Το έσοπτρο του Παύλου…

Αποτέλεσμα εικόνας για Η μεταστροφή του Παύλου

Ο Οδυσσέας στη ραψωδία «Λ» της Οδύσσειας κατεβαίνει στον Άδη. Όπου σφάζει κάποια πρόβατα, συγκεντρώνοντας το αίμα τους σ’ ένα λάκκο. Οι ψυχές των νεκρών συνωθούνται γύρω από το λάκκο, για να γευτούν το αίμα και να επικοινωνήσουν έτσι με τη ζωή. Αλλά ο Οδυσσέας τις διώχνει με το ξίφος του. Γιατί αυτό που πρωταρχικά τον ενδιαφέρει είναι να γευτεί το αίμα ο μάντης Τειρεσίας, για να του πει πώς θα γυρίσει στην Ιθάκη…..

Η σκηνή του Οδυσσέα στον Άδη είναι ολόιδια μ’ εκείνη του παπά που στην προσκομιδή θύει τον Αμνό του Θεού. Ο Οδυσσέας, που με το ξίφος εμποδίζει τις ψυχές να πιουν αίμα κάνει ο, τι και ο παπάς, που, κρατώντας τη λόγχη της προσκομιδής, εμποδίζει αυτούς, που δεν μνημονεύει να πάρουν μέρος στο τραπέζι της θείας κοινωνίας.

Όταν όμως μιλάς για πράγματα πέρα απ’ τον κοινό νου, κινδυνεύεις να πάθεις ο, τι και ο δραπέτης από το “σπήλαιο” του Πλάτωνα. Να φαίνεσαι, δηλαδή, όχι μόνο ότι λες ακατανόητα πράγματα, αλλά και παρακινδυνευμένα. Έτσι, που να θεωρηθείς απ’ τους πάσης φύσεως Προκρούστες αιρετικός ή ύποπτοςς. Πράγμα που σε άλλες εποχές μπορούσε να σήμαινε ακόμη και θάνατο επί της πυράς.

Ασφαλώς αυτό το ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον οι ποιητές και οι προφήτες. Ξέρουν πόσο επικίνδυνο είναι να δίνεις “τα άγια τοις κυσί” και να αφήνεις τα μαργαριτάρια «έμπροσθεν των χοίρων». Γιατί όχι μόνο τα “άγια” και τα “μαργαριτάρια” θα ποδοπατήσουν, αλλά και τους φορείς τους θα κατασπαράξουν.

Ξέρουν! Γι’ αυτό και οι ποιητές ντύνουν τις εμπνεύσεις τους με τους μύθους και οι προφήτες μιλούν με παραβολές και με σύμβολα. Αλλά παρόλο, που προσέχουν, πόσοι ποιητές και πόσοι προφήτες δεν διώχτηκαν και δεν οδηγήθηκαν ακόμη και μέχρι το μαρτυρικό θάνατο!…

Και βέβαια περισσότερο απ’ τους ποιητές και τους προφήτες γνωρίζει ο Θεός πως οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να δεχτούν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και μας μιλάει με τη γλώσσα των συμβόλων. Η οποία, όπως μας λέει ο Ηράκλειτος, “ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει”…

Οι ποιητές, λοιπόν, και οι προφήτες, θα μπορούσαμε να πούμε ότι περπατούν στ’ αχνάρια Θεού. Και δεν θα ήταν καθόλου λάθος να ισχυριστούμε ότι οι αληθινοί ποιητές είναι και προφήτες και οι αληθινοί προφήτες είναι και ποιητές. Ο Δαυϊδ, για παράδειγμα, είναι ποιητής και προφήτης. Και το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους προφήτες της Π. Διαθήκης. Όπως εξάλλου και για τους μεγάλους ποιητές της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά και κάποιους μεταγενέστερους.

Και προκύπτει μια θεμελιακή απορία: Από πού έρχεται η έμπνευση του ποιητή; Και πώς ο προφήτης προβλέπει και προλέγει- ή μάλλον πιο σωστά βλέπει σαν παρόντα- τα παρελθόντα και τα μέλλοντα; Όπως συμβαίνει συχνά και σε μας τους κοινούς θνητούς με τα όνειρα. Που μας προλέγουν αυτά, που θα συμβούν όχι μόνο την επόμενη μέρα, αλλά και μέχρι την αιωνιότητα.

Όπως το όνειρο, που είπε στο μελλοθάνατο Σωκράτη πως “ύστερα από τρεις μέρες θα έφτανε στην εύφορη Φθία”…

Την απάντηση, νομίζω, στα ερωτήματα αυτά μας τη δίνει ο απόστολος Παύλος: Ο άνθρωπος μας λέει ο Παύλος διαθέτει ένα έσοπτρο (=εσωτερικό καθρέφτη). Που στο χώρο της θρησκείας είναι ο καθρέφτης της αιωνιότητας. Όπου οι προφήτες συναντούν το Θεό και συνομιλούν μαζί του. Όπου βρίσκεται γραμμένη η ιστορία του κόσμου από καταβολής μέχρι τη συντέλεια. Όπου ο Μωυσής είδε τη Γένεση του κόσμου και ο Ιωάννης διάβασε την «Αποκάλυψη» του μέλλοντος. Και βέβαια ο Παύλος έζησε “αυτά που ποτέ μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και ανθρώπινη καρδιά δεν στοχάστηκε”.

Μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη οι καλλιτέχνες βλέπουν τα αριστουργήματά τους και οι ποιητές συναντούν τη μούσα τους. Και μέσα σ’ αυτό το έσοπτρο βλέπουμε κι εμείς οι κοινοί θντοί κάποια όνειρα, που μας ξαφνιάζουν με τις απροσδόκητες αποκαλύψεις τους. Πηγαίνοντάς μας πιο πέρα απ’ την πεζότητά και σεργιανώντας μας, όπως η Βεατρίκη το Δάντη, ακόμη και σε κάποιες γωνιές του παραδείσου ή και της κόλασης…

Δεν θα απείχε κανείς απ’ την πραγματικότητα, αν έλεγε πως το έσοπτρο του Παύλου είναι το ασυνείδητο της ψυχολογίας του βάθους. Κι ούτε πάλι θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως αυτό το ασυνείδητο βάθος της ψυχολογίας, είναι και ο Άδης της Οδύσσειας. Στον οποίο ο… Όμηρος έστειλε και τον Οδυσσέα, για να μάθει απ’ τον Τειρεσία τα μελλούμενα.

Κι ακόμη πιο πέρα ότι σ’ αυτό το βάθος όλοι μας έχουμε έναν Τειρεσία. Που, όχι μόνο στον ύπνο μας, αλλά και ξυπνητοί μπορούμε να τον ρωτήσουμε για τα μελλούμενα και για τα περασμένα. Αρκεί να κατορθώσουμε να καταδυθούμε σ’ αυτό. Έτσι ώστε να τα βλέπουμε όλα διάφανα μέσα στο χρόνο και το χώρο. Όπως οι σύγχρονοι μας άγιοι Παΐσιος και Πορφύριος….

