ηθικός ρατσιασμός

τελονισ-φαρισεος2Ο ρατσισμός χωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματός τους, την οικονομική και την κοινωνική τους θέση, τις θρησκευτικές και άλλες διακρίσεις:

Με τους Έλληνες, για παράδειγμα, στην αρχαιότητα, να καυχησιολογούν για την ανωτερότητά τους, με το «πας μη Έλλην βάρβαρος». Ή τους Εβραίους, που μιλούσαν για τον «περιούσιο λαό». Και, μετά Χριστόν, τους ειδωλολάτρες, που εξόντωναν τους χριστιανούς. Όπως, στη συνέχεια, οι χριστιανοί δίωκαν τους ειδωλολάτρες. Για να έχουμε αργότερα τους μακροχρόνιους πολέμους μεταξύ ρωμαιοκαθολικών και διαμαρτυρομένων. Και διαχρονικά τη συντριπτική πλειονότητα των δούλων υποταγμένη στη συντριπτική μειονότητα των αφεντάδων. Αθλιότητα, που μετασχηματίζεται και αναπροσαρμόζεται…

Παρόλο, που οι χριστιανοί έδειξαν, όπως προαναφέραμε, κατά καιρούς, εχθρική συμπεριφορά εναντίον των αλλοθρήσκων και αλλοδόξων, εντούτοις το Ευαγγέλιο-ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας-είναι αδιαμφισβήτητα αντιρατσιστικό.

Και μια σαφέστατη πτυχή του ευαγγελικού αντιρατσισμού είναι η αναφορά του στον ηθικό ρατσισμό, με τον οποίο οι ενάρετοι αντιμετωπίζουν, συνήθως, τους αμαρτωλούς.

Γεγονός, που στην εποχή του Χριστού παρουσιαζόταν με ιδιαίτερη οξύτητα. ‘Όπως δείχνει και το περιστατικό της μοιχαλίδας, για την οποία ρωτούσαν το Χριστό, αν έπρεπε να την λιθοβολήσουν. Για να τους απαντήσει με το παροιμιώδες εκείνο:

«Ο αναμάρτητος υμών, πρώτος τον λίθον βαλέτω».

Τον ηθικό ρατσισμό εκδήλωναν με ιδιαίτερη σκληρότητα οι κάστες της νομικής και θρησκευτικής αριστοκρατίας, που ήταν οι γραμματείς και οι φαρισαίοι.

Με τους οποίους ήρθε σε σύγκρουση, και για πολλούς άλλους, αλλά και γι’ αυτόν το λόγο, ο Χριστός. Λέγοντάς τους ότι «οι πόρνες και οι τελώνες πάνε μπροστά από σας στη βασιλεία του Θεού».

Και, προκειμένου να δείξει τη ριζική αντίθεση του ευαγγελικού πνεύματος προς το καθεστώς του ηθικού ρατσισμού, χρησιμοποίησε αλλεπάλληλες παραβολές:

Όπως, για παράδειγμα, της γυναίκας, που έχασε τη δραχμή. Για να διαλαλήσει, τρισευτυχισμένη, όταν την ξαναβρήκε, το γεγονός στις γειτόνισσές της.

Ή του τσοπάνη, που άφησε τα 99 πρόβατα, προκειμένου να βρει το ένα, που ήταν χαμένο. Υπογραμμίζοντας ότι ανάλογη χαρά γίνεται στον ουρανό, μεταξύ των αγγέλων, για τον καθένα αμαρτωλό, που ξαναβρίσκει το σωστό του δρόμο.

Μέσα στα πλαίσια αυτά κινείται και η παραβολή του τελώνη και του φαρισαίου.

Με τους δυο διαμετρικά αντίθετους πρωταγωνιστές: Τον ενάρετο φαρισαίο και τον αμαρτωλό τελώνη. Οι οποίοι πηγαίνουν στο ναό, που σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής τους, ήταν η κατοικία του Θεού. Γιατί αισθάνονται την ανάγκη να επικοινωνήσουν μαζί του.

Ο φαρισαίος, πλημμυρισμένος από ηθική ικανοποίηση, γιατί κατορθώνει να εκπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τις εντολές του Θεού, στέκεται στο μέσο του ναού, ώστε να είναι περίβλεπτος. Για να απαριθμήσει, από το ένα μέρος, τις αρετές του, κι από το άλλο να ελεεινολογήσει τους άλλους για τα αμαρτήματά τους. Έχοντας εύγλωττο παράδειγμα τον χιλιοκριματισμένο, δίπλα του, τελώνη.

Ο τελώνης από το άλλο μέρος, συναισθανόμενος «τα πλήθη των πεπραγμένων του δεινών», έχει ζαρώσει σε μιαν γωνιά και χτυπάει τα βαρυφορτωμένα απ’ τις αδικίες στήθη του, επαναλαμβάνοντας ακατάπαυστα:

«Θεέ μου σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό και συχώρεσέ με»!

Ο Χριστός ρώτησε, πιθανώς, μετά το πέρας της παραβολής, τους ακροατές για το αποτέλεσμα της προσευχής των πρωταγωνιστών της.

Και εκείνοι, με βάση τα δεδομένα του κοινωνικού τους περίγυρου, φαίνεται να του είπαν ότι σίγουρα εισακούστηκε η προσευχή του φαρισαίου.
Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο, με τον οποίο ο Χριστός επισφραγίζει την παραβολή και την αιτιολογία, με την οποία την επικυρώνει το συμπέρασμά του:

Λέγοντάς τους, με έμφαση, ότι αυτός, που γύρισε δικαιωμένος στο σπίτι του ήταν ο τελώνης και όχι ο φαρισαίος!…

Γιατί, όπως υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, που ρυθμίζουν τη λειτουργία του υλικού κόσμου, παρόμοια υπάρχουν και οι πνευματικοί νόμοι, οι οποίοι ρυθμίζουν τη λειτουργία του πνευματικού κόσμου.

Και οι οποίοι καθορίζουν να ταπεινώνεται όποιος υψώνει τον εαυτό του και να υψώνεται όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του.

Που σημαίνει ότι ο ηθικός ρατσισμός του φαρισαίου προκάλεσε την αποστροφή του Θεού. Ενώ η ταπείνωση και η συντριβή του τελώνη στάθηκε ικανή να προσελκύσει το έλεος και την ευσπλαχνία του.

