«‘παιδός η βασιλείη»Ηράκλειτος

Χριστούγεννα2«Η βασιλεία ανήκει στο παιδί», λέει ο Ηράκλειτος.

Θα σας το πω πολύ απλά! Σαν παραμύθι! Όπως το κράτησα στη μνήμη μου. Σωστά ή λαθεμένα; Δεν ξερω! Ο βασιλιάς, λέει, και η γερουσία, της Εφέσου συνεδρίαζαν! Και όλοι περίμεναν τον Ηράκλειτο, που και αυτός κρατούσε από βασιλική γενιά και ήταν μέλος της Γερουσίας. Αλλά εκείνος  δεν έλεγε να φανεί.  Γι’ αυτό και έστειλαν κάποιον να τον φωνάξει Και τον βρήκε να παίζει με τα παιδιά! -«Τι κάνεις εδώ, του είπε; Παίζεις με τα παιδιά! Ο βασιλιάς με τη γερουσία σε περιμένουν»! –«Ας τους να περιμένουν! Αποκρίθηκε. Η βασιλεία ανήκει στο παιδί»!

Κι αλλού ο Ηράκλειτος φέρεται να λέει: «Αιών εστί παις πεσσεύων»! Δηλαδή, η αιωνιότητα είναι σαν το παιδί, που παίζει κότσια (ζάρια). Το παιδί που κινείται λεύτερα. Χωρίς δεσμεύσεις και συμφέροντα και σκοπιμότητες. Που δημιουργεί λεύτερα και λεύτερα καταστρέφει: Από τα παιχνίδια, μέχρι τα φύλλα των δένδρων και τα πέταλα των λουλουδιών και τις δοξασμένες πολιτείες και αυτοκρατορίες. Πηγαίνοντας, όπου πηγαίνει η καρδιά του. Έξω απ’ τους νόμους και τα καλούπια  και τους κανόνες  της ανθρώπινης λογικής.

Μέσα στην αρμονία του οποίου οι άνθρωποι «ζουν και κινούνται και υπάρχουν», όπως θα ’λεγε κι ο Παύλος. Χωρίς  να υποπτεύονται την παρουσία του. Και γι αυτό ζουν αταίριαστα με την πραγματικότητα. Και γι’ αυτό συγκρούονται με την πραγματικότητα. Και γι’ αυτό πονούν και υποφέρουν. Ενώ θα μπορούσαν να εναρμονιστούν με την πραγματικότητα του παγκόσμιου  Λόγου. Να εναρμονιστούν με το παγκόσμιο παιχνίδι. Που αρχίζει απ’ την κούνια και φτάνει μέχρι την αιωνιότητα…

Είδατε τι κάνει ο Χριστός, όταν του ζητούν να δείξει  πώς είναι η βασιλεία του Θεού; Παίρνει ένα παιδί και το βάζει στη μέση. Και τους λέει: «Να πώς είναι η βασιλεία του Θεού. Σαν αυτό το παιδί». Σαν το κάθε παιδί που ζει μέσα στην αθωότητα και τη χαρά του αιώνιου  παιχνιδιού. Μέχρις ότου η «λογική» των μεγάλων  τα ξεστρατίσει και τα παγιδέψει μέσα στα αδιέξοδα των σκοπιμοτήτων  και των συμφερόντων.

Και ο Χριστός κάλεσε τους ανθρώπους, που τον περιτριγύριζαν να  πάρουν μέρος στο παιχνίδι της αιωνιότητας: «Εάν, τους είπε, δεν γυρίσετε πίσω και δεν ξαναγίνετε παιδιά, δεν μπορείτε να μπείτε στη βασιλεία του Θεού»!

Πώς όμως μπορεί να ξαναγίνει κανείς παιδί; Την απάντηση ο Χριστός την έδωσε στο Νικόδημο, τον ευσχήμονα βουλευτή. Παιδί μπορεί να ξαναγίνει κάποιος, αν αναγεννηθεί. Αν αναγεννιέται κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Αυτός που γεννιέται μια φορά γερνάει και πεθαίνει. Αυτός που αδιάλειπτα αναγεννιέται,  δεν γερνάει ποτέ και ποτέ δεν πεθαίνει. Γίνεται μέτοχος της αιώνιας ζωής και της αιώνιας νεότητας.

Και μην πούμε πώς θα αναγεννηθούμε. Τα κλειδιά της βασιλείας δεν τα κατέχουν οι φαρισαίοι της κάθε εποχής. Τα κλειδιά της βασιλείας είναι στα δικά μας τα χέρια. Είναι αναπαλλοτρίωτο κτήμα μας. «Η βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, είναι μέσα  σας». Είναι μέσα στην καρδιά σας. Αφουγκραστείτε την καρδιά σας. Κι ακολουθείστε τη.

Ξυπνήστε το παιδί, που κοιμάται μέσα σας. Και παίξτε μαζί του. Από τώρα μέχρι την αιωνιότητα. Γκρεμίστε και χτίστε μαζί του. Γκρεμίστε με την επανάσταση και χτίστε με την παιδεία. Η επανάσταση είναι νομοτελειακά σύμφυτη με τη νεότητα. Και η παιδεία συνώνυμη με τα παιδιά. Όχι μόνο της μικρής  ηλικίας αλλά και τα ισόβια, τα αιώνια παιδιά. Τα «αεί διδασκόμενα».

Τα Χριστούγεννα είναι ακριβώς  η γιορτή του αιώνιου παιδιού και της αιώνιας  παιδείας και επανάστασης. Το γκρέμισμα του παλιού και το χτίσιμο του καινούργιου. Το γκρέμισμα των ανήθικων συμβάσεων και των κατά συνθήκη ψευδών. Και το χτίσιμο του καινούργιου κόσμου: της απλότητας και της σοφίας.

Είδατε ποιοι υποκλίθηκαν στο νεογέννητο βασιλιά της Βηθλεέμ; Τα ουράνια παιδιά, οι άγγελοι, τα’ απλοϊκά παιδιά οι τσοπάνηδες και τα σοφά παιδιά, οι  μάγοι. Οι εκπρόσωποι της αγιότητας, της απλότητας και της σοφίας. Και είδατε ποιοι θορυβήθηκαν;  Ο Ηρώδης  και το φαρισαϊκό κατεστημένο. Αυτοί που αντιπροσώπευαν την υποκρισία και το έγκλημα Οι αιματοβαμμένοι «άγιοι» και οι γαλαζοαίματοι εκπρόσωποι του διαχρονικού εγκλήματος.  Που αφαιρούν από εκατομμύρια παιδιών όχι μόνο το δικαίωμα στην παιδεία   και το παιχνίδι αλλά και την ίδια τη ζωή!  Που ούτε οι ίδιοι εισέρχονται ούτε τους άλλους αφήνουν να εισέλθουν, στη βασιλεία του Θεού και του παιδιού…

Λοιπόν; Να σας ευχηθούμε «χρόνια πολλά» για τα Χριστούγεννα»! Αν είναι για τα μελομακάρονα και τα τσουρεκάκια και τον άλλο φολκλορικό διάκοσμο, δεν έχει κανένα νόημα. Αν όμως μαζί με το Χριστό και τον Ηράκλειτο πιστεύουμε στη βασιλεία του παιδιού κι αν ψάχνουμε να βρούμε αυτό το παιδί μέσα μας, για να αναγεννηθούμε κι αν αφεθούμε με όλη μας την ψυχή και την καρδιά στο αιώνιο παιχνίδι, τότε τα Χριστούγεννα, τα δικά μας Χριστούγεννα θα είναι όχι μόνο καλά  αλλά και αληθινά. Κι όχι απλά για «χρόνια πολλά», αλλά μέχρι την αιωνιότητα!…

Και στα παιδιά; Να τους ευχηθούμε να κάμουν  για πάντα δικό τους το αιώνιο παιχνίδι. Και να τ’ αφήσουμε  να παίξουν με το Αιώνιο Παιδί.  Απ’ το οποίο εμείς οι μεγάλοι  τα απομακρύναμε. Γιατί τους μάθαμε  πως ο χριστιανισμός  δεν είναι όμορφος, γελαστός και ανθρώπινος. Σαν το παιδί. Αλλά κατσούφικος, άκαμπτος και απάνθρωπος.

