το φάρμακο του εξευτελισμού!…

    Χριστός (Ζακχαίος)

«Ως φωνή υδάτων πολλών» ηχούν στ’ αυτιά μας οι αλλεπάλληλες υποσχέσεις των φωστήρων της πολιτικής, για το κλείσιμο της ψαλίδας των κοινωνικών ανισοτήτων.  Κι από το άλλο μέρος τα γλυκερά κηρύγματα κάποιων θρησκευτικών φωστήρων με τις ακατάσχετες  και ανέξοδες αγαπολογίες τους.

Κι αυτά, καθώς ακούγεται σαρδόνιος ο σαρκαστικός γέλωτας της πραγματικότητας, σύμφωνα με την οποία τα κέρδη των πλουσίων πολλαπλασιάζονται. Και βέβαια η ηγεμονική ζωή του δεσποτικού  κατεστημένου, με την εξεζητημένη  χλιδή διαβίωσης και τις σκοτεινές διαδρομές του «ιερού» χρήματος  που προκαλεί  βάναυσα την ανέστια και επαιτούσα φτωχολογιά.

Κι εμείς αμετανόητα συνεχίζουμε να  πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσε να ενδιαφέρονται για τη σωτηρία και την προκοπή μας! Κι αν όχι αυτοί, ενδεχομένως «οι άλλοι», οι δήθεν πολιτικοι αντίπαλοί τους, που και στο παρελθόν μας είχαν «ξανασώσει», βυθίζοντάς μας όλο και βαθύτερα στον κοινωνικό Καιάδα!.

Και βέβαια οι «ένθεν κακείθεν» τυφλοί οπαδοί τους θα μας αντιτάξουν: Κι αν δεν μας σώσουν αυτοί, τότε ποιος θα μας σώσει;

«Ο…Ζακχαίος»! αποκρίνεται το Ευαγγέλιο. Τι ήταν ο Ζακχαίος; Πλούσιος!  «Πόθεν έσχε» τα πλούτη; Ήταν αρχιτελώνης. Έδινε ένα ορισμένο ποσό στη ρωμαϊκή διοίκηση κι αυτός εισέπραττε πολλαπλάσια. Που σημαίνει ότι αδικούσε, εκβίαζε, καταπίεζε και, με δυο λόγια, καταλήστευε το λαό. Νόμιμα ή παράνομα!

Ο, τι, δηλαδή ισχύει και για τη σημερινή πολιτικοοοικονομική μαφία. Η οποία ληστεύει το λαό, προκειμένου να ικανοποιήσει τις ληστρικές απαιτήσεις των τοκογλύφων. Αλλά και για να προσπορίζει παράλληλα στον εαυτό της, όσο γίνεται υψηλότερες αποδοχές και ληστρικότερες μίζες.

Αυτόν, λοιπόν, τον άδικο και άπληστο άνθρωπο, το Ζακχαίο, θέλησε ο Χριστός να τον μεταστοιχειώσει και να τον χρησιμοποιήσει ως διαχρονικό φάρμακο για όλες τις ανάλογες τερατοπλασίες αθέμιτου πλουτισμού. Και πώς το πέτυχε; Άναψε πρώτα-πρώτα μέσα στην καρδιά του την ακατανίκητη επιθυμία «να ιδεί το Χριστό»! Πράγμα που δεν του επέτρεπε αφενός το ότι ήταν κοντός,  και αφετέρου ο μεγάλος συνωστισμός γύρω απ’ τον Χριστό. Έτσι που αναγκάστηκε να προβεί σε απονενοημένο διάβημα:

Αναρριχήθηκε, λοιπόν, σε ένα δέντρο. Χωρίς βέβαια να αναλογιστεί τις συνέπειες του διαβήματός του: Τον εξευτελισμό, δηλαδή, που στη συνέχεια υπέστη, τα γιουχαΐσματα και τους χλευασμούς, με τους οποίους τον περιέλουσαν ακόμη κι εκείνοι, που μέχρι τότε λόγω της θέσης του μπορεί να του έδειχναν κάποιον τυπικό σεβασμό. Και βέβαια οι φαρμακόγλωσσοι φαρισαίοι δεν θα παρέλειψαν  να τον καρφώσουν με τ’ ανελέητα  βέλη της ειρωνείας τους.

Και σίγουρα ούτε αυτός ούτε όλοι οι άλλοι, που ακολουθούσαν, μπορούσαν να φαντασθούν τη μεγάλη έκπληξη, που τους περίμενε, όταν ο Χριστός φώναξε στο Ζακχαίο: «Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα. Σήμερα θα φιλοξενηθώ στο σπίτι σου”!

Το κάλεσμα αυτό του Χριστού αναπτέρωσε το κουρελιασμένο και κατερειπωμένο απ’ τις αποδοκιμασίες ηθικό του Ζακχαίου. Και βέβαια η χαρά με την οποία υποδέχτηκε το Χριστό ήταν απερίγραπτη. Αλλά και η αποδοκιμασία εναντίον του Χριστού από το πλήθος ήταν καθολική. Γιατί πίστεψαν ότι ήθελε να παίξει το ρόλο του ηθικού στηρίγματος των «δημοβόρων» (=λαοφάγων) λήσταρχων του κοινωνικού κατεστημένου.

 Όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα με κάποιους εκπρόσωπους του πολιτικού και εκκλησιαστικού κατεστημένου. Που γλείφουν γλοιωδώς τους επικυριάρχους μας, Τραμπ, Πάιατ, Μέρκελ, κλπ, προκειμένου να αναρριχηθούν  να διατηρήσουν θώκους εξουσίας!

Στην περίπτωση όμως του Ζακχαίου ο εξευτελισμός τον οποίο μόλις προηγουμένως υπέστη σε συνδυασμό με την τιμή που του επεφύλαξε ο Χριστός λειτούργησε ως δραστικό φάρμακο, για να πάρει  ριζικές αποφάσεις: Μάλλον απίστευτες για όσους προηγουμένως τον γιουχάιζαν…

Ο Ζακχαίος το «πρέπει» του Χριστού δεν το εξέλαβε ως επιβράβευση της ληστρικής του συμπεριφοράς. Αλλά σαν μια κατηγορική προσταγή, για ριζική αλλαγή: «Τα μισά απ’ τα υπάρχοντά μου, Κύριε, είπε, τα δίνω στους φτωχούς. Και σ’ όσους έχω αδικήσει δίνω τετραπλάσια»!

Και βέβαια-θα αναρωτηθεί ο σημερινός άγρια λεηλατημένος ελληνικός λαός: Το ίδιο ισχύει και για τα καθάρματα, που, στις μέρες μας, μας καταληστεύουν;

Βεβαιότατα! αν είχαν επιδείξει ανάλογη συμπεριφοράς! Αλλά φευ ο λαός δεν προσφεύγει στο φάρμακο που ο Χριστός χρησιμοποίησε, προκειμένου να θεραπεύσει το Ζακχαίο. Δεν χρησιμοποιεί τον εξευτελισμό σε βάρος τους. Λες και χάθηκαν τα ζαρζαβατικά Αλλά και τα λεκτικά «παράσημα», που αφθονούν στην πλουσιώτατη άλλωστε  γλώσσα μας.

 Που σε καμιά περίπτωση βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να προβαίνουμε σε βίαιες ενέργειες, με αποτέλεσμα να δίνουμε το δικαίωμα σε σιωνιστές και ναζιστές και μίσθαρνα πολιτικά και μιντιακά παπαγαλάκια τους να μας δίνουν μαθήματα  δημοκρατικής δεοντολογίας.