Και μπαίνει το ερώτημα:

Μήπως και όσοι με το γραπτό ή τον προφορικό τους λόγο στρέφονται εναντίον των εφιαλτών και των τοκογλύφων, εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του ηθικού ρατσισμού;

Ασφαλώς όχι! Εκτός και αν οι άνθρωποι αυτοί είχαν μετανιώσει για τα όσα φοβερά και ολέθρια διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν…

Τη στιγμή, που, ενώ είναι ασύγκριτα ληστρικότεροι απ’ τον τελώνη, έχουν και το υπέρμετρο θράσος και την αναίδεια να χλευάζουν και να κακοποιούν και να σταυρώνουν, ασταμάτητα, το λαό. Όπως οι γραμματείς και οι φαρισαίοι το Χριστό!

Γεγονός, που χαρακτηρίζει σαφέστατα και τη δική μας ανάλογη απέναντί τους συμπεριφορά…

παπα-Ηλίας Υφαντής

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

Advertisements

η γλώσσα του θαύματος

άγιος Χαράλαμπος Φιλιατρών2

Οι γιορτές των αγίων αποτελούν ανατομία της ανθρωπότητας και της ιστορίας της.

Καθώς διαχρονικά και παγκόσμια επιβεβαιώνεται το παράδοξο: Ενώ οι ψιλικατζήδες του εγκλήματος καταδικάζονται εν ονόματι του νόμου, οι χονδρέμποροι χειροκροτούνται και καταλαμβάνουν καίριες θέσεις σε κυβερνητικούς θώκους!.Κι ακόμη πιο πέρα πάμπολλοι ήρωες, σοφοί και άγιοι διώκονται σαν οι χειρότεροι των κακούργων.

Μη σας σκανδαλίζει, είπε ο Χριστός στους μαθητές του,  το γεγονός ότι θα αντιμετωπίσετε το μίσος των ανθρώπων. Αρκεί να σκεφθείτε ότι ο περισσότερο μισητός στον κόσμο είμαι εγώ ο ίδιος.

Και ποιοι είναι αυτοί, που μισούν και διώκουν τους αγίους, τους σοφούς και τους ήρωες;

Δεν είναι βέβαια κάποιοι ληστές και κακούργοι, που «φιλοξενούνται» σε τόπους εξορίας ή σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Αλλά, όπως προαναφέραμε,  είναι  ο καλός υπόκοσμος της άρχουσας αναρχίας. Ο οποίος κηρύσσει διωγμό εναντίον  της δικαιοσύνης και όσων αγωνίζονται να τη μεταβάλουν σε πραγματικότητα. Ενώ για τους εαυτούς τους κάνουν νόμο και καθεστώς-συνταγματικά μάλιστα κατοχυρωμένο-την αδικία και το έγκλημα.

Και δεν το κάνουν αυτό μόνο οι κοσμικοί άρχοντες, αλλά και οι θρησκευτικοί: Η ιερή εξέταση, οι σταυροφορίες, οι ιεραποστολικές εκκαθαρίσεις, σε βάρος των Ινδιάνων, είναι έργο των χριστιανών. Και μάλιστα με τις ευλογίες του, λεγόμενου, χριστιανικού ιερατείου. Με αποτέλεσμα να φτάνουν σε τέτοιο σημείο διαστροφής, ώστε να θεοποιήσουν το έγκλημα και να δολοφονήσουν τον ίδιο το Θεό.

Μέσα στα πλαίσια αυτά μπορούμε να κατανοήσουμε τα βασανιστήρια σε βάρος των αγίων, των σοφών και των ηρώων. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση του Αγίου Χαραλάμπου: Γιατί για κανέναν άλλο λόγο δεν στιγματίστηκε ως επικίνδυνος ταραχοποιός, παρά μόνο γιατί πάλευε για το δίκιο και ευεργετούσε ποικιλοτρόπως τους συνανθρώπους του.

Και πρέπει να τονιστεί ότι αυτοί, που τον εδίωξαν, τον εδίωξαν στο όνομα της θρησκείας τους, που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η ειδωλολατρία: Αυτοί, που θα σας διώκουν, είπε ο Χριστός στους μαθητές του, θα πιστεύουν ότι εκδηλώνουν την αγάπη τους απέναντι στο Θεό.

Όμως τον τελευταίο λόγο στην αναμέτρηση ανάμεσα στους αγίους και τους εκπροσώπους της εγκληματικής εξουσίας δεν τον έχει η εγκληματική εξουσία αλλά οι άγιοι. Και για ν’ αποδειχθεί αυτό περίτρανα αρκεί να αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό:

Ιούλιος 1944. Οι αντάρτες στήνουν ενέδρα κοντά στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας και σκοτώνουν μερικούς Γερμανούς.

Οι Γερμανοί -σύμφωνα με τα ναζιστικά αντίποινα- αποφασίζουν να τουφεκιστούν 100 (εκατό) κάτοικοι των Φιλιατρών και να καεί η μισή η πόλη. Η εκτέλεση αποφασίστηκε να γίνει στις 19 Ιουλίου.

 

μην πραγματοποιηθεί η εκτέλεση.

 

Οι Γερμανοί βέβαια είναι σκληροί και αγέρωχοι. Αλλά και ο ασκητής, επιβλητικός και απαιτητικός, δεν εννοεί να τους αφήσει να ησυχάσουν, αν δεν τους μεταπείσει να ματαιώσουν το κακούργημα, που έχουν αποφασίσει. Υποσχόμενος ότι, εφόσον ικανοποιήσουν το αίτημά του, θα τους βοηθήσει να επιστρέψουν αυτοί και οι άνδρες τους σώοι και αβλαβείς στην πατρίδα τους.

 

Την επόμενη ο Γερμανός διοικητής Κοντάου συγκεντρώνει τους ιερείς της πόλεις. Κι αφού διαπιστώνει ότι ο καλόγερος δεν ήταν μεταξύ τους, περιέρχεται τους ναούς της πόλης, προκειμένου να διαπιστώσει ποιος ήταν αυτός, που τους αναστάτωσε όλη τη νύχτα και τους έκαμε να αλλάξουν τη σκληρή τους απόφαση.

