δύσχρηστη η δικαιοσύνη…

Κάποιοι δεσποτάδες απαγορεύουν τα κηρύγματα, που αναφέρονται στο θέμα της κοινωνικής αδικίας. Το βίντεο, που ακολουθεί αναφέρεται στον Αδελφόθεο Ιάκωβο. που προσφωνούνταν Δίκαιος
και συμπληρώνεται με ένα χαρακτηριστικό στιχούργημα, που έγινε με παράφραση εδαφίων της Καθολικής του Επιστολής. Δείγμα του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί το θέμα της κοινωνικής αδικίας. Κι ακόμη του τρόπου. με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι εργάτες της αδικίας τις φωνές της δικαιοσύνης,που τους δημιουργούν προβλήματα…
Αλλά περισσότερα στο βίντεο, που ακολουθεί:

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Advertisements

η κοινωνία των Γαδάρων…

Η εικόνα των δαιμονισμένων είναι η αντιπροσωπευτικότερη μικρογραφία της κοινωνίας μας. Και ιδιαίτερα της εμπόλεμης. Δεδομένου ότι μας δίνει απτή την καταστροφική αναπαράσταση των αντιδράσεων προσώπων και πραγμάτων σε όλη τους την έκταση. Και βέβαια η σχετική ευαγγελική περικοπή (Λουκά: Η: 27-39) είναι αρκετά διαφωτιστική. Δείτε το σχετικό βίντεο:

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Λουκάς ο Αγαπητός

Οι τέσσερις Ευαγγελιστές μας κληροδότησαν τους πολυτιμότερους θησαυρούς, που είναι τα τέσσερα Ευαγγέλια. Κι όμως εμείς τους αντιμετωπίζουμε ως αγίους δεύτερης και τρίτης σειράς. Πράγμα που βέβαια ισχύει και για τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εκτός απ’ το Ευαγγέλιο μας κληροδότησε και τις Πράξεις των Αποστόλων, στις οποίες, εκτός απ’ τη δράση του Αποστόλου Παύλου, εξιστορείται και η ζωή των πρώτων χριστιανών….

Η συνέχεια στο βίντεο:

Λουκάς ο Αγαπητός

 

Οι τέσσερις Ευαγγελιστές μας κληροδότησαν τους πολυτιμότερους θησαυρούς, που είναι τα τέσσερα Ευαγγέλια. Κι όμως εμείς τους αντιμετωπίζουμε ως αγίους δεύτερης και τρίτης σειράς. Πράγμα που βέβαια ισχύει και για τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εκτός απ’ το Ευαγγέλιο μας κληροδότησε και τις Πράξεις των Αποστόλων, στις οποίες, εκτός απ’ τη δράση του Αποστόλου Παύλου, εξιστορείται και η ζωή των πρώτων χριστιανών….

