Ιδού ο Νυμφίος έρχεται!…

 

νυμφίος

Ο Νυμφίος της Εκκλησίας δεν ήρθε μόνο για μια φορά, «τω καιρώ εκείνω». Αλλά έρχεται πάντοτε κι από παντού, κάθε στιγμή και σε κάθε τόπο. Κι αν εμείς δεν τον βλέπουμε και δεν τον γνωρίζουμε είναι γιατί έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός». Που σημαίνει μέσα στα πιο βαθιά μεσάνυχτα και το πιο βαθύ σκοτάδι.

Και ποιο σκοτάδι;

Πρώτα-πρώτα το σκοτάδι του παραλογισμού: Όπου η αφροσύνη και η παραφροσύνη περνιέται για ευφυΐα –και ενδεχομένως μεγαλοφυΐα- ενώ η σοφία εμπαίζεται ως μωρία και παραλογισμός. Έπειτα το σκοτάδι του αμοραλισμού: Όπου η ηθική ανωμαλία γίνεται καθεστώς και παρελαύνει και προελαύνει, ενώ το ήθος χλευάζεται και διώκεται.

Κατόπιν το σκοτάδι της λεγόμενης δικαιοσύνης: Όπου οι άνθρωποι του λαού «δι’ ασήμαντον αφορμήν» καταδικάζονται, ενώ οι κανακάρηδες της Μπίλντεμπεργκ, για παράδειγμα, διέρχονται «αβρόχοις ποσί» τον ωκεανό της κακουργίας τους. Μετά το οικονομικό σκοτάδι: Όπου οι λήσταρχοι τραπεζίτες και οι απατεώνες πολιτικοί δανείζονται υπέρογκα ποσά για λογαριασμό δικό τους και της οικονομικής ολιγαρχίας, τα οποία όμως εξαναγκάζουν το λαό να τα πληρώνει. Κι ακόμη το πνευματικό σκοτάδι: Όπου οι ηλίθιοι αποφαίνονται επί παντός του επιστητού και ο λαός κάθεται μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες και τους ακούει με ανοιχτό το στόμα και αποχαυνωμένη συνείδηση.

Και πάνω απ’ όλα το θρησκευτικό σκοτάδι: Όπου η υποκρισία γίνεται δόγμα πίστεως, ενώ η πίστη διώκεται και σπιλώνεται παντοιοτρόπως. Που σημαίνει ότι:

Ο Νυμφίος της Εκκλησίας δεν είναι σαν τους θρησκευτικούς και πολιτικούς πρίγκιπες του καλού υπόκοσμου της καθωσπρέπει κοινωνίας. Τους «κεκονιαμένους, δηλαδή, τάφους», (Ματθαίου ΚΓ: 27), οι οποίοι απέξω φαίνονται αστραφτεροί και ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι από δυσωδία και αδικία. Δεν είναι σαν τους κατ’ επάγγελμα απατεώνες, που τους ραίνουμε με ροδοπέταλα και τους χειροκροτούμε. Και τους δίνουμε άπειρες ευκαιρίες, για να εκμεταλλεύονται άπειρες φορές την αφέλεια και την ευπιστία μας.

Δεν έχει στο κεφάλι του βασιλικό στέμμα ή τιάρα και μίτρα, όπως οι βασιλιάδες, οι πάπες και οι δεσποτάδες. Ούτε τον βλέπουμε να φορεί χρυσοστόλιστα άμφια και αδαμαντοποίκιλτα εγκόλπια ή να κρατεί βασιλικό σκήπτρο ή την χαρακτηριστική της αντιχριστιανικής, δεσποτικής εξουσίας ποιμαντορική ράβδο. Αλλά τον βλέπουμε να έχει στο κεφάλι του το αγκαθένιο στεφάνι της χλεύης, να περιβάλλεται με τη χλαίνα του εμπαιγμού και να κρατεί στο χέρι του το καλάμι του έσχατου εξευτελισμού. Που σημαίνει ότι δεν μοιάζει, σε καμιά περίπτωση, μ’ όλους αυτούς, που όχι μόνο με την αμφίεσή τους, αλλά και το βίο και την πολιτεία τους διακηρύττουν πως δεν θέλουν καθόλου να του μοιάζουν…

Μοιάζει αντίθετα με όλους τους «ελάχιστους αδελφούς» του. Τους ταπεινωμένους και καταφρονεμένους της Γης. Τους ανάπηρους και ρακένδυτους, τους αιχμάλωτους και τους σκλαβωμένους. Μοιάζει με τους άρρωστους και τους φυλακισμένους. Ακόμη και τους έγκλειστους σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Γιατί κι αυτός φυλακίστηκε και καταδικάστηκε να πεθάνει με ατιμωτικό θάνατο. Και είναι αυτός, που πάνω απ’ τον οδυνηρό σταυρικό του θρόνο έδωσε χάρη στο συσταυρωμένο του ληστή.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι αυτοί, που τον σταύρωσαν δεν ήταν κάποιοι σαν αυτούς, που η καθωσπρέπει κοινωνία χαρακτηρίζει ως κακούργους και δολοφόνους, αλλά η αφρόκρεμα της καθωσπρέπει κοινωνίας: Το νομικό και θρησκευτικό κατεστημένο. Γεγονός, που σημαίνει ότι, αφού σταύρωσαν τον ίδιο το Θεό, το έγκλημά τους μαρτυρεί ότι είναι οι κακουργότεροι μεταξύ των κακούργων. Μπροστά στην κακουργία των οποίων όλοι οι άλλοι κακούργοι μοιάζουν ψιλικατζήδες του είδους.

Όπως βέβαια συνένοχος για το σταυρικό θάνατο του Χριστού είναι και ο εκπρόσωπος της πολιτικής εξουσίας, ο Πιλάτος. Ο οποίος, παρότι κατάλαβε ότι ήταν αθώος και ότι από φθόνο επιζητούσαν το θάνατό του, τους τον παρέδωσε, για να τον σταυρώσουν. Όπως συμβαίνει και στις μέρες μας με τους Ιρακινούς και τους Αφγανούς, τους Παλαιστίνιους, τους Λίβυους, τους Σύριους και τόσους άλλους. Που σταυρώνονται, χρόνια τώρα, απ’ τους αρχιτρομοκράτες, γραμματείς και φαρισαίους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Με πρόσχημα την τρομοκρατία ή τα χημικά και πυρηνικά όπλα, που δεν διαθέτουν. Την ίδια στιγμή, που ο Πιλάτος ΟΗΕ «νίπτει», υποκριτικά και ξεδιάντροπα «τας αιμοσταγείς χείρας» του.
Όμως συνένοχος ήταν και ο όχλος, που πριν από λίγες μέρες, του φώναζε «ωσαννά», ενώ μπροστά στο πραιτώριο απαιτούσε «άρον-άρον» τη σταύρωσή του. Κι όχι μόνο ο  όχλος, αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές του. Μεταξύ των οποίων δεν είναι μόνο ο Ιούδας, που τον πρόδωσε ή ο Πέτρος, που τον αρνήθηκε, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, που τον εγκατέλειψαν…

Όπως συνένοχοι για το σταυρικό θάνατο του Χριστού είμαστε κι εμείς, που στις εκκλησιές μας διεκτραγωδούμε τα πάθη τού Χριστού απ’ τους γραμματείς και φαρισαίους και παράλληλα με ύμνους και κηρύγματα κατακεραυνώνουμε την προδοσία του Ιούδα, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί να είμαστε χειρότεροι προδότες και αρνητές και σταυρωτές. Όταν σαν τους όχλους, φωνάζουμε το «άρον-άρον σταύρωσον αυτούς» για πολλούς αθώους συνανθρώπους μας. Κι όχι μόνο για τους «ελάχιστούς αδελφούς» του Χριστού, αλλά και για τον ίδιο το λαό μας και την πατρίδα μας. Στο βαθμό που επιδοκιμάζουμε τους σταυρωτές, που σχεδίασαν και έστησαν σε βάρος του λαού μας και της πατρίδας μας την αγχόνη του χρέους και της γενοκτονίας.