 

Και να, που τον αναγνωρίζει στην εικόνα του πολιούχου της πόλης Αγίου Χαραλάμπου. Μπροστά στην οποία γονατίζει και προσεύχεται. Παρότι ως διαμαρτυρόμενος δεν πίστευε, ως τότε, στη μεσιτεία, όχι μόνο των αγίων, αλλά ούτε και της Παναγίας…

 

Ύστερα από ένα χρόνο, όταν πια ο Κοντάου είχε γυρίσει στην πατρίδα του, ο Άγιος Χαράλαμπος και πάλι παρουσιάζεται στο όνειρό του και του ζητάει να τον επισκεφτεί στη γιορτή του (10 Φεβρουαρίου).

 

Επίσκεψη και προσκύνημα, που γινόταν κάθε χρόνο, ενόσω ο Κοντάου, που στο μεταξύ έγινε ορθόδοξος, ζούσε, και, όπως λέγεται, συνεχίζεται να γίνεται από τους απογόνους του, που κι αυτοί έγιναν ορθόδοξοι…

 

Το θαύμα αυτό δεν κυκλοφορήθηκε από κάποιες θρησκόληπτες γριούλες ούτε επινοήθκε από κάποιους επαγγελμαίες κληρικούς ούτε ανήκει σε κάποιο αβέβαιο και μακρινό παρελθόν. Είναι τωρινό πασίγνωστο και πανθομολογούμενο. Και βεβαιωμένο από αλλοεθνείς και αλλόδοξους, που θα είχαν κάθε λόγο να το αμφισβητήσουν και να το απορρίψουν. Και γι’ αυτό είναι πομπός πολλαπλών μηνυμάτων:

 

Πρώτα-πράτα της ακατανίκητης δύναμης της προσευχής. Που ασφαλώς τη νύχτα εκείνη μέσα στο καμίνι του ανείπωτου πόνου οι κάτοικοι των Φιλιατρών ομοθυμαδόν, με ολονύκτια και διάπυρη προσευχή είχαν κάνει.

 

Κι ακόμη της αθανασίας των αγίων και πολλών άλλων κεκοιμημένων. Που είναι πολύ περισσότερο ζωντανοί και ισχυροί από εμάς τους θεωρητικά ζωντανούς, που μπορεί να είμαστε ουσιαστικά νεκροί και ανίσχυροι. Αφού, και όταν ζουν και μετά το βιολογικό τους τέλος, γνωρίζουν να μιλούν την πειστικότερη απ’ όλες τις γλώσσες, που είναι η γλώσσα του θαύματος. Στην οποία υπακούουν και υποτάσσονται και τα βουνά και οι θάλασσες και τα ουράνια σώματα και τα ζώα. Ακόμη και οι κακούργοι…Και αυτήν ακριβώς μίλησε και ο Άγιος Χαράλαμπος στους Γερμανούς…

«Ανάγκα τε και θεοί πείθονται», έλεγαν οι αρχαίοι. Κι ακόμη πως «την προαίρεση των ανθρώπων ούτε ο Δίας δεν μπορεί να την αλλάξει». Όμως… Στο χριστιανισμό ισχύει το αντίστροφο. Αφού το καθετί και ο καθένας-και η ανάγκη και η προαίρεση- υπακούουν στη θέληση του Θεού. Αλλά και στη μεσιτεία των αγίων….

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

2641 0 20103

 

 

 

 

ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ!…

Αποτέλεσμα εικόνας για τρεις Ιεραρχες

Μακάριοι:

Αυτοί, που παιδικά έμαθαν να σκέφτονται
Κι ο στοχασμός τους
Αναβλύζει, όπως το πρόσχαρο νερό
Απ’ τη χαλικόστρωτη βρυσούλα,
Όπως το άρωμα απ’ το βυσσινί γαρύφαλλο
Και η γλυκάδα απ’ το κέρινο σταφύλι.

Μακάριοι:

Αυτοί, που έμαθαν να χειρουργούν
Με το νυστέρι του θαύματος
Και να βλέπουν,
Πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου και της ιστορίας,
Το απέριττο εργαστήρι του Θεού,
Όπου υφαίνονται
Τα πράγματα και τα γεγονότα
Με τον αέρα της ελευθερίας
Και τη φλόγα του πνεύματος.

Μακάριοι:

Αυτοί, που μπόρεσαν να πιστέψουν τα απίστευτα,
Να δουν τη δύναμη μες στην αδυναμία,
Το μεγαλείο μες στην αθλιότητα…
Και, πέρα απ’ το σκοτεινό ερωτηματικό του θανάτου,
Τον ολόλαμπρο ήλιο της Ανάστασης!…

παπα-Ηλίας

μυρμηκολέων…

Αποτέλεσμα εικόνας για Μακρυγιάννης

Ήδη  η συμφωνία των Πρεσπών ψηφίστηκε από 152 προδότες.  Η προδοσία, που άρχισε να κυοφορείται επί κυβερνήσεως Κ. Μητσοτάκη το 1992 ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την αποφράδα ημέρα Παρασκευή, 25-1- 2019.

Λένε κάποιοι, από άγνοια ή σκοπιμότητα σχετικά με τα Σκόπια: «Μα τι έχουμε να φοβηθούμε από ένα ασήμαντο κρατίδιο»! Κι όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. «Όταν, λένε οι Πατέρες, ο διάβολος θέλει να μας παρασύρει και να μας υποτάξει στις επιδιώξεις του, παρουσιάζεται σαν ένα ασήμαντο μυρμηγκάκι, ώστε να μην του δίνουμε την παραμικρή σημασία. Αλλά, όταν πια πετύχει το σκοπό του, τότε μεταβάλλεται σε λιοντάρι, που κάλλιστα μπορεί να μας κατασπαράξει»!

Και πώς μπορεί να συμβεί αυτό στην συγκεκριμένη περίπτωση; Ρώτησαν, λένε,τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο για το «σκοπιανό». Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: «Τις σαύρες να μην τις φοβάστε. Τα μεγάλα και δηλητηριώδη φίδια να φοβάστε, που δαγκώνουν και σκοτώνουν».

Και ακριβώς περί αυτού πρόκειται στην προκειμένη περίπτωση: Το κρατίδιο αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται και να είναι αδύναμο και ακίνδυνο. Αλλά, σε τελική ανάλυση, καθίσταται εξαιρετικά επικίνδυνο, δεδομένου ότι πίσω του κρύβονται κόμπρες και κροταλίες. Αυτοί ακριβώς, που με τους πακτωλούς του μαμωνά, που διαθέτουν εξοντώνουν τους αραβικούς λαούς, τον ένα κατόπιν του άλλου, προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδιά τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.

