«φυλακή οφειλετών»

 

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

o ασύνορος πολιτισμός μας…

Μας μίλησε ο σουλτάνος κ. Ερντογάν για τα σύνορα της καρδιάς των Τούρκων, τα οποία-αν καλά θυμάμαι-έφταναν κατά την περίοδο της ακμής τους μέχρι τα σύνορα της τότε Αυστροουγγαρίας. Και του απάντησαν οι δικοί μας ότι τα σύνορα της δικής μας καρδιάς φτάνουν μέχρι τις Ινδίες.

Αλλά οι καρδιές δεν έχουν σύνορα. Κι αν μεν είναι καλές δημιουργούν πολιτισμούς χωρίς σύνορα. Ενώ αν είναι άσχημες δημιουργούν βαρβαρότητα επίσης χωρίς σύνορα. Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να συγκρίνουμε την ιστορική πορεία του δικού μας έθνους με αυτήν κάποιων άλλων, για να γίνει αντιληπτό το ποιον προσανατολισμό έχουν οι καρδιές των μεν και των δε:

Οι γείτονες μας και  ελέω ΝΑΤΟ «σύμμαχοι» μας Τούρκοι, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, δεν έχουν να παρουσιάσουν αξιόλογο  πολιτισμό. Στους λαούς, που υποδούλωσαν  δεν άφησαν κάποια ίχνη πολιτισμού. Αν μάλιστα τους κρίνουμε με βάση τις εμπειρίες της δικής μας  400χρονης σκλαβιάς, δεν μας άφησαν ως ανάμνηση τίποτε άλλο παρά «μνημεία» ασύνορης βαρβαρότητας: Με τα χαράτσια, τα παιδομαζώματα, τις σφαγές, τους ανασκολοπισμούς, τους εξανδραποδισμούς και όσα άλλα η βαρβαρότητα μπορεί να υπαγορεύσει. Και ασφαλώς, επειδή τους χώριζε πολιτισμική άβυσσος από τους άλλους λαούς δεν μπόρεσαν να οικειοποιηθούν κάποια αξιόλογα στοιχεία του πολιτισμού τους. Σε αντίθεση βέβαια με κάποιους αραβικούς λαούς, οι οποίοι επωφελούμενοι απ’ την επικοινωνία τους με την πνευματική παρακαταθήκη των Ελλήνων, ανέπτυξαν αξιόλογους πολιτισμούς.

Τα καλλιτεχνικά ρεξάλλου αλλά και τα λογοτεχνικά και φιλοσοφικά δημιουργήματα των Ελλήνων είναι εδώ και τρείς και πλέον χιλιάδες χρόνια αναπαλλοτρίωτος θησαυρός όλων των λαών της ανθρωπότητας. Και σ’ όλες τις χώρες που βρεθήκαμε δημιουργήσαμε και αφήσαμε πίσω μας μνημεία αθάνατου πολιτισμού: Αλεξάνδρειες, Αντιόχειες και τόσα άλλα κέντρα μακραίωνης και απαράμιλλης  πνευματικής ακτινοβολίας. Αφού ακόμη και οι Ρωμαίοι, όταν κατέκτησαν τα εδάφη μας αναγκάστηκαν να πουν ότι «η υποταγμένη Ελλάδα υπέταξε τον τραχύ κατακτητή».Και στη συνέχεια η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ένας τεράστιος πομπός πολιτισμικών θησαυρών, όχι μόνο στους λαούς, που διαφέντεψε αλλά και πολλούς άλλους: Σλάβους, Βουλγάρους, Αρμένιους, Γεωργιανούς, Ρώσους, οι οποίοι έκθαμβοι απ’ τα καλλιτεχνικά αλλά και τα πνευματικά δημιουργήματα των Βυζαντινών, φρόντισαν να τα οικειοποιηθούν. Άλλωστε και ο νεότερος ευρωπαϊκός και ο αμερικάνικος πολιτισμός  έχει τις ρίζες του στην πολιτισμική  κληρονομιά των Ελλήνων.

Άλλωστε και ο ύμνος προς τη δημοκρατία του κ. Ομπάμα τι άλλο μπορεί να είναι  παρά η αναγνώριση  της τεράστιας πνευματικής προσφοράς των Ελλήνων προς την ανθρωπότητα; Βέβαια τόσο η αρχαία δημοκρατία, όσο και οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι, όπως έχει πει και ο Θουκυδίδης στην ιστορία του,  «λόγω» μόνο δημοκρατίες. Γιατί  βάση της ουσιαστικής δημοκρατίας δεν είναι μόνο η ισότητα απέναντι στους νόμους-που βέβαια δεν υπάρχει- αλλά και απέναντι στα παραγόμενα αγαθά. Σχετικά με την οποία, όπως λέει και το Ευαγγέλιο, «χάμα μέγα εστήρικται» μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων. Πολύ δε μεγαλύτερο ήταν το χάσμα αυτό στην αρχαιότητα δεδομένου και του θεσμού της δουλείας. Της οποίας όμως δουλείας οι αχθοφόροι είναι μεγάλοι συντελεστές των θαυμαστών μνημείων της Ακρόπολης. Για τα οποία καυχιόταν ο Περικλής και όπου ο κ. Ομπάμα επέλεξε να κάνει τον ρομαντικό ηγεμονικό του περίπατο .

Για να προσθέσουμε στο σημείο αυτό ότι, όπως θα ’λεγε κι ο Αριστοτέλης,  «φίλος μεν ο κ. Ομπάμα, αλλά φιλτάτη η αλήθεια». Δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ηγεμονίας του ιδίου αλλά και των προκατόχων του καταστράφηκαν ολόκληρες χώρες.  Των οποίων οι λαοί δεινοπαθούν, τόσο στον τόπο τους, όσο και στα καραβάνια απανθρωπιάς της προσφυγιάς  που αναγκάζονται ν’ ακολουθούν. Με την ελπίδα να φτάσουν κάποτε στους παραδείσους  των καταστροφέων τους, οι οποίοι  ωστόσο τους υποδέχονται υψώνοντας  μπροστά τους τείχη . Ή, όπως ο κ. Ομπάμα, απονέμοντας εύσημα στους Έλληνες για τα μαθήματα ανθρωπιάς προς την ανθρωπότητα.  Παρά το γεγονός ότι μπορεί ο πολιτισμός  μας και η αγάπη μας για τους δεινοπαθούντες   να μην έχουν σύνορα, ωστόσο όμως οι δυνατότητές  μας είναι πολύ περιορισμένες. Γεγονός για το οποίο ευθύνεται πρώτιστα και  πάλι  η ασύνορη βαρβαρότητα των τοκογλύφων της Αμερικής και της Ευρώπης.  Αφού τους μεν Άραβες κατέστρεψαν με τις πολεμικές τους μηχανές, ενώ εμάς μας δολοφονούν οικονομικά με υποχθόνιες μεθοδεύσεις.

Ωστόσο ο κ. Ομπάμα, παρότι  χρησιμοποίησε την πατρίδα μας, για ν’ απαντήσει στις εναντίον του ΝΑΤΟ και της παγκοσμιοποίησης διαφαινόμενες προθέσεις του κ Τραμπ, αναγκάστηκε να πει έστω και λίγα καλά λόγια για την παγκόσμια πολιτισμική προσφορά των αρχαίων αλλά και των νεότερων Ελλήνων. Γεγονός, που μπορεί να δυσαρέστησε κάποιους ευρωπαίους και αμερικανούς ανθέλληνες, που τόσα χρόνια, στο όνομα της ασύνορης βαρβαρότητας, μας χλευάζουν παντοιοτρόπως.  Αλλά και κάποιους δικούς μας φωταδιστές οι οποίοι αγωνίζονται μανιωδώς να μας αποκόψουν απ’ τις πνευματικές μας ρίζες. Γιατί πιθανώς οι πάτρωνές τους φοβούνται ότι και σήμερα, παρά την περιορισμένη γεωγραφικά επικράτειά μας, αποτελούμε κίνδυνο για την ασύνορη βαρβαρότητά τους.