Για μας όμως τους κοινούς θνητούς, που δεν είμαστε ποιητές και ιδιαίτερα οι θρησκευόμενοι, που δεν είμαστε σαν τον Παΐσιο και τον Πορφύριο, πέρα απ’ τα όνειρα, υπάρχει ο δρόμος των μυστηρίων. Με τα οποία ολοένα και περισσότερο λαμπικάρεται το έσοπτρο της ψυχής μας: Όπως, για παράδειγμα, αν, πέραν των άλλων, εξομολογούμαστε και κοινωνούμε τακτικά το αίμα του Χριστού.

Έτσι ώστε ν’ αποκαλύπτεται μπροστά μας ολοένα και καθαρότερα ο δρόμος, που θα μας οδηγήσει στη δική μας Ιθάκη, την αιωνιότητα…

 

Advertisements

η «κακουργία» των Αγίων

Σωκράτης 2Συχνά οι νομιμόφρονες,  για να κατηγορήσουν και να χλευάσουν κάποιους επικαλούνται το ποινικό τους μητρώο.

Σάμπως ο καθένας, που καταδικάζεται να είναι οπωσδήποτε και εγκληματίας. Χωρίς να εξετάζεται, δηλαδή, το πόσο οι νόμοι εν ονόματι των οποίων παραπέμπονται και εκείνοι, που τους καταδίκασαν, να βρίσκονται σε αρμονία ή σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και τη δικαιοσύνη.

Ή μήπως δεν αφθονούν τα παραδείγματα, κατά τα οποία φορείς της νομιμότητας υπήρξαν οι μεγαλύτεροι κακούργοι; Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν γίνονται οι πόλεμοι που σπέρνουν το θάνατο και τη δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπων; Ή μήπως εν ονόματι των νόμων δεν καταδικάζονται εκατομμύρια ανθρώπων σε θάνατο από την πείνα στις υπανάπτυκτες περιοχές του πλανήτη μας; Εν ονόματι των νόμων οι οποίοι έγιναν «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του νόμου της ζούγκλας των συμφερόντων τους!…

Ή μήπως εν ονόματι του νόμου οι ντόπιοι και διεθνείς μαφιόζοι δεν κατακλέβουν και δεν καταληστεύουν αγρίως εμάς και την πατρίδα μας εδώ και σαράντα πέντε χρόνια. Με ιδιαίτερη έξαρση την τελευταία 10ετία, οπότε οι μνημονιακές κυβερνήσεις βρίσκονται δυστυχώς και πάλι στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων του λαού. Ή μάλλον, για να ακριβολογούμε, στις προτιμήσεις της διαβόητης Singular Logic που σαν τον Νέρωνα και τον Καλιγούλα κάνει αρχιερείς τα άλογά της και θεούς τους πιθήκους της: Τις πειθήνιες, δηλαδή, στα προστάγματα των αφεντικών της μαριονέτες των εκπροσώπων της ντόπιας εθελοδουλείας! Που εμείς με περισσή αφέλεια χειροκροτούμε και ζητωκραυγάζουμε και επιλέγουμε, υποτίθεται, για κυβερνήτες μας!

Εκεί όμως που περισσότερο αποδεικνύεται η ανηθικότητα της νομιμότητας είναι ο τρόπος, που αντιμετωπίζει τους σοφούς και τους αγίους και γενικά τους ξεχωριστούς ανθρώπους της κάθε εποχής.
Ή μήπως εν ονόματι του νόμου δεν καταδικάστηκε ο «απάντων ανθρώπων σοφώτατος Σωκράτης», απ’ την, ως υπόδειγμα, θεωρούμενη, αθηναϊκή δημοκρατία; Ή μήπως δεν καταδικάστηκαν το ίδιο και οι ηρωικότερες και ευγενέστερες μορφές της εθνικής παλιγγενεσίας, όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης! Και δεν δολοφονήθηκε η ευγενέστερη πολιτική μορφή της πολιτικής μας ιστορίας, ο Ιωάννης Καποδίστριας για τα συμφέροντα των δήθεν συμμάχων μας που διαχρονικά υπονομεύουν την πατρίδα μας! Ή στα νεότερα χρόνια δεν δολοφονήθηκαν στο βωμό ξένων συμφερόντων, με την σύμπραξη των οργάνων της τάξεως. αγνοί πατριώτες και αγωνιστές, όπως ο Γρηγόρης Λαμπράκης και ο Νικηφόρος Μανδηλαράς! Και δεν δολοφονήθηκε, όπως όλα δείχνουν, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος! Επειδή διέθετε προσωπικότητα και φωνή, που δεν ήταν σε θέση ν’ αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί και εκκλησιαστικοί νάνοι. Οι οποίοι στις μέρες μας σύρθηκαν και συνομολόγησαν στην κατάπτυστη προδοσία της Μακεδονίας μας, που εκείνος με πύρινη γλώσσα υπερασπιζόταν!

‘Η μήπως τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων, που σήμερα (Κυριακή των Αγίων Πάντων) τιμούμε-και ο ίδιος ο Χριστός- δεν δολοφονήθηκαν εν ονόματι του νόμου! «Εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ», έλεγε για το Χριστό ο Πιλάτος. Αλλά οι αρχιερείς και η συμμωρία (συν+μωρία) τους κραύγαζαν: «Εμείς νόμον έχομεν και,κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν»!…

Είναι λυπηρό και οδυνηρό να σκέφτεται κανείς ότι κυβερνούν, κατά κανόνα, τον κόσμο μας κάποια ανθρωποειδή. Κι ακόμη λυπηρότερο και οδυνηρότερο να βλέπεις τα κοπάδια των λαών να σέρνονται ξωπίσω τους. Δεδομένου ότι, όχι μόνο τους ήρωες και τους σοφούς και τους άγιους εξοντώνουν, αλλά. πριν απ’ όλους, κακουργούν σε βάρος των ίδιων των λαών, για τη σωτηρία και ευημερία των οποίων υποτίθεται ότι κόπτονται. Τη στιγμή που ολοένα και περισσότερο τους αλυσοδένουν με ληστρικούς νόμους, ώστε να μπορούν να τους καταδυναστεύουν και καταληστεύουν επ’ άπειρον.

Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι, κατά κανόνα, η κακουργία και διαστροφή είναι νόμιμες, ενώ ο ηρωισμός, η σοφία και η αγιότητα παράνομες. Ή μήπως στις μέρες μας δεν έχουμε κάποιες εκδηλώσεις αδιαντροπιάς, κατά τις οποίες υβρίζονται και χλευάζονται τα ιερά και τα όσια. Πάντα με την προστασία των οργάνων της νομιμότητας. Τα οποία και συλλαμβάνουν και φυλακίζουν εκείνους , που θα τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν για την παρελαύνουσα και καλπάζουσα αθλιότητα! Γιατί βέβαια οι μάρτυρες, που τιμούμε σήμερα ( Κυριακή των Αγίων Πάντων), γι’ αυτούς, που τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια και τους θανάτωσαν ήταν με βάση τα δικά τους κριτήρια, παράνομοι και κακούργοι. Ενώ οι κακούργοι των αρχών και των εξουσιών, που τους καταδίκαζαν και τους βασάνιζαν ήταν οι εκπρόσωποι της νομιμότητας και οι στυλοβάτες των θεσμών.