Και είναι ακριβώς αυτοί που στη συγκεκριμένη περίπτωση, κατευθύνουν την παγκόσμια ανθελληνική προπαγάνδα. Με την οποία, κατόρθωσαν να εξαπατήσουν πρώτα-πρώτα τους ίδιους τους Σκοπιανούς και να προκαλέσουν παραλήρημα φανατισμού σχετικά με τη μακεδονική, δήθεν, καταγωγή τους.

Ισχυρισμό, που όχι μόνο η ιστορική πραγματικότητα διαψεύδει αλλά ακόμη και ο πρώτος πρόεδρός τους, ο συχωρεμένος Γκληγκόρωφ, αμφισβήτησε. Γεγονός όμως που καθόλου δεν τους έπεισε, ώστε ν’ απαλλαγούν απ’ το ναρκωτικό της σχετικής οργιώδους προπαγάνδας. Με αποτέλεσμα να γεμίσουν τα Σκόπια με επιγραφές και αγάλματα του Μεγαλέξανδρου και του Φιλίππου. Και, όχι μόνο τους Σκοπιανούς σχετικά με την δήθεν μακεδονική καταγωγή τους κατόρθωσαν να εξαπατήσουν, αλλά και κάπου εκατόν σαράντα (140) και πλέον άλλες χώρες, οι οποίες και αναγνώρισαν τα Σκόπια με το όνομα αυτό.

Περί αυτού πρόκειται, αγαπητοί αναγνώστες, στην προκειμένη περίπτωση. Ή μήπως νομίζετε ότι η μέγαιρα Μέρκελ και οι άλλοι ευρωπαίοι και σιωνιστές αξιωματούχοι, που παρέλασαν απ’ τα προτεκτοράτα των Σκοπίων και της Ελλάδας, το έκαμαν από ψυχοπόνιο!

Μπορεί, συνεπώς το κρατίδιο των Σκοπίων να είναι ακίνδυνο για την Ελλάδα. Αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι οι παγκόσμιοι δολοφόνοι, που βρίσκονται πίσω του. Και οι οποίοι το χρησιμοποιούν, προκειμένου να πετύχουν τους δόλιους και καταχθόνιους σκοπούς τους. Που είναι ακριβώς να αποσπάσουν τη Μακεδονία απ’ την ελληνική επικράτεια, όπως πρωτύτερα κατάφεραν να αποσπάσουν τη μισή Κύπρο απ’ την κυπριακή. Για να ακολουθήσει η Θράκη, η Ήπειρος, η Κρήτη. Κααι να καταλήξουμε στην Ελλάδα του 1879!

Και είδατε, στην περίπτωση του κυπριακού από πόσο μακριά είχαν βάλει τότε το νερό στο αυλάκι! Προκάλεσαν την αποστασία του ’65, η οποία μας οδήγησε στη Χούντα του ’67 και στη συνέχεια στο κυπριακό πραξικόπημα του ’74. Για να πετύχουν έτσι τον εθνικό μας ακρωτηριασμό, προσφέροντας τη μισή Κύπρο μας στους Τούρκους.

Για να ακολουθήσει η, λεγόμενη, μεταπολίτευση. Η οποία βέβαια στην αρχή πρόσφερε κάποιες ελπίδες, αλλά στη συνέχεια (από 1992 και ύστερα) μας βύθιζε σε ένα ολοένα και μεγαλύτερο εφιαλτικό σκοτάδι. Μέχρις ότου έλαμψε στον ουρανό της πατρίδας μας το άστρο του «αδιάφθορου» εκείνου ηγέτη, που διακήρυξε ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ένας «διεφθαρμένος λαός». Και, προκειμένου να μας εξαγνίσει μας έβαλε, στο αναμορφωτήριο των μνημονίων. Από την κόλαση των οποίων, όπως λέει ο Δάντης, δεν έχουμε πια ελπίδα απόδρασης.

Και, όπως η αποστασία του ’65 γέννησε τον ακρωτηριασμό της Κύπρου, παρόμοια τώρα η κόλαση των μνημονίων είναι έτοιμη να γεννήσει σταδιακά τον πολλαπλό ακρωτηριασμό της πατρίδας μας. Με τη διαφορά ότι οι ακρωτηριαστές της Κύπρου αποκλήθηκαν δικτάτορες, χουντικοί κλπ. Ενώ αυτοί τώρα αυτοαποκαλούνται-τελείως παράλογα- δημοκράτες! Και έχουν μάλιστα δημιουργήσει και το, λεγόμενο, «δημοκρατικό τόξο». Με του οποίου τα δηλητηριώδη βέλη χτυπούν κατάστηθα την πατρίδα μας.

Και στο σημείο αυτό μπορεί να πουν κάποιοι: Αφού αυτή είναι η πραγματικότητα, εμείς πού πάμε «ξυπόλητοι στ’ αγκάθια»; Να όμως που η ιστορία μας διδάσκει ότι δια μέσου των αιώνων αυτή είναι η μοίρα μας. Κι ας θυμηθούμε στην προκειμένη περίπτωση την παρακαταθήκη του μεγάλου Μακργιάννη:

«Εκεί οπούφκειανα, λέει ο Μακρυγιάννης, τις θέσες εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς (Δεριγνύ) να με ιδή. Μου λέγει:
– «Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσες είναι αδύνατες• τι πόλεμον θα κάνετε με τον Μπραΐμη αυτού;»
– Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κ’ εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει• και θα δείξωμεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσες τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους.

Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε• τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Γιατί, όταν οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη• και θα ιδούμε την τύχη μας. Οι αδύνατοι με τους δυνατούς»!

ρεσιτάλ αλητείας!…

Αποτέλεσμα εικόνας για χημικά συλλαλητηρίου 20-1-19

Κύριε Πρωθυπουργέ

Tηnν  προηγούμενη Κυριακή(20-1-19), κατά τη διάρκεια  του συλλαλητηρίου της πλατείας Συντάγματος εναντίον  της συμφωνίας των Πρεσπών, δώσατε ρεσιτάλ αλητείας!