΄Όπως εμείς οι μεγάλοι καταντήσαμε με τη σοβαροφάνειά μας το χριστιανισμό και τη ζωή των παιδιών….

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

μωραλαζόνες…

Σχετική εικόνα

Πιθανότατα έχετε δει το «Δικτάτορα» του Σαρλώ. Όπου ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναγωνίζονται για το ποιος θα καθίσει σε ψηλότερο βάθρο.

Όπως συμβαίνει με τους δικτάτορες όλων των εποχών. Ακόμη και τους θρησκευτικούς. Οι οποίοι φιλονικούν, σαν τα μωρά παιδιά, για το ποιος θα’ χει τον υψηλότερο θρόνο και τα περισσότερα προνόμια. Κι όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με όλους μας. Κι όταν ακόμη λέμε ότι πιστεύουμε στη δημοκρατία και την ισότητα.

Κι αυτό φαίνεται απ’ τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους. Απ’ τη δουλικότητα μπροστά στους ισχυρούς και την αναίδειά μας μπροστά στους αδύνατους….

Και η συμπεριφορά μας αυτή και η νοοτροπία δεν είναι παρωνυχίδα. Γιατί προσδιορίζει το πλέγμα όλων των κοινωνικών μας σχέσεων. Με τις προκαταλήψεις και κοινωνικές, οικονομικές,  θρησκευτικές, φυλετικές, τις πνευματικές διακρίσεις. Που συνιστούν τον πολύμορφο ρατσισμό…

Την πραγματικότητα αυτή είχε επισημάνει και ο Χριστός. Ιδιαίτερα, όταν συνέβαινε να συναναστρέφεται με τους φαρισαίους. Οι οποίοι είχαν αναγάγει τις διακρίσεις σε δόγμα πίστεως: Αφού πίστευαν ήταν πολύ φυσικό να θεωρούν προνόμιό τους τις «πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τις τιμητικές θέσεις στα συμπόσια». Γεγονός, που ανάγκασε το Χριστό, όταν κάποτε ήταν προσκεκλημένος στο σπίτι κάποιου φαρισαίου, να τους πει:

«Όταν σας προσκαλούν σε συμπόσια μην πιάνετε τις πρώτες θέσεις, αλλά τις τελευταίες. Γιατί, αν ο οικοδεσπότης σας βάλει σε καλύτερη θέση, αυτό θα σας εξυψώσει. Αν όμως σας βάλει στις τελευταίες, αυτό θα σας μειώσει. Γιατί υπάρχει πνευματικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο, όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του, εξυψώνεται, ενώ, όποιος τον εξυψώνει, ταπεινώνεται».

Αλλά και στον οικοδεσπότη είπε:

«Όταν κάνεις συμπόσιο, να μην καλείς τους φίλους και τους συγγενείς και τους πλουσίους, που μπορούν να σου ανταποδώσουν τη φιλοξενία. Να καλείς τους φτωχούς και τους ανάπηρους. Και να καλοτυχίζεις τον εαυτό σου, που δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν. Γιατί, όποιος φιλοξενεί αυτούς, που δεν μπορούν να τον φιλοξενήσουν, θα φιλοξενηθεί απ’ το Θεό»…

Και να που κάποιος απ’ τους συνδαιτυμόνες είπε:

«Καλότυχος αυτός, που θα πάρει μέρος στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού»!

Κι έδωσε, έτσι, αφορμή στο Χριστό να πει την ωραία “παραβολή του δείπνου”. Για να δείξει πόσο οι άνθρωποι μπορεί να πέφτουν έξω στις εκτιμήσεις τους, αλλά και στις προσδοκίες τους σχετικά με τον τρόπο που ζούνε τα θρησκευτικά τους «πιστεύω»:

«Ένας άνθρωπος, είπε, έκαμε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς. Κι, όταν όλα ήταν έτοιμα, έστειλε τον υπηρέτη του να φωνάξει τους προσκεκλημένους. Αλλά-περιέργως – δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Άλλος, γιατί «αγρόν ή βόδια ηγόρασε» κι άλλος γι’ άλλους λόγους…».
Στάση και η συμπεριφορά που προκάλεσε, όπως ήταν επόμενο, την αγανάκτηση του οικοδεσπότη. Ο οποίος είπε στον υπηρέτη του:

«Πήγαινε στις πλατείες και στα σοκάκια και φέρε τους φτωχούς και τους ανάπηρους να πάρουν μέρος στο τραπέζι μου! Αφού κανένας απ’ τους προσκεκλημένους δεν είναι άξιος»!..

Τι λέει ο Χριστός με την παραβολή του αυτή στην ομήγυρη των συνδαιτυμόνων του φαρισαίων; Αλλά και στο χριστιανικό κατεστημένο, που έχει ανακυκλώσει τη φαρισαϊκή νοοτροπία και συμπεριφορά! Σε σημείο μάλιστα, ώστε να υπάρχουν και κόμματα-τα χριστιανοδημοκρατικά-που έχουν ταυτίσει το χριστιανισμό με τον καπιταλισμό!…

Λέει πως η βασιλεία του Θεού σημαίνει ολική ανατροπή. Στην οποία δεν έχουν θέση όλοι οι εγκάθειρκτοι στα κάτεργα των υλικών αγαθών.
Ούτε οι μασκαρεμένοι με δικαστικές ή ακαδημαϊκές τηβέννους ή χρυσοποίκιλτα άμφια. Που, συχνά, μέσα στο ναρκισσισμό τους, είναι πιο βόδια ακόμη κι απ’ τα βόδια, που είχε αγοράσει ο προσκεκλημένος της παραβολής.
Όπως και καθένας, που πιστεύει ότι δεν είναι «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Και αντιμετωπίζει τους άλλους σαν κοπάδια άλογων ζώων…

Θέση στη βασιλεία του Θεού έχουν οι άνθρωποι του περιθωρίου και της ανάγκης: Οι απόκληροι και απόβλητοι της κοινωνίας. Οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι. Οι ξένοι και οι αμαρτωλοί. Κι όλοι εκείνοι, που αντιμετωπίζουν την απόρριψη και την αποστροφή της κοινωνίας. Και που-σε σύγκριση με τους φαρισαίους της κάθε εποχής- έχουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, το προβάδισμα για τη βασιλεία του Θεού…

Γιατί, αφού συναντούν ολόγυρά τους την άρνηση και την αποστροφή «αναγκάζονται» ν’ ανακαλύψουν μέσα τους τη βασιλεία του Θεού. Ή ακόμη και να παραβιάσουν τις πόρτες της πολιτείας του Θεού, αφού βρίσκουν κλειστές τις πόρτες της κοινωνίας.