Εμείς όμως, αντί να αποδοκιμάζουμε δεόντως τους ληστάρχους μας, τους χειροκροτούμε, τους ζητωκραυγάζουμε και τους ψηφίζουμε. Έστω και αν δεκαετίες ολόκληρες μας ληστεύουν κατάφωρα.

Αλλά ως πού θα πάει αυτή η τόσο δύσοσμη πραγματικότητα; Δεν μας έφτασαν οι εξευτελισμοί και οι ατιμώσεις της  400χρονης τούρκικης σκλαβιάς; Δεν βλέπετε σε ποια βάραθρα ανυποληψίας μας έχουν και τώρα γκρεμίσει; Καθώς γλείφουν εμετικά και γλοιωδέστατα τους διαφόρους Τραμπ και Παϊατ και προσκυνούν την ιερή αγελάδα του Βερολίνου! Και τους δίνουν  το δικαίωμα να μας αγνοούν επιδεικτικά και να μας εξευτελίζουν σε κάθε περίπτωση. Και ιδιαίτερα βέβαια για χάρη του ομόγνωμού τους στη βαρβαρότητα Ερντογάν!…

Μπράβο στους νησιώτες μας, που αποδοκίμασαν δεόντως τον Υπουργό Μετανάστευσης! Γιατί πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε κάποτε ότι οι ορδές των λαθρομεταναστών  ανταποκρίνονται στα σχέδια των ανατολικών και δυτικών «συμμάχων» μας! Οι  οποίοι αποσκοπούν στο να μας μεταλλάξουν πολιτισμικά και φυλετικά και να μας καταστήσουν ολοκληρωτικά υποχείριους της δική τους βαρβαρότητας!

παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

αχάριστοι και προδότες!…

 

δέκαλεπροί

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή αναφέρεται στους δέκα λεπρούς (Λουκά, ΙΖ, 12-19).

Τι συνέβη,  με  τους δέκα λεπρούς;

Εφόσον είχαν την υγεία τους, κλωθογύριζαν μέσα στο φαύλο κύκλο της καθημερινότητάς τους. Όμως η επίσκεψη της φοβερής μάστιγας της λέπρας τους πέταξε στο περιθώριο της οικογενειακής και κοινωνικής ζωής. Και τότε κατάλαβαν πως η μοναδική ευκαιρία και δυνατότητα θεραπείας τους ήταν το πέρασμα απ’ τον τόπο τους του Χριστού, που, γιάτρευε κάθε αρρώστια. Και δεν έπεσαν έξω!

Αλλά η θεραπεία τους, αντί να τους ανεβάσει κάποια σκαλοπάτια, τους επανέφερε στην αποτελμάτωση της προηγούμενης καθημερινότητάς τους. Εκτός από έναν, που ήταν αλλοεθνής Σαμαρείτης, ο οποίος ένοιωσε την υποχρέωση, να επιστρέψει και να ευχαριστήσει τον ευεργέτη του….

Αλλά ας αφήσουμε τους δέκα λεπρούς κι ας σκύψουμε πάνω στη δική μας λέπρα. Ή μήπως όλοι δεν δεχόμαστε τις ευεργεσίες του Θεού και πολλών συνανθρώπων μας; Δεν οφείλουμε ευγνωμοσύνη στους γονείς μας που μας χάρισαν το «ζην»  και τους δασκάλους μας, που μας χάρισαν το «ευ ζην»!! Που συχνά στα γεράματά τους, τους ανταποδίδουμε «χολή αντί του μάνα». Επειδή βρίσκουμε  παρωχημένες τις αντιλήψεις τους και ξεπερασμένη τη συμπεριφορά τους!

Πάνω όμως απ’ όλα και όλους δεν οφείλουμε χάριτες στο Θεό, που μας έφερε να ζήσουμε μέσα στο θαύμα και στο μυστήριο του σύμπαντος; Που μας χάρισε την πανέμορφη γη μας, στην οποία μας αποθησαύρισε όλα τα απαραίτητα για τη ζωή μας, ενώ παράλληλα μας προίκισε με τις κατάλληλες σωματικές και πνευματικές δυνάμεις. Έτσι ώστε να μπορούμε να αξιοποιούμε τις δωρεές του και ν’ αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά της ζωής, για να πετύχουμε την προκοπή και την ευτυχία! Κι εμείς-απειροελάχιστη μέσα στο σύμπαν σκόνη -αντί να τον ευγνωμονούμε και να τον ευχαριστούμε, τον βλασφημούμε!

Θυμούμαστε όμως πού και πού το Θεό, όταν ενσκήψουν «σεισμοί, λιμοί καταποντισμοί». Οπότε και τρέχουμε στις εκκλησιές. Και ζητάμε τη συγνώμη του, υποσχόμενοι ότι του λοιπού θ’ αλλάξουμε βίο και πολιτεία. Αλλά και πάλι πρόσκαιρα. Γιατί, μόλις παρέλθει ο κίνδυνος, επανερχόμαστε στην καθημερινή αποτελμάτωσή μας.

Οι πρόγονοί μας με τη βοήθεια του Θεού μας χάρισαν την ωραιότερη και πλουσιότερη πατρίδα του κόσμου. Για να μπορούμε να ζούμε προκομμένοι και ευτυχισμένοι. Κι εμείς αδιάκοπα την προδίδουμε! Εκείνοι έχυσαν το αίμα τους  και έδωσαν τη ζωή τους, για να μας δώσουν λεύτερη την πατρίδα μας. Κι εμείς, αντί να είμαστε ευγνώμονες, αυτούς μεν αγνοούμε, προδίδουμε δε την πατρίδα μας. Και ακολουθούμε σιχαμερούς προδότες Οι οποίοι, αντί για τα εθνικά μας συμφέροντα υπηρετούν τα συμφέροντα των διαχρονικών εχθρών μας! Ή μήπως η λέπρα αυτή της προδοσίας εδώ και πολλά χρόνια δεν κατασπαράζει τις σάρκες της πατρίδας μας και τις δικές μας;

Αποτέλεσμα της λέπρας αυτής και της πανούκλας-για να θυμηθούμε και τον Καμύ-είναι να βρεθούμε στο σημερινό τραγικό αδιέξοδο αλλεπάλληλων  βδελυρών προδοσιών Απ’ όπου, αντί να μας ελευθερώσουν,  μας σπρώχνουν σαν τους λεπρούς και τους πανουκλιασμένους, ολοένα και βαθύτερα, στο κρεματόριο του σιωνιστικού αι ναζιστικού Καιάδα.

Προχριστιανικά η ανθρωπότητα ζούσε μέσα σε έναν κυκεώνα σύγχυσης ιδεών. Που αντί να οδηγούν στη λύτρωση, οδηγούσαν στο σκότος, που γινόταν ολοένα και βαθύτερο. Και προκειμένου ο Θεός να μας βγάλει απ’ τ’ αδιέξοδα, επίγεια και αιώνια, μας έστειλε το Γιό του. Ο οποίος μας έδωσε λύσεις και απαντήσεις για όλα.

Αλλά εμείς συνηθισμένοι στην πολύχρονη και πολύμορφη σκλαβιά μας, αντιμετωπίσαμε τον Ελευθερωτή μας σαν έναν κακούργο. Και απαιτήσαμε απ’ τους κακούργους να τον σταυρώσουν. Για ν’ απαλλαγούμε απ’ τον «κίνδυνο» της ελευθερίας, που μας χάριζε!

