εμείς που δεν μπορέσαμε να συμμετάσχουμε στα συλλαλητήρια συντασσόμαστε με τις απόψεις τους. Και λέγοντας αυτά μας διαβεβαιώνουν ότι θα συνεχίσουν απτόητοι το προδοτικό τους έργο, δεδομένου ότι έχουν «ήσυχη τη συνείδησή» τους . Έτσι ώστε ν’ αναρωτιόμαστε αν και τι είδους συνείδηση μπορεί να έχουν. Και είναι ν’ απορεί κανείς γιατί αν πιστεύουν στα αλητήρια λεγόμενά τους δεν διοργανώνουν συλλαλητήριο υπέρ του ξεπουλήματος του ονόματος της Μακεδονίας. Για να ιδούμε αν θα τολμήσουν νας πάνε ακόμη και οι ίδιοι!…
Κι ακόμη υπάρχουν κάποιοι αναιδέστατοι τιμητές του λαού, που δεν χάνουν ευκαιρία να τον χλευάζουν, επειδή, κατά τη γνώμη τους, αυτός εκλέγει τους μεγαλοαπατεώνες. Οι οποίοι, σαν τους φαρισαίους της εποχής του Χριστού, τον «φορτώνουν φορτία βαρέα και δυσβάστακτα», προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της «περιούσιας» μαφίας των τοκογλύφων. Ο λαός, γι’ αυτούς φταίει για όλα. Και όχι βέβαια ο καλπονοθευτικός ηλεκτρονικός φασισμός που απεργάζονται με το μηχάνημα Singular Logic, που βγάζει τ’ αποτελέσματα που εξυπηρετούν παγίως τ’ ανθελληνικά συμφέροντα της κάστας των τοκογλύφων και των συνδαιτυμόνων τους. Γεγονός που τους έδωσε την έμπνευση να επεκτείνουν τον ηλεκτρονικό φασισμό και στο χώρο των πλειστηριασμών, προκειμένου να ολοκληρωθεί το ξεσπίτωμα και το ξεκλήρισμα του λαού. Ούτε επίσης φταίνε οι κάλπηδες δημοσιογράφοι, που δεν αποκαλύπτουν, όπως οι ίδιοι εκμυστηρεύονται, την πραγματικότητα στο λαό, αλλά αντίθετα την συγκαλύπτουν και τον σπρώχνουν πότε στη Σκύλλα και πότε στη Χάρυβδη. Δεδομένου ότι είναι κι αυτοί συμμέτοχοι στα μεγάλα κόλπα της δολοφονίας του λαού και της πατρίδας μας και στο μεγάλο τσιμπούσι της νομής των λύτρων της προδοσίας.
Γιατί, λοιπόν, οι αξιότιμοι κ.κ. πολιτικοί να μην προχωρούν ακάθεκτοι στην πραγματοποίηση καθενός αντιλαϊκού και αντεθνικού προστάγματος; Όταν η συντριπτική πλειονότητα των, λεγόμενων, «ελλήνων» βουλευτών ανήκει στο κόμμα των ανθελλήνων και είναι έτοιμοι κάθε φορά να ψηφίζουν ερήμην του λαού ο, τι ο «μεγάλος αδερφός» προστάζει!
Και βέβαια η υπόθεση του ονόματος δεν χάθηκε, όπως λένε. Αυτό που χάθηκε είναι η ντροπή και το φιλότιμο απ’ τους άνωθεν και έξωθεν εξωνημένους αρνησιπάτριδες και τα προδοτικά επιτελεία τους. Που, στο όνομα του ηλεκτρονικού φασισμού, μας φορτώνουν στο σβέρκο οι παγκόσμιοι δολοφόνοι.

«επείνασα και ου εδώκατέ μοι φαγείν»…

Μεγάλος ντόρος γίνεται αυτές τις μέρες για το σκάνδαλο της NOVARTIS. Και ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι κάποιοι αποφάσισαν να αποδώσουν δικαιοσύνη. Για να τιμωρηθούν επιτέλους κάποιοι απ’ τους αρχιλήσταρχους, που διαγούμισαν τα δημόσια και τ’ ασφαλιστικά ταμεία για τα δικά τους τα συμφέροντα και των αγαπημένων τους τοκογλύφων.

Όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο βλέπουν μαγικές εικόνες. Γιατί όλος ο καβγάς γί γίνεταιγια το «πάπλωμα» . Και το πάπλωμα είναι η Μακεδονία μας, την οποία θέλουν να προσφέρουν στους Σκοπιανούς και σε τελευταία ανάλυση στον περιούσιο λαό του Σατανά. Και το θέμα της NOVARTIS το χρησιμοποιούν απλώς, προκειμένου να αποπροσανατολίσουν το λαό, για να κάνουν τη μεγάλη τους προδοσία.