Για τον πρόσθετο  λόγο ότι μαζί με την αρχαιοελληνική μας παράδοση διαθέτουμε το και παντοδύναμο οπλοστάσιο του Ευαγγελίου, με βάση το οποίο υλοποιήθηκε στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες η πεμπτουσία της αληθινής  δημοκρατίας.  Όπου, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων (Δ: 32-34),  «ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους»!Όραμα που μας επιτρέπει να επεκτείνουμε επ’ άπειρο τον ασύνορο πολιτισμό μας…

κάλπικες δημοσκοπήσεις

 

Κάλπικες δημοσκοπήσεις…

 

Η σκηνή στο δικαστήριο: Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πολλά. Ακόμη και η σύζυγος του αδελφού του καταθέτει εναντίον του. Κι εκείνος παραπονείται: «Όλοι είναι εναντίον μου, κύριε Πρόεδρε, ακόμη και η γυναίκα του αδελφού μου»! Και ο Πρόεδρος: «Τι καλό έχεις κάνει, άνθρωπέ μου, για να μην είναι όλοι εναντίον σου»;

Tο περιστατικό αυτό το θυμούμαι, κάθε φορά που ακούω κάποιους να απορούν, επειδή στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων, που για  μια 40ετία διέπρεψαν επί λεηλασία της δύσμοιρης πατρίδαςμας,«χτύπησαν ταβάνι». Και απορώ κι εγώ για την απορία των απορούντων για τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων τους.Αφού οι μόνοι που  ήταν δυνατόν να ταχθούν με το μέρος τους δεν θα ήταν άλλοι εκτός από κάποιους βολεμένους,που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν. Ή  και κάποια ανίατα αφελή θύματα, που εσαεί κινούνται και ζουν στον αστερισμό του «ελιά ελιά και Κώτσιο βασιλιά»

Αλλά να όμως που, σύμφωνα με κάποιες περίεργες τελευταίες δημοσκοπήσεις ,πάνε ν’ αλλάξουν το σκηνικό. Αφού κάποιο απ’ τα κόμματα της μεταπολιτευτικής λεηλασίας, λένε, όχι μόνο έσπασε το φράγμα των λογικών δυνατοτήτων του για μια περιορισμένης εμβέλειας πρωτιά, αλλά θα μπορούσε να ξεπεράσεικαι τα όρια της αυτοδυναμίας. Και, όπως είναι επόμενο, οι θιασώτες του αλαλάζουν και παραληρούνενθουσιασμένοι.

Αλλά πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η περίεργη και μυστηριώδης μεταστροφή προς το χειρότερο ενός μεγάλου μέρους του λαού; Η πλέον, θα έλεγα, λογική και φυσιολογική απάντηση είναι πως, όπως συχνά συμβαίνει, οι κάλπες αυτού του είδους των δημοσκοπήσεων είναι κάλπικες. Όπως επίσης πολύ συχνά παρατηρείται και σχετικά με τις παγίδες και τις ενέδρες κάποιων εκλογών. Κατά τις οποίες μπαίνουν στη Βουλή κόμματα, που δεν θα μπορούσαν ούτε με το τηλεσκόπιο να τη δουν, ενώ μένουν απέξω εκείνοι, που λογικά έπρεπε να βρίσκονται εντός. Και η λύση του  μυστηρίου βρίσκεται προφανώς στο ευνόητο γεγονός ότι κάποιοι εκλογομάγειροι επιδιώκουν, όπως φαίνεται, με τις κάλπικες δημοσκοπήσεις να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες κάλπικες εκλογές.

 

Γιατί διαφορετικά προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα: Οι, πέραν των βολεμένων και των τυφλών κομματικών οπαδών ,τι καλό θα είχαν να θυμηθούν, για να προστρέξουν κάτω απ’ τις «στοργικές» φτερούγες των διαλαμψάντων για τη ληστρική τους πολιτική εθνοσωτήρων; Δεν μπούχτισαν τόσα χρόνια απ’ τις απάτες τους και τ’ αναρίθμητα  σκάνδαλά τους; Ή μήπως δεν είναι μεταξύ εκείνων που φρόντισαν να μας υποτάξουν στα ληστρικά μνημόνια; Ή μήπως δεν σκηνοθέτησαν όλοι μαζί εκείνη την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκανδαλώδη ανατροπή του θριαμβευτικού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ηςΙουλίου 2015 σε εξευτελιστικό ΝΑΙ; Ή μήπως δεν κραύγαζαν ομοθυμαδόν στην τωρινή κυβέρνηση: «Φέρτε μας συμφωνία κι ας είναι όποια συμφωνία να ’ναι»!Την οποία βέβαια συμφωνία έσπευσαν να εγκρίνουν και να υπερψηφίσουν ομοθυμαδόν. Σύμφωνα με την  οποία όλοι, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνάει,είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν, μέχρι κεραίας, προκειμένου να είναι ευπειθέστατοι στις μνημονιακές ,για λογαριασμό των τοκογλύφων υποχρεώσεις τους!

Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, που με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να κρατηθεί στα όρια της επιβίωσης, είναι αδύνατον να εγκαταβιώσει ανάμεσα στα βρικολακιασμένα και όζοντα πολιτικά πτώματα.Γιατί είναι αδύνατονα πιστέψουν ότι οι εσαεί βασανιστές και γδάρτες τους θα μπορούσαν ποτέ ν’ αλλάξουν και να γίνουν από λύκοι αρνάκια! Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συχνά κάποιοι απ’ αυτούς προδικάζουν την αποτυχία  της τωρινής κυβέρνησης, επειδή οι εκπρόσωποί της, όπως λένε,δεν πιστεύουν  στο πρόγραμμα, που καλούνται να εφαρμόσουν. Σε αντίθεση προς τους ίδιους οι οποίοι προφανώς το πιστεύουν και συνεπώς είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι τέλους την εφαρμογή του. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει μέχρι την ολοκληρωτική εξόντωση του λαού και την καθυπόταξη της πατρίδας!Γεγονός που φυσιολογικά κάνει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, να διατρέχεται από ρίγη αποστροφής και ανατριχίλας για την τυχόν επιστροφή της αποκρουστικής  ηγεσίας τους.

Αλλά κάποιοι φαρισαίοι υποκριτές προβάλλουν την παμπόνηρη ένσταση: Και πού θα πάνε οι άνθρωποι; Από πού θα ζητήσουν βοήθεια και σωτηρία; Πού  θα βρούνε τους έντιμους και τους δίκαιους; Ωστόσο την ίδια στιγμή η αδιάψευστη γλώσσα του συστηματικά παραγκωνισμένου και διωκόμενου στις μέρες μας Ευαγγελίου έρχεται να τους διαψεύσει, λέγοντας: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν,ζητείτε και ευρήσετε…»(ΜατθαίουΖ: 7). Που σημαίνει ότι πορεί ο ελληνικός λαός να έπεσε επανειλημμένα στις δολοφονικές ενέδρες ντόπιων και διεθνών ληστάρχων οι οποίοι τον έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Μπορεί οι ανθέλληνες μαφιόζοι, προκειμένου να προωθήσουν τα δολοφονικά σχέδιά τους σε βάρος μας, να πακετάρουν και να μας σερβίρουν ως σωτήρες κάποιους πορφυρογέννητους εφιαλτικών τζακιών εφιάλτες .Πάντα με το ακομπανιάρισμα  των εξωνημένων απ’ τους ίδιους ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης και εξαχρείωσης). Όπως αυτά, που τις τελευταίες μέρες παραληρούν, θριαμβολογώντας για τις περίεργες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου στο όνομα της ιδιοτέλειας και του καιροσκοπισμού, όχι μόνο να μας προσπερνούν  αδιάφοροι και ασυγκίνητοι αλλά και να μας ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος. Αλλά θα βρεθούν και οι καλοί Σαμαρείτες (Λουκά: Ι: 25-37). Οι οποίοι, σε αντίθεση με όλους αυτούς, θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν πάνω απ’ τις πληγές μας, για  να μας γιατροκομήσουν μέχρι την ολοκληρωτική θεραπεία. Αλλά και να μας προφυλάξουν περαιτέρω, ώστε να μην ξαναπέσουμε για πολλοστή φορά στις πολυποίκιλες θανάσιμες ενέδρες, που μας στήνουν οι διεθνείς μαφιόζοι και οι ντόπιοι εφιάλτες. Τις οποίες μανατζάρουν, συν τις άλλοις, και με τις βρώμικες καλπονοθευτικές λαθροχειρίες τους.
Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

Τραμπ και τραμπούκοι…

 

Απ’ τις προεκλογικές λασπομαχίες και ιδιαίτερα τις αστείες «βατραχομυομαχίες» κατά τα ντιπέιτ σχηματίσαμε την πλέον αρνητική εικόνα σχετικά με τους υποψήφιους για την προεδρεία των ΗΠΑ. Και το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος ήταν πως ο ένας τους ήταν χειρότερος του άλλου. Παρότι τα Μαφιόζικα Μέσα Εξαπάτησης (ΜΜΕ) και αστέρες του Χόλυγουντ και πολλές αρτίστες αγωνίστηκαν να πείσουν τον αμερικάνικο λαό ότι 99% θα εκλεγόταν η κ. Κλίντον.