συμμορία ληστών…

Έζησε πριν από 28 αιώνες. Κι, όπως ο ίδιος λέει, η γυναίκα του τον απατούσε. Γι’ αυτό και για ένα χρονικό διάστημα τη χώρισε. Αλλά κατόπιν τη συχώρεσε και την ξαναπήρε στο σπίτι του. Ο λόγος για τον προφήτη Ωσηέ, που η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.
Δεν είναι όμως βέβαιο ότι η οικογενειακή του κατάσταση, ήταν όντως, όπως την  παρουσιάζει. Γιατί μπορεί η αναφορά του στη συζυγική απιστία να ήταν απλά μια παραστατική εικόνα της σχέσης των Εβραίων προς το Θεό. Είναι, άλλωστε χαρακτηριστικό ότι την ίδια γλώσσα, θα χρησιμοποιήσει αργότερα κι ο Χριστός, όταν θα μιλήσει για «γενεά μοιχαλίδα και διεστραμμένη»…
Δεδομένου ο Θεός λευτέρωσε τους Εβραίους απ’ την καταπίεση και γενοκτονία, που τους επέβαλαν οι Αιγύπτιοι. Τους περιέθαλψε για σαράντα χρόνια στην έρημο. Κάνοντας τον ουρανό να βρέχει τροφή και τις πέτρες να αναβλύζουν νερό. Κι όταν το προαιώνιο όνειρό τους έγινε πραγματικότητα, εκείνοι τον πρόδωσαν. Και λάτρεψαν άλλους θεούς.
Κύριοι υπαίτιοι της αλλαξοπιστίας αυτής; Η πολιτική και θρησκευτική, όπως συνήθως ηγεσία. Οι βασιλιάδες και το ιερατείο. Οι οποίοι πάνω απ’ το θέλημα του Θεού και την αγάπη για το συνάνθρωπο έβαζαν την ξενόφερτη απάνθρωπη θρησκεία του Βάαλ. Αυτήν ακριβώς που ήταν κατ’ εικόνα και ομοίωση των ανθρωποκτόνων συμφερόντων τους. Και βέβαια ο Ωσηέ αποκαλεί τη θρησκευτικότητα αυτού του είδους «πορνεία» και «μοιχεία» και εκσφενδονίζει τους μύδρους του εναντίον του ιερατείου:
«Το ιερατείο, λέει ο προφήτης, μοιάζει με συμμορία ληστών. Ψευδορκίες και δολοφονίες πολλαπλασιάζονται και αίματα επί αιμάτων συσσωρεύονται! Κάνουν συμφωνίες και παίρνουν αποφάσεις με ψεύτικους όρκους. Και η δικαιοσύνη τους ανθεί σαν δηλητηριώδες φυτό. Καλλιεργούν την αδικία και γι’ αυτό θα θερίσουν το μίσος. Ο λαός μου καταστράφηκε από την έλλειψη γνώσης. Γι’ αυτό, επειδή αυτοί απέρριψαν τη γνώση μου, τους απορρίπτω κι εγώ από λειτουργούς μου…»! Κι, όπως συνήθως, το κοπάδι του λαού ακολουθεί το «χορό» των μεγαλειότατων βασιλιάδων και του σεβασμιότατου ιερατείου του…
Τι, όμως, θα είχε να πει σε μας σήμερα ο προφήτης; Ή μήπως και σήμερα δεν υπάρχει έλλειψη θεογνωσίας; Αφού βέβαια η αληθινή θεογνωσία δεν είναι οι κοιλάρες, οι βιλάρες και οι πολυτελείς κουρσάρες κάποιων κληρικών. Ούτε η πολυτέλεια των ναών και των ιερατικών -και κυρίως των αρχιερατικών- αμφίων. Ή έστω κάποια, εκτός χώρου και χρόνου  άψυχα λογύδρια, που συνήθως εκφωνούνται ως κηρύγματα….

Και ασφαλώς, όπου δεν υπάρχει θεογνωσία, ούτε κι αγάπη μπορεί να υπάρξει. Κι όταν λέμε αγάπη δεν εννοούμε την όποια γλυκερότητα απέναντι στους συνανθρώπους μας. Ούτε τις όποιες ελεημοσύνες της πενταροδεκάρας,  που συνήθως γίνονται «με ξένα κόλλυβα». Ή την αγαπολογία και ταπεινολογία κάποιων κληρικών οι οποίοι αριβάρουν με τις πολυτελείς κουρσάρες τους, στις φτωχογειτονιές και τις φτωχοπαράγκες, για να κάμουν αγιασμούς, ευχέλαια, κλπ. Προκειμένου να εισπράξουν τα επαχθή ενίοτε και απεχθή, συνήθως, για τους πιστούς «τυχερά»τους!
«Έχω να σου πω κάτι φοβερό», μου είπε κάποιος, αυτές τις μέρες: «Παπάδες ζήτησαν και πήραν για κηδεία 150 (εκατόν πενήντα) ευρώ! Και μάλιστα από ανθρώπους, που πέρα απ’ το βαρύτατο πένθος (απώλεια νέου οικογενειάρχη), αντιμετωπίζουν και σοβαρά οικονομικά προβλήματα»…