Αλλά ο Θεός δεν αποπροσανατολίζεται και ούτε ξεγελιέται απ’ τις κουκούλες των οποιωνδήποτε μαφιόζων. Κι αυτό ακριβώς μας λέει η περί Δευτέρας Παρουσίας ευαγγελική περικοπή Ματθαίου, ΚΕ, 31-46) για την οποία γίνεται λόγος στο βίντεο, που ακολουθεί:

http://www.dailymotion.com/video/x6do17zμέλλουσα κρίση

λύχνος αείφωτος

άγιος χαράλαμπος2

Από σήμερα έχουμε αλλαγή ιμέηλ. ​Το προηγούμενο μπλοκαρίστηκε. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχω προβλήματα στη συνέχεια . Όσοι επιθυμούν επικοινωνία μαζί μου είναι ευνόητο ότι θα πρέπει να χρησιμοποιούν το καινούργιο. Τα σχετικά με τον Άγιο Χαράλαμπο περιέχονται σρο συνημμένο βίντεο:

το μαρτύριο της αμαρτίας

παραβολή ασώτου 6

Ο μικρότερος γιος της «παραβολής του ασώτου» δεν μπορούσε να διανοηθεί το μαρτύριο, που έκρυβε ο δρόμος της επιλογής του. Ο πατέρας του όμως το γνώριζε. Κι ωστόσο δεν του αρνήθηκε το μεράδι της περιουσίας, που του ζήτησε. Επειδή, ακριβώς, γνώριζε, πόσο πολύτιμο είναι το αγαθό της ελευθερίας.

Το μαρτύριο της επιλογής του ο γιος το κατάλαβε, όταν διαπίστωσε πως άδειασε το πουγγί του. Κι όχι μόνο του πουγγί του, αλλά και η καρδιά του. Έτσι, ώστε να νιώθει σαν ένα όρθιο κουφάρι, που δεν αναγνώριζε, πια, τον εαυτό του. Τόσο, που αναγκάστηκε να γίνει ακόμη και χοιροβοσκός. Γιατί, πέρα απ’ τους φίλους των «καλών ημερών», που του είχαν γυρίσει την πλάτη, είχε πέσει στον τόπο και μεγάλη πείνα. Με αποτέλεσμα η κατάστασή του να γίνει απελπιστική. Καθώς δεν του επέτρεπαν ούτε καν τα χαρούπια, που έτρωγαν τα γουρούνια, ν’ αγγίξει.

Δεν του απόμενε, συνεπώς, παρά το τελευταίο άλμα προς το βάραθρο της καταστροφής. Όταν ξαφνικά ένιωσε σαν να ξύπνησε από εφιαλτικό όνειρο και ξαναβρήκε τον εαυτό του. Κι απέναντι στη ζοφερή αθλιότητα, που τώρα τον έζωνε, άστραψαν μπροστά του τα φωτεινά χρόνια στο σπίτι του πατέρα του. Όπου ακόμη και οι μεροκαματιάρηδες είχαν περισσεύματα ψωμιού.

Και πήρε τη μεγάλη απόφαση: Αντί για το τελευταίο άλμα προς την καταστροφή να πάρει το δρόμο της επιστροφής. Θα γυρίσω-σκέφτηκε-στο σπίτι του πατέρα μου. Και θα του πω: «Πατέρα, εγκλημάτησα απέναντι σε σένα και στο Θεό. Και είμαι ανάξιος να λέγομαι γιο σου. Δέξου με και μένα σαν έναν απ’ τους μεροκαματιάρηδες»!…

Το μαρτύριο του γιου του ο πατέρας το ζούσε απ’ την ώρα, που εκείνος έφυγε από κοντά του. Όπως συμβαίνει με καθένα γονιό σε ανάλογες περιπτώσεις. Και, όσο περνούσε ο καιρός και δεν τον έβλεπε να επιστρέφει, τόσο περισσότερο το μαρτύριό του μεγάλωνε. Ώσπου κάποια μέρα, καθώς κοίταζε προς την κατεύθυνση, που έφυγε ο γιός του, βλέπει στο βάθος του δρόμου να ξεπροβάλλει ένα φάντασμα. Και η πατρική του καρδιά τον πληροφόρησε ότι αυτός είναι ο γιος του. Για να τρέξει, χωρίς χρονοτριβή, να τον αγκαλιάζει αχόρταγα και να τον φιλάει.

Και, καθώς το υπηρετικό προσωπικό δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει, ο πατέρας τους είπε: Δώστε του τα καλύτερα ρούχα και παπούτσια να φορέσει. Και σφάξτε το πιο καλοθρεμμένο μοσχάρι να φάμε και να πιούμε και να γιορτάσουμε το γεγονός. Γιατί αυτός είναι ο χαμένος μου γιος, που βρέθηκε, ο νεκρός γιος μου, που αναστήθηκε.