Αλλά να όμως που ο λαός δεν άκουσε, όπως φαίνεται, τις απατηλές διακηρύξεις τους αλλά είδε την πραγματικότητα της ζωής του. Όπως πρωτύτερα συνέβη και με την περίπτωση του Brexit αλλά και με το δικό μας το δημοψήφισμα. Γιατί ο λαός κατάλαβε με ποιους απατεώνες και δήμιους έχει να κάμει. Με τη διαφορά βέβαια ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις φαίνεται ότι εκ πρώτης όψεως γίνεται σεβαστή η θέληση του λαού, αλλά όχι και στη δική μας. Όπου δυστυχώς το περήφανο ΟΧΙ του λαού έγινε κλοτσοσκούφι του ΝΑΙ της ηγεσίας του.

Και τώρα μετά την εκλογή του κ. Τραμπ φαίνεται σάμπως να βρισκόμαστε μπροστά σε μια απροσδιόριστη πραγματικότητα. Γιατί βέβαια απ’ την οικογένεια Κλίντον  αλλά και την κ. Χίλαρι είχαμε πολλά δείγματα γραφής και μάλιστα αποκρουστικά. Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την καταστροφή της Σερβίας και της Λιβύης και τη δολοφονία των ηγετών τους αλλά και τη δημιουργία του ISIS με τη συνεχιζόμενη καταστροφή της Συρίας. Ενώ σχετικά με τον κ. Τραμπ δεν υπήρχε προϊστορία, εκτός βέβαια απ’ τον μεγάλο του πλούτο και τις περί το υπογάστριο αταξίες του.

Εκείνο όμως που φαίνεται εξαιρετικά περίεργο και προκαλεί το ενδιαφέρον είναι ότι η περίπτωση Τραμπ αιφνιδίασε πολύ δυσάρεστα τον εσμό των παραδοσιακών τραμπούκων και μαφιόζων. Αυτών που δίνουν ρεσιτάλ αλητείας τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και σε βάρος της πατρίδας μας. Εκ των οποίων μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς διαπρεπείς εκπρόσωποι του φασισμού και του ναζισμού έσπευσαν να του κάμουν και κήρυγμα ακριβώς περί των ανύπαρκτων δημοκρατικών αρχών και αξιών τους. Όπως επίσης και ο εξοχότατος Γραμματέας του ΝΑΤΟ του έκαμε, όπως φαίνεται, αυστηρές συστάσεις.

Κι όμως σε κάποια απ’ αυτά που είπε οκ. Τραμπ ή του αποδόθηκαν φαίνεται να έχει δίκιο: Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με το διαβόητο ΝΑΤΟ. Του οποίου ο κανιβαλικός μηχανισμός δεν έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, τίποτε, εκτός  από καταστροφές και θάνατο. Όπου το αίμα και ο ιδρώτας των λαών θυσιάζονται στα συμφέροντα των εμπόρων του θανάτου. Αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητας του οποίου είναι και το, λεγόμενο, προσφυγικό πρόβλημα. Γιατί βέβαια δεν έχει καμιά λογική να σωριαστούν όλοι οι λαοί της Γης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Αφού οι μετακινήσεις τους δεν οφείλονται στο ότι οι πατρίδες τους είναι τάχα φτωχές και δεν επαρκούν να τους συντηρήσουν. Δεδομένου ότι κάποιες απ’ αυτές είναι πλούσιες. Και το γεγονός ότι οι λαοί τους παραμένουν φτωχοί και λιμοκτονούν οφείλεται στα αποικιοκρατικά καθεστώτα, που τους κυβερνούν. Τα οποία αγνοούν τη δυστυχία των λαών και ευνοούν τη ληστρική εκμετάλλευσή τους  απ’ τους παγκόσμιους μαφιόζους…

Κι εδώ φαίνεται να αναδύονται κάποια εύλογα ερωτηματικά: Τι είναι αυτό που φοβούνται απ’ τον Τραμπ οι παγκόσμιοι τραμπούκοι και τα ανδρείκελά τους; Με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χάσουν τη φωνή τους.  Μήπως φοβούνται ότι ο ζορμπάς Τραμπ απειλεί να χαλάσει το χυλό της παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Τάξης» εγκλημάτων; Μήπως έπεσαν σε κάποια παγίδα ανάλογη με αυτές που στήνουν σε βάρος των άλλων λαών; Ή μήπως έπεσαν στην παγίδα των κάλπικων δημοσκοπήσεων και των χολιγουντιανών εξορμήσεων , προκειμένου να υποστηριχθεί η κ. Κλίντον;  Δεν είναι ο κ. Τραμπ ακραιφνής καπιταλιστής; Ή μήπως, επειδή ενδεχομένως δεν έχει βαπτιστεί σε κάποια  κολυμβήθρα ωσάν αυτή της Μπίλντεμπεργκ, στην οποία σπεύδουν να βαπτιστούν κάποιοι ολέθριοι δικοί μας εθνοσωτήρες ; Και λέμε μήπως γιατί εδώ που φτάσαμε σήμερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να συμβεί από τον  οποιονδήποτε κάτι καλό στην ανθρωπότητα και ενδεχομένως και στον τόπο μας. Μια και είδαμε τόσους μέχρι τώρα ξένους και ντόπιους, που η εκλογή τους έγινε αποδεκτή  απ’ το λαό με έξαλλους πανηγυρισμούς, να πράξουν στη συνέχεια ο, τι θα μπορούσαν χειρότερο σε βάρος του. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως φαίνεται, οι πάσης φύσεως ηγέτες κατά κανόνα δεν είναι παρά παθητικές μαριονέτες του big brother κάποιου αόρατου διευθυντηρίου. Το οποίο, σφυγμομετρώντας την κοινή γνώμη, προωθεί κάθε φορά αυτούς που θα εξυπηρετήσουν τα σχέδιά του. Κι αν δυσκολεύεται να τους προσαρμόσει δεν έχει ενδοιασμούς, προκειμένου να τους βγάλει από τη μέση, Χαρακτηριστική η περίπτωση των αδελφών Κένεντι…

Ας μην κάνουμε, λοιπόν, τις οποιεσδήποτε παρακινδυνευμένες προβλέψεις κι ας περιμείνουμε μα ιδούμε ποια θα είναι η συνέχεια: Αν θα είναι, δηλαδή, ρηξικέλευθη η πορεία του κ. Τραμπ και προς ποια κατεύθυνση ή θα τον απορροφήσει, όπως και τόσους άλλους το σύστημα των παγκόσμιων τραμπούκων. Γιατί, για παράδειγμα, ο «αγκαλίτσας» κ. Γιούνγκερ αποφάνθηκε ότι θα χρειαστούν τουλάχιστο δυο χρόνια μέχρις ότι τον προσαρμόσουν στα εγκληματικά τους σχέδια. Έτσι ώστε να  τον κάνουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «υιόν γεέννης διπλότερον αυτών». Και αυτό που πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει εμάς είναι να ιδούμε ποιες συνέπειες μπορεί να έχουν οι οποιεσδήποτε θετικές ή αρνητικές ενέργειές του για την πατρίδα μας και το λαό μας…

 

Απ’ τις προεκλογικές λασπομαχίες και ιδιαίτερα τις αστείες «βατραχομυομαχίες» κατά τα ντιπέιτ σχηματίσαμε την πλέον αρνητική εικόνα σχετικά με τους υποψήφιους για την προεδρεία των ΗΠΑ. Και το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος ήταν πως ο ένας τους ήταν χειρότερος του άλλου. Παρότι τα Μαφιόζικα Μέσα Εξαπάτησης (ΜΜΕ) και αστέρες του Χόλυγουντ και πολλές αρτίστες αγωνίστηκαν να πείσουν τον αμερικάνικο λαό ότι 99% θα εκλεγόταν η κ. Κλίντον.