Και θαυμάστε την διαχρονικά απύθμενη υποκρισία του κατεστημένου! Κατηγορούν τους ομοϊδεάτες τους, που δολοφόνησαν τους πριν απ’ αυτούς αγίους και σοφούς και ήρωες, για να εξασφαλίζουν το «άλλοθι», προκειμένου να δολοφονούν οι ίδιοι τους ζωντανούς συνεχιστές του έργου εκείνων. Οι δεσποτάδες, για παράδειγμα, εξόντωσαν τον Άγιο Νεκτάριο. Όταν σήμερα λένε γι’ αυτόν τα καλύτερα λόγια. Ενώ κάνουν τα ίδια και χειρότερα σε βάρος συγχρόνων τους κληρικών! Ή οι πολιτικοί μας εφιάλτες, που λένε κατά τις εθνικές μας επετείους για τους ήρωες τα καλύτερα λόγια! Όταν με περισσή παχυδερμία προδίδουν τους αγώνες και τις θυσίες εκείνων!

«Αλίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, είπε ο Χριστός. Γιατί χτίζετε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων. Και λέτε: Αν ζούσαμε στην εποχή των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες των προφητών! Κι όμως εγώ θα στείλω ανάμεσά σας προφήτες και σοφούς. Που θα τους θα τους δολοφονήσετε και θα τους σταυρώσετε»!…
…Για να αποδειχθείτε, έτσι, αντάξιοι των προγόνων σας στη δολοφονία των δικαίων…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-35)».

ο γιδοβοσκός…

Αμώς

Αν ζούσε στην εποχή της εθνικοφροσύνης, σίγουρα θα τον είχαν στείλει στη φυλακή ή στην εξορία. Κι αν δεν υπόγραφε δήλωση μετανοίας, μπορεί να τον είχαν εκτελέσει κιόλας. Και γιατί όλα αυτά;

Γιατί πίστευε ότι το κεντρικό πρόβλημα της ζωής είναι το κοινωνικό. Ασφαλώς δεν ήταν οπαδός του Μαρξ, αφού έζησε 26 αιώνες πριν απ’ αυτόν. Και βέβαια δεν είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμια ούτε διαβάσει βιβλία επαναστατικού και ανατρεπτικού περιεχομένου. Ήταν ο προφήτης Αμώς, που δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γιδοβοσκός. Διέθετε όμως κοφτερό μυαλό, οξεία παρατηρητικότητα και ζούσε στον παλμό των γεγονότων της εποχής του:

Έβλεπε από το ένα μέρος τα μεγαλοπρεπή παλάτια των πλουσίων κι από το άλλο τις άθλιες καλύβες και τις σπηλιές των φτωχών. Από κει την πολυτέλεια και την ασωτία κι από δω την πείνα και τη δυστυχία. Την κακοποιό δύναμη των ισχυρών και τους στεναγμούς των θυμάτων τους…

Η απάντηση στις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση των φτωχών ήταν εκ μέρους της άρχουσας αναρχίας περισσότερη καταπίεση και εκμετάλλευση σε βάρος τους. Και βέβαια δεν υπήρχε κανένας, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο. Γιατί όσο ψηλότερα στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας ανέβαινε κανείς, τόσο μεγαλύτερη εξαχρείωση συναντούσε. Με μπροστάρη πάντοτε το παλάτι. Και η θρησκεία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν αποστεωμένο οργανισμό νεκρών εξωτερικών τύπων και τελετουργικών διατάξεων.

Αλλά, όταν συμβαίνει να μη βρίσκει ο άνθρωπος γύρω του λύσεις και απαντήσεις, τότε αναγκάζεται να κάνει την κατακόρυφη κίνηση προς το Θεό. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση του Θεού συνίσταται στο «τάδε λέγει Κύριος». Που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και υπεκφυγές: «Το λιοντάρι βρυχιέται και ποιος δε φοβάται; Ο Θεός διατάσσει και ποιος τολμάει να μην προφητεύει»; Και με αυτή τη βάση ο Αμώς, χτυπάει κατευθείαν στο στόχο του:

Ο Θεός λέει όλα μπορεί να τα συγχωρήσει, εκτός απ’ την καταδυνάστευση των φτωχών: «Για τρεις και για τέσσερις αμαρτίες δεν θα σας τιμωρήσω. Αλλά επειδή πουλάτε για χρήματα το δίκιο και συντρίβετε το κεφάλι των φτωχών, θα σας κάμω να τρέμετε, όπως τα’ άχυρα πάνω στην άμαξα».

Και για τις γυναίκες, που υποκινούσαν τους άντρες τους να λεηλατούν και να καταληστεύουν το λαό, για να καλοντύνονται και να καλοπερνούν, χρησιμοποιεί ωμές εκφράσεις: «Γελάδες της Βασάν, λέει, που υποκινείτε τους άντρες σας να καταπιέζουν και καταθλίβουν τους φτωχούς, θα ’ρθει στιγμή, που γυμνές και με βουκέντρες θα σας διώξουν απ’ τα σπίτια σας…»

Και βέβαια δεν έχει καλά λόγια για τους βασιλιάδες: «Δεν αγαπάτε το σωστό, τους λέει, κι ολοένα και περισσότερο καταδυναστεύετε και καταπιέζετε το λαό. Γι’ αυτό θα χάσετε τη δύναμή σας και τα ανάκτορά σας θα λεηλατηθούν…». Και για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης δεν έχει να πει καλύτερα λόγια: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται, για να διαπράττουν το εξωφρενικότερο έγκλημα: Να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο, για να καταπιέζουν το λαό». Και ασφαλώς δεν προσπερνάει τη θρησκεία. Για τον Αμώς θρησκεία, χωρίς ηθική δεν υπάρχει. Αλλά ούτε και ηθική, χωρίς δικαιοσύνη: «Μισώ και απορρίπτω τις γιορτές σας, λέει για λογαριασμό του Θεού, και δεν μπορώ να δεχτώ τα πανηγύρια σας και τα ολοκαυτώματά σας και τις προσφορές και τις θυσίες σας. Μακριά από μένα ο θόρυβος της ψαλμωδίας σας και ο ήχος της λύρας σας. Το δίκιο θέλω να αναβλύζει σαν νερό και η δικαιοσύνη να γίνεται αστείρευτο ποτάμι…».

Και βέβαια δεν ήταν στη σκέψη ούτε στις δυνατότητες του προφήτη να κάμει κάποια κοινωνική επανάσταση. Το μόνο, που μπορούσε να κάνει ήταν να προαναγγείλει τις συνέπειες της υπερβάλλουσας αδικίας τους. Και αυτές δεν μπορεί να είναι άλλες απ’ την καταστροφή: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που θέλουν να ιδούν την ημέρα της καταστροφής. Σκοτάδι θα είναι και όχι φως. Κανένας δεν θα μπορεί να σωθεί. Θα φεύγει απ’ το λιοντάρι και θα τον κατασπαράζει η αρκούδα. Θα κρύβεται απ’ την αρκούδα και στην κρυψώνα του θα τον δαγκώνει το φίδι. Και δεν θα υπάρχει κανένας τόπος καταφυγής. Ούτε ακόμη ο ουρανός ή τα βάθη της θάλασσας. Ιδιαίτερα για κείνους, που καυχιούνται και λένε «εμάς δεν θα μας βρει καμιά καταστροφή…». Κι επειδή αυτά δεν άντεχαν να τ’ ακούνε, τον καταδίωξαν. Όπως γίνεται πάντα…

Συμπερασματικά: Για τον Αμώς η θρησκεία δεν είναι νεκροί τύποι και μαγικές τελετουργικές διατάξεις. Είναι τρόπος ζωής. Είναι κοινωνικό αγώνισμα. Αγώνας για περισσότερη δικαιοσύνη. Για έναν κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη ευτυχία. Αυτό που οι “έχοντες και οι κατέχοντες» θεωρούν αποκλειστικό δικαίωμά τους. Αλλά που ο προφήτης βέβαια το θεωρεί δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Βέβαια οι τωρινοί κλέφτες και εφιάλτες θα πουν ότι κάτι τέτοια λένε οι γιδάρηδες, οι αντεθνικώς δρώντες ή ο «αλλοπρόσαλλος όχλος». Αλλά να που τα ίδια ακριβώς λέει κι ο τσοπάνης του σύμπαντος, ο «καλός ποιμένας». Που βέβαια, επειδή έλεγε τέτοια παράνομα και απαγορευμένα, «δια ταύτα» φρόντισαν οι νομιμόφρονες λήσταρχοι να τον σταυρώσουν. Για να του δώσουν να καταλάβει ότι η άρχουσα αναρχία δεν «θύει και απολύει» μόνο τα πρόβατα, αλλά και τους καλούς τσοπάνηδες. Όπως πάντα…

Άμποτε να ’χαμε κι εμείς κάποιους κυβερνήτες και δικαστές και αρχιερείς σαν το γιδοβοσκό Αμώς. Αντί των παραμορφωμένων στα σιωνιστικά και ναζιστικά χαλκεία της Ζήμενς, της Μπίλντεμπεργκ και άλλων παρόμοιων ιδρυμάτων…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

11ΙΟΝ

       Η γλώσσα του θαύματος

          Αποτέλεσμα εικόνας για Επιφοίτηση Αγίου Πνεύματος       

            

Ο   Χριστός έχει πει:  «Αν έχετε πίστη ελάχιστη, όση κι ένας σπόρος σιναπιού μπορείτε και βουνά να μετακινήσετε. Και δεν το είπε μοναχά, αλλά και το απόδειξε: Τη φουρτουνιασμένη θάλασσα  την πρόσταξε να ηρεμήσει και υπάκουσε. Στα παράλυτα ανθρώπινα μέλη και στα νεκρά έδωκε τη χαμένη τους ισχύ και ζωντάνια. Στα μάτια που δεν έβλεπαν, στ’ αυτιά που δεν άκουγαν  και στη γλώσσα που δεν μιλούσε έδωκε την υγεία τους.

Κι αυτά τα θαύματα δεν τα έκαμε μόνο κάπου και κάποτε. Τα κάνει παντού και πάντοτε. Εδώ και τώρα. Και  δεν τα κάνει με κάποια δυσεύρετα υλικά αλλά με το ευτελέστατο χώμα. Που το πλάθει και το μεταπλάθει σε μύριες μορφές και μύριες αποχρώσεις. Και του δίνει  την πνοή  του μυστηρίου της ζωής.  Όμως…

Τη γλώσσα του θαύματος δεν τη συλλαβίζουμε μόνο στο χώρο της ύλης αλλά και στο χώρο του πνεύματος. Έτσι ο ποιητής πάνω στον Παρνασσό της ιδιοφυΐας του φαίνεται σάμπως να κάθεται παράμερα και ν’ αφουγκράζεται τη μούσα που του υπαγορεύει τι να γράψει. Αλλά και ο Εβραίος προφήτης δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα λέει και γράφει  δεν είναι δικά του λόγια, αλλά του Θεού. Και γι’ αυτό των λόγων του το ασφαλές δεν διστάζει κάποτε να το υπογράψει ακόμη και με το αίμα του.

Βέβαια μετά τον ερχομό του Χριστού η γλώσσα του θαύματος δεν αποτελεί κάποιο  σπάνιο περιστασιακό γεγονός, αλλά γίνεται μια καθημερινή πλημμυρίδα. Και καθιερώνει μια καινούργια αριστοκρατία ανθρώπων, που είναι τελείως απροϋπόθετη. Γιατί μπορεί να γίνει μέτοχός της ακόμη και ένας αγράμματος ή ένας εγκληματίας ή κι ένας άσωτος. Και προπάντων αυτοί. Σε βαθμό μάλιστα τόσο προκλητικ,ό ώστε να σκανδαλίζονται οι ενάρετοι.

Συμβαίνει κι εδώ κάτι ανάλογο μ’ αυτό που συμβαίνει και στη φύση: Εκεί απ’ το βούρκο και την κοπριά βγαίνουν  τα ωραιότερα λουλούδια και τα ευγευστότερα φρούτα. Το ίδιο κι  απ’ την κοπριά της αμαρτίας και τις πέτρες  της άγνοιας αναδύονται και λαξεύονται πολύχυμα και αθάνατα αγάλματα αγιότητας και σοφίας.

Γιατί οι αμαρτωλοί έχουν πείνα και δίψα σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό απ’ αυτούς που έχουν αποτελματωθεί και απολιθωθεί στη ναρκισσιστική αυτάρκεια της οποιασδήποτε ανθρωποσύστατης αρετής. ΄Έτσι ο μεγάλος και ενάρετος  γιος της παραβολής του Ασώτου σκανδαλίζεται απ’ την ακατανόητη σ’ αυτόν αδυναμία του πατέρα στον άσωτο μικρό αδελφό του. Κι ο φαρισαίος,- ακόμη και οι μαθητές- μπαίνουν σε πνευματική περιπέτεια, όταν ο Χριστός δίνει τη συγνώμη του στην  πασίγνωστη αμαρτωλή. Όπως έκπληξη προκαλεί στους μαθητές η συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα. Κι ακόμη μεγαλύτερη θα ήταν έκπληξή τους, αν γνώριζαν την αμαρτωλή της ζωή. Κι όμως σ’ αυτήν ο Χριστός αποκαλύπτει κάποιους απ’ τους πιο πολύτιμους πνευματικούς θησαυρούς του. Μεταξύ των οποίων και τη γλώσσα του θαύματος. Που η Σαμαρείτιδα στη συνέχεια τη μετάγγισε ως ιεραπόστολος, σύμφωνα με την παράδοση, σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.