Ή μήπως εκατομμύρια χριστιανοί δεν θυσιάστηκαν για τριακόσια χρόνια στο βωμό της πίστης; Και στη συνέχεια οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν θηριομάχησαν με τις αιρέσεις, προκειμένου να διατηρήσουν αλώβητη την Ορθοδοξία!

Κι όμως, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία -σε αντίθεση με τους δέκα λεπρούς, που εκλιπαρούσαν για τη θεραπεία τους- υπάρχουν Έλληνες και μάλιστα μεγαλόσχημοι πολιτικοί και κληρικοί, οι οποίοι χωρίς ίχνος ντροπής και φιλότιμου αντί της φιλοπατρίας και Ορθοδοξίας ηρώων και αγίων, ακολουθούν τον Αμερικανο πραίτορα Πάιατ, που παίζει κλοτσοσκούφι την πίστη και την πατρίδα μας!

Βέβαια δικαιολογούμε τους πολιτικούς και εκκλησιαστικούς αφεντάδες μας ότι, δήθεν, σαν άνθρωποι κάνουν κι αυτοί κάποια σφάλματα. Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι και οι παραμικρές ενέργειές τους είναι καταλεπτώς προσχεδιασμένες. Όχι βέβαια απ’ τους ίδιους, αλλά  απ’ τ’ αφεντικά τους, στην υπηρεσία των οποίων είναι επιστρατευμένοι και ορκισμένοι. Που, αν κρίνουμε απ’ τους καρπούς των έργων τους, δεν είναι απλώς αχάριστοι απέναντι στους ήρωες και τους αγίους, αλλά συνειδητά ασυνείδητοι προδότες  της πίστης και της πατρίδας.

Που σημαίνει ότι κι εμείς που τους ακολουθούμε σε τελική ανάλυση, δεν είμαστε, στην προκειμένη περίπτωση,  παρά ορθόδοξοι προδότες. Γιατί προφανώς δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι την ορθόδοξη πίστη και φιλοπατρία αφενός και την προδοσία πίστης και πατρίδας αφετέρου τις χωρίζει άβυσσος αγεφύρωτης διαστροφής!….

Δε νομίζετε, λοιπόν, αγαπητοί συνελληνες πως  η πατροπαράδοτη φιλοπατρία και η  ορθόδοξη πίστη μας επιβάλλει να εγκαταλείψουμε, εδώ και τώρα την κόλαση  της λέπρας και της πανούκλας του σιωνισμού και του ναζισμού και των ντόπιων εθελόδουλων εφιαλτών τους;

Όπως κάποτε κάποιοι άλλοι εγκατέλειψαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα! Και να μη κοιτάμε σαν τη γυναίκα του Λωτ πίσω μας ξανά και ξανά, μέχρι να γίνουμε όλοι μας παρανάλωμα πυρός!

παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

 

 

 

άπλυτο φως…

lλυκοτσοπάνηδες

«Ο λαός που κάθεται στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, μας λέει τη ευαγγελική περικοπή της σημερινής Κυριακής, είδε μεγάλο φως»! Σύμφωνα πάντα με τη σχετική με τον ερχομό του Χριστού προφητεία του Ησαΐα.

Και η εποχή αυτή ήρθε! Αλλά οι άνθρωποι, όπως μας λέει ο Χριστός, δεν επέλεξαν το φως αλλά το σκοτάδι! Και, όπως μας εξηγεί ο ίδιος, αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο. Επέλεξαν το σκοτάδι για τον απλούστατο λόγο ότι τα έργα τους είναι σκοτεινά! Και αυτό ισχύει για κάθε εποχή. Και ιδιαίτερα βέβαια για τη δική μας!

Ένα βασικό χαρακτηριστικό του σκοταδιού αυτού είναι η υποκρισία! Που σημαίνει ότι οι σκοτεινοί άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι τα σκοτεινά έργα τους βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση με κάθε έννοια δικαίου. Γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη συνέχιση και  διαιώνιση της αδηφαγίας και προδοσίας τους. Και γι’ αυτό λαμβάνουν τα ανάλογα μέτρα. Με πρώτο και καλύτερο ν’ αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη:

Όταν λοιπόν, ξεσπάει κάποιο δικό τους κραυγαλέο σκάνδαλο,  επιστρατεύουν, κάποιο εντός ή εκτός εισαγωγικών  σκάνδαλο και το πετούν στη μέση. Το γαρνίρουν με διάφορες ροζ ή άλλου είδους προκλητικές περιπέτειες και το πλασάρουν στη δημοσιότητα. Έτσι ώστε το πόπολο σαν χάνοι να μην χάνουν ούτε τσόντα απ’ τις τσόντες των περιγραφών Ενώ ακούγονται, ένθεν κακείθεν, βρυχηθμοί του είδους «θα φτάσει το μαχαίρι ως το κόκαλο», «θα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι», «θα ριχτεί άπλετο φως»!

Για να πνίγουν έτσι τον αφελή λαό μέσα στο άπλυτο φως της δηλητηριώδους αιθαλομίχλης τους. Με αποτέλεσμα, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ενώ από το ένα μέρος οι παμπόνηροι «καταπίνουν τις γκαμήλες» από το άλλο να «διυλίζουν τα κουνούπια». Αφού την ίδια στιγμή εκατομμύρια μαχαίρια και βαριοπούλες, μέσα στο σκοτάδι, όχι μόνο ξεψαχνίζουν, αλλά και σπάζουν κυριολεκτικά τα κόκαλα του λαού. Και οι συνδαιτυμόνες της αλητείας αυτής, εν μέσω ομηρικών γελώτων, τρώνε τις σάρκες και ρουφάνε ακόμη και το μεδούλι του.

Και ασφαλώς όσο αφορά στην εξιχνίαση των σκανδάλων, αντί για άπλετο, ρίχνουν, όπως προαναφέραμε, μεθοδευμένα το…άπλυτο φως. Επιστρατεύοντας όλους τους μηχανισμούς, που διαθέτουν για την συγκάλυψη, συσκότιση και αναστροφή της πραγματικότητας. Μέχρις ότου ο πανδαμάτωρ χρόνος και η παρεμβολή κάποιων άλλων φρεσκότερων ή περισσότερο πιπεράτων σκανδάλων, κάμει να απαμβλυνθούν οι εντυπώσεις για τα προηγούμενα.

Με αποτέλεσμα να ξεχαστούν, για παράδειγμα, η «χρηματιστηριάδα» του Σημίτη,  η «κουμπαριάδα» του Καραμανλή, ενώ στις μέρες μας οι «εθνοσωτήριες» μνημονιάδες, που αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη κι ενώ διαρκώς φεύγουν παραμένουν άθαφτα πτώματα: Όπως η Γεωργιάδα (ΓΑΠ), η Αντωνιάδακαι η  Αλεξιάδα. Για να μην ξεχάσουμε κα τη NOVARTIS και την πρόσφατη για την προδοσία της Μακεδονίας «Πρεσπιάδα». Με την οποία ασφαλώς και συμφωνεί ο Κούλης, ο οποίος τώρα άρχισε να μας γράφει τη δική του Αιγαιάδα (Αιγαίο)! Και «ο χορός καλά κρατεί» …

Κι έπειτα έρχεται η σκούπα των παραγραφών, στο όνομα των οποίων αμνηστεύονται, μετά από παρέλευση κάποιου χρόνου, τα πάσης φύσεως κακουργήματα. Με αποτέλεσμα μακρυχέρηδες και εφιάλτες ν’ αποδίδονται στην κοινωνία, όχι μόνο ασπροπρόσωποι, αλλά και πολλαπλά κερδισμένοι. Έτσι ώστε τα ονόματά κάποιων να φιγουράρουν ακόμη και μεταξύ εκείνων, που πρόσφατα προβάλλονται, χωρίς ντροπή,  ως καταλληλότεροι  για την προεδρεία της Δημοκρατίας.