Αλητείας, που προκύπτει εκ τους γεγονότος ότι τα όργανα της… αταξίας, τα οποία είχαν αναλάβει την δήθεν περιφρούρηση του συλλαλητηρίου, φρόντισαν δια παντός μέσου  και τρόπου να το διαλύσουν! Γιατί, ενώ μπορούσαν να περιορίσουν τους ευάριθμους-πάγιους συνεργάτες της εκάστοτε φασιστικής εξουσίας-ταραξίες, φρόντισαν να φλομώσουν το χώρο με άφθονα δακρυγόνα και χημικά!

Με προφανή σκοπό να τρέψουν σε φυγή το λαό, αφού, μη μπορώντας να διανοηθούν το ρεσιτάλ αυτό της αλητείας σας δεν είχαν κάμει καμιά σχετική προετοιμασία. Ενώ οι ταραξίες είχαν προσέλθει με μάσκες και την άλλη απαραίτητη για την περίσταση προετοιμασία.

Με αποτέλεσμα η απέναντι στο λαό συμπεριφορά σας να προκαλέσει  σε όσους ανά τα πέρατα της υφηλίου, είδαν το αποκρουστικό θέαμα αισθήματα φρίκης  και αποτροπιασμού για το θλιβερό σας κατάντημα. Σάμπως δεν σας έφτανε, η αλγεινή εντύπωση απ’ την προδοτική συμφωνία.

Χαρακτηρίζετε τη βδελυρή-για τη συντριπτική πλειονότητα του λαού μας συμφωνία των Πρεσπών-ως πρότυπο ιστορικής απόφασης! Ενώ πρόκειται, όπως προαναφέραμε, για μνημείο αίσχιστης προδοσίας! Δεδομένου ότι θα χρησιμοποιηθεί ως  μοχλός μελλοντικών σε βάρος της πατρίδας μας διεκδικήσεων! Εκ μέρους, όχι μόνο των Σκοπιανών, αλλά των όπισθεν αυτών ελλοχευόντων εχθρών μας! Οι οποίοι χρησιμοποιούν τους Σκοπιανούς ως Δούρειο Ίππο, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τους καταχθόνιους σε βάρος της πατρίδας μας σκοπούς τους!

Αφήνετε να εννοηθεί ότι η αρχική αντίθεση της κοινής γνώμης προς την ολέθρια αυτή συμφωνία διαρκώς μειώνεται. Γεγονός, που, κατά τη γνώμη σας, αποδεικνύεται από την ολοένα και μικρότερη, δήθεν, συμμετοχή του λαού στα συλλαλητήρια.

Αν πραγματικά πιστεύετε ότι η πλειονότητα του λαού συντάσσεται με τις θέσεις σας, δεν έχετε παρά να κάνετε δημοψήφισμα, για να επιβεβαιώσετε τον ισχυρισμό σας. Παρότι και το δημοψήφισμα δεν παρέχει εχέγγυα, αφού άλλωστε εσείς ο ίδιος αποδείξατε με το δημοψήφισμα του 2015 ότι δεν διστάζετε να ποδοπατήσετε την ετυμηγορία του λαού!

Ιδιαίτερα εξοργιστικό, στην προκειμένη περίπτωση,  είναι το γεγονός ότι ισχυρίζεστε,  πως δεν δικαιούμαστε  εμείς ν’ αποφασίσουμε για το όνομα άλλης χώρας! Αναποδογυρίζοντας έτσι την πραγματικότητα: Δεδομένου ότι ουδόλως μας ενδιαφέρει ποιο όνομα θα δώσουν οι Σκοπιανοί στο κρατίδιό τους! Μας ενδιαφέρει όμως να πούμε στους οποιουσδήποτε ότι δεν αναγνωρίζουμε σε κανέναν το δικαίωμα να σφετερίζεται το ελληνικότατο όνομα της Μακεδονίας μας, Που με καταχθόνιες μεθοδεύσεις και σκοπιμότητες και για λογαριασμό κάποιων άλλων υπεξαίρεσαν! Κι ακόμη ότι σε καμιά περίπτωση δεν ανεχόμαστε την σύληση της ιστορίας μας και του πολιτισμού μας απ’ τους προαιώνιους εχθρούς μας.

Για να χρυσώσετε το χάπι της απροκάλυπτης προδοσίας λέτε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο η Θεσσαλονίκη θα γίνει  το κέντρο των Βαλκανίων!

Και ποιος σας είπε ότι έχουμε την παραμικρή αντίρρηση να γίνει κάτι τέτοιο! Αφού άλλωστε κάπως έτσι ήταν και το όραμα του εθνομάρτυρα Ρήγα Φεραίου! Εκείνο που σε καμιά περίπτωση δεν δεχόμαστε είναι να δώσουμε  σε κανένα ως αντάλλαγμα τη Μακεδονία και την ψυχή μας. Αφού άλλωστε με τέτοιες δολοπλόκες  μηχανορραφίες δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά ειρηνική συνύπαρξη των λαών της Βαλκανικής και, κατά συνέπεια, οποιαδήποτε συνεργασία και σχετική πρόοδος! Όταν πίσω απ’ τις κάλπικες συμφωνίες ελλοχεύουν  καταχθόνιες σκοπιμότητες! Που θ’ αποτελέσουν σε κάθε περίπτωση την ακοίμητη θρυαλλίδα για ανίατες αιμορροούσες διενέξεις μεταξύ των λαών της Βαλκανικής!

Επικαλείστε ατυχώς τα διθυραμβικά σχόλια των ξένων υπέρ της προδοσίας. Την οποία προδοσία, όπως πολλαπλώς αποδεικνύεται, αυτοί μεθόδευσαν. Ή μήπως πιστεύετε ότι, χωρίς καταχθόνιες ιδιοτελείς μελλοντικές βλέψεις κάνουν ο, τι κάνουν! Όταν μάλιστα, καθώς μαρτυρεί η μέχρι τώρα αιματοβαμμένη ιστορία τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης δεν φημίζονται καθόλου για τα φιλάνθρωπα αισθήματά τους.