Κι ενώ η κοινωνία του «καλού» υπόκοσμου τους πετάει στον Καιάδα της έσχατης ανυποληψίας, η ταπείνωσή τους μπορεί να τους εκτινάξει ακόμη και σε ύψη αγιότητας.…

Που σημαίνει ότι πέρα απ’ την κλίμακα των κοσμικών διακρίσεων, υπάρχει νομοτελειακά και η κλίμακα των πνευματικών διακρίσεων. Που ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη φορά και κατεύθυνση. Έτσι ώστε να ανέρχονται τις βαθμίδες της μιας κλίμακας αυτοί, που κατέρχονται τις βαθμίδες της άλλης…

Και νοοτροπίες, όπως του Χίτλερ και του Μουσολίνι, που χαρακτηρίζουν πολλούς δικτάτορες και δικτατορίσκους ακόμη και της καθημερινής μας ζωής, αποδεικνύονται, όχι μόνο εγκληματικές, αλλά, σε τελική ανάλυση, μάταιες και ανόητες.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν χαρακτηρίζουν αρχιερείς, πάπες και πατριάρχες. Που, με ύψιστη μωρία, συμπεριφέρονται ως τύραννοι και αντιμάχονται μεταξύ τους για τα πρωτεία και άλλα υπερβαλλόντως ανόητα…
Όλοι αυτοί δεν μπορούν να είναι φίλοι του Θεού και δεν έχουν δικαίωμα στη φιλοξενία του και στο τραπέζι της βασιλείας του.

Δικαίωμα στη φιλοξενία του Θεού έχουν αυτοί που φιλοξενούν τους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού, τους ανθρώπους της ανάγκης. Και βέβαια οι άνθρωποι της ανάγκης.

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

συγκύπτουσα κοινωνία…

image.png

Την καλή νομιμότητα για τους Εβραίους την αντιπροσώπευαν οι δέκα εντολές. Ενώ την κακή οι χιλιάδες διατάξεις («εντάλματα ανθρώπων» τις έλεγε ο Χριστός), που επινόησε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο, για να χειραγωγούν το λαό και να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Γεγονός που ισχύει διαχρονικά και για τους σημερινούς άρχοντες. Αφού, και μετά Χριστόν, απέναντι στον ευαγγελικό νόμο της ανθρωπιάς, αντιπαρατάχθηκε το αντευαγγέλιο της απανθρωπιάς. Που περιλαμβάνει τους νόμους που έκαναν, σύμφωνα με τα συμφέροντα τους και τα καταχθόνια σχέδιά τους, η άρχουσα αναρχία.

Έτσι ώστε ο νόμος, να γίνεται το μακρύ χέρι, που κλέβει τον ίδρώτα του λαού, για να εκτρέφει και να πλουτίζει το γαλαζοαίματο τεμπελχανείο του κατεστημένου. Ή που χτίζει βαστίλλες, για να εξευτελίζεται η αξιοπρέπεια των λαών και των πολιτών. Ή που στήνει καρμανιόλες, για να καρατομείται η ελευθερία και η δικαιοσύνη.

Και το χειρότερο είναι πως το προκρούστειο και αλλοπρόσαλλο αυτό συνοθύλευμα αδικίας ταυτίζεται με την ιερή έννοια της Δικαιοσύνης, που είναι το ύψιστο κοινωνικό αγαθό. Και λειτουργεί έτσι, ώστε, όχι μόνο να εξαθλιώνονται οι ασθενέστερες τάξεις, αλλά και να κινδυνεύουν να γίνουν, γι’ αυτές τα «έσχατα πολύ χείρονα» των πρώτων.

Γιατί η νομιμότητα του είδους αυτού, ενώ δίνει το «δικαίωμα» της αρπαγής και της καταπίεσης σε βάρος του λαού, από το άλλο μέρος πατάσσει με αμείλικτη σκληρότητα κάθε προσπάθεια αντίστασης του λαού στις μεθοδεύσεις της αδικίας.  Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν, συχνά, τους κακούς…νόμους καλούνται να τους εφαρμόσουν ακόμη χειρότεροι άνθρωποι:

Μισόκαλοι, δηλαδή, που επικαλούνται όλους τους νόμους και τους προφήτες, προκειμένου να καταστρατηγήσουν το καλό. Χαιρέκακοι που τρίβουν τα χέρια τους από χαρά και πανηγυρίζουν, όταν αισθάνονται ότι μπορούν να βλάψουν ή να καταστρέψουν τους συνανθρώπους τους. Συμπλεγματικοί που μόνο μπροστά στη συντριβή των άλλων μπορούν να νιώθουν άνετοι και ανώτεροι…

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ο άνθρωπος του λαού, που καταληστεύεται, εν ονόματι του νόμου, δεν μπορεί ποτέ και πουθενά να βρει το δίκιο του. Κι αν τολμήσει να πει την αλήθεια, η φαρέτρα της άδικης νομιμότητας διαθέτει πάμπολλα δηλητηριώδη βέλη, για να του κάμουν το βίο αβίωτο…

Ανατομία της ανθρώπινης αυτής τραγωδίας μας προσφέρει η αριστουργηματική ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη) γυναίκα (Λουκά: ΙΓ, 10-17): Κάποιο Σάββατο σε κάποια εβραϊκή συναγωγή ο Χριστός, λέει το Ευαγγέλιο, θεράπευσε μια γυναίκα. Και ο αρχισυνάγωγος, ως εκπρόσωπος της νομιμοφροσύνης, καταδίκασε την πράξη αυτή. Γιατί, κατά τη γνώμη του, ο Χριστός και όσοι θεραπεύονταν το Σάββατο ενεργούσαν παράνομα:

«Δεν σας φτάνουν, είπε, οι έξι μέρες της βδομάδας για τις θεραπείες; Είναι ανάγκη να καταπατείτε και την αργία του Σαββάτου»!

Και μπαίνει το ερώτημα: Εμείς πώς θα αντιδρούσαμε απέναντι στη συμπεριφορά αυτή του αρχισυνάγωγου; Ή μάλλον τι κάνουμε εδώ και τώρα, μπροστά στις ανάλογες συμπεριφορές κάποιων ανάγωγων αρχισυνάγωγων;
Τι κάνουμε; Χειροκροτούμε αυτούς που σφυρηλατούν τις αλυσίδες του λαού. Ή στην καλύτερη περίπτωση, σιωπούμε.

Γιατί σκεφτόμαστε πως, όσοι τόλμησαν να αντισταθούν στη μαφία του κατεστημένου, είχαν άσχημα ξεμπερδέματα. Με πρώτο βέβαια και καλύτερο το Χριστό.
Και το στρουθοκαμηλισμό μας αυτό δε διστάζομε να τον ντύνουμε με τον τρίβωνα της χριστιανικής (τάχα) φρονιμάδας: «Εμείς, λέμε, κοιτάμε την ψυχούλα μας. Και τα υπόλοιπα τ’ αφήνουμε στο Θεό»! Ενώ στην πραγματικότητα δεν κοιτάμε, παρά μόνο την τσεπούλα μας και γενικότερα τη βολεψούλα μας. Και γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας το Θεό και την ψυχή μας…
Τι έκαμε ο Χριστός;

Δεν περιορίστηκε μόνο να θεραπεύσει τη γυναίκα. Θέλησε ακόμη πιο πέρα να θεραπεύσει και τη συγκύπτουσα (=καμπουριασμένη), απ’ τις διαστροφές κάποιων θεσμών κοινωνία,  που την κρατούν δέσμια και δεν την αφήνουν ποτέ να σηκώσει κεφάλι:

«Υποκριτή, είπε στον αρχισυνάγωγο, ενοχλήθηκες, επειδή το Σάββατο θεραπεύτηκε μια γυναίκα του λαού, που υπέφερε 18 χρόνια! Κι όμως εσύ πηγαίνεις το Σάββατο το βόδι σου και το γάιδαρό σου και τα ποτίζεις»!

Που σημαίνει ότι τα ζωντανά του αρχισυνάγωγου ήταν υπεράνω της νομιμότητας και ασφαλώς πολύ ανώτερα από μια γυναίκα του λαού. Και, συνεπώς, το πότισμά τους το Σάββατο ήταν νόμιμο και δίκαιο. Ενώ η θεραπεία της γυναίκας, που υπέφερε δεκαοχτώ χρόνια απ’ την βασανιστική αρρώστια της ήταν παράνομη. Γεγονός που αποκαλύπτει το μέγεθος της διαστροφής και υποκρισίας του! …
Όπως, καλή ώρα, κάποιοι εντιμότατοι πολιτικοί χαλκεύουν σε βάρος του λαού νόμους σκληρούς και απάνθρωπους, ενώ για τους εαυτούς τους και τα λαμόγια τους εξασφαλίζουν την ασυλία και την ανευθυνότητα (άρθρο 86 του Συντάγματος)….

Όμως για το Χριστό απόλυτη προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε νομικής διάταξης έχει ο άνθρωπος. Και ιδιαίτερα ο άνθρωπος της ανάγκης.. Και συνεπώς ο, τι γίνεται για το καλό του ανθρώπου και ιδιαίτερα του πάσχοντος ανθρώπου, είναι, σε κάθε περίπτωση νόμιμο.
Ενώ το κακό, που γίνεται σε βάρος του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ποτέ νόμιμο. Οποτεδήποτε κι απ’ οποιονδήποτε κι αν γίνεται. Με πρόφαση την οποιαδήποτε κοσμική ή θρησκευτική νομιμότητα.
Γιατί, όπως λέει ο Χριστός, σε άλλη περίπτωση, «δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο». Δηλαδή, δεν έγινε ο άνθρωπος για τους νόμους, αλλά οι νόμοι για τον άνθρωπο.

Βέβαια το τι έπαθε ο Χριστός, που έλεγε και έκανε τέτοιες «παρανομίες», είναι γνωστό. Πράγμα, άλλωστε, που συμβαίνει και με όλους εκείνους, που τολμούν να τα βάζουν με τους πάσης φύσεως ανάγωγους αρχισυνάγωγους!….

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

Βαρτίμαιος προς εθελοτυφλούντες…

τυφλός Ιεριχώς 2

Η σημερινή Κυριακή στέλνει σε μας τους, εθελοτυφλούντες Έλληνες του 21ου αιώνα, ένα μεγάλο μήνυμα! Το μήνυμα του Βαρτίμαιου (Λουκά: ιη, 35-43), του ανοιχτομάτη τυφλού της Ιεριχώς. Που κραύγαζε, γιατί δεν άντεχε άλλο τη φυλακή του σκοταδιού, μέσα στην οποία ζούσε. Και κραύγαζε τόσο περισσότερο, όσο οι τυφλοί «ανοιχτομάτηδες» τον πρόσταζαν να σωπάσει…
Όπως συμβαίνει και σε τόσες άλλες, ανάλογες, περιπτώσεις:

Όπου οι φυλακισμένοι στη Βαστίλη της αδικίας και πεινασμένοι για ψωμί, δικαιοσύνη και ελευθερία φωνάζουν και διαμαρτύρονται. Ενώ οι έχοντες και κατέχοντες τον πλούτο και την εξουσία συνιστούν ψυχραιμία και ησυχία: Πράγμα που συμβαίνει, και στη δική μας περίπτωση. Για να μπορούν οι κλεπτοκράτες να κλέβουν και να ληστεύουν με την ησυχία τους. Και ο λαός να δυστυχεί και να πεθαίνει μέσα στην παθητικότητα και την αδράνεια. Κι αυτός με την ησυχία του!…

Και, για να πετυχαίνουν αυτοί τη βάρβαρη ησυχία, έχουν σαν πρώτη γραμμή επίθεσης και άμυνας απέναντι στο λαό τους νόμους. Με τους οποίους περιφρουρούν το καθεστώς της κλοπής και της απάτης και παντός, σε βάρος του λαού, εγκλήματος. Και τα δηλητηριώδη αυτά και δολοφονικά, για το λαό, ιδιοσκευάσματα τα σερβίρουν περιτυλιγμένα, με το απατηλό χρυσόχαρτο της-τάχα-«Δικαιοσύνης». Την οποία, με πομπώδη και φανφαρόνικο τρόπο, χαρακτηρίζουν αδέσμευτη και ανεξάρτητη. Τη στιγμή, που, την έχουν πολλαπλά προδομένη και αλυσοδεμένη χειροπόδαρα. Κι όχι μόνο δεν θέλουν ν’ ακούν γι’ αυτήν, αλλά έχουν κηρύξει εναντίον της απροκάλυπτο και αμείλικτο διωγμό.

Ως δεύτερη γραμμή άμυνας και επίθεσης έχουν τα σώματα ανασφάλειας και αταξίας: Ανασφάλειας, όχι μόνο γιατί ο λαός αισθάνεται ανασφαλής, αλλά και οι ίδιοι εξαιτίας της απροκάλυπτα εχθρικής και επιθετικής εναντίον του λαού συμπεριφοράς τους. Έτσι ώστε, όσο ληστρικότερα πολιτεύονται, τόσο περισσότερους ασφαλίτες να χρειάζονται, για να τους περιφρουρούν.

Και αταξίας, γιατί, όπως προαναφέραμε, αντί να είναι, όπως τους έχουν καθιερώσει, προστάτες του πολίτη είναι προστάτες, του καθενός μεγαλόσχημου, απατεώνα και αλήτη…

Δεν είδατε τι γίνεται με τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια; Πώς πάνε να αυστηροποιήσουν το νομικό τους οπλοστάσιο και να επιτείνουν την αστυνομική τους βία; Για να ολοκληρώσουν ύστερα απ’ το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και το έγκλημα των κατασχέσεων των ιδιωτικών περιουσιών ώστε να εξαθλιώσουν τους Έλληνες. Προκειμένου να ικανοποιήσουν τα αρπακτικά σε βάρος του λαού και της πατρίδας σχέδια των αδηφάγων τοκογλύφων.