Ο Χριστός δεν επιστρατεύει μόνο την εικόνα του νερού για  να παραστήσει το Άγιο Πνεύμα. Επιστρατεύει και την εικόνα του αέρα: «Ο αέρας, όπου θέλει φυσάει, λέει στο Νικόδημο. Κι έτσι, σαν δυνατός αέρας, παρουσιάζεται το  Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αλλά μέσα στο υπερώο μετασχηματίζεται σε πύρινες φλόγες.

Είναι δε αξιοσημείωτο ότι  και οι αρχαίοι φιλόσοφοι  είδαν την αρχή του κόσμου κάτω από τις τρεις μορφές: τη φωτιά (Ηράκλειτος), το νερό (Θαλής) και τον αέρα (Αναξιμένης).

Μια πτυχή της γλώσσας του θαύματος είναι και το θαύμα της γλωσσολαλίας. Αυτό που έκανε το κήρυγμα του Πέτρου, μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος να το ακούνε οι ακροατές του ο καθένας τους στη δική του γλώσσα. Και το θαύμα αυτό συνεχίζεται στις μέρες μας:  Ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος, που βέβαια δεν ήξερε γαλλικά, συνομιλούσε για πολλή ώρα με μια γαλλίδα, που και αυτή δεν ήξερε ελληνικά.

Τη γλώσσα του θαύματος την ξέρει και τη μιλάει ολάκερο το σύμπαν μαζί με τους αγίους. Με εξαίρεση εμάς τους υπόλοιπους ανθρώπους, που είμαστε οι χειρότεροι μαθητές της.

Αν όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα του θαύματος, ας μάθουμε τουλάχιστο τη γλώσσα του ανθρώπου. Τη γλώσσα, που δεν βρίσκεται στο στόμα μας αλλά στην καρδιά μας. Και μας βοηθάει να συνεννοούμαστε με όλους τους συνανθρώπους μας, έστω κι αν δεν  γνωρίζουμε τη γλώσσα τους. Έτσι ώστε να χαιρόμαστε στη χαρά τους, να συμπονάμε στη θλίψη τους, να συμπάσχουμε στα παθήματά τους και να τους συντρέχουμε στις ανάγκες τους…

Κι αυτή τη γλώσσα να την αντιτάξουμε στη γλώσσα της απανθρωπιάς και της βαρβαρότητας. Τη γλώσσα Βαβέλ. της, που μιλούν σε Δύση και Ανατολή οι μεγάλοι κακούργοι της Ανθρωπότητας.

Είναι κρίμα και ντροπή να  ζητούν οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι της Γης ψωμί και ειρήνη απ’ τους έχοντες και τους κατέχοντες  κι αυτοί να τους στέλνουν το θάνατο και την καταστροφή.

Είναι κρίμα και ντροπή, ενώ υπάρχουν άνθρωποι του Θεού, έντιμοι και ικανοί, εμείς να ψηφίζουμε εκείνους που μας στέλνουν στους σκουπιδοτενεκέδες: Τους κανακάρηδες της Μπίλντεμπεργκ, που ληστεύουν και προδίδουν εμάς και την πατρίδα μας, για χάρη σιωνιστών και των ναζιστών!…

Κι, ενώ υπάρχει η γλώσσα του Αγίου Πνεύματος εμείς να μιλούμε εσαεί τη γλώσσα της Νέας Τάξης των σατανικών πνευμάτων της απάτης, της προδοσίας και της αγυρτείας!…

.

 

τσοπάνηδες και λύκοι…

Αποτέλεσμα εικόνας για Λυκο Τσοπανηδες

Η σημερινή Κυριακή (των Πατέρων), είναι η Κυριακή των τσοπάνηδων και των λύκων. Και, για να μην πείτε ότι λέω υπερβολές, σας διευκρινίzω ότι τα λόγια αυτά είναι του Παύλου.

Ο  Παύλος, μας λέει η σημερινή περικοπή του αποστολικού αναγνώσματος (Πράξεων: Κ: 16-18, 28-36), πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα, όπου τον περιμένει, για να τον κατασπαράξει,  η εβραϊκή λυκόστανη. Δεν φαίνεται ωστόσο να τον απασχολεί τόσο η εβραϊκή λυκόστανη, που θα βρει μπροστά του, όσο η “χριστιανική” λυκόστανη, που θ’ αφήσει πίσω του. Κι αυτό τον απασχολεί πολύ περισσότερο, γιατί δεν θα έχει πλέον την δυνατότητα να επανέλθει. Αφού θα συλληφθεί και θα παραμείνει δέσμιος, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος.

Γι’ αυτό και κάλεσε το ιερατείο της Εφέσου και της περίγυρα περιοχής να ‘ρθουν στη Μίλητο, για να τους δώσει τις τελευταίες του συμβουλές:

«Σας κάλεσα τους, είπε, γιατί προβλέπω ότι, μετά την αναχώρησή μου, θα κάμουν την εμφάνισή τους λύκοι αδηφάγοι. Που θα χρησιμοποιήσουν την Εκκλησία, για να καταπιέζουν και να λεηλατούν το λαό.

Και σας καλώ να θυμηθείτε τον τρόπο, με τον οποίο πολιτεύτηκα ανάμεσά σας. Θυμηθείτε πως ποτέ και από κανένα δεν ζήτησα αργύρια και χρυσάφι. Αλλά ούτε και ενδύματα. Αντίθετα μάλιστα. Για τις ανάγκες, τις προσωπικές και των ανθρώπων της συνοδείας μου εξοικονομούσα τα απαραίτητα με την προσωπική μου εργασία. Γιατί πιστεύω ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας δεν πρέπει να αργυρολογούν, αλλά και τις τυχόν προσφορές των πιστών να τις προσφέρουν σ’ εκείνους, που έχουν ανάγκη. Αφού άλλωστε και ο Χριστός είπε πως αυτό, που κάνει ευτυχισμένο κάποιον δεν είναι το να παίρνει, αλλά να προσφέρει»….

Αυτά, μεταξύ και πολλών άλλων, είπε ο Παύλος Και συγκρίνετε αυτά, που είπε, με αυτά, που έγιναν στη συνέχεια. Αλλά και με αυτά, που γίνονται σήμερα! Που καλύτερα  ν’ αφήσουμε να μας τα πει ο μακαριστός μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων:

«Το λειτούργημα του επισκόπου και του πρεσβυτέρου, λέει ο Μητροπολίτης, είναι μεγάλο. Αλλά η εξουσία, που κρατούν στα χέρια τους και τα υλικά αγαθά, που τους εμπιστεύεται το ποίμνιό τους για τους φτωχούς, προκειμένου να γίνονται των ορφανών πατέρες, των αδικουμένων προστάτες, των νέων παιδαγωγοί, των γερόντων στήριγμα,  πολλές φορές τα χρησιμοποιούν να τυραννούν, για ταπεινούς σκοπούς, το ποίμνιό τους. Ή σφετερίζονται τα δώρα του λαού, για να σχηματίζουν και να μεγαλώνουν την ατομική τους περιουσία, να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών με τα καταραμένα χρήματά τους.

Και η δίψα τους γίνεται πάθος. Και τότε πια καταπατούν όλα τα ιερά και τα όσια. Αφού φτάνουν στο κατάντημα να μην ανέχονται κανένα άξιο της Εκκλησίας λειτουργό. Και, όταν μάθουν ή ακούσουν ή συναντήσουν κανένα τέτοιον, ρίχνουν απάνω του λύσσας αφρούς και κίτρινου φθόνου. Κι απ’ την κακία τους αυτή το αίμα τους το ψυχικό γίνεται δηλητήριο και το χαμόγελό τους σκοτώνει…».

Τι ύστερα απ’ αυτά να προσθέσει κάποιος;  Συγκρίνετε τα λόγια του Παύλου, με τη σύγχρονη πραγματικότητα, που περιγράφει, ο μακαριστός Μητροπολίτης. Και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Ή μάλλον επιτρέψτε μου να προσθέσω και να πω πως βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα προκλητικό και εξοργιστικό φαινόμενο: Κάποιοι να μιλούν για το Χριστό, και να ενδιαφέρονται μόνο και μόνο για το χρυσό. Να εξυμνούν την ανιδιοτέλεια των Αγίων Αναργύρων, ενώ οι ίδιοι είναι στο έπακρο φιλάργυροι. Να διεκτραγωδούν τις περιπέτειες των μαρτύρων, που ντυμένοι προβιές και γιδοτόμαρα, κρύβονταν στις σπηλιές, όταν οι ίδιοι  ζουν στα μεγαλοπρεπή ανάκτορά τους, «ενδυόμενοι πορφύραν και βύσσον, ευφραινόμενοι καθ’ ημέραν λαμπρώς»! Και, όταν, όχι δύο και τρεις, αλλά και πενήντα και εκατό αρχιερατικές στολές διαθέτουν, αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Και αντίστοιχα πολυάριθμα, πολυτελή και πανάκριβα εγκόλπια και πατερίτσες και μίτρες.

Και μιλούν και για ταπεινοφροσύνη. Όταν δεν διστάζουν να εξοντώνουν εκείνους, οι οποίοι θα τολμήσουν να τους θυμίσουν ότι ο τρόπος της ζωής τους βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με εκείνον του Χριστού και του Παύλου. Και των τόσων άλλων αξίων του λειτουργήματός των κληρικών.

Και φτάσαμε στο κατάντημα οι επίσκοποι – όπως τους ονομάζει ο Παύλος – να προσφωνούνται δεσποτάδες.  Και μάλιστα να κολακεύονται και να καμαρώνουν για την προσφώνηση αυτή. Ενώ, αν είχαν και οσμήν έστω ευωδίας ευαγγελικής, θα έπρεπε να ντρέπονται. Αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, τους  προσφωνούν τυράννους.

Που είναι τόσο περισσότερο αποκρουστικοί, όσο περισσότερο περιβάλλονται την τήβεννο της νομιμότητας. Και μυριάκις αποκρουστικότεροι, όταν ομιλούν και πολιτεύονται εν ονόματι του Χριστού και του Ευαγγελίου του…

Και τι να πει κάποιος για τους, λεγόμενους, εθνοπατέρες, που τα τελευταία σαράντα χρόνια διέπρεψαν ως ασυναγώνιστοι κλέφτες! Που μάλιστα έφθασαν σε τέτοιο βαθμό αχρειότητας, ώστε να αμνηστεύουν ξεδιάντροπα, μέσω του Συντάγματος (άρθρο 86)  τις ρεμούλες και τις λαμογιές τους..

Ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια τα κόμματά τους συμπεριφέρθηκαν ως ληστρικές συμμορίες για λογαριασμό δικό τους αλλά και των αδηφάγων τοκογλύφων που τους διαφεντεύουν! Έτσι ώστε ν’ αποδεικνύονται χειρότεροι κι απ’ τους χειρότερους ακόμη λύκους. Γιατί, ενώ οι λύκοι υπακούουν στην κατηγορική προσταγή τους ενστίκτου τους, οι τοκογλύφοι ελαύνονται απ’ την ακατάσχετη ορμή της ακόρεστης ύβρης.

Και μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες ότι οι επόμενοι εθνοπατέρες θα είναι καλύτεροι! Θ’ αποδεικνύονται, σύμφωνα με τις επιταγές των πατρώνων τους, σιωνιστών και Γερμανών, ολοένα και  χειρότεροι! Και δεν θα ησυχάσουν, μέχρις ότου φθάσουν στην ολοσχερή εξόντωσή μας!

 

λάσπη και φως…

Αποτέλεσμα εικόνας για Η θεραπεία του εκ γενετήςτυφλού

Με ένα σβωλαράκι λάσπης, που έκαμε με το σάλιο του, μας λέει το Ευαγγέλιο (Ιωάννη: θ: 1-38), έδωκε ο Χριστός στον εκ γενετής τυφλό το φώς του.

Αλλά δεν είναι μόνο που έδωκε στον τυφλό το φως του, είναι που έφερε στο φως της ύπαρξης  και όλα όσα υπάρχουν στη Γη: Από τη λάσπη έκαμε τα φυτά, που μας τρέφουν και τα λουλούδια, που ομορφαίνουν τη ζωή μας. Τα ζώα και τα πουλάκια που εμείς πάμε να εξαφανίσουμε. Αλλά κι εμάς τους ανθρώπους σε όλη την ποικιλία μας. Με όλα τα ζωτικά και πολύτιμα όργανα μας. Την καρδιά που πάλλει για μια ολάκερη ζωή και είναι το κέντρο των συναισθημάτων μας. Τον εγκέφαλό μας με τις τόσο πολυδαίδαλες λειτουργίες του, που διαμορφώνουν τη σκέψη μας. Τα αισθητήρια όργανά μας-και προπάντων τα μάτια μας- με τα οποία επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας. Αλλά και τ’ αστέρια πάνωθέ μας και ολάκερο το σύμπαν…

Κι όμως για το πώς και για το τί όλων αυτών των θαυμάτων δεν αναρωτήθηκε με τόση εμμονή και ασφαλώς δεν σκανδαλίστηκε η μαφία των φαρισαίων. Σκανδαλίστηκε όμως υπερβολικά από εκείνο το σβωλαράκι της λάσπης με το οποίο ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του τυφλού. Με αποτέλεσμα τη θεραπεία του τυφλού με τη λάσπη να την ακολουθήσει ένας καταιγισμός λάσπης εναντίον του Χριστού. Αλλεπάλληλες φορές πήγαιναν κι έφερναν τον πρώην τυφλό, ακόμη και τους γονείς του, προκειμένου να βρουν από πού θα πιαστούν, για ν’ ακυρώσουν την πραγματικότητα του θαύματος.