Ο μεγάλος γιος, που γύρισε απ’ τη δουλειά και πληροφορήθηκε το τι συνέβαινε, αγανάκτησε με τη συμπεριφορά του πατέρα του. Και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι, όσο κι αν εκείνος τον παρακαλούσε.
Κι αυτό, γιατί ποτέ δεν είχε καταλάβει την τραγωδία, που ζούσε ο πατέρας του, ενόσω έλειπε ο αδελφός του. Και πολύ βέβαια περισσότερο δεν είχε καταλάβει την τραγωδία του αδελφού του. Που, στην πραγματικότητα, είχε πεθάνει, όπως έλεγε ο πατέρας του. Ώστε, τώρα, δικαιολογημένα, να γιορτάζει και να πανηγυρίζει την ανάστασή του. Και δεν το είχε καταλάβει, επειδή ακριβώς κι ο ίδιος ήταν νεκρός. Ενώ, αν ήταν ζωντανός θα έμπαινε στο σπίτι και στη θέση του πατέρα και του αδελφού. Για να γιορτάσει μαζί τους.

Ο μεγάλος αδελφός είχε βέβαια κάποιες τυπικές αρετές. Αλλά δεν είχε καταλάβει ότι η αρετή δεν είναι σταθμός, όπου κάποιος επαναπαύεται, περιχαρακωμένος στη ναρκισσιστική του αυταρέσκεια. Όπως συνέβαινε με τους φαρισαίους. Αλλά ένα αδιάκοπο και δημιουργικό αγώνισμα, σε συνεργασία με το Θεό και τους συνανθρώπους του. Κι ακόμη πως η αρετή είναι το άλλο όνομα της μετάνοιας. Της αδιάκοπης μετάνοιας. Που σημαίνει να ξέρεις πως, σε κάθε περίπτωση, είσαι και συ αμαρτωλός. Γιατί και άγιος να είναι κάποιος, κι, όσο περισσότερο άγιος είναι, τόσο περισσότερο αμαρτωλός αισθάνεται. Πιο αμαρτωλός κι απ’ τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς. Γεγονός, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι ξένος στον πόνο και την τραγωδία του καθενός αμαρτωλού.

Γιατί, όσο περισσότερο άγιος είναι, τόσο περισσότερο ζει το μαρτύριο της αμαρτίας. Αφού ακόμη και οι άγιοι, που περισσότερο από κάθε άλλον πολεμούν το διάβολο, πολεμούνται απ’ το διάβολο, περισσότερο από κάθε άλλον. Και γνωρίζουν καλύτερα, από κάθε άλλον, τις παγίδες του και τις δολοπλοκίες του. Γι’ αυτό και συμπονούν και συμπάσχουν με τον αμαρτωλό. Και χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν εκείνος επιστρέφει. Όπως ο πατέρας της παραβολής. Σε αντίθεση με το μεγάλο αδελφό. Που ξένος και μακρινός στο μαρτύριο του αδελφού του, αντιμετώπισε με οργή και αγανάκτηση την επιστροφή του.

Η αρετή και η μετάνοια είναι σαν την καρδιά. Το σταμάτημά τους σημαίνει θάνατο. Γεγονός, που δείχνει ότι, τελικά άσωτος δεν ήταν ο αμαρτωλός μικρός αδελφός, που μετάνιωσε. Αλλά ο, αμετανόητα θαμμένος και ανίκανος να αποδράσει απ’ τα φαρισαϊκά καλούπια, μεγάλος γιος.

Και μπαίνει εδώ ένα καίριο ερώτημα: Μήπως κι εμείς βρισκόμαστε στη θέση του μεγάλου γιού, όταν καταδικάζομε τους «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντας» πολιτικούς μας;

Θα συνέβαινε βέβαια αυτό, αν, όπως ο μικρός γιος της παραβολής, έδιναν έμπρακτα δείγματα μετάνοιας για «τα πλήθη των πεπραγμένων τους δεινών». Αλλά μένουν αμετανόητα ανάλγητοι απέναντί μας και πιστοί στα κελεύσματα των δολοφόνων του λαού και της πατρίδας μας. Δηλώνοντας μάλιστα περήφανοι για το δρόμο της ολοένα αύξουσας προδοσίας, που έχουν επιλέξει ν’ ακολουθήσουν…

χρόνια μας πολλά…

παραβολή ασώτου 10


Βέβαια όλοι σας θα παραξενευτείτε,βλέποντας τον παραπάνω τίτλο. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, την Κυριακή του Ασώτου όλοι μας γιορτάζουμε. Κι όχι μόνο οι «άσωτοι» αλλά και οι «ενάρετοι’. Δεδομένου ότι ο Χριστός, κατά την πάγια τακτική του, αναποδογυρίζει τις συμβατικές κοινωνικές παραδοχές. Αφού στο τέλος της παραβολής του Ασώτου, αφήνει αιωρούμενο το ερώτημα,, αν μετά τη σωτηρία του του Ασώτου, σώθηκε και ο «ενάρετος» γιος του σπλαχνικού πατέρα, που δεν ήθελε να συνεορτάσει με τον πατέρα του την επιστροφή του ασώτου…
Αλλά νομίζω ότι περισσότερο θα μας διαφωτίσει το βίντεο, που ακολουθεί: