Χριστός Ανέστη!…

Ανάσταση (Θεοτοκόπουλου)

Η ζωή μας είναι περισσότερο ή λιγότερο τραγωδία, αποκορύφωμα της οποίας είναι ο θάνατος. Σχετικά με τον οποίο άσοφοι και σοφοί διαχρονικά προσπάθησαν να βρουν απαντήσεις και να δώσουν, ει δυνατόν, λύσεις. Και αυτό εκφράζεται, όχι μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής με τις διάφορες ανακαλύψεις αλλά και μέσα από δρόμους, που ανοίγει η σκέψη και η τέχνη.

Έτσι ο Σωκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, αποφάνθηκαν ότι «η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου». Με την έννοια ότι ο τρόπος με τον οποίο σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή εξαρτάται αποφασιστικά απ’ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το μυστήριο του θανάτου. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που κοιτάζει κατάματα το μυστήριο του θανάτου μπορεί να κάνει απίστευτα και θαυμαστά πράγματα στη ζωή του. Ενώ κάποιος, που κατέχεται από θανατοφοβία, είναι περιδεής, άτολμος και, κατά κανόνα αδρανής.

Αρκετά όμως πριν απ’ τους προαναφερθέντες φιλοσόφους ο Όμηρος βάζει τον Οδυσσέα να κατεβαίνει στον Άδη, το βασίλειο του θανάτου, προκειμένου να πάρει απάντηση για τις ατέρμονες περιπέτειές του και το μέλλον του. Γεγονός που σημαίνει ότι ο μεγάλος ποιητής περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Φρόιντ είχε ανακαλύψει τον μυστηριώδη κόσμο του λεγόμενου ασυνειδήτου. Μέσα στοn οποίο ,όποιος θα μπορέσει να καταδυθεί, θα βρει τις λύσεις και τις απαντήσεις όλων των προβλημάτων και βέβαια πρωταρχικά του μυστηρίου του θανάτου.

Οι τραγικοί ποιητές εξάλλου με τις τραγωδίες τους προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Και με βάση πάντα το διεισδυτικό τους πνεύμα έφτασαν στα ακρότατα όρια της ανθρώπινης σκέψης. Διαπιστώνοντας ότι η λύση του μυστηρίου και συνεπώς η λύτρωση του ανθρώπου είναι πέρα και πάνω απ’ τις ανθρώπινες δυνατότητες. Πράγμα που φαίνεται άλλωστε απ’ το γεγονός ότι για τα οποιαδήποτε αδιέξοδα της ανθρώπινης σκέψης και πραγματικότητας επινόησαν τον «από μηχανής θεό».

Ασφαλώς και πάμπολλοι άλλοι παλιοί και νεότεροι έψαξαν άλλους δρόμους. Πλην όμως μάταια. Για να διαπιστώνουμε τελικά ότι η πολυπόθητη απάντηση και λύση έρχεται μόνο μέσα απ’ το Ευαγγέλιο. Όπου ο πρωταγωνιστής Χριστός δεν είναι κάποιος υποκριτής (= ηθοποιός) που εμφανίζεται με κάποια μηχανικά μέσα αλλά ο ίδιος ο Θεός που έρχεται με μυστηριώδη τρόπο. Για να δώσει με την ίδια του τη ζωή και διδασκαλία τις αυθεντικές λύσεις και απαντήσεις στα οποιαδήποτε δυσεπίλυτα και αδυσώπητα προβλήματα. Και ασφαλώς στο «όντως φοβερότατο του θανάτου μυστήριον».

Γεγονός που φαίνεται ιδιαίτερα στη συνομιλία του Χριστού με την αδελφή του Λαζάρου Μάρθα, όταν εκείνη εκφράζει το παράπονό της γιατί απουσίαζε, ενόσω ο αδελφός της νοσούσε, για να τον θεραπεύσει. Οπότε ο Χριστός τη βεβαιώνει πως «ο αδελφός της θα αναστηθεί». «Γνωρίζω, του απαντά εκείνη, ότι θα αναστηθεί στη μέλλουσα ζωή». Για να της αποκριθεί: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Αυτός, που πιστεύει σε μένα κι αν ακόμη υποστεί τον φυσιολογικό θάνατο, μπορεί να επανέλθει η στη ζωή. Κι ακόμη πιο πέρα αυτός που πιστεύει σε μένα δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πεθάνει ποτέ του αλλά θα ζει αιώνια». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινούμενοι κάποιοι άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος, μπόρεσαν με αξιοθαύμαστο τρόπο να καταδυθούν στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα, την αιτία και λύση των οποίων δεν μπορούσαν να βρουν πάμπολλοι κοινοί θνητοί.

Και αυτό σημαίνει ότι η απάντηση στο μυστήριο και στην ποιότητα της ζωής μας βρίσκεται σε τελική ανάλυση στην απάντηση που δίνουμε στο μυστήριο του θανάτου. Αν πιστεύουμε ότι η αυλαία της τωρινής ζωής είναι ο θάνατος, τότε είμαστε κιόλας πεθαμένοι απ’ αυτή εδώ τη ζωή. Ενώ αν πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, τότε είμαστε ζωντανοί αιώνια.

Και υπόδειγμα αυτής της ζωής μας δίνει πρώτος ο Χριστός με τον τρόπο που αντιμετώπισε τη δική του ζωή. Κατά την οποία τίποτε δεν είδε παθητικά. Ούτε σε καμιά περίπτωση έκλεισε το στόμα του, αλλά είπε και έπραξε τα ταιριαστά για την καθεμιά περίπτωση. Παρότι γνώριζε πως γύρω του εξυφαινόταν με περισσή δολιότητα και πανουργία η συνωμοσία του τέλους του. Κι ούτε κλονίστηκε από τη χλεύη ή τους εξευτελισμούς ή τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο που μεθόδευσαν, προκειμένου να τον απαξιώσουν ολοκληρωτικά.

Γεγονός που δείχνει ότι η τελική απαξίωση ή καταξίωση δεν βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων αλλά έρχεται από κάπου αλλού, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να διεισδύσουν και με οποιονδήποτε τρόπο να καθορίσουν. Αφού όλα καθορίζονται απ’ το Θεό, ανεξάρτητα από τις μεθοδεύσεις που επιστρατεύονται προκειμένου να μας θέσουν στο περιθώριο. Αντίθετα μάλιστα με τα όσα επινοούν δεν κατορθώνουν τίποτε άλλο από το να μπαίνουν οι ίδιοι στο περιθώριο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε απ’ τις αδιέξοδες συνθήκες, που κάποιοι μεθοδεύουν σε βάρος δικό μας και της πατρίδας μας. Πιστεύοντας πάντοτε ότι η λύση κάθε τραγωδίας είναι η Ανάσταση. Κι όχι μόνο για την μέλλουσα αλλά και την παρούσα ζωή.

Γι΄ αυτό, όχι μόνο το βράδυ της Ανάστασης, αλλά  πάντα να επαναλαμβάνουμε σαν τον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ  μ’ όλη μας την ψυχή και την καρδιά τον ωραιότερο επινίκιο παιάνα: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον  πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος»!

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

 

Η ζωή μας είναι περισσότερο ή λιγότερο τραγωδία, αποκορύφωμα της οποίας είναι ο θάνατος. Σχετικά με τον οποίο άσοφοι και σοφοί διαχρονικά προσπάθησαν να βρουν απαντήσεις και να δώσουν, ει δυνατόν, λύσεις. Και αυτό εκφράζεται, όχι μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής με τις διάφορες ανακαλύψεις αλλά και μέσα από δρόμους, που ανοίγει η σκέψη και η τέχνη.

Έτσι ο Σωκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, αποφάνθηκαν ότι «η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου». Με την έννοια ότι ο τρόπος με τον οποίο σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή εξαρτάται αποφασιστικά απ’ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το μυστήριο του θανάτου. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που κοιτάζει κατάματα το μυστήριο του θανάτου μπορεί να κάνει απίστευτα και θαυμαστά πράγματα στη ζωή του. Ενώ κάποιος, που κατέχεται από θανατοφοβία, είναι περιδεής, άτολμος και, κατά κανόνα αδρανής.

Αρκετά όμως πριν απ’ τους προαναφερθέντες φιλοσόφους ο Όμηρος βάζει τον Οδυσσέα να κατεβαίνει στον Άδη, το βασίλειο του θανάτου, προκειμένου να πάρει απάντηση για τις ατέρμονες περιπέτειές του και το μέλλον του. Γεγονός που σημαίνει ότι ο μεγάλος ποιητής περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Φρόιντ είχε ανακαλύψει τον μυστηριώδη κόσμο του λεγόμενου ασυνειδήτου. Μέσα στοn οποίο ,όποιος θα μπορέσει να καταδυθεί, θα βρει τις λύσεις και τις απαντήσεις όλων των προβλημάτων και βέβαια πρωταρχικά του μυστηρίου του θανάτου.

Οι τραγικοί ποιητές εξάλλου με τις τραγωδίες τους προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Και με βάση πάντα το διεισδυτικό τους πνεύμα έφτασαν στα ακρότατα όρια της ανθρώπινης σκέψης. Διαπιστώνοντας ότι η λύση του μυστηρίου και συνεπώς η λύτρωση του ανθρώπου είναι πέρα και πάνω απ’ τις ανθρώπινες δυνατότητες. Πράγμα που φαίνεται άλλωστε απ’ το γεγονός ότι για τα οποιαδήποτε αδιέξοδα της ανθρώπινης σκέψης και πραγματικότητας επινόησαν τον «από μηχανής θεό».

Ασφαλώς και πάμπολλοι άλλοι παλιοί και νεότεροι έψαξαν άλλους δρόμους. Πλην όμως μάταια. Για να διαπιστώνουμε τελικά ότι η πολυπόθητη απάντηση και λύση έρχεται μόνο μέσα απ’ το Ευαγγέλιο. Όπου ο πρωταγωνιστής Χριστός δεν είναι κάποιος υποκριτής (= ηθοποιός) που εμφανίζεται με κάποια μηχανικά μέσα αλλά ο ίδιος ο Θεός που έρχεται με μυστηριώδη τρόπο. Για να δώσει με την ίδια του τη ζωή και διδασκαλία τις αυθεντικές λύσεις και απαντήσεις στα οποιαδήποτε δυσεπίλυτα και αδυσώπητα προβλήματα. Και ασφαλώς στο «όντως φοβερότατο του θανάτου μυστήριον».

Γεγονός που φαίνεται ιδιαίτερα στη συνομιλία του Χριστού με την αδελφή του Λαζάρου Μάρθα, όταν εκείνη εκφράζει το παράπονό της γιατί απουσίαζε, ενόσω ο αδελφός της νοσούσε, για να τον θεραπεύσει. Οπότε ο Χριστός τη βεβαιώνει πως «ο αδελφός της θα αναστηθεί». «Γνωρίζω, του απαντά εκείνη, ότι θα αναστηθεί στη μέλλουσα ζωή». Για να της αποκριθεί: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Αυτός, που πιστεύει σε μένα κι αν ακόμη υποστεί τον φυσιολογικό θάνατο, μπορεί να επανέλθει η στη ζωή. Κι ακόμη πιο πέρα αυτός που πιστεύει σε μένα δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πεθάνει ποτέ του αλλά θα ζει αιώνια». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινούμενοι κάποιοι άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος, μπόρεσαν με αξιοθαύμαστο τρόπο να καταδυθούν στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα, την αιτία και λύση των οποίων δεν μπορούσαν να βρουν πάμπολλοι κοινοί θνητοί.

Και αυτό σημαίνει ότι η απάντηση στο μυστήριο και στην ποιότητα της ζωής μας βρίσκεται σε τελική ανάλυση στην απάντηση που δίνουμε στο μυστήριο του θανάτου. Αν πιστεύουμε ότι η αυλαία της τωρινής ζωής είναι ο θάνατος, τότε είμαστε κιόλας πεθαμένοι απ’ αυτή εδώ τη ζωή. Ενώ αν πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, τότε είμαστε ζωντανοί αιώνια.

Και υπόδειγμα αυτής της ζωής μας δίνει πρώτος ο Χριστός με τον τρόπο που αντιμετώπισε τη δική του ζωή. Κατά την οποία τίποτε δεν είδε παθητικά. Ούτε σε καμιά περίπτωση έκλεισε το στόμα του, αλλά είπε και έπραξε τα ταιριαστά για την καθεμιά περίπτωση. Παρότι γνώριζε πως γύρω του εξυφαινόταν με περισσή δολιότητα και πανουργία η συνωμοσία του τέλους του. Κι ούτε κλονίστηκε από τη χλεύη ή τους εξευτελισμούς ή τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο που μεθόδευσαν, προκειμένου να τον απαξιώσουν ολοκληρωτικά.

Γεγονός που δείχνει ότι η τελική απαξίωση ή καταξίωση δεν βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων αλλά έρχεται από κάπου αλλού, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να διεισδύσουν και με οποιονδήποτε τρόπο να καθορίσουν. Αφού όλα καθορίζονται απ’ το Θεό, ανεξάρτητα από τις μεθοδεύσεις που επιστρατεύονται προκειμένου να μας θέσουν στο περιθώριο. Αντίθετα μάλιστα με τα όσα επινοούν δεν κατορθώνουν τίποτε άλλο από το να μπαίνουν οι ίδιοι στο περιθώριο.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε απ’ τις αδιέξοδες συνθήκες, που κάποιοι μεθοδεύουν σε βάρος δικό μας και της πατρίδας μας. Πιστεύοντας πάντοτε ότι η λύση κάθε τραγωδίας είναι η Ανάσταση. Κι όχι μόνο για την μέλλουσα αλλά και την παρούσα ζωή.

Γι΄ αυτό, όχι μόνο το βράδυ της Ανάστασης, αλλά  πάντα να επαναλαμβάνουμε σαν τον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ  μ’ όλη μας την ψυχή και την καρδιά τον ωραιότερο επινίκιο παιάνα: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον  πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος»!

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

Advertisements

Οι λίθοι κεκράξονται

Χριστός (είσοφος στα Ιεροσόλυμα)

Όταν  ο Χριστός έμπαινε στα Ιεροσόλυμα, ο λαός τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, επευφημώντας τον και κραυγάζοντας: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Και οι φαρισαίοι αγανακτισμένοι του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε; Πες τους να σωπάσουν»! Για να τους αποκριθεί ο Χριστός: «Αν αυτοί σωπάσουν, θα κραυγάσουν οι πέτρες». Και επειδή  ακριβώς δεν επέβαλε τη σιωπή σ’ εκείνους, που τον επευφημούσαν, του επέβαλαν εκείνοι τη σιωπή του σταυρού, όπως θ’ ακούσουμε στη Μεγάλη Βδομάδα.

Αλλά η περίπτωση του Χριστού δεν είναι μοναδική. Γιατί λίγο πριν οι Εβραίοι επιβάλλουν με το σταυρό τη σιωπή στο Χριστό, η Ηρωδιάδα είχε επιβάλει  με το τσεκούρι του δήμιου τη σιωπή στον Πρόδρομο. Κι ακόμη παλιότερα, στα, 399 π. Χ, οι Αθηναίοι είχαν επιβάλει τη σιωπή στο Σωκράτη με το κώνιο.

Και ο νόμος αυτός της ομερτά, είναι η πάγια τακτική όλων σχεδόν των εξοχοτάτων και μεγαλειοτάτων αλλά και σεβασμιώτατων μηδενικών. Οι οποίοι επιστρατεύουν δηλητήρια, σταυρούς, αγχόνες, καρμανιόλες και πάσης φύσεως δολοφονικές ή  συκοφαντικές μεθοδεύσεις ή τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ως πέρας πάσης αντιλογίας. Μη μπορώντας ν’ αντιμετωπίσουν διαφορετικά την προσβεβλημένη μοχθηρία τους και τη συνακόλουθη μωρία, τη δική τους και των αυλικών τους.

Δεδομένου ότι δεν διαθέτουν πειστικά επιχειρήματα, προκειμένου να κλείσουν τα απύλωτα στόματα της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Και είναι ευνόητο ότι το δρόμο αυτό ακολούθησαν και οι προστάτες της αρχαίας θρησκείας Ρωμαίοι αυτοκράτορες εναντίον των χριστιανών. Για να έχουμε τα εκατομμύρια των μαρτύρων. Αλλά και οι χριστιανοί εναντίον των μη χριστιανών.

Με χαρακτηριστικό παράδειγμα  την περίφημη φιλόσοφο Υπατία, που απολάμβανε μεγάλης τιμής στην Αλεξάνδρεια και στην οποία μαθήτευσαν σοφοί και γενναίοι κληρικοί, όπως ο Συνέσιος Κυρήνης. Την οποία εντούτοις οι χριστιανοί πελέκησαν κυριολεκτικά με κοχύλια, για να κάψουν τα μέλη της στην πυρά.

«Δικαιοσύνη» και ομερτά που στους χρόνους του Μεσαίωνα εφάρμοσε η διαβόητη Ιερή Εξέταση των καθολικών σε βάρος ακόμη και πρωτοπόρων σκαπανέων της επιστήμης.

Και ασφαλώς η Ιερή Εξέταση και η ομερτά συνεχίζεται και στις μέρες μας. Δεδομένου ότι η σταύρωση του Χριστού είναι το αντικαθρέφτισμα της διαχρονικής σταύρωσης της ανθρωπότητας. Σταύρωσης που αδιάκοπα επαναλαμβάνεται σε κάθε τόπο και χρόνο. Όπως δυστυχώς συμβαίνει τώρα εδώ και δέκα περίπου χρόνια και στον τόπο μας. Όπου παίζεται ένα πανάθλιο σε βάρος μας θέατρο, με τους εναλλασσόμενους ντόπιους  εφιάλτες και τους διεθνείς σταυρωτές μας, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.

Πραγματικότητα, που αν συμβεί κάποιοι να την επισημάνουν και να την καταγγείλουν, φροντίζουν να τους περιθωριοποιήσουν, σε τρόπον ώστε να μη δημιουργηθούν βραχυκυκλώματα στο δολοφονικό τους σενάριο. Παραδείγματα σχετικά υπάρχουν πάμπολλα: Με πρώτο και χειρότερο των ΜΜΕ, τα οποία «θάβουν» τους «αιρετικούς» σε τρόπον ώστε να μη φτάνει η φωνή τους στις ευρύτερες μάζες. Αλλά και η, λεγόμενη,  Δικαιοσύνη συχνά λειτουργεί ανασχετικά, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια και αποδοθεί δικαιοσύνη.

Και ασφαλώς η Βουλή δίνει σαφή εικόνα αυτής της απονεύρωσης, αφού έχουν απομακρυνθεί απ’ αυτήν όλα τα ζωντανά στοιχεία. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε την παρωδία ενός πλασματικού αντίλογου:  Ανάμεσα αφενός στους ντόπιους εφιάλτες, που θέλουν και μπορούν να κάμουν περισσότερα-πάντοτε σε βάρος μας-από τους διεθνείς σταυρωτές μας, ώστε να μας καταστρέψουν.

Κι από το άλλο μέρος   εκείνους που δήθεν…δεν θέλουν την καταστροφή μας αλλά η «ανάγκη» τους κάνει ν’ ακολουθούν κι αυτοί τα ίδια μονοπάτια. Για να μας θυμίζουν τον Ήφαιστο στον Προμηθέα Δεσμώτη, που συμπονούσε τον Προμηθέα αλλά τον κάρφωσε στον Καύκασο. Ή τον Πιλάτο, που προσπάθησε να σώσει το Χριστό, αλλά «παρέδωκε αυτόν εις το σταυρωθήναι»!

Κάποιοι τέτοιοι  μάλιστα μας δίνουν και φρούδες ελπίδες ότι στην άκρη του τούνελ θα ιδούμε, όπου να ’ναι το φως της ανάπτυξης και της ευημερίας. Εφιστώντας ιδιαιτέρως την προσοχή μας στο ότι, προκειμένου να φθάσουμε στο φως της σωτηρίας,  οφείλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι στην ευρωζώνη και στο «ιερό», κατά τον κ. Στουρνάρα , ευρώ.

Κι εμείς οι κοινοί θνητοί αναρωτιόμαστε: Πώς γίνεται να μην έχουν καταλάβει αυτό, που έχει καταλάβει προ πολλού η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας; Ότι, δηλαδή, όλο αυτό το παμπόνηρο πηγαινέλα, με τα κάθε φορά καινούρια μέτρα αποκαλύπτει πανηγυρικά το δολοφονικό σχέδιο σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού μας! Γεγονός που έχουν καταλάβει διεθνώς και πάμπολλοι σπουδαίοι επιστήμονες, που διάκεινται συμπαθώς απέναντι στην ιστορία μας και τον πολιτισμό μας.

Κι όμως τη φοβερή αυτή πραγματικότητα δεν φαίνονται να την παίρνουν σοβαρά και όσοι σοβαροί επιστήμονες – οικονομολόγοι, νομικοί κλπ- απ’ τους ντόπιους βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση με το καθεστώς της μνημονιακής βαρβαρότητας. Αφού διακηρύττουν μεν με όλη τη δύναμη της φωνής τους ότι ο μέχρι τώρα ακολουθούμενος δρόμος οδηγεί στην καταστροφή, αλλά δεν φαίνονται διατεθειμένοι να συνεργαστούν μεταξύ τους. Μένοντας ο καθένας στον πύργο του και μη θέλοντας να καταλάβουν ότι αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή δεν είναι τα αρχηγιλίκια αλλά η σωτηρία της πατρίδας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από αρκετά   χρόνια ο σοφός άγιος Γέροντας Παΐσιος, προέβλεψε ότι: «Πίσω από την ΕΟΚ κρύβεται η δικτατορία των σατανιστών.

Δικτατορία, που μόνο ο διάβολος θα μπορούσε να την είχε σκεφθεί. Που σημαίνει πώς, όταν όλα καίγονται γύρω σου ο πόνος δεν σ’ αφήνει να σωπάσεις». Γιατί, αν σωπάσουμε εμείς θα κραυγάσουν-ας μου επιτραπεί να προσθέσω-ακόμη και οι πέτρες!

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

ο αντιεξουσιαστής Χριστός

Αποτέλεσμα εικόνας για αναποδογυρισμένη κοινωνική πυραμίδα

Μπορεί ο τίτλος αυτού του κειμένου να προϊδεάζει αρνητικά κάποιους αναγνώστες. Κι όχι μόνο χριστιανούς, αλλά και αναρχικούς και αντιεξουσιαστές.
Γιατί βέβαια οι αντιεξουσιαστές και αναρχικοί παίρνουν σαν βάση των απόψεών τους τις θέσεις, που κατά καιρούς διατυπώθηκαν σχετικά με το θέμα αυτό από διαφόρους διανοητές του χώρου τους. Ενώ από την πλευρά των χριστιανών μπορεί να προκαλέσει σύγχυση το γεγονός ότι στις διάφορες επίσημες φιέστες βλέπουμε να φιγουράρουν δίπλα στις κοσμικές αρχές και εξουσίες και κάποιοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας.