Οι οποίοι βραβεύουν πότε τον ένα και πότε τον άλλο «δικό μας» εφιάλτη, για να μας δίνουν να καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλοι και σπουδαίοι είναι αυτοί, που εκείνοι επέλεξαν να μας φέρουν στο σημερινό κατάντημα. Γιατί είναι ολοφάνερο-όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια μας-ότι όλα αυτά έγιναν και γίνονται, όχι γιατί σώζουν εμάς και την πατρίδα μας, αλλά, γιατί έσωσαν και σώζουν τις γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες και παρεμπιπτόντως και κάποιες «δικές μας».

Κι όμως, ύστερα από τόση κακοήθεια και κακεντρέχεια σε βάρος μας, εμείς έχουμε λουφάξει μες στο καβούκι μας. Και ούτε καν σαν τις χελώνες τολμάμε να ξεμυτίσουμε. Σε αντίθεση με τον Βαρτίμαιο, που, όπως προαναφέραμε, όσο οι βολεμένοι «ανοιχτομάτηδες» περισσότερο τον πρόσταζαν να σωπάσει, τόσο περισσότερο εκείνος κραύγαζε, μέχρι, που πέτυχε τη θεραπεία του. Κι έρχεται τώρα και φωνάζει και σε μας τους σημερινούς Έλληνες. Και μας λέει:
«Πώς μπορείτε να ζείτε μέσα στο σκοτάδι τόσης αδικίας! Τόσο πολύ σας έχουν αδρανοποιήσει οι αεροψεκασμοί της Νέας Τάξης καθαρμάτων και οι τηλεψεκασμοί κάποιων αχρείων δημοσιογράφων! Φωνάξτε, για τους εαυτούς σας και τους άλλους! Για όλους όσοι ζουν στη θανατηφόρα Βαστίλη και το κρεματόριο του ντόπιου και διεθνούς κανιβαλισμού. Φωνάξτε! Γιατί, αν δεν φωνάξετε εσείς, θα φωνάξουν οι πέτρες. Κι όχι μόνο θα φωνάξουν, αλλά και θα σηκωθούν απ’ τη γη και θα σας χτυπήσουν κατακέφαλα.

Κι αφού εσείς δεν θέλετε ν’ ανοίξετε τα μάτια σας εκείνες θα σας ανοίξουν τα κεφάλια. Φωνάξτε και συνασπισθείτε! Δε νομίζετε ότι κάποτε θα πρέπει ν’ αφήσετε ο καθένας τον πύργο του ναρκισσισμού του με τις δονκιχωτικές του επάλξεις και την ατελέσφορη ομφαλοσκοπική ιδιωτεία; Για να συνασπισθείτε σε έναν κοινό αγώνα! Χωρίς ιδεοληψίες και προκαταλήψεις, χωρίς «ναι μεν, αλλά», χωρίς «το εμόν και το σον, το ψυχρόν τούτο ρήμα», όπως θα έλεγε και ο Χρυσόστομος. Με κοινό παρονομαστή και όραμα τον Ήλιο της Δικαιοσύνης!

Ως πότε οι «γιοί του σκότους» θα είναι σοφότεροι απ’ τους «γιούς του φωτός»! Ως πότε θα τα βρίσκουν μεταξύ τους και θα σας σύρουν διαιρεμένους, ως δορυάλωτους αιχμάλωτους, πίσω απ’ το θριαμβευτικό άρμα των εφιαλτών του ντόπιου πολιτικαντισμού και των της διεθνών κανιβάλων! Ως πότε θα παραπαίετε ανάμεσα στη Σκύλλα στη Χάρυβδη των πολιτικών απατεώνων;

Ή μήπως φαντάζεστε ότι οι κανακάρηδες της Ζήμενς και της Μπιλντεμπεργκ ή οποιασδήποτε άλλης σατανικής μαφίας, που οι πάτρωνές τους τούς εναλλάσσουν  στην εξουσία, θα νοιαστούν για λαό και πατρίδα; Όταν ακόμη και όταν είναι στην αντιπολίτευση βλέπουν με βάση τις διεστραμμένες απόψεις τους την κοινωνία σαν αντικαθρέφτισμα των συμφερόντων των δικών τους και των εντολέων τους; Ή μήπως ακόμη πιστεύετε ότι και το ΚΙΝΑΛ θ’ απαλλαγεί απ’ την εύοσμη ανθοδέσμη των πρώην; Όπως του αρχιερέα του Χρηματιστηρίου ή του ιεραπόστολου της μνημονιακής λεηλασίας. Ως πότε θα σας τυφλώνουν με τη νομική, αστυνομική και οικονομική τρομοκρατία και την παραπληροφόρηση των εξωνημένων ΜΜ Εξαχρειώσεως»!

Ο τυφλός Βαρτίμαιος σαλπίζει εκκωφαντικό εγερτήριο: Δεν βλέπουμε, άραγε, το σκοτάδι ή είμαστε ανίατα τυφλωμένοι!…

Advertisements

Occasionally, som

 

ηθική σχιζοφρένεια!…

image.png

Ήτανε, λέει, πλούσιος. Και συνάμα ευσεβής και ενάρετος. Όπως θα λέγαμε σήμερα, ένας «ευπρεπής αστός».

Άκουσε πως ο Χριστός μιλούσε γα την αιώνια ζωή. Και μια και δυο έτρεξε να τον συναντήσει. «Αυτή εδώ τη ζωή, σκέφτηκε, τη χόρτασα και την απόλαυσα από κάθε πλευρά. Γιατί, λοιπόν, να χάσω και την αιώνια ζωή»;

«Δάσκαλε αγαθέ, είπε στο Χριστό, τι πρέπει να κάμω, για να κερδίσω την αιώνια ζωή»;

Αλλά  ο Χριστός δεν μιλούσε τη γλώσσα των συναλλαγών και  των συμβιβασμών. Και αντί να του ανταποδώσει την κολακευτική φιλοφρόνηση αρχίζει να ψαλιδίζει τα φτερά της ναρκισσιστικής του αυταρέσκειας.

«Δεν υπάρχει κανένας αγαθός, του αποκρίθηκε. Αγαθός είναι μονάχα ο Θεός. Αν όμως θέλεις να κερδίσεις την αιώνια ζωή, δεν έχεις παρά να τηρήσεις τις εντολές»!

-Ποιες εντολές; Ρώτησε.

 «Να μη φονεύεις, να μη μοιχεύεις, να μην κλέβεις, να μη γίνεσαι ψευδομάρτυρας. Να σέβεσαι και να τιμάς τους γονείς σου. Και ν’ αγαπάς το συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου»: του αποκρίθηκε ο Χριστός …

Και ο πλούσιος σχεδόν αναφωνεί: «Όλα αυτά τα έχω τηρήσει απ’ την πρώτη νεότητά μου. Πες μου τι άλλο ακόμη μου χρειάζεται»;

Είπε ότι «όλα» τα είχε τηρήσει. Κι όμως δεν έλεγε την αλήθεια. Γιατί μπορεί να είχε ποδοπατήσει όχι μια και δυο αλλά όλες μαζί τις εντολές του Θεού. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ίσως ποτέ να μην είχε υποπτευθεί αυτή την πραγματικότητα. Γιατί ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούσε-όπως βέβαια κι ο δικός μας-τον έκανε να βλέπει αναποδογυρισμένη την πραγματικότητα:

Κοιτάξτε, για παράδειγμα, τι κάνουν οι βουλευτές και οι δικαστές μας, οι οποίοι νομοθετούν και υποστηρίζουν, υποτίθεται, τη δικαιοσύνη. Νομοθετούν και αποφασίζουν να παίρνουν αυτοί ηγεμονικούς μισθούς και να δίνουν ψίχουλα στο λαό. Σε σημείο ώστε μάλλον εκπρόσωποι της αδικίας, παρά της δικαιοσύνης, θα ’πρεπε να θεωρούνται. Ή μήπως δεν υποβόσκει μέσα σ’ αυτές τις αδικίες το ψεύδος και η κλοπή;

Κλέφτη λέμε κάποιο παιδάκι, που άρπαξε ένα κουλούρι, για να καταπραΰνει  την πείνα του. Ενώ υποκλινόμαστε μπροστά σε κάποιον έμπορο, που κλέβει ολοχρονίς με όλους τους δυνατούς τρόπους τους πελάτες και τους υπαλλήλους του. Και τον θεωρούμε ενάρετο, επειδή κλέβει νόμιμα και δίνει-αν δίνει-κάποιες πενταροδεκάρες στο φιλόπτωχο ταμείο της ενορίας του.

Φονιά λέμε αυτόν που σκοτώνει με το στιλέτο ή το περίστροφο. Και τον καταδικάζουμε σε ισόβια ή και σε θάνατο. Ενώ χειροκροτούμε κάποιους άλλους, που δολοφονούν χιλιάδες ανθρώπους με τους πολέμους και εκατομμύρια με την πείνα.

Δεν ήταν μοιχός, λέει ο «ευπρεπής αστός» της ευαγγελικής διήγησης, σύμφωνα με την καθιερωμένη ηθική του υπογαστρίου. Και όμως τι άλλο από μοιχοί και πόρνοι είναι όλοι αυτοί, που ποδοπατούν τον θεόγραφτο στις καρδιές των ανθρώπων νόμο της αγάπης! Αυτοί που κάνουν γάμους πολύφερνους (φερνή= προίκα) με γυναίκες, που δεν τις αγαπούν, για να αυξήσουν τα πλούτη τους. Ή αγοράζουν με τα πλούτη τους γυναίκες, που ούτε ζωγραφιστούς δεν θα ήθελαν να τους βλέπουν…

Και βέβαια, συχνά, δεν σέβονται και ούτε τιμούν τους γονείς τους. Μάλιστα μερικοί φτάνουν και στο σημείο ακόμη και να τους δολοφονούν, προκειμένου να κληρονομήσουν τα αμαρτωλά τους πλούτη και προνόμια…

Και βέβαια δεν αγαπούν τον συνάνθρωπό τους σαν τον εαυτό τους. Αντίθετα μάλιστα συστηματικά τον θυσιάζουν, με όλους τους δυνατούς τρόπους, στο βωμό των συμφερόντων τους.

Κι όσο για το ψέμα; Αν όλες οι άλλες αμαρτίες είναι το στημόνι του πλούτου, το ψέμα είναι το υφάδι του…

Δεν έλεγε, λοιπόν, την αλήθεια ο άνθρωπός μας. Όπως δεν τη λένε και όλοι εκείνοι, που υποστηρίζουν  ότι ο πλούτος είναι σύμφωνος με το Ευαγγέλιο και το θέλημα του Θεού. Όταν  ο Μέγας Χρυσόστομος λέει ότι «δεν υπάρχει πλούτος έντιμος»!…

Δεν έλεγε ο «ευπρεπής αστός» την αλήθεια. Αλλά ο Χριστός δεν θέλησε να τον διαψεύσει. Τον άφησε να αυτοδιαψευστεί από μόνος του:

«Μπράβο σου! του είπε, αφού τηρείς όλες τις εντολές. Αν όμως θέλεις να γίνεις τέλειος, υπάρχει ακόμη μα μικρή λεπτομέρεια: Πούλησε τα υπάρχοντά σου. Δώστα στους φτωχούς. Και ακολούθησέ με»…

Η απάντηση του Χριστού άφησε κεραυνόπληκτο τον άνθρωπό μας, που έφυγε βαθύτατα λυπημένος…

Και, στο σημείο αυτό, μπορεί εύλογα να προβληθεί από εμάς τους σημερινούς Έλληνες η εύλογη ένσταση:

Ποια σημασία μπορεί να έχει το παράδειγμα του πλουσίου του Ευαγγελίου για μας, που ζούμε στα όρια της επιβίωσης; Και όμως, έχει πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί πέρα απ’ την αφροσύνη μας αποκαλύπτεται και η θρησκευτική, αλλά και η πολιτική μας σχιζοφρένεια. Γιατί πολλοί από μας μπορεί στην προσωπική τους ζωή να είναι καθόλα έντιμοι και δίκαιοι με τους συνανθρώπους τους. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στην κοινωνική τους ζωή. Και πιο συγκεκριμένα την πολιτική. Αφού, στηρίζουν τα κόμματα και τους πολιτικούς της αδικίας και της τοκογλυφίας.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι πλούσιοι αποτελούν συντριπτική μειοψηφία, ενώ οι φτωχοί τη συντριπτική πλειοψηφία. Κι όμως η θρησκευτική και πολιτική σχιζοφρένεια ενός μεγάλου μέρους της φτωχολογιάς έχει σαν αποτέλεσμα να εξουσιάζουν και ν’ αποφασίζουν διαρκώς οι πλούσιοι…

Και συμβαίνει το ακατανόητο και απίστευτο: Στην Εκκλησία να προσκυνούμε το Χριστό και στις εκλογές να ψηφίζουμε τους αντίχριστους, τους σιωνιστές και τους σατανιστές.  Τους κανακάρηδες της Μπίλντεμπεργκ, του σιωνισμού και  του ναζισμού!

Και είμαστε, μολαταύτα, υπερήφανοι για τη θρησκευτική και πολιτική μας σχιζοφρένεια!…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

Για ποιον χτυπά η καμπάνα;….

καπάνα

Ένας άνθρωπος βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Δεν ήταν κάποιος άνεργος, άρρωστος βαριά ή πολυφαμελίτης. Ήταν πλούσιος. Και για την ακρίβεια τσιφλικάς.

«Πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Πάντως όχι με έντιμα μέσα, λέει ο Χρυσόστομος. Κι αν ακόμη τα κληρονόμησε, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός, που του τα κληροδότησε, δεν τα είχε αποκτήσει με έντιμα μέσα. Κι αν ακόμη ισχυριστεί ότι τα απόκτησε με νόμιμα μέσα, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι ήταν άδικοι, σύμφωνοι με τα συμφέροντα του κατεστημένου…

Αλλά ποιο ήταν το πρόβλημά του; «Ευφόρησεν η χώρα του», λέει το Ευαγγέλιο. Που σημαίνει ότι το τσιφλίκι του είχε άφθονη καρποφορία. Και το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε πού να αποθηκεύσει τα γεννήματά του. Και βασανιζόταν νύχτα-μέρα, για να βρει λύση. Ώσπου μια νύχτα έκαμε τη μεγάλη ανακάλυψη.