Είναι περισσότερο από σίγουρο, λοιπόν, ότι δεν τους παρακινεί κάποιο μεγάλο ψυχοπόνιο για τους Σκοπιανούς! Τα βάρβαρα συμφέροντά τους θέλουν να προωθήσουν σε βάρος και των Σκοπιανών και προπαντός σε βάρος μας! Που σημαίνει ότι στην προκειμένη περίπτωση πανηγυρικά επιβεβαιώνεται η άποψη πως, «αν σε χειροκροτούν οι εχθροί σου, σκέψου ποιος λάθος έχεις κάνει»!

Και δεν πρόκειται περί παρωνυχίδος αλλά  περί τραγικού και τερατώδους λάθους! Εκτός και αν, όπως εκ των πραγμάτων φαίνεται, δεν πρόκειται περί λάθους. Αλλά όλα οφείλονται στο γεγονός ότι κι εσείς υπηρετείτε τα εγκληματικά συμφέροντα εκείνων σε βάρος των δικών μας!

Κύριε Πρωθυπουργέ

Η περίπτωσή σας θυμίζει ένα αραβικό ανέκδοτο: Ένας άραβας, λέει το ανέκδοτο,  είχε ένα ωραίο και γρήγορο άλογο, που κάποιος άλλος το ζήλεψε. Ο οποίος και έκαμε καρτέρι στο δρόμο του αναβάτη, προσποιούμενος τον ασθενή. Ο καβαλάρης τον σπλαχνίστηκε. Κατέβηκε, λοιπόν, και τον ανέβασε στο άλογό του. Αλλά εκείνος, μόλις ανέβηκε, χτύπησε το άλογο  και έφυγε. Οπότε το αφεντικό του αλόγου του φώναξε: «Δεν με πειράζει , που μου πήρες το άλογο, αλλά που μ’ έκαμες να χάσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους»!

Ο άρπαγας του αλόγου κ. Τσίπρα, στην τωρινή συγκυρία,  είστε εσείς! Υπεξαιρέσατε την εξουσία από το λαό, εξαπατώντας τον! Για να κάνετε τώρα ο, τι θέλετε σε βάρος της πατρίδας! Και να κλονίσατε έτσι ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη του λαού, ακόμη και προς τυχόν αδιαμφισβήτητα έντιμους πολιτικούς!…

Πράγμα που ουδόλως σας ενοχλεί. Γιατί μπορεί οι πάτρωνές ας να σας προβιβάσουν σε ακόμη υψηλότερους θώκους. Ή ακόμη να καθιερώσουν για χάρη σας και  βραβείο Νόμπελ απατεώνων!

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

2641 0 20103

13ΣΕΠΤ.

 

 

Δούρειος Ίππος!…

Δούρειος Ίππος

«Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές» του διεθνούς και ντόπιου μαφιόζικου κατεστημένου! Πάντα σε βάρος μα:. Πρώτα χάλκευσαν το δημόσιο χρέος, στη συνέχεια τα ιδιωτικά και τώρα έρχονται να δρομολογήσουν τον διαμελισμό κα το ξεπούλημα της πατρίδας μας.

Κάποτε, στα μαθητικά μας χρόνια οι δάσκαλοι μας έδιναν να απαγγείλουμε στις εθνικές γιορτές ένα ποιηματάκι, που έλεγε σχετικά με τα δολοφονικά χαλκεία της τότε εποχής: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία». Και με μερικές διαφοροποιήσεις από τότε τα δολοφονικά αυτά χαλκεία βρίσκονται σε πλήρη έξαρση. Και οι επίβουλοι γείτονές μας σαν τα ποντίκια στην «Πανούκλα» του Καμύ προσπαθούν απ’ όλες τις πλευρές να διεισδύσουν. Οι Αλβανοί ανασταίνουν θέμα Τσάμηδων και Τσαμουριάς, ενώ παράλληλα ξεριζώνουν και τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, καταστρέφοντας τις περιουσίες τους. Όπως βέβαια έκαμαν και οι Τούρκοι σχετικά με τους Έλληνες της Πόλης, ενώ παράλληλα αναζωπυρώνουν τις τουρκικές βλέψεις για το Αιγαίο και τη Δυτική Θράκη. Αφού ακόμη και η Θεσσαλονίκη περικλείεται, ως γνωστόν, κι αυτή στα «σύνορα της καρδιάς τους». Οι Σκοπιανοί, τέλος ακολουθούν το δρόμο της λαθροχειρίας. Σφετερίστηκαν, δηλαδή, το όνομα της Μακεδονίας, με προφανή πρόθεση να θεμελιώσουν αλυτρωτικά ερείσματα μελλοντικών διεκδικήσεων επί ελληνικών εδαφών. Με το βλέμμα τους στραμμένο κι αυτοί, προς τη Θεσσαλονίκη. Που δεν βρίσκεται απλώς στα σύνορα της καρδιάς τους, αλλά στο μεσοκάρδι τους. Για να φτάσουμε στο σημερινό κατάντημα, ώστε οι εκπρόσωποι του προδοτικού μνημονιακού τόξου να μιλούν για μη αναστρέψιμη πραγματικότητα.

Σχετικά ο Πρόεδρος της «Δημοκρατικής Αναγέννησης» κ. Στέλιος Παπαθεμελής σε ανοικτή επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό και τους λοιπούς αρχηγούς κομμάτων παρατηρεί, μεταξύ άλλων τα εξής: «Η ψευδώνυμη «Μακεδονία» των Σκοπίων είναι σταλινοτιτοϊκό σκεύασμα. Το μόνο τέκνο του Στάλιν που η Δύση παρά και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ περιθάλπει ως φυσικόν της τέκνον. Στην αφετηρία του ωστόσο το καταδίκασαν οι ΗΠΑ: Οι οποίες σε Εγκύκλιό τους (26/12/1944) προς πρέσβεις και προξένους τους παρατηρούν: «Η χρήση του ονόματος Μακεδονία στο νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας συνιστά πρόσχημα επιθετικών ενεργειών εναντίον της Ελλάδος». Αργότερα (2/10/92) ο Μπιλ Κλίντον δεσμεύτηκε «να στηρίξει τις αρχές αυτές και να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των δικαίων ανησυχιών της Ελλάδος. Τον απήλλαξε δυστυχώς από τη δέσμευσή του εκείνη η τότε ελληνική Κυβέρνηση. Είναι εκρηκτική η αποστροφή του Λη Χάμιλτον, προέδρου της επί των Εξωτερικών Επιτροπής του Κογκρέσου, που λέει στην τότε κυβέρνηση: «Συμβιβαστήκατε ξαφνικά και μας αφήσατε σύξυλους και δεν προλάβαμε να σας βοηθήσουμε»! Που σημαίνει ότι πήγε στράφι ο λυγμός και το δάκρυ του γερο-Καραμανλή, που είπε πως «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική». Και πολύ περισσότερο οι ποταμοί αίματος, που χύθηκαν για την απελευθέρωσή της.