Και στηρίζουμε και υποστηρίζουμε τους ντόπιους πολιτικούς και πνευματικούς εφιάλτες, που στηρίζουν και υποστηρίζουν τους νομικούς και οικονομικούς και πολιτισμικούς δολοφόνους μας…

 

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com

η ανατροπή του κατεστημένου…

πυραμίδα (αναποδογυρισμένηΕπικρατεί γενικά η αντίληψη ότι η Εκκλησία είναι η ψυχή και καρδιά του κατεστημένου. Και σ’ αυτό βέβαια φταίνε οι εκπρόσωποί της, οι οποίοι, εκτός του ότι, κατά κανόνα, είναι διαπρύσιοι υπερασπιστές του κατεστημένου, και οι ίδιοι με το βίο τους και την πολιτεία τους υπερακοντίζουν και τις σκληρότερες ακόμη εκδοχές του. Ωσάν να μην έχουν ούτε μια φορά αναγνώσει το Ευαγγέλιο, αλλά να έχουν αποστηθίσει και εγκολπωθεί τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι και τον «Υπεράνθρωπο» του Νίτσε!

Τον γράφοντα όμως δεν τον ενδιαφέρουν οι θέσεις και οι απόψεις  και η κούφη νοοτροπία και μεγαλαυχία των εκπροσώπων της δεσποτοκρατίας αλλά πρωταρχικά το τι λέει το Ευαγγέλιο. Δεδομένου ότι η ευαγγελική αλήθεια αποτελεί τον καθρέφτη μέσα απ’ τον οποίο μπορούμε να δούμε ανάγλυφα τα χαρακτηριστικά της διαχρονικής πραγματικότητας. Και ας πάρουμε, για παράδειγμα, στην προκειμένη περίπτωση, την ευαγγελική περικοπή (Μάρκου: Ι, 32-45) της σημερινής Κυριακής ( Ε΄ Κυριακής των Νηστειών).

Ο Χριστός, μας λέει το Ευαγγέλιο, μιλούσε, στους μαθητές του, για τα πάθη και τη σταύρωσή του. Τη στιγμή, που εκείνοι ονειρεύονταν πλούτη, εξουσίες και μεγαλεία. Μάλιστα δυο απ’ αυτούς, οι γιοι του Ζεβεδαίου, του ζήτησαν και ιδιαίτερα προνόμια. Να καθίσουν, δηλαδή, ο ένας στα δεξιά του και ο άλλος στ’ αριστερά του. Αλλά ο Χριστός τους κοίταξε με συγκατάβαση, για τη μωροφιλοδοξία τους, και τους είπε:

-Δεν ξέρετε τι ζητάτε! Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι (εννοούσε το ποτήρι του σταυρικού θανάτου), που εγώ θα πιω και να βαπτιστείτε το βάπτισμα (το λουτρό αίματος), που εγώ θα βαπτιστώ;

-Και βέβαια μπορούμε! Αποκρίθηκαν εκείνοι, που ασφαλώς δεν είχαν καταλάβει τι εννοούσε.

-Ε, λοιπόν, τους είπε, αυτή η χάρη μπορεί και να σας γίνει. Αλλά το προνόμιο να γίνετε πάρεδροί μου πρόλαβαν και το πήραν κάποιοι άλλοι. Που με βάση τα γεγονότα μπορούμε να εικάσουμε πως αυτοί οι άλλοι πρέπει να ήταν οι δυο ληστές, που σταυρώθηκαν μαζί του.

Αλλά εκείνοι και πάλι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε. Και το χειρότερο ήταν πως, ενώ δεν κατάφεραν τίποτε, προκάλεσαν και την αγανάκτηση των υπολοίπων. Που ασφαλώς κι εκείνοι είχαν ανάλογες φιλοδοξίες, που πληγώθηκαν, όταν κατάλαβαν το πονηρό παιχνίδι των γιων του Ζεβεδαίου.

Γι’ αυτό και ο Χριστός τους κάλεσε όλους μαζί και τους είπε: Οι κοσμικοί άρχοντες καταδυναστεύουν και καταληστεύουν τους λαούς. Και δεν ντρέπονται να παρουσιάζονται και σαν ευεργέτες τους και ελευθερωτές τους. Ε, λοιπόν, η δική σας η κοινωνία, η πολιτεία του Θεού, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι ίδια με την κοινωνία των τυράννων, που αυτοτιτλοφορούνται ελευθερωτές και των ληστάρχων, που αυτοπροσδιορίζονται ως ευεργέτες. Το κατεστημένο θέλει τους άρχοντες στην κορυφή της πυραμίδας και τους λαούς υποπόδιο των ποδών τους. Ε, λοιπόν, εσείς θα κάμετε το τελείως αντίθετο! Θα αναλάβετε το βαρύ έργο να αναποδογυρίσετε την πυραμίδα του κατεστημένου. Έτσι ώστε η βάση (δηλαδή ο λαός) να βρίσκονται πάνω και η κορυφή (οι άρχοντες ) κάτω. Που σημαίνει ότι όσοι από σας θέλουν να γίνουν πρώτοι, θα πρέπει να αντιτάξουν στην εξουσία, την προσφορά και την υπηρεσία προς τους συνανθρώπους τους.

Και βέβαια το κατεστημένο, οικονομικό, πολιτικό, θρησκευτικό, κλπ, δεν θα σας υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων. Και δεν θα σας ράνει με ροδοπέταλα. Αντίθετα μάλιστα θα σας επιφυλάξει διωγμούς και βασανιστήρια και μαρτυρικούς θανάτους. Αλλά αυτό δεν θα ισχύσει μόνο για σας και για τους μελλοντικούς εργάτες της πολιτείας του Θεού, αλλά και για μένα τον ίδιο. Που ήρθα στον κόσμο, όχι, όπως εσείς νομίζετε, για ν’ απολαύσω μάταιες δόξες και ανόητα μεγαλεία. Ούτε να εκμεταλλευτώ και να καταπιέσω το λαό. Αλλά να προσφέρω τον εαυτό μου θυσία για τη σωτηρία τους…

Και μπαίνει το ερώτημα: Έγινε μήπως η χριστιανική κοινωνία, όπως τη θέλησε ο Χριστός; Δυστυχώς όχι! Γιατί, αντί να αναποδογυρίσουν το κατεστημένο του πλούτου και  της εξουσίας, βρήκαν προσφορότερο να αναποδογυρίσουν το Ευαγγέλιο! Κι όχι μόνο η χριστιανική κοινωνία δεν έγινε, όπως την ήθελε ο Χριστός, αλλά ούτε καν ο πυρήνας της Εκκλησίας. Της οποίας οι άρχοντες αρέσκονται να προσφωνούνται δεσποτάδες, που σημαίνει τύραννοι. Κάτι, που με βάση το πνεύμα του Ευαγγελίου, είναι η χειρότερη ύβρη. Και εναντίον  του Χριστού και εναντίον των συνανθρώπων τους.