Βέβαια στην τωρινή συγκυρία οι λήσταρχοι δεν αποβλέπουν μόνο στο οικονομικό στραγγάλισμα, αλλά και την εδαφική κατακρεούργηση της πατρίδας μας και την παντοειδή υπονόμευση του λαού μας. που προωθούν σε διαμετρική αντίθεση με την συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, τον οποίο φτύνουν κατάμουτρα, χαρακτηρίζοντάς τον «ετερόκλητο όχλο». Ή όπως αλλιώς τους καπνίσει.

Σάμπως ο λαός, που χύνει το αίμα του για την απελευθέρωση της πατρίδας, να μην έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της. Ενώ οι αγέλες των τυφλών κομματικών οπαδών, που χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν τους προδότες και απατεώνες, να είναι αυθεντικός λαός.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η ξεδιάντροπη πολιτισμική και ιστορική καταλήστευση σιγοντάρεται απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ (=μέσων μαζικής εξαπάτησης), Τα οποία σημειωτέον βρίσκονται παγκοσμίως  στα χέρια των «περιούσιων» μαφιόζων. Καθώς διακαής πόθος των ΜΜΕ και το πολιτικών εφιαλτών είναι να προωθείται η προδοσία, προκειμένου να ευαρεστήσουν στ’ αρπακτικά αφεντικά τους και να εισπράξουν τ’ αργύρια της προδοσίας.

Που σημαίνει ότι η δημόσια και ιδιωτική χρεοκοπία των Ελλήνων οφείλεται στις λαμογιές των ίδιων εφιαλτών, που σκηνοθέτησαν και πατρονάρησαν την καταλήστευση των Ελλήνων για όφελος των πατρώνων τους και ιδικό τους. Και ότι αυτά τα καθάρματα σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να επιστρέψουν τα κλοπιμαία και να πάψουν να παριστάνουν αενάως τους πάναγνους «σωτήρες» μας.

Γιατί πέρα απ’ όλα τ’ άλλα προκαλούν και τη ναυτία του λαού. Γιατί γνωρίζει ότι οι κλέφτες και λήσταρχοι αυτοί έχουν φροντίσει εκ προϋποθέσεως να αμνηστεύσουν τις λαθροχειρίες τους με νομοθετικά τερατουργήματα περί παραγραφής των κακουργημάτων τους. Και ασφαλώς ακούει βερεσέ όλους αυτούς τους βρυχηθμούς περί του «άπλετου φωτός», που θα πέσει στα κακουργήματα των  πρωταθλητών της λαμογιάς. Ή από το άλλο μέρος τους λεονταρισμούς των κατηγορουμένων ότι «θα κάμουν και θα ράνουν» εναντίον των «κατηγόρων» τους. Και τα υπόλοιπα τερτίπια που όλοι απ’ όλες τις πλευρές επιστρατεύουν, προκειμένου ν’ αποκοιμίζουν το λαό, ώστε να μην καταλαβαίνει με ποια κουμάσια έχει να κάμει.

Ενώ είναι σίγουρος για το άπλυτο φώς της ασφυκτικής αιθαλομίχλης, που μεθοδεύουν εσαεί, χτυπώντας κατάκαρδα την πατρίδας μας και λεηλατώντας ανελέητα  την ψυχή μας!..

παπα-λίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

φωνή βοώντος…

βάπτιση του Χριστού
Δεν σπούδασε στο Χάρβαρντ και ούτε υιοθετήθηκε από τη Μπίλντεμπεργκ. Όπως συμβαίνει στις μέρες μας με κάποιους πρωθυπουργούς και άλλους συμπαρατρεχάμενους, που «διαπρέπουν» ως αρχιπροδότες της πατρίδας τους. Επιλεγμένοι προφανώς από τη διεθνή πολιτικοοικονομική συμμορία για τον ειδικό αυτό σκοπό, ως οι βλακίστεροι των εφιαλτών και οι εφιαλτικότεροι των βλακών…

Γιατί βέβαια και στην εποχή του Προδρόμου υπήρχαν ανάλογες πανεπιστημιακές, φιλοσοφικές και ρητορικές σχολές: Στην Αθήνα, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια, κλπ.

Ούτε σπούδασε νομικά. Και μάλιστα σε βάθος και σε πλάτος. Ώστε το μαφιόζικο κατεστημένο να του αναθέσει να χαλκεύσει το πλέον επονείδιστο κλεφτοσύνταγμα. Όπως στις μέρες μας συμβαίνει με κάποιους μεγαλοαπατεώνες συνταγματολόγους…Οι οποίοι μερίμνησαν επιμελώς, ώστε να προστατεύονται και να αμνηστεύονται με ασυλίες και παραγραφές οι ληστοσυμμορίες των αλληλέγγυων, με αυτούς, πολιτικών απατεώνων.

Ακόμη δεν φαίνεται να είχε σχέσεις με τη νομική και θρησκευτική αριστοκρατία των γραμματέων και των φαρισαίων. Που εγκυμονούσαν τον κίνδυνο των ηθικών και πνευματικών στρεβλώσεων και παραμορφώσεων.
Δεδομένου ότι και ο Χριστός, θα επισημάνει αργότερα στους μαθητές του και το λαό τον ηθικό και πνευματικό κίνδυνο από τη «ζύμη των γραμματέων και φαρισαίων»!…

Γύρισε λοιπόν σε όλα και όλους αυτούς την πλάτη. Και τράβηξε κατά την έρημο. Για να φορέσει το καμωμένο από τρίχες καμήλου χιτώνα και να τρέφεται με μέλι άγριο.  Για  να κάμει εκεί τις βασικές και «μεταπτυχιακές» του σπουδές.  Και να διατηρήσει, έτσι, την ηθική και πνευματική του αυθεντικότητα…

Η μόνη του αναφορά στους φαρισαίους, όπως βέβαια αργότερα και του Χριστού ήταν να τους χαρακτηρίσει φίδια και οχιόπουλα. Και να τους επισημάνει πως, αν δεν μετανοήσουν, το τσεκούρι του Θεού είναι έτοιμο να τους κόψει σύριζα και να τους πετάξει στη φωτιά.

Στους τελώνες-τους εφοριακούς της εποχής του-έλεγε να μην γίνονται φοροληστές. Όπως δυστυχώς, είναι στις μέρες μας, όχι μόνο οι τοκογλύφοι, αλλά και οι πάσης φύσεως λακέδες και γλείφτες  του καθεστώτος της εξουσίας και της λαμογιάς. . Ή όπως συνέβη στην εποχή του χρηματιστηρίου και σε πλάτος και βάθος στη συνέχεια με τις μνημονιακές ληστρικές κυβερνήσεις.