Κι, αφού το μετερίζι της αξιοπιστίας της θεραπείας δεν μπόρεσαν να το εκπορθήσουν, αποφάσισαν να ταμπουρωθούν πίσω απ’ το μετερίζι της νομιμότητας. Γιατί βέβαια οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, ως πολυξεράδηδες, ήταν το Α και το Ω της νομομάθειας και της νομιμοφροσύνης. Και γιατί να μην είναι; Τους νόμους τους είχαν προσαρμόσει-όπως κάνουν και οι σημερινοί και όλων των εποχών οι φαρισαίοι -στα μέτρα τους και στα συμφέροντά τους. Και, γι’ αυτό τους υπερασπίζονταν με νύχια και με δόντια. Γιατί, αν κατέρρεε το νομικό τους καθεστώς, θα κατέρρεαν και τα συμφέροντά τους και οι ίδιοι. Και δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι, αν επικρατούσε η διδασκαλία του Χριστού, το καθεστώς τους θα διέτρεχε τον έσχατο κίνδυνο.

-Τι καθόμαστε και το συζητάμε; είπαν κάποιοι. Ο κομπογιαννίτης αυτός θεραπευτής είναι ολοφάνερα αμαρτωλός.

Και πού τη βλέπετε την αμαρτωλότητά του; τους είπαν άλλοι.

-Μα είναι ολοφάνερο! Δεν παραβίασε την αργία του Σαββάτου, αφού έφκιασε λάσπη και άλειψε τα μάτια του τυφλού!

-Κι όταν εμείς πηγαίνουμε τα βόδια μας και τα γαϊδούρια μας, για να τα ποτίσουμε, δεν παραβιάζουμε την αργία του Σαββάτου; είπαν κάποιοι.

-Μα, αν δεν τα ποτίσουμε, θα ψοφήσουν!…

Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που πέρασε τη, μέχρι τότε φυλακισμένος στα σκοτάδια, έπρεπε για τους φαρισαίους να μείνει και στο υπόλοιπο της ζωής του, για να μη φκιάσει ο Χριστός το Σάββατο εκείνο το σβωλαράκι της «αμαρτωλής» λάσπης!

Κι όσο άκουγαν αυτά και άλλα διάφορα ανατρεπτικά, καταλάβαιναν ότι έπρεπε με κάθε τρόπο να πείσουν τον τυφλό, που ήταν η διαφήμιση του Χριστού να γίνει η δυσφήμισή του. Και τον έβαζαν και τον ξανάβαζαν στην πρέσα «πλύσης εγκεφάλου»:

-Καλό μας παιδί, του έλεγαν, δόξασε το Θεό. Εμείς οι θεοσεβείς και σπουδαγμένοι φαρισαίοι ξέρουμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός.

-Εγώ, τους αποκρινόταν, δεν ξέρω, αν είναι αμαρτωλός. Αυτό, που ξέρω είναι ότι ήμουνα τυφλός και μου άνοιξε τα μάτια!

-Σταμάτα να λες τέτοια παράλογα πράγματα, γιατί θα σε πάρουν για τρελό. Μπορεί κανείς να παραδεχτεί ότι με τη λάσπη σου άνοιξε τα μάτια; Όταν φημισμένοι γιατροί δεν θα μπορούσαν, με όλα τα μέσα, που διαθέτουν, να το κατορθώσουν!

-Εγώ όμως, που με αυτόν τον τρόπο γιατρεύτηκα, δεν μπορώ παρά να λέω αυτό, που συνέβη. Και όχι αυτά που μπορεί να λένε οι μεγαλύτεροι επιστήμονες και σοφοί του κόσμου, εφόσον δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Άλλωστε και τα δικά τους και τα δικά σας τα μάτια από λάσπη είναι καμωμένα. Κι όχι μόνο τα μάτια, αλλά και το σοφό σας μυαλό. Κι όλο σας το σώμα. Κι όλα τα ζώα και τα φυτά. Κι ο Ήλιος, που μας φωτίζει τη μέρα. Και το φεγγάρι, που μας φωτίζει τη νύχτα. Κι ολάκερο το σύμπαν…

Είδαν κι απόειδαν οι φαρισαίοι ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα να τον μεταπείσουν και τον πέταξαν έξω απ’ τη γιάφκα τους:

-Έξω από δω! του είπαν. Δε σου φτάνει που είσαι βουτηγμένος στην αμαρτία, θα μας κάμεις και μαθήματα θεογνωσίας!…

Έμαθε ο Χριστός, πώς έδιωξαν τον πρώην τυφλό και είπε στους φαρισαίους, που τον ακολουθούσαν σαν τη σκιά του:

-Τι κρίμα, που εγώ ήρθα στον κόσμο να βλέπουν οι τυφλοί και να τυφλώνονται αυτοί, που βλέπουν!…

Κι οι φαρισαίοι, που κατάλαβαν ποιους αφορούσε το υπονοούμενο, τον ρώτησαν:

-Μήπως αυτό το λες για μας;

-Αν δεχόσασταν, τους είπε, ότι είστε τυφλοί, θα ψάχνατε να βρείτε το φως σας. Αλλά λέτε ότι βλέπετε. Συνεπώς η τύφλωσή σας είναι αγιάτρευτη!…

Πράγμα που ισχύει για όλους τους διαχρονικά παρόμοιους, χθεσινούς και σημερινούς. Για τους οποίους οι ανάλογες συνέπειες είναι αναπόφευκτες: Έτσι που όσοι αγωνίζονται να κάμουν τη λάσπη φως, να γίνονται, στο τέλος, και οι ίδιοι φως. Ενώ αυτοί, που αγωνίζονται να ρίξουν λάσπη στο φως, να καταντούν αυτό που χρησιμοποιούν: Δηλαδή, λάσπη!

 

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

το αθάνατο νερό

Χριστός Σαμαρείτισσα 4

 

Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα στο πηγάδι του Ιακώβ δεν φαίνεται τυχαία. Ίσως ο Χριστός, στην περίπτωση αυτή, να ενήργησε σαν τους κυνηγούς, που περιμένουν στις πηγές τα θηράματά τους. Προκειμένου ν’ αποκαλύψει σε μια αμαρτωλή γυναίκα, για πρώτη φορά, την θεϊκή του ταυτότητα και κάποιες απ’ τις μεγάλες αλήθειες.

Βέβαια η προσέγγιση δεν φαινόταν εύκολη. Γιατί η Σαμαρείτιδα, προφασιζόμενη περιφρόνηση για έναν Ιουδαίο, κρατάει αποστάσεις. Γι’ αυτό και ο Χριστός καταφεύγει στη σωκρατική μαιευτική. Της ζητάει νερό. Για να του απαντήσει εκείνη πως ήταν περίεργο, που αυτός Ιουδαίος ζητούσε νερό από μια Σαμαρείτιδα. Και να της αποκριθεί πως, αν γνώριζε ποιος είναι αυτός που της ζητάει νερό και πόσες χάρες θα της αντιπροσφέρει ο Θεός, όχι μόνο θα του έδινε, αλλά και θα του ζητούσε να της προσφέρει «ζωντανό», δηλαδή, τρεχούμενο νερό. Για να τον ρωτήσει παραξενεμένη: «Πού θα βρεις το τρεχούμενο νερό, αφού ούτε πηγαδίσιο δεν έχεις; Μια και το πηγάδι είναι βαθύ και δεν διαθέτεις άντλημα»!.