Γιατί, ενώ παρουσιάζονται ως αντιπρόσωποι του Χριστού του ενσαρκωτή της ύψιστης αυταπάρνησης και ελευθερίας είναι ακριβώς αυτοί, που περισσότερο από κάθε άλλον ενσαρκώνουν το νιτσεϊκό ιδανικό. Αφού θέλουν να είναι νομοθέτες του εαυτού τους και εκτελεστές του νόμου τους. Και να βρίσκονται έτσι σε άκρα αντίθεση με το όραμα, που ο Χριστός θέλησε να εμπνεύσει στους μαθητές του…

Βέβαια, όταν κάποιος λέει τέτοια πράγματα, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αναρχικός ή και αιρετικός. Όμως ο καθρέφτης του Ευαγγελίου φωνάζει ότι αναρχικότερη, και μάλιστα με αστρονομική διαφορά είναι η άρχουσα αναρχία. Η κοσμική και η θρησκευτική. Δεδομένου ότι μπορεί να καπηλεύονται κάποιες αρχές, αλλά αρχές ούτε έχουν ούτε σέβονται. Και πριν και πάνω απ’ όλες δεν σέβονται τις αρχές της ευαγγελικής ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Βέβαια στις θέσεις αυτές μπορεί να διαφωνούν οι θιασώτες και αυλοκόλακες που ευδοκιμούν και οργιάζουν στις παρυφές του δεσποτισμού. Και προπάντων η άρχουσα αναρχία.

Όμως είναι ευνόητο πως έχουν το δικαίωμα να μιλούν επίσης και όσοι ενστερνίζονται την αλήθεια και το πολίτευμα του Ευαγγελίου…

 

παπα-Ηλίας Υφαντής

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com

ο ασύνορος πολιτισμός μας!

Ομπάμαστην Ακρόπολη

Βρυχάται  ο σουλτάνος Ερντογάν και τα φερέφωνά του γρυλίζουν αδιάκοπα για «τα σύνορα της καρδιάς» τους, Τα οποία-αν καλά θυμάμαι-έφταναν κατά την περίοδο της ακμής τους-μέχρι τα σύνορα της τότε Αυστροουγγαρίας. Και του απάντησαν κάποιοι δικοί μας ότι τα σύνορα της δικής μας καρδιάς φτάνουν μέχρι τις Ινδίες.

Αλλά, όπως είναι ευνόητο, οι καρδιές δεν έχουν σύνορα. Κι αν μεν είναι όμορφες δημιουργούν πολιτισμούς χωρίς σύνορα. Ενώ αν είναι άσχημες προκαλούν βαρβαρότητες επίσης χωρίς σύνορα. Όπως, για παράδειγμα, οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι των Γερμανών. Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να συγκρίνουμε την ιστορική πορεία του δικού μας έθνους με αυτήν κάποιων άλλων-και ιδιαίτερα στην προκειμένη περίπτωση, των Τούρκων- για να γίνει αντιληπτό το ποιον προσανατολισμό έχουν οι καρδιές των Ελλήνων και των γειτόνων μας:

Οι γείτονες μας και  ελέω ΝΑΤΟ «σύμμαχοι» μας Τούρκοι, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι πολιτισμικά αξιόλογο. Στους λαούς, που υποδούλωσαν  δεν άφησαν κάποια πολιτισμικά ίχνη. Αν μάλιστα τους κρίνουμε με βάση τις εμπειρίες της δικής μας  400χρονης σκλαβιάς, δεν μας άφησαν ως ανάμνηση τίποτε άλλο παρά «μνημεία» ασύνορης βαρβαρότητας: Τα χαράτσια, τα παιδομαζώματα, τις σφαγές, τους ανασκολοπισμούς, τους εξανδραποδισμούς και όσα άλλα η βαρβαρότητα μπορεί να υπαγορεύσει. Και ασφαλώς, επειδή τους χώριζε πολιτισμική άβυσσος από τους Έλληνες δεν μπόρεσαν να οικειοποιηθούν κάποια αξιόλογα στοιχεία του πολιτισμού μας. Σε αντίθεση βέβαια με κάποιους αραβικούς λαούς, οι οποίοι επωφελούμενοι απ’ την επικοινωνία τους με την πνευματική παρακαταθήκη των Ελλήνων, ανέπτυξαν αξιόλογους πολιτισμούς.

Τα καλλιτεχνικά εξάλλου αλλά και τα πνευματικά δημιουργήματα των Ελλήνων είναι εδώ και τρείς και πλέον χιλιάδες χρόνια αναπαλλοτρίωτος θησαυρός της ανθρωπότητας. Και σ’ όλες τις χώρες που βρεθήκαμε δημιουργήσαμε και αφήσαμε πίσω μας μνημεία αθάνατου πολιτισμού: Αλεξάνδρειες, Αντιόχειες και τόσα άλλα κέντρα μακραίωνης και απαράμιλλης  πνευματικής ακτινοβολίας. Αφού ακόμη και οι Ρωμαίοι, μπορεί να  κατέκτησαν τα εδάφη μας, αλλά δεν μπόρεσαν να παραμερίσουν τον πολιτισμό μας. Με αποτέλεσμα ν’ αναγκαστούν να παραδεχθούν ότι «η υποταγμένη Ελλάδα υπέταξε τον τραχύ κατακτητή».

Και στη συνέχεια η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν ένας τεράστιος πομπός πολιτισμικών θησαυρών σε πολλούς άλλους λαούς: Σλάβους, Βουλγάρους, Αρμένιους, Γεωργιανούς, Ρώσους, οι οποίοι έκθαμβοι απ’ τα καλλιτεχνικά αλλά και τα πνευματικά δημιουργήματα των Βυζαντινών, φρόντισαν να τα οικειοποιηθούν. Άλλωστε και ο νεότερος ευρωπαϊκός και ο αμερικάνικος πολιτισμός  έχει τις ρίζες του στην πολιτισμική  κληρονομιά των Ελλήνων.

Θυμηθείτε, αν θέλετε, και τον αξιότιμο κ. Ομπάμα, ο οποίος στη δύση της προεδρικής του θητείας θέλησε να ποτίσει φόρο τιμής στον πολιτισμό μας. Κάνοντας τον ηγεμονικό του περίπατο στην Ακρόπολη και πλέκοντας ύμνο στη δημοκρατία και γενικότερα στην τεράστια πνευματική προσφορά του πολιτισμού μας προς την ανθρωπότητα.