Κάπου εκεί (1992) λοιπόν αρχίζει το ρεσιτάλ προδοσίας σε βάρος της Μακεδονίας. Με τις δήθεν σύνθετες ονομασίες, τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς και τις άλλες μαφιόζικες τρικλοποδιές και βλακώδεις σοφιστείες. Διαμορφώνοντας έτσι ένα εφιαλτικό τερατούργημα, στο όνομα του οποίου κάποια εξωνημένα παπαγαλάκια πολιτικά και δημοσιογραφικά δεν διστάζουν να μεταμφιέσουν την προδοσία σε ιστορική πραγματικότητα, παραδεκτή μάλιστα από μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων. Κι αν θέλετε την ταπεινή γνώμη του γράφοντος και η προδοσία της Κύπρου ξεκινάει απ’ το ίδιο περιβάλλον με την αποστασία του ’65. Για να επανέρχεται κάθε φορά η ίδια φύτρα συνεχίζοντας να παίζει τον υποχθόνιο ρόλο της. Και βέβαια, εμείς τι να πούμε στην προκειμένη περίπτωση; Αν έχεις τέτοιες «ελληνικές» κυβερνήσεις και τέτοια ιεραρχία, που υποκρίνονται τους πατριώτες κι από το άλλο μέρος υπονομεύουν συστηματικά την πατρίδα τι μπορείς να περιμένεις απ’ τους απροκάλυπτα ανθέλληνες διεθνείς εχθρούς μα;

Βέβαια υπάρχει και η θέση κάποιων, που μιλούν για δημοψήφισμα, το οποίο, όπως φαίνεται απορρίπτουν μετά βδελυγμίας οι κυβερνώντες. Γιατί η ετυμηγορία του λαού θα είναι προφανώς συντριπτική εναντίον της κυοφορούμενης αυτής προδοσίας. Αν και πλανάται πάνω απ’ τη συνείδηση του λαού η πικρή ανάμνηση του αλήστου μνήμης δημοψηφίσματος του 2015, οπότε η θέληση του λαού ποδοπατήθηκε και μαζί της κάθε έννοια δημοκρατίας. Αλλά κι αν γίνει το δημοψήφισμα άραγε ο αξιότιμος κ Ρότσιλδ θα επιτρέψει να ανατραπούν τα σχέδια των ομοεθνών του και δεν θα εφαρμόσει στο ιδιόκτητο στο Υπουργείο Εσωτερικών singular logic κάποια πατέντα που να νοθεύσει εκ προοιμίου το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;

Κάπως έτσι, λοιπόν, εξηγείται το πώς φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα να είμαστε έτοιμοι να υποκύψουμε στο καθεστώς ασύστολης καπηλείας του πολιτισμού μας και της ιστορίας μας εκ μέρους των Σκοπιανών! Οι οποίοι βέβαια σιγοντάρονται απ’ τους όπισθεν των Αμερικανών ελλοχεύοντες σκηνοθέτες οι οποίοι κι αυτοί έχουν στο μεσοκάρδι τους τη Θεσσαλονίκη, όπου πριν απ’ τον 2ο παγκόσμιο είχαν ανθούσα παροικία. Οι οποίοι με τους διάφορους πολιτικούς και θρησκευτικούς εγκαθέτους που προωθούν στα διάφορα καίρια πόστα και τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ, που ελέγχουν, κατάφεραν να καθιερωθεί η ονομασία Μακεδονία για τα Σκόπια σε περισσότερες κάπου 140 χώρες. Και καθόλου παράξενο να χρησιμοποιούν το κρατίδιο των Σκοπίων ως Δούρειο Ίππο, προκειμένου να ικανοποιήσουν μελλοντικά τους σχέδια. Έτσι ώστε να μας φέρουν κάποτε στη σημερινή κατάσταση των Παλαιστινίων. Δεδομένου ότι συνεχίζουμε διαρκώς να περνάμε κάτω απ’ τα Καυδιανά Δίκρανα της δημόσιας και ιδιωτικής χρεοκρατίας που μας στήνουν αυτοί και η εκάστοτε μνημονιακή χούντα.

Ή μήπως νομίζετε ότι ο πλήρης «αγαθών» προθέσεων απέναντί μας και μόνιμος διαχειριστής του Μακεδονικού, κολλητός του Σόρος «θείος» Μάθιους (Νίμιτς) τζάμπα μας κανοναρχεί εμφαντικά και επίμονα ότι οποιαδήποτε ονομασία των Σκοπίων που δεν θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία δεν είναι ρεαλιστική! Ή μήπως η λαχτάρα γερμανών αι Αμερικανών (σιωνιστών) για τη μακεδονοοίηση των Σκοπίων οφειλόταν σε φλογερό έρωτα!

 

το μεγάλο φως…

Μεγάλο φως

Ο προφήτης Ησαΐας, οχτακόσια χρόνια προ Χριστού, μίλησε για το «μεγάλο φως».

Λέγοντας πως «ο λαός, που καθόταν στο σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου είδε μεγάλο φως».
Και βέβαια, λέγοντας «μεγάλο φως», εννοεί, τον αναμενόμενο Μεσσία, το Χριστό.

Και μπαίνει το ερώτημα:

Κατά ποιον τρόπο ο Χριστός υπήρξε «μεγάλο φως»; Και, κατά συνέπεια, ποιο ήταν το σκοτάδι, μέσα στο οποίο καθόταν ο λαός; Και με το οποίο θα αντιπάλευε ο Χριστός…
Ήταν, επιγραμματικά και συνοπτικά, το σκοτάδι του νόμου, της εξουσίας και του θανάτου.

Ο νόμος, βέβαια, θεωρείται-και ασφαλώς είναι-ευεργέτης των ανθρώπων.