Αλλά να όμως που ο λαός δεν άκουσε, όπως φαίνεται, τις απατηλές διακηρύξεις τους αλλά είδε την πραγματικότητα της ζωής του. Όπως πρωτύτερα συνέβη και με την περίπτωση του Brexit αλλά και με το δικό μας το δημοψήφισμα. Γιατί ο λαός κατάλαβε με ποιους απατεώνες και δήμιους έχει να κάμει. Με τη διαφορά βέβαια ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις φαίνεται ότι εκ πρώτης όψεως γίνεται σεβαστή η θέληση του λαού, αλλά όχι και στη δική μας. Όπου δυστυχώς το περήφανο ΟΧΙ του λαού έγινε κλοτσοσκούφι του ΝΑΙ της ηγεσίας του.

Και τώρα μετά την εκλογή του κ. Τραμπ φαίνεται σάμπως να βρισκόμαστε μπροστά σε μια απροσδιόριστη πραγματικότητα. Γιατί βέβαια απ’ την οικογένεια Κλίντον  αλλά και την κ. Χίλαρι είχαμε πολλά δείγματα γραφής και μάλιστα αποκρουστικά. Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την καταστροφή της Σερβίας και της Λιβύης και τη δολοφονία των ηγετών τους αλλά και τη δημιουργία του ISIS με τη συνεχιζόμενη καταστροφή της Συρίας. Ενώ σχετικά με τον κ. Τραμπ δεν υπήρχε προϊστορία, εκτός βέβαια απ’ τον μεγάλο του πλούτο και τις περί το υπογάστριο αταξίες του.

Εκείνο όμως που φαίνεται εξαιρετικά περίεργο και προκαλεί το ενδιαφέρον είναι ότι η περίπτωση Τραμπ αιφνιδίασε πολύ δυσάρεστα τον εσμό των παραδοσιακών τραμπούκων και μαφιόζων. Αυτών που δίνουν ρεσιτάλ αλητείας τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και σε βάρος της πατρίδας μας. Εκ των οποίων μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς διαπρεπείς εκπρόσωποι του φασισμού και του ναζισμού έσπευσαν να του κάμουν και κήρυγμα ακριβώς περί των ανύπαρκτων δημοκρατικών αρχών και αξιών τους. Όπως επίσης και ο εξοχότατος Γραμματέας του ΝΑΤΟ του έκαμε, όπως φαίνεται, αυστηρές συστάσεις.

Κι όμως σε κάποια απ’ αυτά που είπε οκ. Τραμπ ή του αποδόθηκαν φαίνεται να έχει δίκιο: Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με το διαβόητο ΝΑΤΟ. Του οποίου ο κανιβαλικός μηχανισμός δεν έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, τίποτε, εκτός  από καταστροφές και θάνατο. Όπου το αίμα και ο ιδρώτας των λαών θυσιάζονται στα συμφέροντα των εμπόρων του θανάτου. Αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητας του οποίου είναι και το, λεγόμενο, προσφυγικό πρόβλημα. Γιατί βέβαια δεν έχει καμιά λογική να σωριαστούν όλοι οι λαοί της Γης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Αφού οι μετακινήσεις τους δεν οφείλονται στο ότι οι πατρίδες τους είναι τάχα φτωχές και δεν επαρκούν να τους συντηρήσουν. Δεδομένου ότι κάποιες απ’ αυτές είναι πλούσιες. Και το γεγονός ότι οι λαοί τους παραμένουν φτωχοί και λιμοκτονούν οφείλεται στα αποικιοκρατικά καθεστώτα, που τους κυβερνούν. Τα οποία αγνοούν τη δυστυχία των λαών και ευνοούν τη ληστρική εκμετάλλευσή τους  απ’ τους παγκόσμιους μαφιόζους…

Κι εδώ φαίνεται να αναδύονται κάποια εύλογα ερωτηματικά: Τι είναι αυτό που φοβούνται απ’ τον Τραμπ οι παγκόσμιοι τραμπούκοι και τα ανδρείκελά τους; Με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να καταπιούν τη γλώσσα τους και να χάσουν τη φωνή τους.  Μήπως φοβούνται ότι ο ζορμπάς Τραμπ απειλεί να χαλάσει το χυλό της παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Τάξης» εγκλημάτων; Μήπως έπεσαν σε κάποια παγίδα ανάλογη με αυτές που στήνουν σε βάρος των άλλων λαών; Ή μήπως έπεσαν στην παγίδα των κάλπικων δημοσκοπήσεων και των χολιγουντιανών εξορμήσεων , προκειμένου να υποστηριχθεί η κ. Κλίντον;  Δεν είναι ο κ. Τραμπ ακραιφνής καπιταλιστής; Ή μήπως, επειδή ενδεχομένως δεν έχει βαπτιστεί σε κάποια  κολυμβήθρα ωσάν αυτή της Μπίλντεμπεργκ, στην οποία σπεύδουν να βαπτιστούν κάποιοι ολέθριοι δικοί μας εθνοσωτήρες ; Και λέμε μήπως γιατί εδώ που φτάσαμε σήμερα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μπορεί να συμβεί από τον  οποιονδήποτε κάτι καλό στην ανθρωπότητα και ενδεχομένως και στον τόπο μας. Μια και είδαμε τόσους μέχρι τώρα ξένους και ντόπιους, που η εκλογή τους έγινε αποδεκτή  απ’ το λαό με έξαλλους πανηγυρισμούς, να πράξουν στη συνέχεια ο, τι θα μπορούσαν χειρότερο σε βάρος του. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως φαίνεται, οι πάσης φύσεως ηγέτες κατά κανόνα δεν είναι παρά παθητικές μαριονέτες του big brother κάποιου αόρατου διευθυντηρίου. Το οποίο, σφυγμομετρώντας την κοινή γνώμη, προωθεί κάθε φορά αυτούς που θα εξυπηρετήσουν τα σχέδιά του. Κι αν δυσκολεύεται να τους προσαρμόσει δεν έχει ενδοιασμούς, προκειμένου να τους βγάλει από τη μέση, Χαρακτηριστική η περίπτωση των αδελφών Κένεντι…

Ας μην κάνουμε, λοιπόν, τις οποιεσδήποτε παρακινδυνευμένες προβλέψεις κι ας περιμείνουμε μα ιδούμε ποια θα είναι η συνέχεια: Αν θα είναι, δηλαδή, ρηξικέλευθη η πορεία του κ. Τραμπ και προς ποια κατεύθυνση ή θα τον απορροφήσει, όπως και τόσους άλλους το σύστημα των παγκόσμιων τραμπούκων. Γιατί, για παράδειγμα, ο «αγκαλίτσας» κ. Γιούνγκερ αποφάνθηκε ότι θα χρειαστούν τουλάχιστο δυο χρόνια μέχρις ότι τον προσαρμόσουν στα εγκληματικά τους σχέδια. Έτσι ώστε να  τον κάνουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «υιόν γεέννης διπλότερον αυτών». Και αυτό που πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει εμάς είναι να ιδούμε ποιες συνέπειες μπορεί να έχουν οι οποιεσδήποτε θετικές ή αρνητικές ενέργειές του για την πατρίδα μας και το λαό μας…
Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

σε ξένον αχυρώνα

 

Κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας και ληστοκρατίας κόπτονται δήθεν για το κράτος δικαίου, που αποτελεί τον πυλώνα της δημοκρατίας. Και απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές, προκειμένου να περιφρουρήσουν τα ιερά και τα όσια. Παρότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι  δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.