Βέβαια τόσο η αρχαία δημοκρατία, όσο και οι σύγχρονες, λεγόμενες δημοκρατίες, είναι, όπως είχε πει και ο Θουκυδίδης «λόγω μόνω» δημοκρατίες. Γιατί βάση της ουσιαστικής δημοκρατίας δεν είναι μόνο η, υποτιθέμενη, ισότητα απέναντι στους νόμους αλλά και απέναντι στα παραγόμενα αγαθά. Σχετικά με την οποία, όπως λέει και το Ευαγγέλιο «χάσμα μέγα εστήρικται» μεταξύ εχόντων και  μη εχόντων. Πολύ δε μεγαλύτερο ήταν το χάσμα αυτό στην αρχαιότητα, δεδομένου του θεσμού της δουλείας. Της οποίας όμως οι αχθοφόροι είναι μεγάλοι συντελεστές των αρχαίων καλλιτεχνικών μνημείων, Όπως η Ακρόπολη των Αθηνών, όπου, όπως προαναφέραμε, ο κ. Ομπάμα έκαμε τον ηγεμονικό του περίπατο…

Παρότι η υπουργός του κ. Χίλαρι σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Τραμπ, στρατολόγησε τους τζιχαντιστές, που έδωσαν ρεσιτάλ ασύδοτης βαρβαρότητας, όχι μόνο σε βάρος των αραβικών λαών αλλά και των πολιτισμικών μνημείων τους. Και ασφαλώς η βαρβαρότητα αυτή  δεν είναι άσχετη και με τους σχεδιασμούς της παγκοσμιοποίησης, η οποία αποβλέπει στην πολιτισμική  ισοπέδωση και πολτοποίηση των λαών.

Για να προσθέσουμε ότι κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ηγεμονίας του κ. Ομπάμα αλλά και των προκατόχων του και των Ευρωπαίων κατεβλήθησαν «φιλότιμες» προσπάθειες για την καταστροφή πολλών χωρών και την εξαθλίωση των λαών τους. Οι οποίοι δεινοπαθούν τόσο στον τόπο τους, όσο και στα καραβάνια προσφυγιάς, που αναγκάζονται ν’ ακολουθήσουν. Με την ελπίδα να φτάσουν κάποτε στους παραδείσους των καταστροφέων τους. Οι οποίοι τους υποδέχονται υψώνοντας αδιάβατα τείχη, με σκοπό  να τους μαντρώσουν στην Ελλάδα. Καταστρέφοντας έτσι τις πολιτισμικές μας ρίζες.

Ενώ ταυτόχρονα μας απονέμουν, σχετικά με την αντιμετώπιση των προσφύγων, τα εύσημα για τα μαθήματα ανθρωπιάς. Παραβλέποντας ότι μπορεί η αγάπη μας για τους δεινοπαθούντες να είναι ασύνορη, αλλά τα σύνορα των  δυνατοτήτων μας έχουν ξεπερασθεί  κατά πολύ. Γεγονός για το οποίο κα πάλι ευθύνεται η ασύνορη σε βάρος μας βαρβαρότητα των τοκογλύφων  ΗΠΑ και ΕΕ!

Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι ο κ. Τραμπ σε κάποιον εορτασμό της 25ης Μαρτίου των ομογενών της Αμερικής είπε: «Να ξανακάμετε μεγάλη την Ελλάδα»! Γιατί προφανώς αγνοεί ότι η Ελλάδα παραμένει πάντοτε μεγάλη. Γεγονός που ιδιαίτερα ενοχλεί τους ξένους και ντόπιους ανθέλληνες, που αγωνίζονται να κόψουν τις πνευματικές μας ρίζες, γιατί φοβούνται ότι αποτελούμε απειλή για την ασύνορη βαρβαρότητά τους.

Για τον πρόσθετο λόγο ότι μαζί με την αρχαιοελληνική μας παράδοση διαθέτουμε και το παντοδύναμο όραμα του Ευαγγελίου! Ιδανικό που μας επιτρέπει να ελπίζουμε την επ’ άπειρο προώθηση του ασύνορου πολιτισμού μας.

Αρκεί να μην ανοίγουμε κερκόπορτες στο κάστρο της πίστης. αρνούμενοι και προδίδοντες, εξαιτίας του σιωνισμού και του ναζισμού, το Χριστό και την Υπέρμαχο Στρατηγό μας.

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

 

 

 

η φιλοσοφία του Σταυρού…

σταύρωση 8

Η φιλοσοφία του Σταυρού, μας λέει ο Παύλος, είναι για τους λογοκρατούμενους Έλληνες μωρία και για τους σωβινιστές Εβραίους σκάνδαλο.

Σκάνδαλο, βέβαια ήταν και για τους μαθητές του Χριστού. Οι οποίοι πίστευαν ότι ο Μεσσίας θα γινόταν βασιλιάς ανώτερος του Δαβίδ και θα τους οδηγούσε στην παγκόσμια κυριαρχία.

Για να τους απαλλάξει, λοιπόν, ο Χριστός από αυτή την αυταπάτη έσπευσε να τους αποκαλύψει τον αληθινό του προορισμό: Τώρα, που πάμε στα Ιεροσόλυμα τους είπε, θα με συλλάβουν, θα με βασανίσουν, θα με καταδικάσουν σε θάνατο και θα με σταυρώσουν…

Κι ο Πέτρος, που συνήθως είχε τον πρώτο λόγο, πήρε παράμερα το Χριστό και τον επιτίμησε: Μην ξαναπείς τέτοια πράγματα, του είπε. Και ο χριστός του απάντησε  με μια πολύ σκληρότερη επιτίμηση, λέγοντάς του το παροιμιώδες πια «ύπαγε οπίσω μου σατανά! Γιατί δεν σκέφτεσαι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά σύμφωνα με το θέλημα των ανθρώπων». Και, στρεφόμενος προς τους υπόλοιπους, τους είπε αυτά, που ακούμε στην ευαγγελική περικοπή της Σταυροπροσκύνησης (Μάρκου: Β: 1-12) Δηλαδή:

Όποιος θέλει να μ’ ακολουθήσει πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του και να πάρει το σταυρό του. Και βέβαια ο Χριστός δεν εννοούσε να γίνουν σαν τους μεσαιωνικούς σταυροφόρους, οι οποίοι διέλυσαν τη βυζαντινή αυτοκρατορία και αντιμετώπισαν τους μουσουλμάνους με περισσή βαρβαρότητα. Όπως κάνουν και στις μέρες μας οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ. Οι οποίοι και αυτοί στρέφονται εναντίον των Αράβων, αλλά και των ορθοδόξων (Σερβία Ελλάδα, Ρωσία, κλπ).

Σταυρός στην προκειμένη περίπτωση είναι, κατά κύριο λόγο, η συναίσθηση και η συνείδηση του καθήκοντος. Του καθήκοντος απέναντι στο συνάνθρωπο. Ακόμη και αν κινδυνεύουμε να υποστούμε διωγμούς και βασανιστήρια και τον πλέον ατιμωτικό και βασανιστικό θάνατο, όπως ήταν, για την εποχή εκείνη ο σταυρικός θάνατος.