Στους στρατιωτικούς και αστυνομικούς συνιστούσε να μην τρομοκρατούν το λαό. Όπως κάνουν στις μέρες μας  ΜΑΤ και  ΜΜΕ της διαπλοκής. Να μη χαφιεδίζουν και φακελώνουν το λαό. Όπως τώρα η ηλεκτρονική διαβολοκυβέρνηση μεθοδεύει με την υποχθόνια κάρτα του…αλήτη (που, κατ’ ευφημισμόν, τη λένε «κάρτα του  πολίτη»). Κι ακόμη να μην πλιατσικολογούν

«Μετανοείτε»! έλεγε στο λαό.
Κι όταν εκείνοι ρωτούσαν τι πρέπει να κάμουν, για να μετανοήσουν, τους διευκρίνιζε: «Να γίνετε φυσιολογικοί άνθρωποι, αρκούμενοι στ’ απαραίτητα. Και τα υπόλοιπα να τα δίνετε σ’ αυτούς, που στερούνται ακόμη και τ’ αναγκαία. Να μην είστε, δηλαδή, και να μη γίνετε τέρατα. Όπως όλοι αυτοί, που καταδικάζουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους σto θάνατο απ’ την πείνα και την αρρώστια, προκειμένου να σωριάζουν τερατώδη πλούτη. Σάμπως να έχουν χιλιάδες και εκατομμύρια σώματα να ντύσουν και χιλιάδες στομάχια να χορτάσουν. Και σάμπως ο αφέντης τους ο διάβολος να τους έχει εξασφαλίσει χιλιάδες χρόνια ζωής.

Ο λαός, έχοντας αιώνες να ξαναδεί και ξανακούσει παρόμοιο προφήτη και θαυμάζοντας την υποδειγματική ασκητική του ζωή, τον ρωτούσε, αν είναι αυτός ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κι εκείνος τους αποκρινόταν πως ο αναμενόμενος Μεσσίας θα είναι κατά πολύ ανώτερος του. Τόσο, που ο ίδιος δεν θα είναι άξιος ούτε το κορδόνια των παπουτσιών του να λύσει. Και πως, αν εκείνος τους βάφτιζε με το νερό του Ιορδάνη, ο Μεσσίας θα τους βαφτίσει με τη φωτιά και το Άγιο Πνεύμα.

Και είναι, μάλλον, αδύνατο να φανταστούμε το συγκλονισμό του Προδρόμου, όταν είδε το Χριστό να προσέρχεται σ’ αυτόν, για να βαφτιστεί.
Και πολύ περισσότερο όταν κατά τη διαδικασία του βαπτίσματος συνέβησαν όλα εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα:

Όταν άνοιξαν οι ουρανοί, για ν’ αποκαλυφθεί ο Τριαδικός Θεός, Απ’ όπου προέκυψε και τ’ όνομα της γιορτής: Θεοφάνια. Και αποκαλύφθηκε (ήλθε στην επιφάνεια) η, κρυμμένη ως τότε, θεότητα του Χριστού, για να έχουμε το όνομα της γιορτής και  ως Επιφάνια.
Για να επικρατήσει τελικά στην παράδοση του λαού το όνομα:  Φώτα. Εξαιτίας των πολλών φώτων, που χρησιμοποιούσαν κατά τη βάπτιση των κατηχουμένων, που συνηθιζόταν να γίνεται στην αρχαία Εκκλησία κατά  το μεσονύκτιο (μεταξύ της5ης και 6ης Ιανουαρίου). Απ’ όπου διατηρήθηκε και η τελετή του αγιασμού, που έπαιρναν οι χριστιανοί, προτού οι κατηχούμενοι μπουν στο αγιασμένο νερό των βαπτιστηρίων.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το βασικό τελετουργικό μέσο του αγιασμού είναι ο Σταυρός. Γεγονός που υποδηλώνει βαθύτατο συμβολισμό και υπογραμμίζει το χαρακτήρα του χριστιανικού μας πολιτεύματος. Που οφείλει να είναι πολίτευμα αγώνα και θυσίας. Κι όχι ραστώνης, ιδιοτέλειας και αδιαφορίας…

Κι ακόμη χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως τη γιορτή των Φώτων αγιάζουμε και τις θάλασσες.
Γιατί, πέρα απ’ τις τρικυμίες και τις φουρτούνες των θαλασσών μας, θάλασσες τρικυμισμένες και φουρτουνιασμένες είναι  και οι ψυχές και οι καρδιές μας. Και κατ’ επέκταση και η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Ιδιαίτερα μάλιστα στις μέρες μας. Που πρωτοφανείς και πολύμορφοι κυκλώνες και τυφώνες  μας συγκλονίζουν.  Απ’ τ’ αδιέξοδα των οποίων μπορούμε να διαφύγουμε και να γαληνέψουμε μόνο και μόνο, αν κάμουμε τρόπο της ζωής μας τη σταυροαναστάσιμη πορεία και πολιτεία του Χριστού.
Που σημαίνει ν’ ακούσουμε τη φωνή του Δικαίου, που, σε τελική ανάλυση, είναι φωνή του Θεού!…

παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Ο Χριστός πολιτεύεται!…

Μετά την Πρωτοχρονιά ο μακαριστός Μητροπολίτης της Αίγινας, αείμνηστος Ιερόθεος, συνήθιζε να μας καλεί στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, για να κόψουμε τη βασιλόπιττα.

Κάποια χρονιά είχε μαζί του και δυο άλλους Μητροπολίτες. Μας έβαλε και διαβάσαμε την ευαγγελική περικοπή της 1ης Σεπτεμβρίου, που είναι η πρωτοχρονιά του εκκλησιαστικού έτους. Σύμφωνα με την οποία περικοπή, ο Χριστός διαβάζει στη συναγωγή της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Ναζαρέτ, τα σχετικά με τον Μεσσία λόγια του Ησαΐα. Που προλέγουν ότι ο Μεσσίας  θα καταπιαστεί όχι μόνο με τα πνευματικά, αλλά και με τα παντοειδή προβλήματα των ανθρώπων: Όπως τη φτώχεια, δηλαδή, τη σκλαβιά, την αρρώστια και τη γενικότερη αμαρτία, που είναι η ρίζα όλων των προβλημάτων

Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η περικοπή, διαβάσαμε και τη σχετική  ερμηνεία του αείμνηστου Τρεμπέλα. Η οποία όμως έδινε, σε όλο, σχεδόν, το περιεχόμενο της περικοπής «πνευματικό» νόημα. Γνώμη, με την οποία συμφωνούσαν και οι τρεις μητροπολίτες!

Ένα όμως παπαδάκι τόλμησε να διαφωνήσει και να πει ότι δεν μπορούμε να δίνουμε σε όλα πνευματικό νόημα! Γιατί ο Χριστός και τυφλούς και χωλούς και παράλυτους και πάσης φύσεως αρρώστους θεράπευσε!  Και τους πεινασμένους στην έρημο χόρτασε! Και όλους αυτούς, που ανατρέπουν τη δικαιοσύνη και πρόνοια του Θεού καταδίκασε!

Ή μήπως και η Παναγία δεν προσδιόρισε τον ρόλο του κυοφορούμενου βρέφους της, ως Εκείνου, που «θα γκρέμιζε τους τυράννους και άρπαγες και θα ανύψωνε τους ταπεινωμένους, τους καταφρονεμένους και τους πεινασμένους!

Δεν είχαν οι  πρώτοι χριστιανοί εφαρμόσει καθεστώς κοινοκτημοσύνης; Όπου ο καθένας πρόσφερε, ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε, ανάλογα με τις ανάγκες του (Πράξεις : 32-35); Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους! Και στην περίπτωση, που το καθεστώς αυτό διαταράχτηκε από κάποιους ιδιοτελείς, οι απόστολοι υπέδειξαν την εκλογή των επτά διακόνων με τρόπο δημοκρατικότατο. Και μάλιστα με τα πλέον καθαρά κριτήρια: Ώστε ακόμη και ο αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος να θαυμάζει και να εξαίρει τη δημοκρατική κοινωνία της Εκκλησίας!