Αφού το θεσμό της  Δικαιοσύνης, για παράδειγμα, έχουν φροντίσει προκαταβολικά να τον ναρκοθετήσουν σε όλη του την έκταση. Έτσι ώστε να έχει πολύ μικρή ή και ουδεμία σχέση με την καλώς εννοούμενη έννοια της δικαιοσύνης. Ή μήπως δεν είναι η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, που ορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, προφανώς «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» δική της; Ή μήπως με την προνομιακή μισθοδοσία των λειτουργών της δεν δημιουργεί συνθήκες συναλλαγής με το άδικο κατεστημένο; Αφού μοιάζει να τους λέει: Σας μισθοδοτώ προνομιακά, που σημαίνει άδικα, έτσι ώστε ν’ αποφασίζετε σύμφωνα με το δικό μου «δίκαιο». Γεγονός που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που το δίκιο του λαού έρχεται σε σύγκρουση με τις αδικίες του κατεστημένου.

Όπως εξάλλου συμβαίνει και με το χώρο της Εκκλησίας, της πολιτείας του Θεού. Στην οποία περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού έπρεπε να βασιλεύει η δικαιοσύνη. Και όπου δυστυχώς επικρατεί συνήθως  η πιο μαύρη αδικία. Δεδομένου ότι οι δεσποτάδες, κατά κανόνα,  σαν τους Λουδοβίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας ισχυρίζονταιότι αυτοί και η υπογραφή τους είναι ο νόμος. Και μη φανταστεί κάποιος ότι θα καταφύγει ο αδικούμενος στην κοσμική δικαιοσύνη για να βρει το δίκιο του. Γιατί και ο κοσμικός δικαστής σκέφτεται ότι ο δεσπότης είναι φορέας αντίχριστης, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, εξουσίας και πως αν τολμήσει να  καθίσει το δεσπότη στο εδώλιο του κατηγορούμενου μπορεί να βρει το μπελά του.

Κι αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, «το φως γίνεται σκοτάδι, φαντασθείτε πόσο σκοτεινότερο γίνεται  το σκοτάδι»! Γεγονός που το βλέπουμε σε κάθε βήμα της κοινωνικής μας ζωής. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά, για παράδειγμα, ότι το καθεστώς εσχάτης προδοσίας των καταστροφικών για τη χώρα μας και το λαό μας μνημονίων ή το συνταξιοφάγο PSI μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με την οποιαδήποτε, έστω και την πλέον υποτυπώδη, δικαιοσύνη.

Αλλά πάνω απ’ όλα φταίει η, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, με βάση την οποία είναι υποχρεωμένοι ν’ αποφασίζουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί το διαβόητο «86» άρθρο του Συντάγματος και πάμπολλοι παρόμοιοι νόμοι, με τους οποίους προσφέρεται ασυλία στους μεγαλοκλέφτες του πολιτικού, μιντιακού και τραπεζικού κατεστημένου. Και παρότι  πολλοί τους χαρακτηρίζουν «κατάπτυστους», ύστερα απ’ τους ωκεανούς των εμπτυσμών όλοι τουςγλείφουν και κανείς δεν τολμάει  να τους εξοβελίσει. Γιατί πιθανότατα σκέφτονται ότι πολύ καλά έπραξαν οι κλεπτοβοσκοί εμπνευστές τους, αφού μπορεί για όλους τους ν’ αποδειχθούν κάποια στιγμή αναντικατάστατα σωσίβια. Δεδομένου ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα αισθάνονται ακατανίκητη επιθυμία να γευτούν το μέλι της εξουσίας. Για το οποίο μόνο και μόνο νοιάζονται και όχι βέβαια για τους αφελέστατους οπαδούς τους. Που τους χρησιμοποιούν απλά ως καύσιμο, προκειμένου να κινούν της μηχανές της απληστίας τους.

Είναι λοιπόν δυνατόν ύστερα απ’ όλα αυτά και πάμπολλα άλλα να υπάρχει κράτος δικαίου; Αλλά θα πουν κάποιοι: Μήπως από το άλλο μέρος είναι σωστό ν’ απαξιώνουμε το θεσμό της Δικαιοσύνης; Ασφαλώς όχι. Ιδιαίτερα αφού μεταξύ των δικαστικών λειτουργών υπάρχουν πάμπολλοι, που υπακούουν στη φωνή της συνείδησής τους. Αλλά κατ’ αναλογία δεν μπορούμε να εξιδανικεύουμε έναν χώρο, μέσα στον οποίο κυριαρχούν τόσοι αρνητικοί παράγοντες. Και μάλιστα να τον προβάλλουμε και ως πυλώνα της δημοκρατίας. Αφού δημοκρατία σημαίνει κράτος λαού. Κοινωνία, δηλαδή, στην οποία ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του (Πράξεων Δ:32-35). Και όχι μια κοινωνία στην οποία οι δικαστικοί λειτουργοί, για παράδειγμα,  παίρνουν διπλάσια απ’ τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους, οι βουλευτές πολλαπλάσια και κάποιοι χρυσοκάνθαροι δυσεξαρίθμητα. Γιατί, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο, το δέντρο  γνωρίζεται απ’ τους καρπούς του. Που σημαίνει ότι καθρέφτης της νομικής δικαιοσύνης είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Και όπου δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, προϋποτίθεται  πρόδηλα η ανυπαρξία  νομικής δικαιοσύνης.

Συνεπώς είναι προφανές ότι αυτοί  που κόπτονται για το κράτος δικαίου «μαλώνουν σε ξένον αχυρώνα». Και η σχετική με τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία στομφώδης ρητορική και οι λεονταρισμοί τους αποσκοπούν στην περιφρούρηση του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας και ληστοκρατίας. Από το οποίο αυτοί και όλο το συνάφι τους εξασφαλίζουν την άνετη και πολυτελή διαβίωσή τους. Πάντα σε βάρος των  δεινά καταληστευόμενων ανθρώπων του λαού, τους οποίους σπρώχνουν στην απόγνωση και τους  τοποθετούν μπροστά στο οδυνηρό δίλημμα ή να αυτοκτονήσουν  ή να αργοπεθάνουν. Πάντα βέβαια προς χάριν του περιούσιου καθεστώτος των αδυσώπητων  και αδηφάγων τοκογλύφων. Γιατί μόνο και μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι εναλλάσσονται στους θώκους της εξουσίας συνήθως κάποιοι άνθρωποι της συμφοράς. Εκ των οποίων, όπως λέει και ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» ο καθένας διαφέρει απ’ τους προηγούμενους στο ότι είναι  τρισχειρότερος τους. Κι ωστόσο η καθεμιά ολοένα και χειρότερη μαριονέτα  γίνεται πολυτιμότερη για την προώθηση των σατανικών σχεδίων του χειρότερου όλων μεσαίωνα της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης.