Για να της δημιουργήσει ο Χριστός ακόμη μεγαλύτερη απορία, λέγοντάς της πως: «Όποιος πίνει απ’ το νερό του Ιακώβ, ξαναδιψάει, αλλά όποιος πιει απ’ το νερό, που εγώ θα του δώσω, όχι μόνο δεν ξαναδιψάει, αλλά το νερό γίνται μέσα του πηγή να αναβλύζει νερό για την αιώνια ζωή»! Και η γυναίκα με κάποια  δόση ειρωνείας λέει στο Χριστό: «Δώσε μου αυτό το τρεχούμενο νερό να μην έρχομαι κάθε τόσο να κουβαλάω νερό από δω»!

Οπότε ο Χριστός περνάει απ’ την άμυνα στην επίθεση, δίνοντας στη γυναίκα να καταλάβει ότι δεν διαθέτει το κατάλληλο «δοχείο» προκειμένου ν’ αντλήσει το αυτό «ζωντανό» νερό:

-«Πήγαινε, της είπε, φώναξε τον άντρα σου! Υποχρεώνοντάς την έτσι σε μία «εκ βαθέων» εξομολόγηση, προκειμένου να γίνει καθαρό δοχείο, για να δεχτεί τη θεία χάρη:

-«Δεν έχω άντρα»! του αποκρίθηκε, νιώθοντας παγιδευμένη.

– «Αλήθεια λες, της είπε,  ότι δεν έχεις άντρα. Γιατί, μέχρι τώρα είχες πέντε. Κι αυτός με τον οποίο τώρα συζείς δεν είναι νόμιμος άντρας σου»!

Εκείνη πια συνειδητοποιεί ότι έχει απέναντί της έναν προφήτη!  Και του λέει:

-«Κύριε, μου φαίνεται ότι είσαι προφήτης. Θ α ήθελα, λοιπόν  να μου λύσεις μια απορία: Γιατί οι δικοί μας πρόγονοι λάτρευαν το Θεό σ’ αυτό εδώ το βουνό, ενώ εσείς οι Ιουδαίοι λέτε ότι πρέπει να λατρεύεται στα Ιεροσόλυμα»;

-«Ο Θεός, της αποκρίθηκε ο Χριστός, δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί. Είναι παντού. Είναι σαν το αεράκι, που φυσάει, όπου θέλει. Είναι το απέραντο θαύμα, που μας μιλάει με μυριάδες γλώσσες. Αλλά κυρίως με τη γλώσσα της αλήθειας και της ελευθερίας. Κι εκείνο, που ζητάει από μας είναι να του μιλάμε στην ίδια αυτή γλώσσα».

-«Έχω ακούσει, του είπε τότε εκείνη, πώς έρχεται ο Μεσσίας. Εκείνος θα μας μιλήσει για όλα».

-«Εγώ είμαι, της αποκρίθηκε ο Χριστός, που τώρα μιλάω μαζί σου»!

Η γυναίκα έμεινε κεραυνόπληκτη. Κι ένιωσε την ανάγκη να κάμει κοινωνούς της μεγάλης αυτής αποκάλυψης, και τους συντοπίτες της:

– «Λάτε, τους είπε, να ιδείτε έναν άνθρωπο, ο οποίος μου αποκάλυψε όλη μου τη ζωή»!

Η Σαμαρείτιδα, σύμφωνα με την παράδοση, όχι μόνο στον τόπο της, αλλά και σε πολλούς άλλους τόπους έτρεξε, προκειμένου να φέρει το «αθάνατο νερό», που της πρόσφερε ο Χριστός εκεί στο πηγάδι του Ιακώβ. Γιατί το νερό αυτό, το «ζωντανό νερό», όπως το λέει το Ευαγγέλιο, της έδωσε περίσσεια δύναμη, ώστε, παρότι γυναίκα,  να κάμει πράγματα απίστευτα και ν’ αντιμετωπίσει ακόμη και το θάνατο!

Αλλά ας επιχειρήσουμε να μεταφερθούμε απ’ τα όσα συνέβησαν «τω καιρώ εκείνω» εκεί στη Σαμάρεια, στα όσα συμβαίνουν «εδώ και τώρα» στο δύσμοιρο τόπο μας. Κι ας πάρουμε ένα παράδειγμα: Δεν πηγαίνουμε κάθε φορά  στα εκλογικά τμήματα, για να αντλήσουμε νερό, με το οποίο θα ξεδιψάσει ο τόπος μας και ο λαός μας;

Και μπαίνει το ερώτημα: Το νερό που αντλούμε  είναι «ζωντανό, όπως αυτό που πρόσφερε ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα ή έστω στεκούμενο, όπως εκείνο του πηγαδιού του Ιακώβ;  Δυστυχώς, ούτε το ένα ούτε το άλλο! Είναι από μολυσμένα έλη και από δηλητηριασμένους βούρκους, που δεν επιλέξαμε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι πριν από μας για μας. Και δεν αναφερόμαστε εδώ  στις αλχημείες που γίνονται με τα διάφορα καλπονοθευτικά  ηλεκτρονικά μηχανήματα, προκειμένου να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων οι έντιμοι και ν’ αναρριχηθούν στην εξουσία οι ανέντιμοι. Πράγμα που συμβαίνει εδώ και χρόνια. Αλλά αναφερόμαστε στο ψυχολογικό κλίμα που διαμορφώνεται μέσα απ’ τις στημένες δημοσκοπήσεις και τα εξωνημένα ΜΜΕ!

Παρακολουθείστε πως λειτουργούν οι γιάφκες των τηλεοπτικών και λοιπών ΜΜΕ (=Μέσων Μαζικής εξαπάτησης). Καλούν επιλεκτικά  σχεδόν τους σεσημασμένους κλέφτες, απατεώνες και προδότες, που βέβαια οι πάτρωνές τους ευδόκησαν να βάλουν στη Βουλή με προηγούμενες καλπονοθείες. Και αφήνουν συστηματικά στο περιθώριο αυτούς που οι ντόπιοι και οι διεθνείς μαφιόζοι φοβούνται! Έτσι ώστε η οποιαδήποτε καλπονοθεία τους στις κάλπες να φαίνεται κατά το μάλλον ή ήττον φυσιολογική!

Κι εμείς οι, υποτίθεται, χριστιανοί τι κάνουμε; Συμπεριφερόμαστε απλώς ως ανυποψίαστοι θλιβεροί κομπάρσοι μια άθλιας ιλαροτραγωδίας που διαιωνίζεται σε βάρος μας Των εκκλησιαστικών, βεβαίως, υπευθύνων αδιαφορούντων ή και απροκαλύπτως συνεργούντων! Δεδομένου ότι αυτοί  πολύ περισσότερο κι απ’ τους πολιτικούς τρέμουν μια ζωντανή κοινωνία που αρδεύεται απ’ το ζωντανό και αθάνατο νερό της θείας χάρης!

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/