Ποια ήταν τα κριτήρια;

  1. Να έχουν αυτοί, που θα εκλέγονταν, καλή φήμη. Έτσι ώστε να μη συμβαίνουν τα όσα ιλαροτραγιικά συμβαίνουν στις μέρες μας. Όπου το «χριστεπώνυμο» πλήρωμα χειροκροτεί, ζητωκραυγάζει και εκλέγει επαγγελματίες κλέφτες, απατεώνες, προδότες και δολοφόνους. Και περιμένει να ιδεί απ’ αυτούς καλό και προκοπή!…
  2. Να έχουν οι εκλεγόμενοι γνώση του αντικειμένου, με το οποίο θα ασχοληθούν. Και να μην ισχύει, όπως τώρα, το καθεστώς της ημετεροκρατίας. Όπου άσχετοι άνθρωποι αναλαμβάνουν αρμοδιότητες άσχετες με το γνωσιολογικό τους οπλοστάσιο. Σε σημείο, ώστε κάποτε, ακόμη και θεολόγοι, να γίνονται υπουργοί Βιομηχανίας, δικηγόροι Γεωργίας και αστοιχείωτοι υπουργοί Παιδείας!
  3. Και  ουσιαστικό   κριτήριο:

Να  είναι οι εκλεκτοί φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα. Που σημαίνει να ρυθμίζουν το βίο και την πολιτεία της κοινωνίας σύμφωνα με  τη δικαιοσύνη και την αλήθεια του Θεού. Και όχι να είναι άθεοι και αντίχριστοι και να πολεμούν με όλους τους υποχθόνιους τρόπους κάθε μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης, πρόνοιας και θεογνωσίας. Όπως οι τωρινοί εκπρόσωποι του μισάνθρωπου σιωνισμού και απάνθρωπου ναζισμού και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους. Οι οποίοι, αντί να αγωνίζονται για την προκοπή της κοινωνίας. μεθοδεύουν την με κάθε τρόπο εξαθλίωση του λαού, ώστε να γίνεται αυτός  πειθήνιο όργανό τους. Προκειμένου να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών και των διεθνών τοκογλύφων…

Κι ακόμη μήπως οι άγιοι της Εκκλησίας δεν υποστήριξαν τη δικαιοσύνη, και κάποιοι θυσιάστηκαν για χάρη της. Όπως ο Χρυσόστομος και ο Πατροκοσμάς! Και πάμπολλοι άλλοι. Και ασφαλώς όλα αυτά και πάμπολλα άλλα, που θα μπορούσαν να ειπωθούν, δείχνουν ότι ο Χριστός δεν ήταν καθόλου μονοφυσίτης. Που ασχολήθηκε, δηλαδή, μόνο με τα, λεγόμενα, «πνευματικά» και «μεταφυσικά» θέματα.

Λες και η δικαιοσύνη και η πρόνοια δεν είναι πνευματικό και μεταφυσικό θέμα! Αφού στη Δευτέρα Παρουσία του ο Χριστός θα δώσει προτεραιότητα στα γήινα και «υλικά» προβλήματα των ανθρώπων. Και θα πει στους κρινόμενους τα περίφημα εκείνα: Πείνασα και δίψασα και ήμουν φυλακισμένος και ξένος και άρρωστος και δεν με φροντίσατε…

Ή μήπως ο Χριστός δεν ανέτρεψε στους μαθητές του τον αξιακό κώδικα των κοσμικών πολιτευμάτων, λέγοντας: Οι κοσμικοί άρχοντες καταπιέζουν το λαό! Εσείς όμως δεν θα κάνετε το ίδιο. Αλλά θα τον υπηρετείτε! Ωσάν να είστε, όχι οι πρώτοι, αλλά οι τελευταίοι της κοινωνίας! Ρητή διδασκαλία, που το καθεστώς της δεσποτοκρατίας αναποδογύρισε κατά τρόπο βάναυσο!  Αφού  κάποιοι εκπρόσωποί του συμπεριφέρονται χειρότερα κι απ’ τους χειρότερους δικτάτορες!

Που σημαίνει ότι ο Χριστός ασχολήθηκε αναμφίβολα και με τα πάσης φύσεως προβλήματα των ανθρώπων. Που, σε τελική ανάλυση, είναι και αυτά, πέρα για πέρα πνευματικά. Αφού την επίλυση και αυτών καθόρισε, ως βασικό κριτήριο, για τον αιώνιο προορισμό του ανθρώπου.

Και προς αυτή την κατεύθυνση χρησιμοποίησε τον «τομότερον υπέρ δίστομον μάχαιραν» καταλυτικό του λόγο. Χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να πει στους Αποστόλους να εγκαταλείψουν το φραγγέλιο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, για ν’ ασχολούνται μόνο με τα μνημόσυνα. Κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο όργιο της αρπαγής και της ληστείας του επιούσιου άρτου του λαού εκ μέρους της πολιτικάντικης και τοκογλυφικής μαφίας. Για να εκλιπαρούν, εκ των υστέρων, απ’ τους ανελέητους και άσπλαχνους προδότες και δολοφόνους έλεος και ευσπλαχνία!

Που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει ότι ο Χριστός πολιτεύτηκε και πολιτεύεται. Αλλά διαμετρικά αντίθετα, όχι μόνο απ’ τους κοσμικούς άρχοντες, αλά και τους εκπροσώπους της δεσποτοκρατίας!…

 

 

«‘παιδός η βασιλείη»Ηράκλειτος

Χριστούγεννα2«Η βασιλεία ανήκει στο παιδί», λέει ο Ηράκλειτος.

Θα σας το πω πολύ απλά! Σαν παραμύθι! Όπως το κράτησα στη μνήμη μου. Σωστά ή λαθεμένα; Δεν ξερω! Ο βασιλιάς, λέει, και η γερουσία, της Εφέσου συνεδρίαζαν! Και όλοι περίμεναν τον Ηράκλειτο, που και αυτός κρατούσε από βασιλική γενιά και ήταν μέλος της Γερουσίας. Αλλά εκείνος  δεν έλεγε να φανεί.  Γι’ αυτό και έστειλαν κάποιον να τον φωνάξει Και τον βρήκε να παίζει με τα παιδιά! -«Τι κάνεις εδώ, του είπε; Παίζεις με τα παιδιά! Ο βασιλιάς με τη γερουσία σε περιμένουν»! –«Ας τους να περιμένουν! Αποκρίθηκε. Η βασιλεία ανήκει στο παιδί»!

Κι αλλού ο Ηράκλειτος φέρεται να λέει: «Αιών εστί παις πεσσεύων»! Δηλαδή, η αιωνιότητα είναι σαν το παιδί, που παίζει κότσια (ζάρια). Το παιδί που κινείται λεύτερα. Χωρίς δεσμεύσεις και συμφέροντα και σκοπιμότητες. Που δημιουργεί λεύτερα και λεύτερα καταστρέφει: Από τα παιχνίδια, μέχρι τα φύλλα των δένδρων και τα πέταλα των λουλουδιών και τις δοξασμένες πολιτείες και αυτοκρατορίες. Πηγαίνοντας, όπου πηγαίνει η καρδιά του. Έξω απ’ τους νόμους και τα καλούπια  και τους κανόνες  της ανθρώπινης λογικής.