Γίνεται,  συμπερασματικά, ολοφάνερο, για μια ακόμη φορά ότι οι ολέθριες αυτές μαριονέτες ερίζουν όχι απλά «σε ξένο σε ξένον αχυρώνα»αλλά και σε τελείως άγνωστη χώρα. Γιατί, αν γνώριζαν τι σημαίνει κράτος δικαίου, αν μη τι άλλο, θα ντρέπονταν τουλάχιστο για τα όσα λένε και κάνουν.
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

κάλπικες δημοσκοπήσεις…

 

Η σκηνή στο δικαστήριο: Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πολλά. Ακόμη και η σύζυγος του αδελφού του καταθέτει εναντίον του. Κι εκείνος παραπονείται: «Όλοι είναι εναντίον μου, κύριε Πρόεδρε, ακόμη και η γυναίκα του αδελφού μου»! Και ο Πρόεδρος: «Τι καλό έχεις κάνει, άνθρωπέ μου, για να μην είναι όλοι εναντίον σου»;

Tο περιστατικό αυτό το θυμούμαι, κάθε φορά που ακούω κάποιους να απορούν, επειδή στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων, που για  μια 40ετία διέπρεψαν επί λεηλασία της δύσμοιρης πατρίδαςμας,«χτύπησαν ταβάνι». Και απορώ κι εγώ για την απορία των απορούντων για τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων τους.Αφού οι μόνοι που  ήταν δυνατόν να ταχθούν με το μέρος τους δεν θα ήταν άλλοι εκτός από κάποιους βολεμένους,που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν. Ή  και κάποια ανίατα αφελή θύματα, που εσαεί κινούνται και ζουν στον αστερισμό του «ελιά ελιά και Κώτσιο βασιλιά»

Αλλά να όμως που, σύμφωνα με κάποιες περίεργες τελευταίες δημοσκοπήσεις ,πάνε ν’ αλλάξουν το σκηνικό. Αφού κάποιο απ’ τα κόμματα της μεταπολιτευτικής λεηλασίας, λένε, όχι μόνο έσπασε το φράγμα των λογικών δυνατοτήτων του για μια περιορισμένης εμβέλειας πρωτιά, αλλά θα μπορούσε να ξεπεράσεικαι τα όρια της αυτοδυναμίας. Και, όπως είναι επόμενο, οι θιασώτες του αλαλάζουν και παραληρούνενθουσιασμένοι.

Αλλά πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η περίεργη και μυστηριώδης μεταστροφή προς το χειρότερο ενός μεγάλου μέρους του λαού; Η πλέον, θα έλεγα, λογική και φυσιολογική απάντηση είναι πως, όπως συχνά συμβαίνει, οι κάλπες αυτού του είδους των δημοσκοπήσεων είναι κάλπικες. Όπως επίσης πολύ συχνά παρατηρείται και σχετικά με τις παγίδες και τις ενέδρες κάποιων εκλογών. Κατά τις οποίες μπαίνουν στη Βουλή κόμματα, που δεν θα μπορούσαν ούτε με το τηλεσκόπιο να τη δουν, ενώ μένουν απέξω εκείνοι, που λογικά έπρεπε να βρίσκονται εντός. Και η λύση του  μυστηρίου βρίσκεται προφανώς στο ευνόητο γεγονός ότι κάποιοι εκλογομάγειροι επιδιώκουν, όπως φαίνεται, με τις κάλπικες δημοσκοπήσεις να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες κάλπικες εκλογές.

 

Γιατί διαφορετικά προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα: Οι, πέραν των βολεμένων και των τυφλών κομματικών οπαδών ,τι καλό θα είχαν να θυμηθούν, για να προστρέξουν κάτω απ’ τις «στοργικές» φτερούγες των διαλαμψάντων για τη ληστρική τους πολιτική εθνοσωτήρων; Δεν μπούχτισαν τόσα χρόνια απ’ τις απάτες τους και τ’ αναρίθμητα  σκάνδαλά τους; Ή μήπως δεν είναι μεταξύ εκείνων που φρόντισαν να μας υποτάξουν στα ληστρικά μνημόνια; Ή μήπως δεν σκηνοθέτησαν όλοι μαζί εκείνη την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκανδαλώδη ανατροπή του θριαμβευτικού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ηςΙουλίου 2015 σε εξευτελιστικό ΝΑΙ; Ή μήπως δεν κραύγαζαν ομοθυμαδόν στην τωρινή κυβέρνηση: «Φέρτε μας συμφωνία κι ας είναι όποια συμφωνία να ’ναι»!Την οποία βέβαια συμφωνία έσπευσαν να εγκρίνουν και να υπερψηφίσουν ομοθυμαδόν. Σύμφωνα με την  οποία όλοι, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνάει,είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν, μέχρι κεραίας, προκειμένου να είναι ευπειθέστατοι στις μνημονιακές ,για λογαριασμό των τοκογλύφων υποχρεώσεις τους!

Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, που με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να κρατηθεί στα όρια της επιβίωσης, είναι αδύνατον να εγκαταβιώσει ανάμεσα στα βρικολακιασμένα και όζοντα πολιτικά πτώματα.Γιατί είναι αδύνατονα πιστέψουν ότι οι εσαεί βασανιστές και γδάρτες τους θα μπορούσαν ποτέ ν’ αλλάξουν και να γίνουν από λύκοι αρνάκια! Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συχνά κάποιοι απ’ αυτούς προδικάζουν την αποτυχία  της τωρινής κυβέρνησης, επειδή οι εκπρόσωποί της, όπως λένε,δεν πιστεύουν  στο πρόγραμμα, που καλούνται να εφαρμόσουν. Σε αντίθεση προς τους ίδιους οι οποίοι προφανώς το πιστεύουν και συνεπώς είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι τέλους την εφαρμογή του. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει μέχρι την ολοκληρωτική εξόντωση του λαού και την καθυπόταξη της πατρίδας!Γεγονός που φυσιολογικά κάνει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, να διατρέχεται από ρίγη αποστροφής και ανατριχίλας για την τυχόν επιστροφή της αποκρουστικής  ηγεσίας τους.

Αλλά κάποιοι φαρισαίοι υποκριτές προβάλλουν την παμπόνηρη ένσταση: Και πού θα πάνε οι άνθρωποι; Από πού θα ζητήσουν βοήθεια και σωτηρία; Πού  θα βρούνε τους έντιμους και τους δίκαιους; Ωστόσο την ίδια στιγμή η αδιάψευστη γλώσσα του συστηματικά παραγκωνισμένου και διωκόμενου στις μέρες μας Ευαγγελίου έρχεται να τους διαψεύσει, λέγοντας: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν,ζητείτε και ευρήσετε…»(Ματθαίου: Ζ: 7). Που σημαίνει ότι πορεί ο ελληνικός λαός να έπεσε επανειλημμένα στις δολοφονικές ενέδρες ντόπιων και διεθνών ληστάρχων οι οποίοι τον έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Μπορεί οι ανθέλληνες μαφιόζοι, προκειμένου να προωθήσουν τα δολοφονικά σχέδιά τους σε βάρος μας, να πακετάρουν και να μας σερβίρουν ως σωτήρες κάποιους πορφυρογέννητους εφιαλτικών τζακιών εφιάλτες .Πάντα με το ακομπανιάρισμα  των εξωνημένων απ’ τους ίδιους ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης και εξαχρείωσης). Όπως αυτά, που τις τελευταίες μέρες παραληρούν, θριαμβολογώντας για τις περίεργες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου στο όνομα της ιδιοτέλειας και του καιροσκοπισμού, όχι μόνο να μας προσπερνούν  αδιάφοροι και ασυγκίνητοι αλλά και να μας ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος. Αλλά θα βρεθούν και οι καλοί Σαμαρείτες (Λουκά: Ι: 25-37). Οι οποίοι, σε αντίθεση με όλους αυτούς, θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν πάνω απ’ τις πληγές μας, για  να μας γιατροκομήσουν μέχρι την ολοκληρωτική θεραπεία. Αλλά και να μας προφυλάξουν περαιτέρω, ώστε να μην ξαναπέσουμε για πολλοστή φορά στις πολυποίκιλες θανάσιμες ενέδρες, που μας στήνουν οι διεθνείς μαφιόζοι και οι ντόπιοι εφιάλτες. Τις οποίες μανατζάρουν, συν τις άλλοις, και με τις βρώμικες καλπονοθευτικές λαθροχειρίες τους.