Τον γράφοντα όμως δεν τον ενδιαφέρουν οι θέσεις και οι απόψεις, που οι ιστορικές συνθήκες μπορεί να διαμόρφωσαν από τη μια ή την άλλη πλευρά, αλλά πρωταρχικά το τι λέει το Ευαγγέλιο. Δεδομένου ότι η ευαγγελική αλήθεια αποτελεί τον καθρέφτη μέσα απ’ τον οποίο μπορούμε να ιδούμε ανάγλυφα τα χαρακτηριστικά της διαχρονικής πραγματικότητας. Και ας πάρουμε, για παράδειγμα, στην προκειμένη περίπτωση, την ευαγγελική περικοπή της σημερινής, Ε΄ Κυριακής των Νηστειών (Μάρκου: Ι, 32-45):

Ο Χριστός, μας λέει το Ευαγγέλιο, μιλούσε, στους μαθητές του, για τα πάθη και τη σταύρωσή του. Τη στιγμή, που εκείνοι ονειρεύονταν εξουσίες και μεγαλεία. Μάλιστα δυο απ’ αυτούς, οι γιοι του Ζεβεδαίου, του ζήτησαν και ιδιαίτερα προνόμια. Να καθίσουν, δηλαδή, ο ένας στα δεξιά του και ο άλλος στ’ αριστερά του, όταν θα γινόταν βασιλιάς. Αλλά ο Χριστός τους κοίταξε με συγκατάβαση, και τους είπε:

-Δεν ξέρετε τι ζητάτε! Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι (εννοούσε του σταυρικού θανάτου), που εγώ θα πιω και να βαπτιστείτε το βάπτισμα (το λουτρό αίματος), που εγώ θα βαπτιστώ;

-Και βέβαια μπορούμε! Αποκρίθηκαν εκείνοι, που ασφαλώς δεν είχαν καταλάβει τι εννοούσε.

-Ε, λοιπόν, τους είπε, αυτή η χάρη μπορεί και να σας γίνει. Αλλά το προνόμιο να γίνετε πάρεδροί μου πρόλαβαν και το πήραν κάποιοι άλλοι. Που μπορούμε να εικάσουμε πως  ήταν οι ληστές, που σταυρώθηκαν μαζί του.

Αλλά εκείνοι και πάλι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε. Και το χειρότερο ήταν πως, ενώ δεν κατάφεραν τίποτε, προκάλεσαν και την αγανάκτηση των υπολοίπων. Γιατί ασφαλώς κι εκείνοι είχαν ανάλογες φιλοδοξίες, που πληγώθηκαν, όταν κατάλαβαν το πονηρό παιχνίδι των γιων του Ζεβεδαίου.

Γι’ αυτό και ο Χριστός τους κάλεσε όλους μαζί και τους είπε: Οι κοσμικοί άρχοντες καταδυναστεύουν και καταληστεύουν τους λαούς. Και δεν ντρέπονται να παρουσιάζονται και σαν ευεργέτες και ελευθερωτές. Ε, λοιπόν, η δική σας η κοινωνία, η πολιτεία του Θεού, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι ίδια με την κοινωνία των τυράννων, που αυτοτιτλοφορούνται ελευθερωτές και των ληστάρχων, που αυτοπροσδιορίζονται ως ευεργέτες.

Η εξουσία θέλει τους άρχοντες στην κορυφή της πυραμίδας και τους λαούς υποπόδιο των ποδών τους. Εσείς θα κάμετε το τελείως αντίθετο! Θα αναποδογυρίσετε την πυραμίδα της εξουσίας. Έτσι ώστε η βάση (δηλαδή ο λαός) να βρίσκονται πάνω και η κορυφή (οι άρχοντες ) κάτω. Που σημαίνει ότι όσοι από σας θα θελήσουν να γίνουν πρώτοι, θα αντιτάξουν στην εξουσία, την προσφορά και την υπηρεσία προς τους συνανθρώπους τους.

Και βέβαια το κατεστημένο δεν θα σας υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων. Και δεν θα σας ράνει με ροδοπέταλα. Αντίθετα μάλιστα θα σας επιφυλάξει διωγμούς και βασανιστήρια και μαρτυρικούς θανάτους. Αλλά αυτό δεν θα ισχύσει μόνο για σας και για τους μελλοντικούς εργάτες της πολιτείας του Θεού, αλλά και για μένα τον ίδιο. Που ήρθα στον κόσμο, όχι, όπως εσείς νομίζετε, για να γίνω βασιλιάς. Ούτε να εκμεταλλευτώ και να καταπιέσω τους λαούς. Αλλά να προσφέρω τον εαυτό μου θυσία για τη σωτηρία τους…

Και μπαίνει το ερώτημα: Έγινε μήπως η χριστιανική κοινωνία, όπως τη θέλησε ο Χριστός; Δυστυχώς όχι! Γιατί, αντί να αναποδογυρίσουν την πυραμίδα της εξουσίας, βρήκαν προσφορότερο να αναποδογυρίσουν το Ευαγγέλιο! Και όχι μόνο η χριστιανική κοινωνία δεν έγινε, όπως την ήθελε ο Χριστός, αλλά ούτε καν η Εκκλησία. Αφού οι άρχοντές της παρουσιάζονται ως αντιπρόσωποι του Χριστού του ενσαρκωτή της ύψιστης αυταπάρνησης και ελευθερίας, ενώ είναι ακριβώς αυτοί, που περισσότερο από κάθε άλλον ενσαρκώνουν το νιτσεϊκό ιδανικό. Αφού θέλουν να είναι νομοθέτες του εαυτού τους και εκτελεστές του νόμου τους. Και κάποιοι μάλιστα φτάνουν σε τέτοιο βαθμό αφροσύνης, ώστε με περισσή έπαρση να λένε: «Εγώ  είμαι  ο νόμος»! Έτσι ώστε να βρίσκονται σε άκρα αντίθεση με το όραμα, που ο Χριστός θέλησε να εμπνεύσει στους μαθητές του…

Βέβαια, όταν κάποιος μιλάει κάπως έτσι, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αναρχικός ή και αιρετικός. Όμως ο καθρέφτης του Ευαγγελίου φωνάζει ότι αναρχικότερη, και μάλιστα με αστρονομική διαφορά είναι η άρχουσα αναρχία. Η κοσμική και η θρησκευτική. Δεδομένου ότι μπορεί να καπηλεύονται κάποιες αρχές, αλλά αρχές ούτε έχουν ούτε σέβονται. Και πάνω απ’ όλες δεν σέβονται την ελευθερία και δικαιοσύνη, που είναι η πεμπτουσία του Ευαγγελίου.

Βέβαια στις θέσεις αυτές μπορεί να διαφωνούν τόσο οι, λεγόμενοι, αντιεξουσιαστές και αναρχικοί, όσο και κάποιοι, απ’ τους λεγόμενους, χριστιανούς. Και προπάντων η άρχουσα αναρχία.

Όμως είναι ευνόητο πως δικαίωμα να μιλούν έχουν επίσης και όσοι ενστερνίζονται την ευαγγελική αλήθεια…

 

παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Advertisements

Occasionally, some of your visitors may see an advertisement here,
as well as a Privacy & Cookies banner at the bottom of the page.
You can hide ads completely by upgrading to one of our paid plans.

UPGRADE NOW DISMISS MESSAGE

 

βαστίλη

                                                                                    ς, Î‘ποτέλεσμα εικόνας για Βαστίλη

Πολλές π’ τις ευαγγελικές περικοπές  αρχίζουν, συνήθως, με τη φράση: «τω καιρώ εκείνω». Και ίσως κάποιοι από μας, που ακούμε τα περιστατικά του καιρού εκείνου, ενδόμυχα, να λέμε: Κι εμάς, σήμερα, τι μας ενδιαφέρει το τι έγινε «τω καιρώ εκείνω».

Κι όμως η πραγματικότητα φωνάζει πως κάποια πρόσωπα και περιστατικά των ευαγγελικών περικοπών προσφέρονται και με το παραπάνω μάλιστα για σύγκριση με πρόσωπα και καταστάσεις  της εποχής μας. Κι ας πάρουμε για παράδειγμα τον δαιμονισμένο κωφάλαλο του Ευαγγελίου της 4ης Κυριακής της Μεγάλης Σαρακοστής (Κατά Μάρκον, Θ. 17-31). Που το δαιμόνιο του στέρησε την ακοή και την ομιλία. Κι όμως…

Όσο αξιολύπητος και να ήταν, βρισκόταν, εντούτοις, σε πλεονεκτικότερη θέση από εμάς, τους Έλληνες του 21ου αιώνα. Γιατί σ’ εκείνον τα δαιμόνια στέρησαν την ικανότητα της ομιλίας, αλλά παράλληλα και την ακοή. Ενώ εμείς είμαστε καταδικασμένοι ν’ ακούμε, τα φοβερά, που διαδραματίζονται  γύρω μας, χωρίς όμως να έχουμε τη δυνατότητα να εκφράσουμε έστω τις σκέψεις μας.