Τα περί σταυρού λόγια του Χριστού φαίνεται ότι φόβισαν τους μαθητές και τους έριξαν σε σκέψη και συλλογή. Γι’ αυτό και ο Χριστός θέλησε να τους δώσει να καταλάβουν ότι ο θάνατος, ακόμη και ο σταυρικός είναι προτιμότερος απ’ τους οποιουσδήποτε ανήθικους συμβιβασμούς: Γιατί, βέβαια, η ζωή είναι το πολυτιμότερο εγκόσμιο αγαθό, που μας πρόσφερε ο Θεός. Αλλά ο καθένας μας έχει μέσα του κάτι ασύγκριτα πολυτιμότερο, όχι μόνο απ’ τη ζωή μας, αλλά και από ολόκληρο το σύμπαν. Και αυτό είναι η ψυχή μας. Αφού όποιος κερδίσει την ψυχή του, έχει ταυτόχρονα κερδίσει και τη ζωή του. Όχι μόνο την προσωρινή, αλλά και την αιώνια. Ενώ αυτός, που θα χάσει την ψυχή του, θα χάσει για πάντα και τη ζωή του. Γιατί μια ζωή, με νεκρή την ψυχή, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα αγωνίστηκαν οι μάρτυρες και οι ήρωες. Και, όταν ακόμη οι βασανιστές τους, τους χάριζαν, όχι μόνο τη ζωή, αλλά πολλά και μεγάλα προνόμια. Αν πρόδιδαν την πίστη τους και τις ιδέες τους, για να συμβιβαστούν με τη θέληση των εκάστοτε εξουσιαστών.

Αλλά δεν είναι μόνο ο φόβος, τους είπε ο Χριστός, είναι και η ντροπή. Γιατί οι εκάστοτε δήμιοι, πέρα απ’ τα οποιαδήποτε βασανιστήρια, επιστρατεύουν και τον εξευτελισμό. Προκειμένου να σπάσουν το ηθικό του βασανιζόμενου και να το εξαναγκάσουν να υποταχθεί στη θέλησή τους. Και μπορεί κάποιοι, που δεν υποκύπτουν ακόμη και μπροστά στο θάνατο, να λυγίσουν μπροστά στον επαπειλούμενο εξευτελισμό. Και εξάλλου, στη δική σας περίπτωση, υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα σ’ αυτόν που ακολουθεί έναν μελλοντικό βασιλιά, από αυτόν, που ακολουθεί έναν μελλοντικό σταυρωμένο.

Ε, λοιπόν, εγώ έχω να  πω σ’ εκείνους, που φοβούνται και  ντρέπονται,  ν’ ακολουθήσουν το δικό μου το δρόμο και αρνούνται ν’ αγωνιστούν για την πίστη τους και τις αρχές τους ότι ντρέπομαι για λογαριασμό τους.

Πάρτε τώρα, αν θέλετε, και βάλτε μπροστά στον καθρέφτη, που ο Χριστός  έστησε με τα λόγια του αυτά εμάς τους τωρινούς χριστιανούς, κληρικούς και λαϊκούς, που την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης  πηγαίνουμε στις εκκλησιές, για να προσκυνήσουμε το σταυρό. Και υπολογίστε το χάος της ασυνέπειας, που μας χωρίζει. Και το πόση διάθεση έχουμε ν’ αγωνιστούμε για τους συνανθρώπους μας και την πίστη μας.

Βέβαια κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι εμείς σηκώνουμε το σταυρό της νηστείας. Ότι παρακολουθούμε τις ιερές ακολουθίες και προσευχόμαστε αδιαλείπτως. Δεν νομίζω όμως ότι υστερούσαν σ’ αυτά ο Χριστός και η Παναγία και ο Πρόδρομος και  οι Πατέρες της Εκκλησίας. Κι όμως παράλληλα, όταν χρειάστηκε, βγήκαν και πάλεψαν μέσα στο στίβο της κοινωνίας. Χωρίς να διστάσουν ν’ αντιμετωπίσουν τους διωγμούς, ακόμη και το θάνατο.

Ενώ εμείς, όχι μόνο δεν παίρνουμε ο καθένας το σταυρό του, για ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό και τους μάρτυρες αλλά και  έχουμε συμπαραταχθεί με τους σύγχρονους σταυρωτές. Που τους ακολουθούμε τυφλά, παρότι διαπράττουν χιλιάδες ανθρωποθυσίες σε βάρος των συνανθρώπων μας. Με αποτέλεσμα, αφού δεν σηκώνουμε τους σταυρούς που είναι στα μέτρα μας, να υποχρεωνόμαστε να σηκώσουμε άλλους πολύ βαρύτερους. Όπως δυστυχώς συμβαίνει στην παρούσα χρονική συγκυρία. Με τους κορονοϊούς και τους  δήθεν σύμμαχους μας που έχουν μεθοδεύσει σε βάρος μας πολύ χειρότερα δεινά κι απ’ τους χειρότερους εχθρούς μας.

Και φτάνουν σε τέτοιο βαθμό διαστροφής και αδιαντροπιάς, ώστε να διατείνονται ότι μας δολοφονούν, γιατί θέλουν να δικαιώσουν τις θυσίες μας και να μας σώσουν. Ολόιδια με τους μεσαιωνικούς ιεροεξεταστές, που έκαιγαν τους αιρετικούς και τους Εβραίους, για να σώσουν τις ψυχές τους.  

 

παπα-Ηλίας

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

παραλυσία και παράλυση!…

παραλυτικός Καπερναούμ

Πιθανώς ο παράλυτος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής να μη γνώριζε την αιτία της κατάστασης του. Αλλά ήξερε πόσο πολύ ποθούσε τη θεραπεία του. Πράγμα που συμμερίζονταν και οι τέσσερις φίλοι του. Οι οποίοι, όταν πληροφορήθηκαν τον ερχομό του Χριστού στην Καπερναούμ, έσπευσαν να τον μεταφέρουν στο σπίτι, όπου δίδασκε.

Αλλά βρήκαν μπροστά τους ένα πλήθος τόσο μεγάλο, ώστε τους ήταν αδύνατο να μπουν από την πόρτα. Το γεγονός όμως αυτό δεν έκαμψε την αποφασιστικότητά τους. Με αποτέλεσμα να ανεβούν στη στέγη, προκειμένου να αφαιρέσουν την κεραμοσκεπή και τις ξυλοδεσιές και να κατεβάσουν από εκεί τον παράλυτο.

Ο Χριστός έμεινε κατάπληκτος απ’ το παράτολμο εγχείρημά τους. Αλλά, ενώ όλοι περίμεναν να θεραπεύσει τον παράλυτο, ο Χριστός διέψευσε, προς στιγμήν, την προσμονή τους. Δεδομένου ότι, προκειμένου να θεραπεύσει την παράλυσή του, θεώρησε απαραίτητο να επισημάνει πρώτα την αιτία της. Να θυμίσει, δηλαδή στον παράλυτο, αλλά και στους παραλύτους όλων των εποχών ότι ο καθένας άνθρωπος, εκτός από σώμα, έχει και  ψυχή. Και, ενώ το σώμα μας το περιποιούμαστε, το καθαρίζουμε, και το γιατρεύουμε, αν αρρωστήσει, απέναντι στην ψυχή μας συμπεριφερόμαστε ωσάν να μην υπάρχει. Παρότι και αυτή μπορεί να υποφέρει το ίδιο και ίσως πολύ περισσότερο από το σώμα. Και να έχει μεγαλύτερη ανάγκη απ’ τη φροντίδα μας, προκειμένου να καθαριστεί και να θεραπευτεί. Γιατί τα δικά της αρρωστήματα, εφόσον τ’ αφήνουμε να πυορροούν, γίνονται αιτίες για τα αρρωστήματα του σώματός μας. Γι’ αυτό είπε στον παραλυτικό: «Παιδί μου, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»!