Η σκηνή στο δικαστήριο: Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για πολλά. Ακόμη και η σύζυγος του αδελφού του καταθέτει εναντίον του. Κι εκείνος παραπονείται: «Όλοι είναι εναντίον μου, κύριε Πρόεδρε, ακόμη και η γυναίκα του αδελφού μου»! Και ο Πρόεδρος: «Τι καλό έχεις κάνει, άνθρωπέ μου, για να μην είναι όλοι εναντίον σου»;

Tο περιστατικό αυτό το θυμούμαι, κάθε φορά που ακούω κάποιους να απορούν, επειδή στις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά των κομμάτων, που για  μια 40ετία διέπρεψαν επί λεηλασία της δύσμοιρης πατρίδαςμας,«χτύπησαν ταβάνι». Και απορώ κι εγώ για την απορία των απορούντων για τα χαμηλά ποσοστά των κομμάτων τους.Αφού οι μόνοι που  ήταν δυνατόν να ταχθούν με το μέρος τους δεν θα ήταν άλλοι εκτός από κάποιους βολεμένους,που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν. Ή  και κάποια ανίατα αφελή θύματα, που εσαεί κινούνται και ζουν στον αστερισμό του «ελιά ελιά και Κώτσιο βασιλιά»

Αλλά να όμως που, σύμφωνα με κάποιες περίεργες τελευταίες δημοσκοπήσεις ,πάνε ν’ αλλάξουν το σκηνικό. Αφού κάποιο απ’ τα κόμματα της μεταπολιτευτικής λεηλασίας, λένε, όχι μόνο έσπασε το φράγμα των λογικών δυνατοτήτων του για μια περιορισμένης εμβέλειας πρωτιά, αλλά θα μπορούσε να ξεπεράσεικαι τα όρια της αυτοδυναμίας. Και, όπως είναι επόμενο, οι θιασώτες του αλαλάζουν και παραληρούνενθουσιασμένοι.

Αλλά πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτή η περίεργη και μυστηριώδης μεταστροφή προς το χειρότερο ενός μεγάλου μέρους του λαού; Η πλέον, θα έλεγα, λογική και φυσιολογική απάντηση είναι πως, όπως συχνά συμβαίνει, οι κάλπες αυτού του είδους των δημοσκοπήσεων είναι κάλπικες. Όπως επίσης πολύ συχνά παρατηρείται και σχετικά με τις παγίδες και τις ενέδρες κάποιων εκλογών. Κατά τις οποίες μπαίνουν στη Βουλή κόμματα, που δεν θα μπορούσαν ούτε με το τηλεσκόπιο να τη δουν, ενώ μένουν απέξω εκείνοι, που λογικά έπρεπε να βρίσκονται εντός. Και η λύση του  μυστηρίου βρίσκεται προφανώς στο ευνόητο γεγονός ότι κάποιοι εκλογομάγειροι επιδιώκουν, όπως φαίνεται, με τις κάλπικες δημοσκοπήσεις να προετοιμάσουν το έδαφος για τις επόμενες κάλπικες εκλογές.

Γιατί διαφορετικά προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα: Οι, πέραν των βολεμένων και των τυφλών κομματικών οπαδών ,τι καλό θα είχαν να θυμηθούν, για να προστρέξουν κάτω απ’ τις «στοργικές» φτερούγες των διαλαμψάντων για τη ληστρική τους πολιτική εθνοσωτήρων; Δεν μπούχτισαν τόσα χρόνια απ’ τις απάτες τους και τ’ αναρίθμητα  σκάνδαλά τους; Ή μήπως δεν είναι μεταξύ εκείνων που φρόντισαν να μας υποτάξουν στα ληστρικά μνημόνια; Ή μήπως δεν σκηνοθέτησαν όλοι μαζί εκείνη την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκανδαλώδη ανατροπή του θριαμβευτικού ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ηςΙουλίου 2015 σε εξευτελιστικό ΝΑΙ; Ή μήπως δεν κραύγαζαν ομοθυμαδόν στην τωρινή κυβέρνηση: «Φέρτε μας συμφωνία κι ας είναι όποια συμφωνία να ’ναι»!Την οποία βέβαια συμφωνία έσπευσαν να εγκρίνουν και να υπερψηφίσουν ομοθυμαδόν. Σύμφωνα με την  οποία όλοι, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνάει,είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν, μέχρι κεραίας, προκειμένου να είναι ευπειθέστατοι στις μνημονιακές ,για λογαριασμό των τοκογλύφων υποχρεώσεις τους!

Που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, που με νύχια και με δόντια αγωνίζεται να κρατηθεί στα όρια της επιβίωσης, είναι αδύνατον να εγκαταβιώσει ανάμεσα στα βρικολακιασμένα και όζοντα πολιτικά πτώματα.Γιατί είναι αδύνατονα πιστέψουν ότι οι εσαεί βασανιστές και γδάρτες τους θα μπορούσαν ποτέ ν’ αλλάξουν και να γίνουν από λύκοι αρνάκια! Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συχνά κάποιοι απ’ αυτούς προδικάζουν την αποτυχία  της τωρινής κυβέρνησης, επειδή οι εκπρόσωποί της, όπως λένε,δεν πιστεύουν  στο πρόγραμμα, που καλούνται να εφαρμόσουν. Σε αντίθεση προς τους ίδιους οι οποίοι προφανώς το πιστεύουν και συνεπώς είναι ικανοί να φτάσουν μέχρι τέλους την εφαρμογή του. Που σε τελική ανάλυση σημαίνει μέχρι την ολοκληρωτική εξόντωση του λαού και την καθυπόταξη της πατρίδας!Γεγονός που φυσιολογικά κάνει τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, να διατρέχεται από ρίγη αποστροφής και ανατριχίλας για την τυχόν επιστροφή της αποκρουστικής  ηγεσίας τους.

Αλλά κάποιοι φαρισαίοι υποκριτές προβάλλουν την παμπόνηρη ένσταση: Και πού θα πάνε οι άνθρωποι; Από πού θα ζητήσουν βοήθεια και σωτηρία; Πού  θα βρούνε τους έντιμους και τους δίκαιους; Ωστόσο την ίδια στιγμή η αδιάψευστη γλώσσα του συστηματικά παραγκωνισμένου και διωκόμενου στις μέρες μας Ευαγγελίου έρχεται να τους διαψεύσει, λέγοντας: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν,ζητείτε και ευρήσετε…»(Ματθαίου: Ζ: 7). Που σημαίνει ότι πορεί ο ελληνικός λαός να έπεσε επανειλημμένα στις δολοφονικές ενέδρες ντόπιων και διεθνών ληστάρχων οι οποίοι τον έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Μπορεί οι ανθέλληνες μαφιόζοι, προκειμένου να προωθήσουν τα δολοφονικά σχέδιά τους σε βάρος μας, να πακετάρουν και να μας σερβίρουν ως σωτήρες κάποιους πορφυρογέννητους εφιαλτικών τζακιών εφιάλτες .Πάντα με το ακομπανιάρισμα  των εξωνημένων απ’ τους ίδιους ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης και εξαχρείωσης). Όπως αυτά, που τις τελευταίες μέρες παραληρούν, θριαμβολογώντας για τις περίεργες δημοσκοπήσεις. Μπορεί οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου στο όνομα της ιδιοτέλειας και του καιροσκοπισμού, όχι μόνο να μας προσπερνούν  αδιάφοροι και ασυγκίνητοι αλλά και να μας ρίχνουν τον λίθον του αναθέματος. Αλλά θα βρεθούν και οι καλοί Σαμαρείτες (Λουκά: Ι: 25-37). Οι οποίοι, σε αντίθεση με όλους αυτούς, θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν πάνω απ’ τις πληγές μας, για  να μας γιατροκομήσουν μέχρι την ολοκληρωτική θεραπεία. Αλλά και να μας προφυλάξουν περαιτέρω, ώστε να μην ξαναπέσουμε για πολλοστή φορά στις πολυποίκιλες θανάσιμες ενέδρες, που μας στήνουν οι διεθνείς μαφιόζοι και οι ντόπιοι εφιάλτες. Τις οποίες μανατζάρουν, συν τις άλλοις, και με τις βρώμικες καλπονοθευτικές λαθροχειρίες τους.

Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

 

 

 

«Πάτερ ημών…»!…

«Η Γη, λέει ένας ανατολίτικος  μύθος, ακουμπάει στην πλάτη ενός ελέφαντα, ο ελέφαντας πατάει πάνω σ’ ένα αυγό και το αυγό στηρίζεται στο κεφάλι μιας καρφίτσας». Αλλά αυτό, θα πείτε, είναι ένας παραλογισμός. Όμως, η πραγματικότητα φαίνεται πιο παράλογη κι απ’ τον παράλογο αυτό μύθο, αφού η Γη δεν στηρίζεται πουθενά.Κι όχι μόνο η Γη, αλλά και εκατομμύρια άλλων ουρανίων σωμάτων, πολλαπλάσιων σε μέγεθος από τη Γη.