Και το χειρότερο είναι το ότι η άκρως φασιστική και αφύσικη αυτή κατάσταση παγιώνεται και ως καθεστώς θεσμικό και νομικό: Που σημαίνει ότι τη δική τους αδυσώπητη μισανθρωπία, πρέπει να τη δεχόμαστε και να τη δοξολογούμε ως ευλογία Θεού. Αφού ο λαός δεν μπορεί, όχι μόνο να διαμαρτυρηθεί, αλλά ούτε καν να φωνάξει, για την κατάφωρη διαστροφή της αλήθειας και την παραμόρφωση της πραγματικότητας.

Σε μεγάλη συνάφεια με τα παραπάνω βρίσκονται, για παράδειγμα, οι διαβόητοι νόμοι «περί προσωπικών δεδομένων», «ρατσισμού» κλπ . Σύμφωνα με τους  οποίους ο κάθε ντόπιος ή διεθνής αλήτης μπορεί να μεθοδεύει την οποιαδήποτε υπονόμευση, σε βάρος της πατρίδας σου, της θρησκείας σου ή και του εαυτού σου. Αλλά εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να μιλήσεις για τα έργα και τις ημέρες και την ταυτότητά του θρασύτατου αυτού δολοφόνου.

Κι από το άλλο μέρος ας μη λησμονούμε και τα νομοθετικά τερατουργήματα των διαβόητων, «περί ασυλίας βουλευτών» και «περί ευθύνης υπουργών», νόμων. Που κάποιοι με παχυδερμία ρινόκερων και αδιαντροπιά πιθήκων θεσμοθέτησαν. Έτσι ώστε να μπορεί η συμμορία των εθνοπατέρων, εν ονόματι της ασυλίας, να δίνει ρεσιτάλ ληστρικής αλητείας…

Και μ’ όλα τούτα και πάμπολλες άλλες αδιαφανείς μεθοδεύσεις υψώνουν -για να θυμηθούμε και τον Καβάφη- γύρω μας αδυσώπητα τείχη. Με τα οποία έχουν μεταβάλει την πστρίδα μας σε  Βαστίλη. Για να περιφρουρούν τη δική τους ασυδοσία και προδοσία και να επιβάλλουν στο λαό  καθεστώς αλαλίας.

Κι ύστερα απ’ όλα αυτά περιμένουν κάποιοι αιθεροβάμονες να μας βγάλουν απ’ το βάραθρο της οικονομικής χρεοκοπίας οι δολίως χρεοκοπήσαντες τη χώρα μας και τον καθένα μας. Επειδή οι συλητές αυτοί κάθε ιερού και οσίου έχουν,  εντούτοις, το απύθμενο θράσος να φλυαρούν περί  δημοκρατίας και «άλλων ηχηρών παρομοίων».

Όταν τις ερπύστριες των τανκς της χούντας τις αντικατέστησαν με τις ερπύστριες των φασιστικών και ληστρικών νόμων. Με τους οποίους κατεδάφισαν τα δικαιώματα και την ελευθερίες μας. Σύμφωνα πάντα  με  το καθεστώς της παγκόσμιας διαβολοκυβέρνησης. Της οποίας οι αρχιτέκτονες προηγούνται, σε δαιμονική εφευρετικότητα, παρασάγγες ακόμη κι απ’ τον ίδιο τον αρχισατανά….

Αλλά ας επιστρέψουμε στο Ευαγγέλιο: Ο Χριστός ρώτησε τον πατέρα της ευαγγελικής περικοπής  από πότε το δαιμόνιο βασανίζει το γιό του, κι εκείνος αποκρίθηκε ότι τον βασανίζει από τα μικρά του χρόνια. Και προσέξτε τώρα τις αντιστοιχίες μεταξύ της εποχής εκείνης και της δικής μας, εδώ στη μνημονιοκρατούμενη Ελλάδα. Προσέξτε πώς εργάζονται  τα ανθρωποειδή τωρινά δαιμόνιαο. Με ποιο τρόπο χτίζουν τα τείχη της Βαστίλλης των σημερινών Ελλήνων.

Αρχίζουν κι αυτοί απ’ τα παιδικά χρόνια. Και πρώτα-πρώτα προσπαθούν να εξοικειώσουν τα παιδιά με την αποχαύνωση, την αποβλάκωση και τη διαστροφή. Και αυτού του είδους την κάθειρξη δεν την περιορίζουν μόνο στα παιδιά. Την καθιστούν ισόβια! Και το πάντων δεινότερο είναι ότι τα δεσμά, που χρησιμοποιούν για την δουλαγώγησή και τύφλωσή μας, όχι μόνο δεν μας φαίνονται εςτώδυνα αλλά και ιδιαίτερα ευχάριστα. Σε σημείο, ώστε να υφιστάμεθα ένα είδος εθισμού, ανάλογο με αυτόν των ναρκωτικών.

 Ή μήπως δεν συμβαίνει αυτό με την τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα και το ίντερνετ! Με τα οποία ο καθένας μας μαστουρώνεται σε σημείο ώστε να χάνει την επαφή του με το περιβάλλον του και την πραγματικότητα. Και έτσι από κοινωνικά όντα καταντούμε ιδιώτες, που σύμφωνα με την αρχαιοελληνική εκδοχή σημαίνει ηλίθιοι! Με αποτέλεσμα να δηλητηριάζουν τη γη μας, τον αέρα μας, τις θάλασσές μας, τις τροφές μας. Αλλά κυρίως την ηθική και πνευματική μας υπόσταση, χωρίς να παίρνουμε είδηση, καθιστώντας μας πειθήνιους στις εγκληματικές τους επιδιώξεις!

Μετά τη θεραπεία οι μαθητές ρώτησαν το Χριστό, γιατί εκείνοι δεν μπόρεσαν να τον  θεραπεύσουν τον δαιμονισμένο. Για να τους αποκριθεί πως το δαιμονικό γένος αντιμετωπίζεται με την προσευχή και τη νηστεία. Πράγμα που ισχύει και για μας, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουμε τους ανθρωπόμορφους ντόπιους και παγκόσμιους σατανάδες: Να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε.

Να νηστεύουμε όχι μόνο  τα σχετικά με τη διατροφή μας, αλλά  παράλληλα την αδικία και την ιδιωτεία. Που ως προς την ιδιωτεία ιδιαίτερα σημαίνει, να περιορίσουμε στα όρια του αναγκαίου την αποχαύνωση της τηλεόρασης, των κινητών και του ίντερνετ. Έτσι ώστε να  δραπετεύσουμε απ’ τη Βαστίλη της νωχέλειας και απάθειας, για να επιστρέψουμε  στην κοινωνική ζωή και πραγματικότητα! Προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τα προβλήματά μας και να παλέψουμε για τα λεηλατημένα δικαιώματά μας!

Η παιδεία της λοπάδας

Λυκούργος2

Λένε κάποιοι: «Δεν κάνω κακό σε κανέναν Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου»! Και το λένε την ίδια στιγμή που το κακό οργιάζει γύρω μας. Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι είμαστε κι εμείς συνυπεύθυνοι με τους πρωτεργάτες του κακού, στο βαθμό, που δεν αντιδρούμε. Κι όχι μόνο.  Γιατί συχνά συνηγορούμε και υποστηρίζουμε με φανατισμό τους υπαίτιους.…

Κι ας πάρουμε την περίπτωση της πολιτικής. Όπου υπάρχουν κόμματα, που διαχρονικά  είναι στην υπηρεσία της αδικίας και της προδοσίας. Αφού έχουν κάνει νόμο και καθεστώς την κλοπή και την εθνική μειοδοσία. Ή μήπως δεν έχουμε ακόμη στο Σύνταγμά μας το διαβόητο άρθρο (86) το οποίο παρέχει στους κρατούντες πρόσφορο έδαφος σε κάθε είδους ρεμούλα και παλιανθρωπιά!