Βέβαια οι σημερινοί κληρικοί δολοφόνοι, συνήθως αποφεύγουν τα αίματα. Έχουν όμως άλλους τρόπους πιο εκλεπτυσμένους και ραφιναρισμένους, προκειμένου να δολοφονούν. Πετάνε μια «μελανιά» σε βάρος κάποιου και δια μέσου των ρουφιάνων, που χρησιμοποιούν και ως πληροφοριοδότες, τη διασπείρουν. Κι έτσι αποτραβηγμένοι στο σκοτάδι, απολαμβάνουν αθέατοι, το δολοφονικό τους έργο, που προωθείται και σαν τη σκουριά κατατρώγει την υπόληψη των θυμάτων τους. Και αναφέρω για την περίπτωση ένα πολύ πρόσφατο εύγλωττο περιστατικό: Κάποιος δεσπότης έκανε συστάσεις στους παπάδες  να μην κακολογούν αυτόν και τους αυλικούς του. Γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά, «έχουμε παντού ανθρώπους απ’ τους οποίους τα μαθαίνουμε όλα»! Για να επιβεβαιώνεται έτσι το γεγονός ότι το αναπόφευκτο «κακό συναπάντημα» της δεσποτοκρατίας, είναι η ρουφιανοκρατία. Που ουσιαστικά κυβερνάει κάποιες μητροπόλεις, των οποίων οι δεσποτάδες, «και παρόντες απουσιάζουν», όπως θα ’λεγε ο Ηράκλειτος Ή ανίκανοι όντες να διοικήσουν τη μητρόπολή τους την εμπιστεύονται σε πονηρούς και μοχθηρούς ανθρώπους του περιβάλλοντός τους. Οι οποίοι μέσω της μαφίας των ρουφιάνων «θύουν και απολύουν» κλήρο και λαό.

Το ν’ αποταθεί κάποιος στη, λεγόμενη Ιερά Σύνοδο ή την κοσμική δικαιοσύνη, προκειμένου να βρει το δίκιο το , είναι ματαιοπονία. Δεδομένου ότι στην πρώτη περίπτωση ενεργοποιείται το δεσποτικό «φιλάδελφο», ενώ στη δεύτερη κάποιοι δεσποτάδες εξαγοράζουν, όπως λέγεται, με τον οβολό του φτωχού λαού, που υπεξαιρείται απ’ τα παγκάρια των εκκλησιών, την υπέρ των ρουφιάνων μεροληψία των δικαστών. Ή  άλλοτε με τις πολλαπλές δικτυώσεις που διαθέτουν με ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας, μεταβάλλουν τους δικαστικούς λειτουργούς σε έρμαια της αυθαιρεσίας τους. Έτσι ώστε ν’ ανατρέπουν κάθε έννοια δικαίου προκειμένου να κρατήσουν  στο απυρόβλητο την τόσο απαραίτητη για τη δεσποτοκρατία χούντα της ρουφιανοκρατίας.

Που σημαίνει ότι ο προφήτης Ωσηέ έρχεται να πει στο σημερινό ιερατείο ότι βρισκόμαστε πολύ μακρύτερα απ’ το Θεό απ’ όσο οι σύγχρονοί του Εβραίοι. Και ότι ζούμε στην προϊστορία όχι μόνο της Καινής αλλά και αυτής ακόμη της Παλαιάς Διαθήκης. Και ότι συνεπώς θα χρειαστούν πολλές ακόμη χιλιετίες, για ν’ αποκτήσουμε αληθινή θεογνωσία και άρα την αγάπη και τη δικαιοσύνη, που θέλει από μας το Ευαγγέλιο.
Έτσι ώστε να είμαστε αληθινοί κι όχι να λεγόμαστε τυπικά και καταχρηστικά χριστιανοί! Όπως τώρα….

σπόρος   ζωής ή καταστροφής; 

 



 
Η Δ΄Κυριακή Λουκά (H: 5-15) λέγεται Κυριακή των Πατέρων. και είναι αφιερωμένη στους Πατέρες εκείνους, που αγωνίστηκαν για την τιμή των εικόνων. Αλλά εικονομάχοι δεν είναι μόνο εκείνοι που καταστρέφουν τις εικόνες. Είναι κυρίως εκείνοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταστρέφουν τους συνανθρώπους τους. Ανάλογα με το τι σπέρνουν γύρω τους…
Αλλά ας δούμε τι μας λέει το σχετικό βίντεο:

δημοτικές «οδομαχίες»…

Την Παρασκευή 29/9/17 παραβρέθηκα στη σχετική με την ονοματοθεσία οδών της πόλης του Αγρινίου συνεδρίαση  του Δημοτικού Συμβουλίου. Όπου πήρα το λόγο σχετικά με την περίπτωση του παπα-Κώστα Βαλή, ο οποίος έγραψε με τα παράτολμα κατορθώματά του λαμπρές σελίδες ηρωισμού, όχι μόνο σχετικά με την τοπική αλλά και την πανελλαδική ιστορία. Που ωστόσο αγνοείται επιδεικτικά για πάνω από εβδομήντα χρόνια απ’ απ’ τα Δημοτικά συμβούλια της πόλης, τα οποία αρνούνται τη στοιχειώδη ευγνωμοσύνη απέναντί του για την προς την πατρίδα προσφορά του, δίνοντας έστω και σε μια οδό το όνομά του. Αλλά με διέκοψε ο κ. Γραμματέας, ισχυριζόμενος ότι το θέμα αυτό δεν μπορούσε να συζητηθεί δεδομένου ότι δεν έχει προηγηθεί σχετικό αίτημα προς την αρμόδια για το θέμα Επιτροπή Ονοματοθεσίας. Όμως…