Γεγονός, που, όχι μόνο δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες τους, αλλά σκανδάλισε και τους γραμματείς και τους φαρισαίους, οι οποίοι είχαν γίνει σκιά του και τον παρακολουθούσαν, προκειμένου να στοιχειοθετήσουν τις απαραίτητες, για να φτάσουν στο σκοπό τους, κατηγορίες: «Πώς τολμάει, σκέφτηκαν, αυτός να ξεστομίζει τέτοιες βλασφημίες! Αφού η συγχώρηση των αμαρτιών είναι αποκλειστικό δικαίωμα του Θεού»…

Ο Χριστός όμως, που διάβασε τις σκέψεις τους, τους είπε: Γιατί σκέφτεστε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Ποιο έχει προτεραιότητα στη θεραπεία του παραλύτου; Το σώμα του ή η ψυχή του; Και ποιος σας είπε ότι δεν έχω δικαίωμα, όχι μόνο εγώ, αλλά και ο καθένας άνθρωπος να συγχωρεί αμαρτίες; Κι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, προκειμένου και ο Θεός να συγχωρήσει τις δικές του αμαρτίες»! Πράγμα άλλωστε που τόνισε ο Χριστός και στην «επί του όρους ομιλία» του (Ματθαίου: ΣΤ: 14-15) και ιδιαίτερα στο «Πάτερ ημών» με το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών»(Ματθαίου: ΣΤ: 12).

Ενδεχομένως όμως οι γραμματείς και οι φαρισαίοι να σκέφτηκαν ότι η συγχώρηση των αμαρτιών του παραλύτου εκ μέρους του Χριστού ήταν μία υπεκφυγή, επειδή δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει τη θεραπεία του παραλύτου. Γι’ αυτό και ο Χριστός έρχεται να επιβεβαιώσει το δικαίωμά του να συγχωρεί αμαρτίες, με τη θεραπεία του παραλύτου: «Για να καταλάβετε, τους είπε, ότι έχω δικαίωμα να συγχωρώ αμαρτίες, λέει στον παράλυτο: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου»! Κι εκείνος γεμάτος υγεία και ζωή πήρε το κρεβάτι του και διασχίζοντας το πλήθος, που πρωτύτερα δεν του επέτρεπε την είσοδο, έφυγε για το σπίτι του. Προκαλώντας, όπως ήταν επόμενο, ενθουσιώδεις εκδηλώσεις θαυμασμού του πλήθους για τα πρωτοφανή, που έβλεπαν τα μάτια τους. Όμως…

Δεν αποτελεί μήπως η περίπτωση του παραλύτου της ευαγγελικής περικοπής ακριβή, σχεδόν απεικόνιση της τωρινής ελληνικής πραγματικότητας; Ή μήπως η πατρίδα μας και εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά δεν δίνουν την εικόνα παραλύτων; Ή μήπως ακόμη η παράλυση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της πολλαπλής μας παραλυσίας!
Αλλά ενδεχομένως κάποιοι στο σημείο αυτό να διαμαρτυρηθούν και να πούνε: Δεν φανταζόμαστε να εννοείς ότι κι εμείς «τα φάγαμε μαζί» με τους τόσους «πάγκαλους» χρυσοκάνθαρους, που τόσα χρόνια εξαντλούσαν πάνω μας την παραλυσία τους, προκειμένου να πλέξουν για μας και την πατρίδα μας την αγχόνη του χρέους; Και τώρα του μεταναστευτικού και των αλλεπάλληλων προδοσιών σε βάρος της πατρίδας μας!

Ή μήπως επαναλαμβάνεις το τροπάριο κάποιων θρησκευάμενων, που σε κάθε περίπτωση μας «κοπανάνε» ότι για την κατάστασή μας αυτή φταίνε οι αμαρτίες μας!
Σ’ έναν τέτοιο αντίλογό θα είχα ν’ απαντήσω ότι ασφαλώς και φταίνε οι αμαρτίες μας. Και δεν εννοώ μόνο τις προσωπικές αμαρτίες του καθενός μας, που βέβαια τις ξέρει και τις κρίνει ο Θεός, αλλά κυρίως και προπάντων τις «δημόσιες», όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης, αμαρτίες. Και πάνω απ’ όλες την πηγή και ρίζα όλων των αμαρτιών, το μέγιστο όλων των αμαρτημάτων, που είναι η αδικία. Της οποίας εμείς και οι «πνευματικοί» μας πατέρες περιθωριοποιήσαμε το πρόβλημα και εμπιστευτήκαμε την επίλυσή του στην παραλυσία πολιτικών απατεώνων.

Που σημαίνει ότι μπορεί να μην αδικήσαμε σε προσωπικό επίπεδο, αλλά αδικήσαμε στο συλλογικό. Αφού τόσα χρόνια στηρίζουμε και μάλιστα με πάθος τα κόμματα της «λαμογιάς» και της «προδοσίας». Τη στιγμή, που αυτοί μαζί με τους διεθνείς δολοφόνους σκάβουν με την παραλυσία τους το λάκκο σε μας και στην πατρίδα μας!

Και ασφαλώς δεν χρειάζεται τώρα πια φιλοσοφία, για να καταλάβουμε ότι ο μοναδικός δρόμος, προκειμένου να βρούμε τη θεραπεία μας και την ελευθερία μας, εμείς και η πατρίδα μας, είναι αυτός, που οδηγεί στον Ήλιο της Δικαιοσύνης! Και κανένας άλλος. Αυτός που ακολούθησαν και οι αχθοφόροι του παραλύτου…

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

Η αρά και η χαρά!…

      ευαγγελισμος2

Αρά σημαίνει κατάρα. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από τη σκλαβιά. Η σκλαβιά, που δεν διαδραματίζεται μόνο στο εθνικό, αλλά ποικιλοτρόπως διαπλέκεται και με πάμπολλα άλλα επίπεδα: Το νομικό, το οικονομικό, το κοινωνικό, το θρησκευτικό, το ηθικό, το πνευματικό, κλπ επίπεδο.

Κοινός παρονομαστής, ωστόσο, όλων των δουλοκτητικών καθεστώτων είναι ο νόμος. Η Κατάρα του νόμου, όπως λέει ο Παύλος. Γιατί ο νόμος νέμει τα αγαθά και τα δικαιώματα, σύμφωνα με τα νομίσματα (γνώμες) και τα συμφέροντα των κρατούντων. Και, εν ονόματι της αβυθομέτρητης υποκρισίας  ταυτίζεται με τη δικαιοσύνη, με την οποία, σε τελική ανάλυση, έχει μηδαμινή σχέση. Ενώ, αντίθετα, έχει μεγάλη σχέση και συχνά ταυτίζεται με την αδικία και το έγκλημα.

Και μάλιστα το μεγάλο έγκλημα. Δεδομένου ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας έχουν διαπραχθεί εν ονόματι του νόμου. Του οποίου αρχιτέκτονες και αρχιερείς είναι, συνήθως, αυτοί, που, ανάλογα με το μέγεθος των κακουργημάτων, που διαπράττουν, τιτλοφορούνται μεγάλοι. Ιδιαίτερα μάλιστα αφού , στην προσπάθειά τους να εξαθλιώσουν και να εξοντώσουν τους συνανθρώπους τους, έφτασαν στο σημείο να δολοφονήσουν ακόμη και τον ίδιο το Θεό. Γεγονός, για το οποίο καλούμαστε, κάθε χρόνο, και εμείς να πενθήσουμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής. Και κυρίως της Μεγάλης Βδομάδας.