Πώς όμως κατορθώνεται αυτό; Χάρη στο νόμο της παγκόσμιας έλξης, μας λένε οι επιστήμονες. Οπότε ακολουθεί το ευνόητο ερώτημα: Το νόμο της παγκόσμιας έλξης και τόσους άλλους νόμους,γνωστούς ή άγνωστους, ποιος τους θέσπισε; Στο σημείο αυτό η Εκκλησία μας, με τη γλώσσα του ψαλμωδού,αποκρίνεται: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα» (Ψαλμός, 19,1). Αλλά κάποιοι με περισσό θράσος λένε συχνά: Δεν υπάρχει Θεός. Γιατί, παρότι φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι και θα πάμε κι ακόμη πιο πέρα, πουθενά δεν τον συναντήσαμε. Και στο σημείο αυτό, αναλαμβάνουν να μας  απαντήσουν οι άγιοι της Εκκλησίας. Για λογαριασμό των οποίων, ο σύγχρονος άγιος Γέροντας Πορφύριος, απόφοιτος της δευτέρας Δημοτικού, λέει χαρακτηριστικά: «Με την  επιστήμη και την τεχνολογία ο άνθρωπος έφτασε μέχρι το φεγγάρι, αλλά με την προσευχή μπορεί να φτάσεικαι μέχρι το Θεό»!Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται και η απάντηση για το ποιος δημιούργησε τον φυσικό κόσμο και θέσπισε τους φυσικούς νόμους. Που σημαίνει ότι πέρα και πάνω απ’ όλα τα ουράνια σώματα και τους νόμους, που ρυθμίζουν την κυκλοφορία τους, βρίσκεται ο Θεός. Κι απέναντι σ’ αυτόν τον άπειρο Θεό βρισκόμαστε εμείς, τα απειροελάχιστα ανθρώπινα όντα. Εκτός φυσικά  από κάποιους άφρονες εξουσιαστές, που μέσα στο ναρκισσισμό της αυταπάτης τους πιστεύουν ότι είναι τεράστιοι. Και το απίστευτα παράδοξο είναι πως ο απέραντα άπειρος Θεός είναι, σύμφωνα με το «Πάτερ ημών», πατέρας μας κι εμείς παιδιά του. Και συμβαίνει αυτό, γιατί μέσα στα απειροελάχιστα σώματά μας ο Θεός έβαλε την ψυχή. Για την οποία ο μέγας Ηράκλειτος λέει ότι «είναι τόσο απέραντη, ώστε τις εσχατιές της ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει ναεξερευνήσει». Και, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο,  είναι πολυτιμότερη ακόμη,κι από ολάκερο το σύμπαν (Μάρκου: Η: 36). Δεδομένου ότι περικλείει τεράστιες δυνατότητες με διαιώνιες προοπτικές. Όπως κατ’ αναλογία,το απειροελάχιστο άτομο της ύλης περικλείει την τεράστια δύναμη της ατομικής ενέργειας. Την οποία εμείς, αντί να χρησιμοποιούμε για το καλό, την χρησιμοποιούμε για την καταστροφή. Όπως παρόμοια χρησιμοποιούμε και τις δυνατότητες της ψυχής μας. Αφού, αντί να επιδιώκουμε την ωφέλεια, φροντίζουμε να προξενούμε όσο γίνεται μεγαλύτερο κακό. Έστω κι αν τελικά κι εμείς καταστρεφόμαστε.

Με την ψυχή μας, λοιπόν, ο Θεός έχει διαρκώς ανοιχτή γραμμή και  ανά πάσα στιγμή μας περιμένεινα επικοινωνήσουμε μαζί του. Προκειμένου να βρούμε το φως των λύσεων στα παντοειδή μας προβλήματα. Πράγμα απόλυτα αναγκαίο, δεδομένης της μεγάλης σύγχυσης και του σκοταδιού, που μας περιβάλλει. Αλλά να που κάποιοι φωταδιστές θέλουν να επαυξήσουν αυτόν τον συσκοτισμό. Και, προκειμένου να πετύχουν στο σκοπό τους, αρχίζουν απ’ την εύπλαστη παιδική ηλικία των μαθητικών χρόνων.  Όπου αφήνουν, για παράδειγμα,  το θέμα, της πρωινής προσευχής στην προαίρεση του αυθέντη διευθυντή του σχολείου. Και όχι βέβαια των γονιών, που έχουν και τον πρώτο λόγο για την αγωγή των παιδιών τους.

Και πού αποσκοπεί αυτή η μεθοδευμένη αποχριστιανοποίηση της παιδείας μας;  Χωρίς αμφιβολία στον αφελληνισμό των παιδιών μας. Γιατί εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια χριστιανισμός και ελληνισμός συμπορεύονται και συνυπάρχουν σαν δύο σιαμαίοι αδελφοί. Και οποιαδήποτε απόπειρα αποχωρισμού μεταξύ τους συνιστά κατακρεούργηση και των δύο.  Αντίθετα με τα όσα διατείνονται κάποιοι ορκισμένοι εχθροί μας, που το παίζουν φιλέλληνες. Ενώ παράλληλα επιμελούνται τους δολοφονικούς ακρωτηριασμούς των ψυχών των παιδιών μας. Έτσι ώστε να μην έχουν κανένα φως προσανατολισμού, παρά μόνο το φως του τρένου, που έρχεται καταπάνω τους, προκειμένου να τα συνθλίψει και να τα μεταβάλει σε άμορφη μάζα. Κατάλληλα μόνο για τη μηχανή του κιμά, που θα τα πολτοποιήσει, προκειμένου να τα προσφέρει βορά στα αδηφάγα  σαγόνια της παγκοσμιοποίησης.

Και είναι πολύ περίεργο, που ο Αρχιεπίσκοπος μας ξάφνιασε τελευταία, λέγοντας ότι «μπορεί τα λιμάνια μας και τα’ αεροδρόμιά μας να τα πουλήσανε. Αλλά η πατρίδα μας και η Ορθοδοξία δεν πουλιούνται». Γεγονός, που δείχνει ότι κάποιοι δεσποτάδες δεν θέλουν να καταλάβουν ότι το ξεπούλημα της πατρίδας και ηυπονόμευση της Ορθοδοξίας  βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο. Αφού και η μία και η άλλη, δεινά ακρωτηριασμένεςαργοπεθαίνουν. Και ότι η κατάργηση της προσευχής και η μετάλλαξη του μαθήματος των θρησκευτικών δεν είναι παρά κάποια απ’ τα τελευταίαπετραδάκια, που αφαιρούνται, πριν απ’ την ολοσχερή κατάρρευσή τους. Δεδομένου ότι οι οικονομικοί, πολιτισμικοί και φυλετικοί δολοφόνοι μας προχωρούν προσεκτικά και προμελετημένα. Έτσι ώστε, καθώς  εμείς, «των οικιών ημών εμπιμπραμένων» ιδιωτεύουμε και ρέγχουμε, εκείνοι να προχωρούν ακάθεκτοι στο κατεδαφιστικό των πάντων έργο τους.

Και,όπως δείχνουν κάποιες δημοσκοπήσεις, οι ανεγκέφαλοι ψηφοφόροι επιζητούν εναγωνίως την επιστροφή των εφιαλτών πολιτικών, που μας έφεραν στο τωρινό κατάντημα. Προκειμένου να ολοκληρώσουν προφανώς  το ανόσιο έργο τους. Επειδή πιστεύουν ότι οι ολετήρες, που βαπτίζονται στη σατανική κολυμβήθρα της Μπίλντεμπεργκ, μεταμορφώνονται σε σωτήρες. Πραγματικότητα μπροστά στην οποία, παραφράζοντας την «Κυριακή προσευχή», δεν μπορούμε, παρά να δεηθούμε: «Πάτερ ημών…ρύσαι ημάς»από των παμπόνηρων πολιτικών  και των κρετίνων οπαδών τους!..
Προσκλητήρια γάμου icinvitations
icinvitations