Κι όχι μόνο αυτό αλλά και σωρεία άλλων νόμων με τους οποίους περιφρουρείται το πολύμορφο έγκλημα και χλευάζεται και η στοιχειώδης ακόμη δικαιοσύνη. Τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι αρχιτέκτονες της αδικίας «το παίζουν» ορθοδοξότατοι χριστιανοί και σούπερ-πατριώτες και πούροι δημοκράτες. Ενώ ξεπουλάνε την πατρίδα και υπονομεύουν θρησκεία και δημοκρατία.

Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού και κάποιοι  «πνευματικοί πατέρες», τους προτρέπουν να ψηφίζουν τους «ευσεβείς» και «πατριώτες» πολιτικούς. Με αποτέλεσμα να κοινωνούμε στις εκκλησιές τη θεία κοινωνία, την ίδια  στιγμή,  στην καθημερινή τους ζωή υπηρετούμε τη σατανική ντόπια και παγκόσμια μαφία. Και δεν δίνουμε δεκάρα για το τι λέει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό του…

Και πώς ύστερα απ’ όλα αυτά ο αξιότιμος κ. Υπουργός της Παιδείας να μη θέλει να κάμει το μάθημα των θρησκευτικών μάθημα θρησκειολογίας. Αφού, σε τελική ανάλυση δεν βλέπει καμιά διαφορά ανάμεσα στους χριστιανούς και τους αλλόθρησκους. Αφού όλοι μαζί σύρουν το όχημα της ίδιας απανθρωπιάς.

Ανεξάρτητα όμως με το τι κάνουν οι, λεγόμενοι, χριστιανοί, που διαβάζουν ανάποδα  το Ευαγγέλιο, ο Χριστός λέει τα τελείως αντίθετα: Στην ευαγγελική περικοπή, για παράδειγμα, της σημερινής  Κυριακής (Μάρκου: Η: 34-Θ: 1) ο Χριστός  τονίζει χαρακτηριστικά: «Εάν ντρέπεστε να υπερασπιστείτε εμένα και τη διδασκαλία μου μπροστά στους ανθρώπους κι εγώ θα ντρέπομαι να σας υπερασπιστώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». Γιατί βέβαια, αφού ζούμε σε μια κοινωνία, όπου η παλιανθρωπιά έχει γίνει, νόμος και καθεστώς ντρεπόμαστε συχνά να υπερασπιστούμε το δίκιο.

Ναι, αλλά-θα πουν κάποιοι- υπάρχουν και περιπτώσεις που το να υπερασπιζόμαστε το δίκιο και την αλήθεια γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, οπότε η αδικία έχει γίνει νόμιμο καθεστώς και η αλήθεια και η δικαιοσύνη χλευάζονται και διώκονται. Αλλά και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, λέει ο Χριστός, πως «όποιος βάζει τα συμφέροντά του ή την οικογένειά του ή και την ίδια του τη ζωή  πάνω από τη διδασκαλία μου δεν έχει καμιά αξία για μένα». Που σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι η θρησκεία των συμβιβασμών, αλλά του ασυμβίβαστου αγώνα. Κι αν τελικά ο δρόμος αυτός οδηγεί στο σταυρό, ας ακούσουmε και πάλι τη φωνή του Χριστού που φωνάζει ότι μόνο ο δρόμος του σταυρού οδηγεί στη σωτηρία!  Γιατί όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, αυτός πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιάσειακόμακαι τη ζωή του. Ενώ θα την χάσει αυτός που πάνω απ΄την ψυχή του βάνει την καλοπέρασή του!

Αε μην ξεχνάμε άλλωστε πως και  η Παναγία, μετά τον Ευαγγελισμό της, δεν διστάζει να πει ότι ο Χριστός «θα ανατρέψει τα σχέδια των αλαζόνων, θα γκρεμίσει τους τυράννους απ’ τους θρόνους και  θα ανυψώσει τους καταφρονεμένους. Ενώ θα πάρει τα πλούτη απ’ τους πλεονέκτες και θα τα δώσει στους πεινασμένους»(Λουκά: Α; 51-53)! Θέση, που, όπως φαίνεται, κάποιοι σύγχρονοι εθνοπατέρες ασύστολα ποδοπατούν. Αφού, όχι μόνο τα θρησκευτικά, αλλά και ην ιστορία και ολάκερη την Παιδεία οδηγούν σε αντιστροφή αι διαστροφή των ιερών και οσίων της πίστης και της πατρίδας μας.

Και δυμήθηκα τώρα μια εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας(2016)  με την ευκαιρία της εθνικής γιορτής της 25ηςΜαρτίου . Στην οποία, πριν απ’ όλα, αγνοούνταν επιδεικτικά οι ήρωες του ’21 και οι αγώνες τους. Επειδή δήθεν η εγκύκλιος ασχολιόταν  με το θέμα της παιδείας στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Αλλά είναι εντούτοις χαρακτηριστικό ότι  δεν έκανε την παραμικρή μνεία στην τεράστια προσφορά στο χώρο της παιδείας του εθνομάρτυρα Πατροκοσμά. Ο οποίος πρόσφερε στα χρόνια της τρισβάρβαρης τουρκοκρατίας όσα δεν έχει προσφέρει στην ελεύθερη Ελλάδα κανένας υπουργός παιδείας.

Στη Σπάρτη-λένε-  ο σοφός Λυκούργος πήρε δυο κουτάβια απ’ τους ίδιους γονείς και εκπαίδευσε το ένα να κυνηγάει και το άλλο να τρώει χυλό στη λοπάδα (=γαβάθα). Και, προκειμένου να διδάξει στους Σπαρτιάτες τη μεγάλη σημασία της Παιδείας, τους έκαμε επίδειξη του πειράματός του:  Άφησε μπροστά στα δυο κουτάβια  ένα λαγό και μια λοπάδα με χυλό. Οπότε το ένα κουταβάκι όρμησε στη λοπάδα με το χυλό και το άλλο στο λαγό.  Πράγμα που ισχύει και για μας. Αφού έχουμε αντικαταστήσει την παιδεία της ελληνικής αξιοπρέπειας με την παιδεία του δηλητηριασμένου σιωνιστικού χυλού! Και είναι κρίμα, που δεν υπάρχουν και σήμερα κάποιοι σαν τον Καραϊσκάκη ή τον Κολοκοτρώνη για να πουν και να κάνουν όσα ταιριάζουν στην περίσταση…..

Όμως ας μην απελπιζόμαστε! Γιατί η νέα γενιά δεν φαίνεται καθόλου ευπειθής  στα διδάγματα και τα κελεύσματα της παιδείας της λοπάδας και της προδοσίας! Αντίθετα μάλιστα φαίνεται έτοιμη να εμέσει στα μούτρα των ντόπιων εφιαλτών και των παγκόσμιων δολοφόνων  τα δηλητηριώδη καταπότια της αποβλάκωσης και της αποχαύνωσης! Άμποτε!