Νησίδες και οάσεις χαράς, μέσα στην έρημο της πένθιμης αυτής περιόδου, είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Οι οποίοι απευθύνονται στη μητέρα του πένθους, σαν προανάκρουσμα της αναστάσιμης χαράς. Και εστιάζονται οι χαιρετισμοί αυτοί, κατά κύριο λόγο, στον Ευαγγελισμό της Παναγίας. Της χαρμόσυνης, δηλαδή αγγελίας για την απελευθέρωσή μας απ’ την κατάρα του νόμου. Γιατί βέβαια η εμβέλεια των νόμιμων εγκλημάτων, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορεί  να ακυρώσει το υπεριστορικό έργο του Θεού.

Βέβαια και πριν τον Ευαγγελισμό της Παναγίας, χρόνια και αιώνες, οι φιλόσοφοι και οι προφήτες πάλευαν να μετριάσουν την εγκληματικότητα της νομιμότητας. Αλλά πάντα κατέληγαν σε αδιέξοδα. Και συχνά πλήρωσαν με διώξεις ή και με θάνατο την προσπάθειά τους αυτή. Και φαίνεται παράδοξο πώς άρκεσε η μεσολάβηση ενός απλού κοριτσιού, για να σπάσει το δίχτυ των αδιεξόδων, μέσα στα οποία ασφυκτιούσε το ανθρώπινο γένος. Και να κάμει τη διέξοδο, που ανακάλυψε, όχι θεωρητική, εν πολλοίς, φλυαρία, όπως τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα, αλλά  βιωματική πρακτική και κοινωνική πραγματικότητα.

Και ασφαλώς δεν πήγε η Παναγία σε κάποιες πανεπιστημιακές σχολές. Όπως οι σύγχρονοι φωστήρες της απάτης και της διαστροφής, πηγαίνουν στην Αμερική ή την Ευρώπη. Για να μάθουν πώς θα προδώσουν και θα ξεπουλήσουν την πατρίδα τους και εξαθλιώσουν το λαό της. Το μυστικό κλειδί, που χρησιμοποίησε, για να παραβιάσει τα μυστικά του απόρρητου και να κάμει την υπέρβασή της, ήταν η ταπείνωση: «Δοξάζω το Θεό και χαίρομαι», είπε, όταν, μετά τον Ευαγγελισμό, επισκέφθηκε τη συγγένισσά της, την Ελισάβετ, «γιατί επέβλεψε επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού».

Δεν είναι όμως η ταπείνωση της Παναγίας καρπός μιας δουλικής συμπεριφοράς απέναντι στους τυράννους και εκμεταλλευτές του κόσμου. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με κάποιους εθελόδουλους τωρινούς δικούς μας, υποτίθεται, ηγέτες. Που διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα δώσει τις καλύτερες εξετάσεις  δουλοπρέπειας  ενώπιον  των ιταμών επικυριάρχων. Η ταπείνωση της Παναγίας ίναι καρπός του θαυμασμού και του σεβασμού της απέναντι στο απέραντο μεγαλείο της σοφίας και της δικαιοσύνης του Θεού.

Γιατί επισημαίνει, στη συνέχεια, ότι ο Γιος της θα είναι αυτός, που «θα γκρεμίσει τους τυράννους απ’ τους θρόνους τους και θα υψώσει τους ταπεινούς. Αυτός, που θα πάρει τα άσωτα πλούτη  απ’ τους κανιβάλους εκμεταλλευτές, για να ταΐσει τους φτωχούς»! Και είναι γεγονός ότι μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινήθηκε η διδασκαλία και η πρακτική του Χριστού και των Αποστόλων, αλλά και των πρώτων χριστιανών:

Οι οποίοι πρώτοι χριστιανοί «είχαν μια ψυχή και μια καρδιά και μεταξύ  τους τα πάντα κοινά. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους. Γιατί ο καθένας τους πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του», όπως μας λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (Δ,32-35). Κάπου δεκαοχτώ αιώνες, προτού ο Μαρξ περιλάβει τα ίδια ακριβώς  στο «Κομμουνιστικό μανιφέστο» του.

Και κατ’ αυτόν τον τρόπο έβαλαν, απέναντι στην κατάρα του νόμου, τη χαρά της δικαιοσύνης. Και όχι μόνο! Αλλά και τη λυτρωτική αλήθεια απέναντι στα δόλια ψεύδη. Τη φυσιολογική ζωή απέναντι στη διαστροφή. Τη θρησκευτική ελευθερία απέναντι στη δεισιδαιμονία. Την ισότητα απέναντι στον ποικιλόμορφο ρατσισμό και την τυραννική και ληστρική εξουσία. Την ισότητα στα δικαιώματα και τα υλικά αγαθά, απέναντι στις τερατώδεις και δολοφονικές ανισότητες. Την ελευθερία και την αληθινή δημοκρατία απέναντι στον οποιοδήποτε φασισμό και ναζισμό. Των οποίων τη βαριά μπότα και τα ασφυξιογόνα της «ύβρης» τους νιώθουμε, τώρα, να πιέζουν ασφυκτικά τη γη της Ελλάδας και τα στήθη των Ελλήνων…

Που σημαίνει ότι η Παναγία μας καλεί, για μια ακόμη φορά, να σταθούμε όρθιοι απέναντι στους οποιουσδήποτε εκμεταλλευτές και τυράννους.  Κι αφού την αποκαλούμε «Υπέρμαχο Στρατηγό» μας να μη γινόμαστε λιποτάκτες. Όπως, δυστυχώς,  συμβαίνει με ένα μεγάλο μέρος των, λεγόμενων, Ελλήνων και χριστιανών. Που, χωρίς αιδώ και συνείδηση, έρπουνε αμετανόητοι πίσω απ’ τη συμμορία των ποικιλόχρωμων εφιαλτών και των τοκογλύφων πατρώνων τους!…

Έτσι ώστε, όπως μας λένε και οι χαιρετισμοί, να «εκλάμψει η χαρά και να εκλείψει η αρά»! Από μας και την πατρίδα μας…

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

η σωτηρία της ψυχής…

Ρήγας Φερραίος

Θυμούμαι, κατά καιρούς, που διάφοροι βαρύγδουποι καλαμαράδες αμφισβήτησαν την ποιητική αξία του Θούριου του Ρήγα ή των σολωμικών ποιημάτων. Κι όμως, σε τελική ανάλυση, πιστεύω ότι τα ποιήματα αυτά θα πάνε πολύ μακρύτερα μέσα στη διαδρομή του χρόνου απ’ τα ογκώδη και πολύτομα βιβλία αυτών που αμφισβήτησαν την αξία τους. Αν βέβαια το μισελληνικό πνεύμα, που σε μεγάλο βαθμό άγει και φέρει τα τελευταία χρόνια τα πράγματα της παιδείας μας δεν καταφέρει να εξοβελίσει το αγωνιστικό πνεύμα, όχι μόνο μέσα από τα σχολικά βιβλία, αλλά κι απ’ την καθόλου πνευματική μας ζωή.

Αλλά ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος της μεγαλύτερης-όπως πιστεύουμε- ανθεκτικότητας του Θούριου και των σολωμικών ποιημάτων απέναντι στα  δικά τους κατασκευάσματα; Έγκειται, κατά τη γνώμη μου, στο γεγονός ότι διαθέτουν το «εν ου εστί χρεία» και που είναι ακριβώς η ψυχή. Και για να γίνει καλύτερα αντιληπτό αυτό, ας θυμηθούμε κάποιες περιπέτειες των φοιτητικών μας χρόνων με κάποιους καθηγητές, που ήταν φόβος και τρόμος. Κι αυτό, όχι γιατί τα βιβλία τους περιείχαν βαθυστόχαστες σκέψεις, που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε, αλλά γιατί ήταν γραμμένα με τρόπο αλαμπουρνέζικο. Επειδή το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να κατανοήσει κάποιος τα δυσνόητα αλλά να μπορέσει να συγκρατήσει τα ανόητα.

Κι αυτό φοβούμαι ότι είναι το μεγαλύτερο διαχρονικό πρόβλημα της παιδείας μας. Και κυρίως της ανώτατης. Στο ότι σπάνια διέθετε προικισμένους και πρωτότυπους συγγραφείς. Οι οποίοι να συγκινούν και, ει δυνατόν, να συγκλονίζουν τις νεανικές ψυχές. Όπου συνέβαινε να βρεθούν τέτοιοι έτρεχαν σμάρι οι φοιτητές, προκειμένου να τους ακούσουν και να μελετήσουν τα βιβλία τους. Γιατί υπήρχαν και περιπτώσεις, που το καθηγητικό κατεστημένο περιθωριοποιούσε τους άξιους, για να μην επισκιάζουν τη μετριότητά τους.

Άλλωστε στη Μέση και Στοιχειώδη παιδεία τα ελλείποντα τα αναπλήρωναν οι διάφοροι λογοτέχνες και συγγραφείς, που αρκετούς ευτύχησε να διαθέτει ο νεότερος ελληνισμός. Μόνο που τα τελευταία χρόνια κατεβλήθη προσπάθεια, προκειμένου να εξοβελιστεί και αυτών το έργο, για να γίνει το σύνολο της παιδείας μας ένας χώρος, όπου ανθεί ο, τι βλακωδέστερο παρήγαγε η κρανιακή κάψα κάποιων ηλίθιων «σοφών». Έτσι ώστε τα παιδιά να υφίστανται εξ απαλών ονύχων πλύση εγκεφάλου και προσαρμογής σε καθεστώς αναγκαστικής αποβλάκωσης. Που σημαίνει ότι πρώτιστο μέλημα των εθνικών δ0λοφόνων μας είναι ακριβώς να σκοτώσουν την ψυχή, τη δική μας, αλλά κυρίως των παιδιών μας.

Πιο εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει αυτή την πραγματικότητα στο χώρο της Εκκλησίας. Τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως. Κι ας πάρουμε το χαρακτηριστικό παράδειγμα κάποιων αγίων, όπου, σύμφωνα με την τάξη της Εκκλησίας μας, υπάρχουν πολλοί μεγάλοι άγιοι, παρότι η αγιότητά τους ποικίλλει. Αφού η μεγαλοσύνη τους δεν μετριέται με βάση τα κοσμικά κριτήρια αλλά με βάση τα χαρίσματα που ο Θεός έδωσε στον καθένα. Ο Μέγας Βασίλειος, για παράδειγμα, που διέπρεψε σε πολλά και διάφορα επίπεδα χαρακτηρίστηκε δικαίως μέγας. Αλλά Μέγας χαρακτηρίστηκε επίσης δικαίως και ο Άγιος Αντώνιος, παρότι ήταν τελείως αγράμματος.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στα κοσμικά και τα εκκλησιαστικά κριτήρια είναι νομίζω σκόπιμο  να επικαλεστούμε στο σημείο αυτό την «εξομολόγηση» ενός τωρινού αρχιερέα στο δημοσιογράφο Διονύσιο Μακρή, στο «Στύλο Οεθοδοξίας:  «Συχνά, λέει ο αρχιερέας, συλλαμβάνω τον εαυτό μου, καθώς συνεδριάζει η Σύνοδος, να κοιτάζω διαρκώς την ώρα. Και προφανώς συμβαίνει αυτό, γιατί τα λεγόμενα είναι μάλλον βαρετά και αδιάφορα. Αν όμως συνέβαινε να είναι μεταξύ των συνοδικών κάποιοι σαν τους μεγάλους σύγχρονους αγίους, όπως οι άγιοι Πορφύριος και ο Παΐσιος, τότε σίγουρα θα υπήρχε ενδιαφέρον»…

Εδώ όμως μπαίνει από εμάς τους κοινούς θνητούς ένα πολύ απλό ερώτημα: Πώς θα ήταν δυνατό να βρίσκονται μεταξύ των ιεραρχών κάποιοι σαν τους αγίους Πορφύριο ή και Παΐσιο, όπως στα χρυσά χρόνια της Εκκλησίας ήταν και ο τσοπάνος άγιος Σπυρίδων; Όταν ο ένας ( Πορφύριος)είχε τελειώσει μόλις τη Βα και ο άλλος (Παΐσιος)  ήταν απόφοιτος Δημοτικού.! Ποια κοσμική ή εκκλησιαστική νομιμότητα θα επέτρεπε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο; Όταν οι αρμόδιοι κρετίνοι και των δύο πλευρών θα είχαν κυριολεκτικά φρυάξει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο!

Να όμως που η ετυμηγορία του Ύψιστου αποφάνθηκε αποφασιστικά και κατηγορηματικά ότι τα κολλυβογράμματα των Πορφυρίου και Παϊσίου βρίσκονται με αστρονομική διαφορά ασύγκριτα ψηλότερα απ’ τις διάφορες κάλπικες περγαμηνές κάποιων τωρινών αρχιερέων και άλλων σοφολογιότατων. Πράγμα που επιβεβαιώνεται και εκ του γεγονότος ότι μπορείς άπειρες φορές να διαβάσεις τα λεγόμενα των ολιγογράμματων αυτών ανθρώπων, ενώ αδυνατείς να διαβάσεις έστω και για μια φορά τα λεγόμενα και τα γραφόμενα τόσων άλλων, οι οποίοι είναι οπλισμένοι με εχέγγυα, που τους έχουν εξασφαλίσει τα οποιαδήποτε κέντρα κατασκευής «πνευματικών» και «πολιτικών» ηγετών. Κάποιοι, εξάλλου, απ’ τους προφήτες της Π. Διαθήκης δεν ήταν παρά γεωργοκτηνοτρόφοι. Κι όμως είπαν, πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, πράγματα που δύσκολα θα μπορούσαν να προσεγγίσουν κάποιοι καλαμαράδες  και πολιτικάντηδες της σύγχρονης εποχής, που καυχιούνται για τα «βιογραφικά» τους.

Αναδεικνύεται νομίζω και στο σημείο αυτό ο πρωταρχικός ρόλος που παίζει η ψυχή απ’ την οποία απορρέει το κάθε πνευματικό δημιούργημα: Και ασφαλώς ο Πατροκοσμάς και ο Ρήγας κι ο Μακρυγιάννης το μεγαλύτερο εφόδιο, που είχαν στις αποσκευές τους ήταν η ψυχή. Αυτή ακριβώς η ψυχή που κάποιοι ζητούν να δολοφονήσουν σε μας τους τωρινούς νεοέλληνες.

Για την οποία όμως  κάνουμε, δυστυχώς,  πολύ ελάχιστα ή και τίποτε για τη σωτηρία της…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/