Μέσα στην αρμονία του οποίου οι άνθρωποι «ζουν και κινούνται και υπάρχουν», όπως θα ’λεγε κι ο Παύλος. Χωρίς  να υποπτεύονται την παρουσία του. Και γι αυτό ζουν αταίριαστα με την πραγματικότητα. Και γι’ αυτό συγκρούονται με την πραγματικότητα. Και γι’ αυτό πονούν και υποφέρουν. Ενώ θα μπορούσαν να εναρμονιστούν με την πραγματικότητα του παγκόσμιου  Λόγου. Να εναρμονιστούν με το παγκόσμιο παιχνίδι. Που αρχίζει απ’ την κούνια και φτάνει μέχρι την αιωνιότητα…

Είδατε τι κάνει ο Χριστός, όταν του ζητούν να δείξει  πώς είναι η βασιλεία του Θεού; Παίρνει ένα παιδί και το βάζει στη μέση. Και τους λέει: «Να πώς είναι η βασιλεία του Θεού. Σαν αυτό το παιδί». Σαν το κάθε παιδί που ζει μέσα στην αθωότητα και τη χαρά του αιώνιου  παιχνιδιού. Μέχρις ότου η «λογική» των μεγάλων  τα ξεστρατίσει και τα παγιδέψει μέσα στα αδιέξοδα των σκοπιμοτήτων  και των συμφερόντων.

Και ο Χριστός κάλεσε τους ανθρώπους, που τον περιτριγύριζαν να  πάρουν μέρος στο παιχνίδι της αιωνιότητας: «Εάν, τους είπε, δεν γυρίσετε πίσω και δεν ξαναγίνετε παιδιά, δεν μπορείτε να μπείτε στη βασιλεία του Θεού»!

Πώς όμως μπορεί να ξαναγίνει κανείς παιδί; Την απάντηση ο Χριστός την έδωσε στο Νικόδημο, τον ευσχήμονα βουλευτή. Παιδί μπορεί να ξαναγίνει κάποιος, αν αναγεννηθεί. Αν αναγεννιέται κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Αυτός που γεννιέται μια φορά γερνάει και πεθαίνει. Αυτός που αδιάλειπτα αναγεννιέται,  δεν γερνάει ποτέ και ποτέ δεν πεθαίνει. Γίνεται μέτοχος της αιώνιας ζωής και της αιώνιας νεότητας.

Και μην πούμε πώς θα αναγεννηθούμε. Τα κλειδιά της βασιλείας δεν τα κατέχουν οι φαρισαίοι της κάθε εποχής. Τα κλειδιά της βασιλείας είναι στα δικά μας τα χέρια. Είναι αναπαλλοτρίωτο κτήμα μας. «Η βασιλεία του Θεού, λέει ο Χριστός, είναι μέσα  σας». Είναι μέσα στην καρδιά σας. Αφουγκραστείτε την καρδιά σας. Κι ακολουθείστε τη.

Ξυπνήστε το παιδί, που κοιμάται μέσα σας. Και παίξτε μαζί του. Από τώρα μέχρι την αιωνιότητα. Γκρεμίστε και χτίστε μαζί του. Γκρεμίστε με την επανάσταση και χτίστε με την παιδεία. Η επανάσταση είναι νομοτελειακά σύμφυτη με τη νεότητα. Και η παιδεία συνώνυμη με τα παιδιά. Όχι μόνο της μικρής  ηλικίας αλλά και τα ισόβια, τα αιώνια παιδιά. Τα «αεί διδασκόμενα».

Τα Χριστούγεννα είναι ακριβώς  η γιορτή του αιώνιου παιδιού και της αιώνιας  παιδείας και επανάστασης. Το γκρέμισμα του παλιού και το χτίσιμο του καινούργιου. Το γκρέμισμα των ανήθικων συμβάσεων και των κατά συνθήκη ψευδών. Και το χτίσιμο του καινούργιου κόσμου: της απλότητας και της σοφίας.

Είδατε ποιοι υποκλίθηκαν στο νεογέννητο βασιλιά της Βηθλεέμ; Τα ουράνια παιδιά, οι άγγελοι, τα’ απλοϊκά παιδιά οι τσοπάνηδες και τα σοφά παιδιά, οι  μάγοι. Οι εκπρόσωποι της αγιότητας, της απλότητας και της σοφίας. Και είδατε ποιοι θορυβήθηκαν;  Ο Ηρώδης  και το φαρισαϊκό κατεστημένο. Αυτοί που αντιπροσώπευαν την υποκρισία και το έγκλημα Οι αιματοβαμμένοι «άγιοι» και οι γαλαζοαίματοι εκπρόσωποι του διαχρονικού εγκλήματος.  Που αφαιρούν από εκατομμύρια παιδιών όχι μόνο το δικαίωμα στην παιδεία   και το παιχνίδι αλλά και την ίδια τη ζωή!  Που ούτε οι ίδιοι εισέρχονται ούτε τους άλλους αφήνουν να εισέλθουν, στη βασιλεία του Θεού και του παιδιού…

Λοιπόν; Να σας ευχηθούμε «χρόνια πολλά» για τα Χριστούγεννα»! Αν είναι για τα μελομακάρονα και τα τσουρεκάκια και τον άλλο φολκλορικό διάκοσμο, δεν έχει κανένα νόημα. Αν όμως μαζί με το Χριστό και τον Ηράκλειτο πιστεύουμε στη βασιλεία του παιδιού κι αν ψάχνουμε να βρούμε αυτό το παιδί μέσα μας, για να αναγεννηθούμε κι αν αφεθούμε με όλη μας την ψυχή και την καρδιά στο αιώνιο παιχνίδι, τότε τα Χριστούγεννα, τα δικά μας Χριστούγεννα θα είναι όχι μόνο καλά  αλλά και αληθινά. Κι όχι απλά για «χρόνια πολλά», αλλά μέχρι την αιωνιότητα!…

Και στα παιδιά; Να τους ευχηθούμε να κάμουν  για πάντα δικό τους το αιώνιο παιχνίδι. Και να τ’ αφήσουμε  να παίξουν με το Αιώνιο Παιδί.  Απ’ το οποίο εμείς οι μεγάλοι  τα απομακρύναμε. Γιατί τους μάθαμε  πως ο χριστιανισμός  δεν είναι όμορφος, γελαστός και ανθρώπινος. Σαν το παιδί. Αλλά κατσούφικος, άκαμπτος και απάνθρωπος.

΄Όπως εμείς οι μεγάλοι καταντήσαμε με τη σοβαροφάνειά μας το χριστιανισμό και τη ζωή των παιδιών….

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

μωραλαζόνες…

Σχετική εικόνα

Πιθανότατα έχετε δει το «Δικτάτορα» του Σαρλώ. Όπου ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναγωνίζονται για το ποιος θα καθίσει σε ψηλότερο βάθρο.

Όπως συμβαίνει με τους δικτάτορες όλων των εποχών. Ακόμη και τους θρησκευτικούς. Οι οποίοι φιλονικούν, σαν τα μωρά παιδιά, για το ποιος θα’ χει τον υψηλότερο θρόνο και τα περισσότερα προνόμια. Κι όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με όλους μας. Κι όταν ακόμη λέμε ότι πιστεύουμε στη δημοκρατία και την ισότητα.