Οπότε, σαν τον Αρχιμήδη, στην ανάλογη περίπτωση, αναφώνησε: Το βρήκα! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες. Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις άφθονα αγαθά! Για πάμπολλα χρόνια! Ξεκουράσου, φάγε πιες, γλεντοκόπα…

Αλλά εκεί που πετούσε στον έβδομο ουρανό της μεγαλοφυούς έμπνευσής του. του φάνηκε πως άκουσε κάπου απόμακρα να χτυπάει κάποια νεκρώσιμη καμπάνα. Ποιος ξέρει, σκέφτηκε για ποιον φουκαρά χτυπάει αυτή η καμπάνα! Μάλλον θα είναι για κάποιον απ’ τους απόκληρους της ζωής: Τους πεινασμένους, τους ρακένδυτους, τους άστεγους, που κοιμούνται και πεθαίνουν στα γιαπιά και τα παγκάκια. Ή τους άλλους, που μαστίζονται από διάφορες αρρώστιες και δυστυχίες…

Κάποια όμως φωνή, που φαινόταν να ξεκινούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής του, τον βγάζει απ’ τους ρεμβασμούς του: Ανόητε! Του λέει. Αυτή τη φορά η καμπάνα μπορεί να χτυπάει γι’ αυτούς, που η απανθρωπιά τους οδήγησε τους συνανθρώπους τους στην έσχατη εξαθλίωση και συνεχίζουν να κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια σε βάρος των συνανθρώπων τους. Όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με σένα που σχεδιάζεις να γκρεμίσεις τις αποθήκες του, για να χτίσεις μεγαλύτερες…

-Και τι να κάμω! Να πετάξω τα αγαθά, που μου ’δωσε η γη μου!

-Πρώτα-πρώτα να σταματήσεις να αναμασάς αυτά τα ανόητα «μου»: Λέγοντας τα αγαθά «μου», τις αποθήκες «μου»,τους καρπούς «μου», τα γεννήματά «μου»! Γιατί ποιος σου είπε πως τα χωράφια είναι δικά σου; Ή μήπως είσαι συ ο δημιουργός της Γης; Δικές σας είναι οι ψευτιές και οι απάτες και οι αδικίες και οι τόσες άλλες απανθρωπιές, με τις οποίες αρπάξατε απ’ τον ένα και απ’ τον άλλο, τη γη και τα σπίτια, που χρειάζονταν, για να ζουν. Και τους πετάξατε στο δρόμο! Κι ούτε όσα υπάρχουν ή φυτρώνουν πάνω στη γη είναι δικά σας! Ή μήπως είσαι συ που δημιούργησες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο; Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού τη γη δεν την καλλιεργείς με τον ιδρώτα του προσώπου σου, αλλά με τον κόπο κάποιων άλλων! Που κατακλέβεις το μεροκάματό τους. Ενώ θα ’πρεπε να μοιράζεσαι μαζί τους τ’ αγαθά που σου προσφέρει η γη! Κι όχι μόνο καινούργιες αποθήκες δεν θα ’πρεπε να σχεδιάζεις αλλά και τα γεννήματα, που βρίσκονται στις τωρινές αποθήκες, θα ’πρεπε να τα μοιραστείς μαζί τους. Και να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Κρατώντας για τον εαυτό σου μόνο όσα σου χρειάζονται. Έτσι ώστε ούτε εκείνοι να πεθαίνουν από την πείνα ούτε κι εσύ να πονοκεφαλάς και να χολοσκάς για τα πώς θα αποθηκεύσεις τα αγαθά «σου»…

-Κι, αν τα δώσω, πού ξέρω εγώ, αν του χρόνου και του παράχρονου και μελλοντικά η γη θα καρποφορήσει;

-Όχι μόνο του χρόνου και του παράχρονου δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, αλλά ούτε αυτό το βράδυ!

-Και σαν τι θα μπορούσα να μου συμβεί αυτό το βράδυ;

-Θα μπορούσε αυτή κιόλας τη νύχτα οι διάβολοι να ετοιμάζονται να πάρουν την ψυχή σου!…

-Και τι δουλειά έχουν οι διάβολοι με τη δική μου την ψυχή!

-Ποια δική σου ψυχή! Δεν τους την έχεις πουλήσει χιλιάδες φορές; Δεν ήσουνα σ’ όλη σου τη ζωή στην υπηρεσία τους; Ή μήπως υπηρέτησες έναν και δυο! Λεγεώνες απ’ αυτούς υπηρέτησες. Κι αφού φρόντισες να τους περιποιηθείς με όλες σου τις δυνάμεις, τώρα ήρθε η ώρα να σου ανταποδώσουν τις περιποιήσεις σου!…

-Καλά και συ ποιος είσαι, που τα ξέρεις όλα αυτά;

-Ο ξενοδόχος!

Ποιος ξενοδόχος;

-Αυτός, που φιλοξενεί τα ζουζούνια και τα χορτάρια, τα λουλούδια και τ’ αγκάθια, τα ζώα και τους ανθρώπους, τ’ αστέρια και τους γαλαξίες. Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά και σένα.

-Δηλαδή, θέλεις να πεις πως για μένα χτυπάει η καμπάνα!…

-Ναι, ακριβώς, αυτό θέλω να σου πω. Πως αυτή τη φορά η καμπάνα χτυπάει για εσένα! Για σένα, που φρόντισες να χορτάσεις και να κάμεις ευτυχισμένη την ψυχή σου με ψευτιές και αρπαγές και αδικίες….

Και καλά, την ψυχή σου, την έδωκες των διαβόλων να την πάρουν. ‘Όλα όμως αυτά, που είχες μαζεμένα και τα υπόλοιπα, που σκόπευες να αποθηκεύσεις μήπως μπορείς να μου πεις ποιοι θα τα απολαύσουν;

-…..

-Έχεις δίκιο να μη μπορείς να απαντήσεις. Αυτό παθαίνουν όλοι εκείνοι, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο και θυσιάζουν τους συνανθρώπους τους στο βωμό του μαμωνά.

Σε αντίθεση μ’ εκείνους, που θυσιάζουν το μαμωνά, για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους και να κερδίσουν την ψυχή τους…

 

γροθιά στη βιτρίνα!…

καλός σαμρείτης 4

Κάποιος δοκησίσοφος νομικός θέλησε να παγιδεύσει το Χριστό: «Δάσκαλε, του είπε, τι πρέπει να κάμω, για να κερδίσω την αιώνια ζωή»;

-Εσύ είσαι νομικός και ξέρεις! τι λέει ο νόμος;

– «Ν’ αγαπάς το Θεό και τον πλησίον σου», αποκρίθηκε ο νομικός.

Αυτό κάμε κι εσύ και θα κερδίσεις την αιώνια ζωή!

Κι ο νομικός, νιώθοντας ότι αυτοπαγιδεύτηκε, ξαναρώτησε: «Και ποιος είναι ο πλησίον μου»;

Για να δώσει αφορμή να ειπωθεί η παραβολή του

Καλού Σαμαρείτη(Λουκά: Ι: 25-37), η οποία αποτελεί την ευστοχότερη ανατομία της πανανθρώπινης κοινωνίας:

«Κάποιος άνθρωπος, είπε ο Χριστός, κατέβαινε απ’ τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε σε ενέδρα ληστών Οι οποίοι αφού τον χτύπησαν και τον λήστεψαν, τον εγκατέλειψαν μισoπεθαμένο. Πέρασε, απ’ τον τόπο εκείνο ένας ιερέας. Κι, ενώ είδε τον άνθρωπο, τον προσπέρασε. Το ίδιο έκαμε κι ένας λευίτης. Όμως κάποιος Σαμαρείτης, που περνούσε από κει τον σπλαχνίστηκε και τον περιέθαλψε….».