Γιατί απάλλαξε τους ανθρώπους απ’ την ασυδοσία της αυτοδικίας. Στην οποία ίσχυε, φυσικά, ο νόμος της ζούγκλας. Όπου το «δίκαιο» βρίσκεται στα δόντια και στα νύχια του ισχυρότερου.

Αλλά και οι νόμοι, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, έγιναν τα δόντια και τα νύχια των ισχυρότερων. Που, συνήθως, είναι και οι χειρότεροι…

Δεδομένου ότι θέσπιζαν τους νόμους, κατά κανόνα, οι εκάστοτε βασιλιάδες, τσιφλικάδες, βουλευτάδες, κλπ. Που βασικά κριτήρια τους είχαν την καταπίεση και καταλήστευση των λαών.

Ασφαλώς και ο Χριστός δεν συνέστησε την κατάργηση των νόμων.

«Δεν ήρθα να καταργήσω τους νόμους, είπε, αλλά να τους συμπληρώσω». Και έθεσε το βασικό και ασφαλές κριτήριο, για το διαχωρισμό, μεταξύ των καλών και των κακών νόμων. Που είναι η «συμπεριφορά» τους απέναντι στον άνθρωπο.

Που σημαίνει, απλά, ότι καλοί είναι οι νόμοι, που έγιναν, για να υπηρετούν και εξυπηρετούν το λαό.

Σε αντίθεση με τους κακούς, που έγιναν, για να εξυπηρετούν τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντα των ισχυρών…
Κι ακόμη πιο πέρα σημαίνει ότι οι κακοί νόμοι είναι οι βραχίονες των δυο μεγαλύτερων πληγών της κοινωνίας: της εξουσίας, δηλαδή, και του χρήματος. Εναντίον των οποίων έστρεψε και την πολεμική του ο Χριστός.

Αφού σχετικά με την εξουσία είπε στους μαθητές του:

Εσείς δεν θα καταπιέζετε το λαό και δεν θα παίρνετε απ’ το λαό. Αλλά θα προσφέρετε στο λαό και θα τον υπηρετείτε.
Κι αν κάποιοι από σας έχουν φιλοδοξίες και θέλουν να είναι πρώτοι, θα το κατορθώσουν, αν αγωνίζονται να είναι πρώτοι στην προσφορά και όχι στην αρπαγή.
Γιατί κι εγώ δεν ήρθα στον κόσμο να εξουσιάσω και να πάρω. Αλλά να υπηρετήσω και να προσφέρω στο λαό. Και να θυσιάσω ακόμη και τη ζωή μου για τη σωτηρία του.

Σχετικά εξάλλου με τον έτερο βραχίονα της κακής νομιμότητας, το χρήμα, διευκρίνισε με αδιαμφισβήτητη καθαρότητα ότι:

Ανάμεσα στο Θεό και το χρήμα υπάρχει διαμετρική αντίθεση τόση, όση ανάμεσα στο Θεό και το σατανά.

Γι’ αυτό κανείς, είπε, δεν μπορεί να τα έχει καλά και με το Θεό και με το χρήμα. Όπως ακριβώς κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα δύο αφεντικά. Γιατί, αν θελήσει να είναι πιστός στο ένα, σίγουρα θα παραμελήσει και δυσαρεστήσει το άλλο.

Ο Χριστός απέναντι στο σκοτάδι του θανάτου, αντέταξε το φως της Ανάστασης.

Που είναι-δυνάμει-και το φως όλων των ανθρώπων. Για να ακολουθήσει το φως της Πεντηκοστής. Που έκαμε σοφούς και θαρραλέους τους, κατά κανόνα, αγράμματους και δειλούς μαθητές.
Κάτι, που, επίσης, ισχύει, δυνάμει, και για όλους τους ανθρώπους.
Αρκεί ν’ ακολουθήσουν το δρόμο και το όραμα, που προσφέρει, επίσης, η ευαγγελική περικοπή της «Μετά τα Φώτα» Κυριακής:

Το δρόμο, δηλαδή, της μετάνοιας και το όραμα της βασιλείας των ουρανών.

Όπου μετάνοια, βέβαια, δεν είναι η μεταμέλεια, μόνο για τα όσα άσχημα πράξαμε, αλλά και για όσα καλά παραλείψαμε. Και δεν είναι, απλά και μόνο μεταμέλεια, αλλά και υπόσχεση και απόφαση αγώνα. Πάντα για το καλό και ενάντια στο πολύμορφο κακό. Με κάθε θυσία….

Και ασφαλώς, όχι μόνο στο προσωπικό αλλά και το κοινωνικό επίπεδο.

Στο οποίο διεξάγεται ο αγώνας, προκειμένου να έλθει η βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης». Δεδομένου ότι αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να γίνουμε συνδαιτυμόνες και συμμέτοχοι και στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών….

Το «μεγάλο φως», λοιπόν, που προέβλεψε ο Ησαΐας, πριν από εικοσιοχτώ αιώνες, ήρθε στον κόσμο πριν από δύο, περίπου, χιλιάδες χρόνια.

Αλλά, όπως μας λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, οι άνθρωποι προτίμησαν να παραμείνουν στο σκοτάδι. Γιατί αγάπησαν τα πονηρά έργα και όχι τα έργα τα καθαρά της ανθρωπιάς…
Και η εμμονή τους αυτή συνεχίστηκε δια μέσου των αιώνων, άλλοτε σε μικρότερο και άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Για να φτάσει στις μέρες μας στη μεγαλύτερη έξαρσή της.

Καθώς μας έχoυν εγκλωβίσει στο αδιέξοδο σκοτάδι του καπιταλιστικού και τοκογλυφικού μεσαίωνα.

Στην πυρά, της ιερής εξέτασης του οποίου καίγονται ολάκεροι λαοί. Μεταξύ των οποίων και ο δικός μας.

Θυσία απεχθής και αποκρουστική στο βωμό του Μολώχ του Μαμωνά των σιωνιστών και της κακουργίας των ναζιστών.
Να ’ναι καλά οι αρχιτέκτονες του σκότους: Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου. Βενιζέλος, Παπαδήμος, Σαμαράς, Στουρνάρας, Τσίπρας, Καμμένος! Και όλα τ’ άλλα ευπειθέστατα τροϊκανά στουρνάρια…

Συνεπώς για ποιο «μεγάλο φως» και ποια μετάνοια και βασιλεία των ουρανών να μιλάμε τώρα!…