παπα-Ηλίας Υφαντής

ttps://papailiasyfantis.wordpress.com

αδικία κοινωνική

Θυμάμαι-μικρό παιδί-κάποιες γυναικούλες, που κουβαλούσαν αλάτι ζαλίγκα από το Αιτωλικό, για να το πάνε στ’ Άγραφα.
Σήμερα βέβαια οι συνθήκες της ζωής μας έχουν αλλάξει. Κι όχι μόνο βάρη δεν κουβαλάμε, αλλά, σε μεγάλο βαθμό, ξεχάσαμε κιόλας να περπατάμε. Κι όμως παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να κουβαλούν άλλου είδους βάρη. Και μάλιστα δυσβάστακτα:
Και πρώτα-πρώτα σωματικά βάρη. Απ’ τα οποία, ενώ θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε, δεν φροντίζουμε να τα ξεφορτωθούμε. Κι έτσι συσσωρεύουμε λίπη στο σώμα μας. Που το κάνουν βαρύ, δυσκίνητο και αντιαισθητικό. Αλλά και ευεπίφορο σε αρρώστιες, ακόμη και στο θάνατο. Για να επαληθεύεται έτσι το σλόγκαν, που λέει ότι «το πάχος δεν μακραίνει, αλλά μικραίνει τη ζωή».
Αν όμως το πάχος μικραίνει τη ζωή, η νηστεία τη μακραίνει. Απόδειξη; Οι ασκητές. Που ακολουθούν τη συνταγή της νηστείας. Με αποτέλεσμα να ζούνε πολλά χρόνια. Και μάλιστα να διατηρούν σώες, όχι μόνο τις σωματικές, αλλά και πνευματικές τους δυνάμεις.
Αλλά, πέρα απ’ τα σωματικά βάρη, είναι και τα ψυχικά.
Που, κάποτε, το καμίνι των τύψεων τα κάνει βαρύτερα, ακόμη, κι από την άμμο της θάλασσας. Κι απ’ το άλλο μέρος είναι το βάρος για τις αδικίες, που οι άλλοι έκαμαν σε βάρος μας. Ε, λοιπόν, για όλα αυτά τα ψυχικά βάρη ο Χριστός μας δίνει μια χρυσή συνταγή: Ξεφορτωθείτε, μας λέει, απ’ αυτά που οι άλλοι έκαμαν σε βάρος σας, κι ο ουράνιος πατέρας θα σας απαλλάξει απ’ όσα εσείς κάματε σε βάρος των άλλων. Αν όμως εσείς δεν ξεχνάτε τις αδικίες των άλλων, ούτε κι ο ουράνιος πατέρας, θα ξεχάσει τις δικές σας αδικίες …
Με τη νηστεία, λοιπόν, και τη συγνώμη ανεβαίνουμε στο Θαβώρ της Μεταμορφώσεως. Εκεί, όπου συντελείται το μυστήριο της θείας ευχαριστίας και της θείας κοινωνίας. Όπου κάνουμε με το Χριστό μια ιερή συμφωνία: Ν’ ακολουθήσουμε τα ίχνη του. Δεδομένου ότι η θεία κοινωνία δεν είναι το τέρμα στην πνευματική μας προσπάθεια. Αλλά υπόσχεση και αφετηρία ν’ αγωνιστούμε προκειμένου να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας. Κι όχι μόνο στο προσωπικό, αλλά και το κοινωνικό επίπεδο. Όπως έπραξε ο Χριστός και οι απόστολοί του: Προκειμένου να κηρύξουν «πτωχοίς επίσκεψιν, αιχμαλώτοις άφεσιν, τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει». Που σημαίνει ν’ αντιμετωπίσουν τη φτώχεια, την αρρώστια, τη σκλαβιά και την πολυδαίδαλη αμαρτία και αθλιότητα, στο σύνολό της. Έτσι ώστε να μεταμορφώσουν την κόλαση, στην οποία ζούμε, σε κοινωνία ανθρώπων.
Αλλά οι υπέρμαχοι της κόλασης έχουν τις αντιρρήσεις τους.
Θέλουν μέσα στην ακόρεστη απληστία τους «να θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης»: Σάμπως να έχουν χιλιάδες στομάχια να ταΐσουν και σώματα να ντύσουν. Ή σάμπως να πρόκειται να ζήσουν αιώνια. Καταδικάζοντας, έτσι, εκατομμύρια ανθρώπων στη δυστυχία και τη λιμοκτονία. Κι ούτε πολύ ούτε λίγο μας λένε: Το Ευαγγέλιο είναι για τους ουρανούς και τον άλλο κόσμο. Μεγάλη χάρη σας κάνουμε, που σας αφήνουμε να κάνετε τα μνημόσυνά σας και να ψάλλετε τα τρισάγια. Είχαν μεγάλο δίκιο οι Νέρωνες και οι Διοκλητιανοί, που έκαιγαν ζωντανούς και σταύρωναν τους χριστιανούς. Ή τους πρόσφεραν τροφή στα λιοντάρια. Γιατί μόνο γι’ αυτό άξιζαν. Όπως βέβαια κι εσείς σήμερα…
Πρέπει να το χωνέψετε καλά ότι πάντοτε τα εγκόσμια προβλήματα είναι στη δικαιοδοσία των λήσταρχων και των κανιβάλων. Ξαπλώστε, λοιπόν, στους καναπέδες και τις πολυθρόνες σας. Και αφεθείτε στη νάρκη και το λήθαργό των ΜΜΕ (=εξαπατήσεως). Συμβιβαστείτε με τον αργό θάνατο της εξαθλίωσης και της πείνας, που επιλέξαμε για σας. Γιατί βέβαια, οφείλετε να ομολογήσετε, ότι ο αργός θάνατoς, είναι περισσότερο «φιλάνθρωπος», έστω κι αν, στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο σαδιστικός. Στην επιλογή μας αυτή για σας θα σας«βοηθήσουν» τα γενώσιμα φάρμακα και εμβόλια(=δηλητήρια), τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, οι ναρκωτικοί αεροψεκασμοί, η αποβλακωτική και πολτοποιημένη παιδεία, τα τουρκολάγνα σήριαλ, κλπ, κλπ. Και τόσα άλλα δηλητηριώδη και υπνωτικά άνθη, που διαθέτει ο κανιβαλικός μας μπαχτσές…
Αγνοείστε το «Πάτερ ημών», που σας καλεί να προσευχηθείτε, προκειμένου να έλθει η βασιλεία του Θεού «ως εν ουρανώ και επί της γης». Αγνοείστε το Χριστό, που σας λέει ότι για να λύσετε όλα τα προβλήματά σας πρέπει να ακολουθήσετε το δρόμο της δικαιοσύνης και ν’ αγωνιστείτε για την επί γης θεία κοινωνία! Ακούστε τι σας λένε οι μεγαλοφυείς πολιτικοί σας! Μήπως δεν σας εξαπάτησαν και δεν σας καταλήστεψαν αναρίθμητες, μέχρι τώρα, φορές; Έχετε, λοιπόν, κανένα λόγο να πιστεύετε ότι δεν θα κάνουν το ίδιο και στο μέλλον; Και ότι δεν θα ολοκληρώσουν το σχέδιο των αφεντικών τους, για την ολοσχερή εξόντωσή σας. Και την εξαφάνιση της Ελλάδας απ’ το προσκήνιο της ιστορίας!
Γονατίστε, λοιπόν, μπροστά τους και φωνάξτε τους, όπως οι μονομάχοι της ρωμαϊκής αρένας: Εμείς οι μελλοθάνατοι αποκηρύσσουμε τη θεία κοινωνία. Που θέλει τους ανθρώπους ίσους, ελεύθερους και ευτυχισμένους. Που θέλει τους ανθρώπους απαλλαγμένους απ’ τα πολυποίκιλα βάρη, που η κατεστημένη κοινωνία δημιούργησε, προκειμένου να ζουν οι λίγοι μέσα στη χλιδή και τη σπατάλη και οι πολλοί να λιμοκτονούν και να υποφέρουν. Πάντοτε πιστεύοντας στις φρούδες και απατηλές υποσχέσεις σας, τις οποίες είμαστε βέβαιοι ποτέ δεν θα κρατήσετε. Όπως κάνατε πάντοτε μέχρι τώρα.
Και θα σας κουβαλάμε στη ράχη μας μέχρι την τελευταία μας πνοή σαν να ’μαστε υποζύγια, για να απολαμβάνετε τη δική σας και των πατρώνων σας, διαβολική κοινωνία…

 

Crimen majestatis…

Αποτέλεσμα εικόνας για Δευτέρα Παρουσία

Crimen majastatis, σημαίνει “έγκλημα κατά της μεγαλειότητας”.