Τι βλέπουμε στην προκειμένη περίπτωση;
Από το ένα μέρος τον άνθρωπο, ή και ολάκερη την ανθρωπότητα. Κι από το άλλο μέρος τους ληστές. Και δεν έχει καμιά σημασία, αν οι ληστές εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του ποινικού κώδικα ή είναι νόμιμοι μεγαλοκακούργοι: Βασιλιάδες, δηλαδή, πρωθυπουργοί, και πάσης φύσεως εκπρόσωποι της άρχουσας αναρχίας. Οι οποίοι εντούτοις ακούνε σε διάφορες κολακευτικές προσφωνήσεις, όπως μεγαλειότατοι, εξοχότατοι, σεβασμιώτατοι κλπ.

Κι ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, ανάμεσα στους λύκους και τ’ αρνιά, είναι οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου. Που ενσαρκώνουν-υποτίθεται- την αγάπη και τη δικαιοσύνη. Και έχουν ως έργο τους να προστατεύουν τ’ αρνιά απ’ τους λύκους.
Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα του καθήκοντος, λιποτακτούν. Και πολύ συχνά, όχι μόνο δεν συμπαραστέκονται στους κατατρεγμένους, αλλά και συμπράττουν συχνά με τους διώκτες. Ευλογώντας την τυραννία και διδάσκοντας στους λαούς την τυφλή υποταγή στην κακουργία. Αν δεν γίνονται και οι ίδιοι τύραννοι και εκμεταλλευτές χειρότεροι κι απ’ τους διώκτες.

Και γιατί λιποτακτούν οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου και συμμετέχουν στη συμπαιγνία του κατεστημένου; Γιατί δεν έχουν σπλάχνα, λέει η παραβολή. Και δεν έχουν σπλάχνα, γιατί οι λυκάνθρωποι του κατεστημένου δίνουν  στους εκπροσώπους της θρησκείας και του νόμου αντιπαροχές: ηγεμονικές αποδοχές και σκανδαλώδη προνόμια. Κι έτσι η σφαγή των αρνιών γίνεται ανεμπόδιστα. Και συχνά ευλογείται και ως έργο…θεάρεστο.

Αν θυμάμαι καλά, όταν ταριχεύουν τα πτώματα, τους αφαιρούν τα σπλάχνα. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι άνθρωποι της θρησκείας και του νόμου είναι, συχνά, σαν τα ταριχευμένα πτώματα. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους δεν έχουν αγάπη και οι νόμοι τους δεν έχουν δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και οι θρησκείες τους είναι νεκρές και τα νομικά τους καθεστώτα αποπνέουν πτωμαΐνη. Γι’ αυτό οι θρησκείες τους κάνουν «σταυροφορίες» και «ιεραποστολικές» εκκαθαρίσεις. Και οι νόμοι τους σταυρώνουν αθώους και εφευρίσκουν βαστίλλες για την «τρομοκρατία» και μισθοδικεία, για τις τερατώδεις ανισότητες. Ή γκέτο βασανιστηρίων, όπως το Γκουαντανάμο, όπου πνίγονται οι φωνές κάθε αντίστασης…

Όπου όμως οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του νόμου λιποτακτούν, οι άνθρωποι, που έχουν σπλάχνα, τολμούν. Κι όσο η ασπλαχνία δεν έχει όρια, τόσο και περισσότερο η ευσπλαχνία είναι ανεξάντλητη. Και δεν σταματάει ποτέ και πουθενά. Και φτάνει ακόμη και μέχρι το Σταυρό!

Ο Σαμαρείτης, που είδε και σπλαχνίστηκε το μισοπεθαμένο άνθρωπο, δεν περιορίστηκε να προσφέρει μόνο τις πρώτες βοήθειες. Τον μετέφερε στο πανδοχείο, που την εποχή εκείνη πρόσφερε και νοσοκομειακές υπηρεσίες. Και ανέλαβε τα έξοδά του, μέχρι την τελειωτική θεραπεία…

Έτσι ακριβώς θα ’πρεπε να ’ναι και η Εκκλησία. Πανδοχείο για τις παντοειδείς ανάγκες των ανθρώπων. Όπως τη θέλει ο Καλός Σαμαρείτης, ο Χριστός. Που φρόντισε, όχι μόνο για τη θεραπεία των αρρώστων, αλλά ακόμη και για το ψωμί των πεινασμένων. Κι όχι μόνο η Εκκλησία θα ’πρεπε να ’ναι έτσι, αλλά και η Πολιτεία. Με τους νομοθέτες της  και τους δικαστές της. Που νομιμοποιούν την αδικία και κηρύσσουν παράνομη τη δικαιοσύνη. Για να καταδικάζουν τους αθώους και ν’ αθωώνουν τους κακούργους.

Και οι δημόσιες υπηρεσίες. Που συνήθως επικαλούνται τη νομιμότητα, προκειμένου να ταλαιπωρούν το φτωχό λαό, ενώ κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στο όργιο αυθαιρεσίας των διαφόρων χρυσοκανθάρων. Και με αυτό το πνεύμα έπρεπε να αντιμετωπίζονται όλα τα κοινωνικά προβλήματα και τα θύματα της κοινωνικής αδικίας και αναλγησίας. Πάντοτε. Και όχι μόνο, περιστασιακά και καιροσκοπικά, «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις»…

Δεν επέλεξε τυχαία ο Χριστός το Σαμαρείτη. Τον επέλεξε, γιατί ο Σαμαρείτης για τους ανθρώπους της θρησκείας και του νόμου εθεωρείτο απόβλητος, παράνομος, σχισματικός, αιρετικός. Το παράδειγμα του Σαμαρείτη ήταν η γροθιά του Χριστού στη βιτρίνα του κατεστημένου του καλού υπόκοσμου των «σεβασμιότατων» και «εξοχότατων». Πίσω απ’ την οποία ελλοχεύει η νωθρότητα, η συμπαιγνία, η προδοσία και το έγκλημα.
Κι από το άλλο μέρος θέλησε να αναδείξει τη μοναδική μεγαλειότητα και σεβασμιότητα, που είναι ο άνθρωπος, που έχει σπλάχνα για το συνάνθρωπό του: Τον άνθρωπο της ανάγκης, τον άρρωστο, τον πεινασμένο και καθένα, που καταδυναστεύεται και καταληστεύεται. Κι αυτός, ο συμπαραστάτης, σύμφωνα με την παραβολή, είναι ο «πλησίον». Αυτός και κανένας άλλος!…

Όλοι οι άλλοι είναι μακριά απ’ το συνάνθρωπό τους. Κι ακόμη μακρύτερα απ’ το Θεό. Συνεργάτες και συνεταίροι της ληστοσυμμορίας. Κι ας έχουν βαρύγδουπους τίτλους, Κι ας φορούν επιβλητικές τηβέννους και χρυσοποίκιλτα άμφια….

Άλλωστε ποιος αμφιβάλλει ότι η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη δεν αποτελεί ακριβέστατη ακτινογραφία της τωρινής τραγωδίας, της πατρίδας μας; Και πως αυτός που καθυστερεί απελπιστικά αυτή την ώρα είναι ακριβώς ένας Καλός Σαμαρείτης!

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

τηλ: 2641 0 20103