Όπως εκ των υστέρων διαπίστωσα ένα τουλάχιστο εκ των μελών της Επιτροπής ήταν ενήμερο σχετικά. Και, όπως μου είπε, «αν αληθεύουν τα περί του παπα-Βαλή λεγόμενα, οπωσδήποτε είναι άξιος να του αποδοθούν οι δέουσες τιμές». Αλλά ενήμεροι, όπως φαίνεται, πρέπει να ήσαν και άλλοι. Γιατί, όπως μου είπε  η θυγατέρα του παπα-Βαλή, Βασιλική, την κάλεσαν επί του προηγουμένου Δημάρχου στο Παπαστράτειο Μέγαρο Αγρινίου, όπου θα της προσέφεραν μια ανθοδέσμη προκειμένου έτσι να τιμήσουν τον πατέρα της. Πράγμα που αρνήθηκε, δεδομένου ότι αισθανόταν πως μια τέτοια «τιμή» ήταν εμπαιγμός απέναντί της και προσβολή στη μνήμη του πατέρα της.

Και μπαίνει το ερώτημα: Γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν να διερευνήσουν την αλήθεια των όχι απλώς περί του παπα-Βαλή, θρυλουμένων, αλλά και με πολλαπλά ντοκουμέντα επιβεβαιωμένων;  Μήπως με τη σκέψη πως, αν αποσιωπηθεί η περίπτωσή του για μερικές δεκάδες ακόμη χρόνια, θα κατισχύσει θριαμβευτικά η σε βάρος του πολυετής ομερτά του τοπικού θρησκευτικού κατεστημένου; Το οποίο, όπως ποικιλοτρόπως είναι γνωστό επιμελείται με ιδιαίτερο ζήλο, όχι μόνο των νεκρών αλλά κι των ζωντανών το «θάψιμο»!…

Και ακολουθεί ένα άλλο ερώτημα: Αλήθεια αυτοί που επί τόσα χρόνια, προφανώς για λόγους ψηφοθηρίας ή κομματικής ιδεοληψίας, «έθαψαν» στο εφτάδιπλο σκοτάδι της αχαριστίας και αγνωμοσύνης τον παπα-Βαλή γνωρίζουν πολλούς που θα αποτολμούσαν όχι να προβούν αλλά έστω να διανοηθούν παρόμοιες με του παπα-Βαλή παράτολμες πράξεις ηρωισμού;  Που σημαίνει ότι και η  απλή σύγκριση του παπα-Βαλή με κάποιους απ’ τους προτεινόμενους απ’ την Επιτροπή Ονοματοθεσίας στην προκειμένη περίπτωση, αποδεικνύει– χωρίς υπερβολή -ότι μεσολαβεί μεγάλη απόσταση ανάμεσά τους. Γιατί ποιος θα τολμούσε να πραγματοποιήσει τις-τριανταπέντε περίπου (35)-εικονικές κηδείες που έκανε το 1943, προκειμένου να μεταφέρει τα όπλα των ιταλών σπ’ τις αποθήκες στο νεκροταφείο, απ’ όπου τα έπαιρναν οι αντάρτες; Ή ακόμη πολύ περισσότερο θα τολμούσε μπροστά στα μάτια του γερμανού φρουρού να προσφέρει στους-τριάντα (30) περίπου-φυλακισμένους θανατοποινίτες Ηπειρώτες  μέσα σε κεσέ γιαουρτιού το σιδηροπρίονο της τρίχας, με το οποίο έκοψαν τα κάγκελα του κελιού τους, για να πετάξουν προς την ελευθερία (1944). Ούτε βέβαια τόσα άλλα που πρόσφερε με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο  στην Επιτροπή Εθνικής Αλληλεγγύης υπέρ του δεινά μαστιζόμενου λαού.

Ας γίνει, λοιπόν, η σχετική διερεύνηση κι ας προβάλουν τις θέσεις τους και οι τυχόν ενιστάμενοι. Όχι βέβαια με αοριστολογίες, αλλά με ντοκουμέντα, όπως αυτά, που με θουκυδίδεια ακρίβεια και αμεροληψία παραθέτει ο Φίλιππος Γελαδόπουλος στην αυτοβιογραφία του παπα-Βαλή αλλά και στο σχετικό με τη Μαρία Δημάδη βιβλίο του. Δεδομένου ότι ο παπα-Βαλής υπήρξε άμεσος συνεργάτης της Μαρίας και ο αναντικατάστατος ενδιάμεσος κρίκος, προκειμένου να διαβιβάζονται τα σχέδια των γερμανών στους αντάρτες. Βέβαια οι «εθνικόφρονες» γερμανοτσολιάδες δολοφόνησαν τη Μαρία, για να της αφιερώσουν οι δημοτικοί άρχοντες την επώνυμή της πλατεία, ενώ τον παπα-Βαλή τον εμπιστεύτηκαν, όπως φαίνεται, στους συνεχιστές του έργου τους, για να τον περιποιηθούν αναλόγως .

Μου έκανε δε εξαιρετική εντύπωση το γεγονός ότι, όταν κατέθεσα στη Δημαρχία τη σχετική με την ονοματοθεσία του παπα-Βαλή αίτηση κάποιος υπάλληλος επιμόνως με ρώτησε αν ήταν δεξιός ή αριστερός. Για να του απαντήσω ότι αδιαμφισβήτητα ήταν πατριώτης που αγωνίστηκε παλικαρίσια και διακινδύνευσε τα μέγιστα για την πατρίδα και τους κινδυνεύοντες συνανθρώπους του. Όμως το γεγονός ότι συνεργάστηκε με το ΕΑΜ υποδηλώνει, όπως φαίνεται, για κάποιους  ότι ήταν οπαδός ενός αθέου καθεστώτος. Κι όμως τόσο απ’ τα πραττόμενά του όσο κι απ’ τα γραφόμενά του προκύπτει  ότι ήταν ένας πανάξιος κληρικός και μεγάλος πατριώτης. Και δεν είναι καθόλου επίμεμπτο το γεγονός ότι συνεργάστηκε μ’ εκείνους που αγωνίζονταν υπέρ της πατρίδας και εναντίον των κατακτητών και ποικιλοτρόπως στάθηκαν στο πλευρό του δεινά μαστιζόμενου λαού.

Σχετικά αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ο παπα- Βαλής ότι επισκέφθηκαν μαζί με τον τότε Αρχιερατικό Αγρινίου, αείμνηστο Παπαποστόλη Φαφούτη το γερμανό διοικητή, για να του ζητήσουν να μην καίνε τις εκκλησιές. Κι εκείνος αποκρίθηκε πως έκαναν ο, τι τους υποδείκνυαν οι γερμανοτσολιάδες. Εκ των οποίων ένας, όπως αναφέρει ο παπα-Βαλής, χτύπησε με το ξίφος την εικόνα της Παναγίας. Γιατί, όπως είπε, ο γιος της (δηλαδή ο Χριστός) ήταν… κομμουνιστής. Για να καταλάβουμε έτσι το μέγεθος της διαστροφής των ανθρώπων αυτών, που δεν έτρεφαν μόνο άσπονδο μίσος εναντίον εκείνων, τους οποίους δολοφονούσαν χωρίς οίκτο και έλεος, επειδή αγωνίζονταν εναντίον των κατακτητών, αλλά ακόμη δεν δίσταζαν να εκδηλώνουν ακόμη και τα αντίχριστα αισθήματά τους. Αθλιότητα που ελπίζουμε να μην επιβεβαιωθεί και στις μέρες μας.

Που σημαίνει ότι ο Δήμος Αγρινίου καλείται να τιμήσει έναν απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης σε πείσμα όλων των μικρονοϊκών και εμπαθών πολιτικών και θρησκευτικών απάτριδων, που για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια επιμένουν ως άλλοι νεκροθάφτες στον «ενταφιασμό» της μνήμης του.

Γιατί ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε πως καθένας λαός που «ενταφιάζει» την ιστορία του, κατεδαφίζει και ενταφιάζει το μέλλον του.