Κι αυτό φαίνεται απ’ τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους. Απ’ τη δουλικότητα μπροστά στους ισχυρούς και την αναίδειά μας μπροστά στους αδύνατους….

Και η συμπεριφορά μας αυτή και η νοοτροπία δεν είναι παρωνυχίδα. Γιατί προσδιορίζει το πλέγμα όλων των κοινωνικών μας σχέσεων. Με τις προκαταλήψεις και κοινωνικές, οικονομικές,  θρησκευτικές, φυλετικές, τις πνευματικές διακρίσεις. Που συνιστούν τον πολύμορφο ρατσισμό…

Την πραγματικότητα αυτή είχε επισημάνει και ο Χριστός. Ιδιαίτερα, όταν συνέβαινε να συναναστρέφεται με τους φαρισαίους. Οι οποίοι είχαν αναγάγει τις διακρίσεις σε δόγμα πίστεως: Αφού πίστευαν ήταν πολύ φυσικό να θεωρούν προνόμιό τους τις «πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τις τιμητικές θέσεις στα συμπόσια». Γεγονός, που ανάγκασε το Χριστό, όταν κάποτε ήταν προσκεκλημένος στο σπίτι κάποιου φαρισαίου, να τους πει:

«Όταν σας προσκαλούν σε συμπόσια μην πιάνετε τις πρώτες θέσεις, αλλά τις τελευταίες. Γιατί, αν ο οικοδεσπότης σας βάλει σε καλύτερη θέση, αυτό θα σας εξυψώσει. Αν όμως σας βάλει στις τελευταίες, αυτό θα σας μειώσει. Γιατί υπάρχει πνευματικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο, όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του, εξυψώνεται, ενώ, όποιος τον εξυψώνει, ταπεινώνεται».

Αλλά και στον οικοδεσπότη είπε:

«Όταν κάνεις συμπόσιο, να μην καλείς τους φίλους και τους συγγενείς και τους πλουσίους, που μπορούν να σου ανταποδώσουν τη φιλοξενία. Να καλείς τους φτωχούς και τους ανάπηρους. Και να καλοτυχίζεις τον εαυτό σου, που δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν. Γιατί, όποιος φιλοξενεί αυτούς, που δεν μπορούν να τον φιλοξενήσουν, θα φιλοξενηθεί απ’ το Θεό»…

Και να που κάποιος απ’ τους συνδαιτυμόνες είπε:

«Καλότυχος αυτός, που θα πάρει μέρος στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού»!

Κι έδωσε, έτσι, αφορμή στο Χριστό να πει την ωραία “παραβολή του δείπνου”. Για να δείξει πόσο οι άνθρωποι μπορεί να πέφτουν έξω στις εκτιμήσεις τους, αλλά και στις προσδοκίες τους σχετικά με τον τρόπο που ζούνε τα θρησκευτικά τους «πιστεύω»:

«Ένας άνθρωπος, είπε, έκαμε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς. Κι, όταν όλα ήταν έτοιμα, έστειλε τον υπηρέτη του να φωνάξει τους προσκεκλημένους. Αλλά-περιέργως – δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Άλλος, γιατί «αγρόν ή βόδια ηγόρασε» κι άλλος γι’ άλλους λόγους…».
Στάση και η συμπεριφορά που προκάλεσε, όπως ήταν επόμενο, την αγανάκτηση του οικοδεσπότη. Ο οποίος είπε στον υπηρέτη του:

«Πήγαινε στις πλατείες και στα σοκάκια και φέρε τους φτωχούς και τους ανάπηρους να πάρουν μέρος στο τραπέζι μου! Αφού κανένας απ’ τους προσκεκλημένους δεν είναι άξιος»!..

Τι λέει ο Χριστός με την παραβολή του αυτή στην ομήγυρη των συνδαιτυμόνων του φαρισαίων; Αλλά και στο χριστιανικό κατεστημένο, που έχει ανακυκλώσει τη φαρισαϊκή νοοτροπία και συμπεριφορά! Σε σημείο μάλιστα, ώστε να υπάρχουν και κόμματα-τα χριστιανοδημοκρατικά-που έχουν ταυτίσει το χριστιανισμό με τον καπιταλισμό!…

Λέει πως η βασιλεία του Θεού σημαίνει ολική ανατροπή. Στην οποία δεν έχουν θέση όλοι οι εγκάθειρκτοι στα κάτεργα των υλικών αγαθών.
Ούτε οι μασκαρεμένοι με δικαστικές ή ακαδημαϊκές τηβέννους ή χρυσοποίκιλτα άμφια. Που, συχνά, μέσα στο ναρκισσισμό τους, είναι πιο βόδια ακόμη κι απ’ τα βόδια, που είχε αγοράσει ο προσκεκλημένος της παραβολής.
Όπως και καθένας, που πιστεύει ότι δεν είναι «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Και αντιμετωπίζει τους άλλους σαν κοπάδια άλογων ζώων…

Θέση στη βασιλεία του Θεού έχουν οι άνθρωποι του περιθωρίου και της ανάγκης: Οι απόκληροι και απόβλητοι της κοινωνίας. Οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι. Οι ξένοι και οι αμαρτωλοί. Κι όλοι εκείνοι, που αντιμετωπίζουν την απόρριψη και την αποστροφή της κοινωνίας. Και που-σε σύγκριση με τους φαρισαίους της κάθε εποχής- έχουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, το προβάδισμα για τη βασιλεία του Θεού…

Γιατί, αφού συναντούν ολόγυρά τους την άρνηση και την αποστροφή «αναγκάζονται» ν’ ανακαλύψουν μέσα τους τη βασιλεία του Θεού. Ή ακόμη και να παραβιάσουν τις πόρτες της πολιτείας του Θεού, αφού βρίσκουν κλειστές τις πόρτες της κοινωνίας.

Κι ενώ η κοινωνία του «καλού» υπόκοσμου τους πετάει στον Καιάδα της έσχατης ανυποληψίας, η ταπείνωσή τους μπορεί να τους εκτινάξει ακόμη και σε ύψη αγιότητας.…

Που σημαίνει ότι πέρα απ’ την κλίμακα των κοσμικών διακρίσεων, υπάρχει νομοτελειακά και η κλίμακα των πνευματικών διακρίσεων. Που ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη φορά και κατεύθυνση. Έτσι ώστε να ανέρχονται τις βαθμίδες της μιας κλίμακας αυτοί, που κατέρχονται τις βαθμίδες της άλλης…

Και νοοτροπίες, όπως του Χίτλερ και του Μουσολίνι, που χαρακτηρίζουν πολλούς δικτάτορες και δικτατορίσκους ακόμη και της καθημερινής μας ζωής, αποδεικνύονται, όχι μόνο εγκληματικές, αλλά, σε τελική ανάλυση, μάταιες και ανόητες.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν χαρακτηρίζουν αρχιερείς, πάπες και πατριάρχες. Που, με ύψιστη μωρία, συμπεριφέρονται ως τύραννοι και αντιμάχονται μεταξύ τους για τα πρωτεία και άλλα υπερβαλλόντως ανόητα…
Όλοι αυτοί δεν μπορούν να είναι φίλοι του Θεού και δεν έχουν δικαίωμα στη φιλοξενία του και στο τραπέζι της βασιλείας του.

Δικαίωμα στη φιλοξενία του Θεού έχουν αυτοί που φιλοξενούν τους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού, τους ανθρώπους της ανάγκης. Και βέβαια οι άνθρωποι της ανάγκης.

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/