Και περί ποιας μεγαλειότητας ο λόγος;

Του Καλιγούλα και του Νέρωνα! Eκ των οποίων ο πρώτος έκαμε αρχιερέα το άλογό του, ενώ ο δεύτερος θεό τον πίθηκό του. Οι οποίοι, όπως και άλλοι παρόμοιοι, σύμφωνα με το «Ρωμαϊκόν Άδικον» («Δίκαιον» το λένε οι νομικοί) ήταν,  θεοί. Και όποιος δεν τους προσκυνούσε, ως θεούς, διέπραττε το προαναφερόμενο «έγκλημα». Που συνεπαγόταν ακόμη και  την ποινή του θανάτου…

Ή μήπως και σήμερα δεν συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα! Όποιος φιλάει την παντούφλα των σιωνιστών και ναζιστών παπών ανέρχεται τις βαθμίδες της πολιτικής και θρησκευτικής ιεραρχίας! Όποιος όμως αρνείται φιμώνεται, περιθωριοποιείται και περιέργως εξαφανίζεται! Δεν είναι οι σιωνιστές και οι ναζιστές που επιλέγουν την εκάστοτε ελληνική ηγεσία, η οποία λειτουργεί παγίως υπέρ των συμφερόντων τους και ως εκ τούτου σε βάρος της πατρίδας. Και δεν είναι αυτοί που «αποφασίζουν και διατάσσουν» για το ποιες αποφάσεις θα παίρνει η εκάστοτε Βουλή και Κυβέρνησή!   Η μήπως και  ο εκάστοτε «Έλληνας» πρωθυπουργούς δεν διορίζει ως υπουργούς, όχι μόνο τους κηπουρούς, αλλά και τα κατοικίδια του βιλαετιού του!

Προσέξατε τι έγινε τώρα με την κατάπτυστη προδοσία των   Πρεσπών!  Δεν ήταν ο υπάλληλος του Σόρος, Νίμιτς, που «αποφάσισε και διέταξε» να διαπραχθεί η μεγάλη λαθροχειρία σε βάρος της Μακεδονίας! Γιατί σύμφωνα με την αυθεντία του  οποιαδήποτε ονομασία χωρίς το όνομα της Μακεδονίας θα ήταν «μη ρεαλιστική»! Απειλώντας μας ότι αν «δεν συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις» θα έχουμε δυσάρεστες συνέπειες! Ή μήπως δεν ήταν ο ΥΠΕΞ της Γερμανίας, που και αυτός μας διέταξε να μην αλλάξουμε τη βδελυρή «συμφωνία», γιατί οι γερμαναράδες «έχουν ράμματα για τη γούνα μας»!

Και γιατί όλα αυτά; θα αναρωτηθείτε: Γιατί απλούστατα οι σιωνιστές αποσκοπούν στο να μεταβάλλουν την ελληνική Μακεδονία, ομού μετά των Σκοπίων, σε σιωνιστικό προτεκτοράτο με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι στη Θεσσαλονίκη υπήρχε προπολεμικά ανθούσα εβραϊκή κοινότητα, την οποία εξαφάνισε ο Χίτλερ! Που σημαίνει ότι και αυτοί παρόμοια με τον Ερντογάν έχουν τη Θεσσαλονίκη στο μεσοκάρδι της καρδιάς τους! Οι γερμαναράδες εξάλλου αποβλέπουν στο να δημιουργήσουν δίαυλο ναυσιπλοΐας, μέσω Αξιού, Μοράβα και Δούναβη με  το Αιγαίο.  Με τεράστια γι’ αυτούς οικονομικά οφέλη! Δεν τα καταλαβαίνουν άραγε αυτά οι «ταγοί» μας; Ασφαλώς! Αλλά, όπως θα ’λεγε κι ο Καλογήρου: «Είναι πολλά τα λεφτά»!…

Όσο όμως κι αν φαίνεται παράδοξο, «έγκλημα κατά της μεγαλειότητας» θα επικαλεστεί και ο Χριστός για όσους από μας, στη Δευτέρα Παρουσία του, θα εξαποστείλει στην κόλαση: «Πείνασα-θα πει-και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω. Ήμουνα ξένος και δεν με φιλοξενήσατε! Άρρωστος και στη φυλακή και, με εγκαταλείψατε να αργοπεθαίνω»!…

Αλλά στη Δευτέρα του Προυσία ο Χριστός δεν θα έρθει σαν ένας κοινός θνητός, όπως στην Πρώτη του Παρουσία. Θα εμφανιστεί με όλη τη θεϊκή του μεγαλοπρέπεια. Κι εμείς αλλοπρόσαλλοι, όπως είμαστε, θα του πούμε:

«Μα τι λέτε, Μεγαλειότατε! Θα σας βλέπαμε εμείς μέσα σ’ αυτό το αστραφτερό μεγαλείο και δεν θα σας δίναμε να φάτε και να πιείτε! Και δεν θα σας προσφέραμε φιλοξενία! Και δεν θα σας πηγαίναμε στους καλύτερους γιατρούς; Ή μήπως θα τολμούσαμε να σας ρίξουμε στη φυλακή! Εμείς θα πέφταμε μπρούμυτα να σας προσκυνάμε! Και θα γλύφαμε ακόμη  και το χώμα μπροστά στα πόδια σας!…

»Εμείς είχαμε τόσους και τόσους διαπρεπείς εκπροσώπους της βαριάς βιομηχανίας της αδικίας, της ληστείας και της απάτης. Νόμιμης και παράνομης. Που άρπαζαν όποτε ήθελαν, όσα ήθελαν! Και τους είχαμε στο απυρόβλητο. Κι όχι μόνο δεν τους καταδικάζαμε, αλλά και τους χειροκροτούσαμε. Και καμαρώναμε να τους είχαμε κριτές μας και  κυβερνήτες μας.

»Το μόνο, που τους ζητούσαμε ήταν να αλλάζουν πού και πού το χρώμα της μασκαράτας τους. Γιατί είχαμε πολύ λεπτά γούστα. Και πλήτταμε απ’ τη ρουτίνα και τη μονοτονία. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, το μεγαλείο τους μας μάγευε. Και μας γοήτευε το γεγονός ότι προέρχονταν από μεγάλα τζάκια! Και πώς είναι δυνατόν τώρα σεις, Μεγαλειότατε, να μας εξαποστέλλετε στην κόλαση! Εμάς, που τόσο λατρέψαμε και προσκυνήσαμε τα μεγαλεία! Μπορεί να είστε τόσο σκληρός!

Κι εκείνος θα μας αποκριθεί:

«Η κόλαση δεν είναι δικό μου, αλλά δικό σας δημιούργημα. Εσείς τη χτίσατε και τη συντηρήσατε, με τους ηγεμονικούς σας οίκους και τα τζάκια, των εκλεκτών σας. Που καταδίκαζαν τους συνανθρώπους σας, χωρίς οίκτο και έλεος, σε βίαιο ή και αργό θάνατο με την κακουργονομία τους! Που, μάλιστα, χωρίς ντροπή και φιλότιμο, την χαρακτήριζαν ευνομία και τη «βάφτιζαν» παραπλανητικά Δικαιοσύνη!…

Κι εμείς αθεράπευτα υποκριτές θα του πούμε:

-Μα Μεγαλειότατε, αυτοί που πέθαιναν απ’ την ανέχεια ήταν τεμπέληδες και ανεπρόκοποι και τιποτένιοι. «Άχθος αρούρης»! Κι αυτοί, που σάπιζαν στις φυλακές, ήταν κακοποιοί. Και κάποιοι μάλιστα, ανάμεσά τους, ήταν και τρομοκράτες. Σαν αυτούς που κυνηγούσαν οι δυτικοί «σύμαχοί» μας και ο Ερντογάν! Γιατί έθεταν σε κίνδυνο την «καθωσπρέπει» τοπική αλλά και παγκόσμια κοινωνία. Αλλά εσείς δεν είστε σαν αυτούς. Δεν σας είδαμε ποτέ ανάμεσά τους!

Κι εκείνος αδυσώπητος και άτεγκτος θα μας αποκριθεί:

-Κι όμως κάματε λάθος. Καθένας απ’ αυτούς τους τιποτένιους και κακοποιούς, ήταν και ένας αδελφός μου. Ή μήπως κι εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς, που με σταυρώσατε ως κακούργο!

….Όλοι εσείς οι «καθωσπρέπει» αρχιτρομοκράτες και αρχικακούργοι….

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής