το αθάνατο νερό…

 


Προσπαθούμε να «σκοτώσουμε το χρόνο μας» και στην πραγματικότητα σκοτώνουμε τους εαυτούς μας.

Πίνουμε βρώμικα και μολυσμένα νερά. Κι συχνά ανθρώπινο αίμα. Και γενικά έχουμε την αίσθηση της πλήξης,της ανίας και της σιχασιάς για τον εαυτό μας και τους άλλους

Και όλα αυτά, γιατί δεν πίνουμε το αθάνατο νερό. Που το συναντάμε σε θρύλους και παραμύθια, αλλά και στο Ευαγγέλιο.

Σχετικό είναι το κήρυγμα, που αναφέρεται στην Κυριακή ης Σαμαρείτιδας και που θα το βρείτε στην ηλεκτρονική διαύθυνση:

https://www.youtube.com/watch?v=jFGxzGeddrA

«εν ετέρα μορφή»…

Πήγαιναν, λέει το Ε.΄ Εωθινό Ευαγγέλιο (Λουκά ΚΔ: 36-53)  μετά την Ανάσταση δυο μαθητές του Χριστού απ’ τα Ιεροσόλυμα στην Εμμαούς. Και συνομιλούσαν σε έντονο ύφος μεταξύ τους τα σχετικά με τα Πάθη και την Ανάσταση του Χριστού.

Οπότε κάποιος  Άγνωστος τους προφθάνει και ζητεί να μπει στη συζήτησή τους. Κι εκείνοι  τον επιπλήττουν, γιατί, παρότι Ιεροσολυμίτης, δεν γνωρίζει τα σχετικά με το Χριστό πρόσφατα συνταρακτικά γεγονότα. Για να του εξομολογηθούν ότι αυτοί προσδοκούσαν πως ο Χριστός θα ήταν ο ελευθερωτής των Εβραίων απ’ τη ρωμαϊκή σκλαβιά. Αλλά προς μεγάλη τους λύπη τον είδαν να σταυρώνεται. Για να παρηγορηθούν κάπως απ’ τις πληροφορίες που είχαν από μερικούς δικούς τους σχετικά με την Ανάστασή του.

Έρχεται όμως στη συνέχεια να τους επιπλήξει με τη σειρά του και ο Άγνωστος. Λέγοντάς τους ότι είναι απερίσκεπτοι και αργόστροφοι. Γιατί, όπως φαινόταν απ’ τα λεγόμενά τους, ήταν ανίκανοι να καταλάβουν και να πιστέψουν σε όλα εκείνα, που είπαν για το Χριστό οι προφήτες. Και ιδιαίτερα για το γεγονός ότι οι προφήτες δεν μίλησαν για κοσμική αλλά  για θεϊκή δόξα του Χριστού. Που θα ερχόταν ακριβώς με τα Πάθη του και την ΑνάστασήςΤου.

Αλλά με τη συζήτηση δεν κατάλαβαν πότε έφθασαν κιόλας στην Εμμαούς. Οπότε ο Άγνωστος τους αποχαιρέτησε, προκειμένου να συνεχίσει το δρόμο του. Γεγονός που αποκάρδιωσε τους δυο μαθητές. Ιδιαίτερα μάλιστα, καθώς ένιωθαν να βαραίνει πάνω τους το ηλιοβασίλεμα και το σκοτάδι που σε λίγο θα έπεφτε. Δεδομένου ότι ο Άγνωστος με τα λεγόμενά του είχε γαληνέψει τη φουρτουνιασμένη καρδιάς τους. Γι’ αυτό και του επισήμαναν ότι δεν ήταν σωστό εκείνη την ώρα να συνεχίσει το δρόμο του και τον εξανάγκασαν να μείνει μαζί τους. Αλλά, όταν ήρθε η ώρα του δείπνου, ο Άγνωστος πήρε το ψωμί και σύμφωνα με τη συνήθεια που είχε ο Χριστός, το ευλόγησε και τους το μοίρασε. Για να συνειδητοποιήσουν έτσι ποιος ήταν ο Άγνωστός τους, ο οποίος την ίδια κιόλας στιγμή χάθηκε από μπροστά τους. Για να πουν μεταξύ τους: «Για κοίταξε να μην πάρουμε είδηση, που ήταν τόση ώρα μαζί μας! Και δεν καταλάβαμε τίποτε, όταν η καρδιά μας είχε πληροφορήσει, μ’ εκείνο το μυστηριώδες κάψιμο την ώρα που μας μιλούσε και μας εξηγούσε τις Γραφές»;

Περιττό να τονίσουμε ότι η ευαγγελική αυτή περικοπή, πέρα από πανέμορφη είναι και πολυσήμαντη. Και πρώτα- πρώτα απ’ τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται ο Χριστός. Δεδομένου ότι είναι και πολλές άλλες οι φορές, που ο Χριστός εμφανίστηκε «εν ετέρα μορφή» (Μάρκου:16,12)). Αλλά, αν λάβουμε υπόψη μας και την περί Δευτέρας Παρουσίας ευαγγελική διήγηση (Ματθαίου: ΚΕ, 31-46), οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι ο Χριστός, όχι μόνο «τω καιρώ εκείνω», αλλά διαρκώς παρουσιάζεται μπροστά μας με χιλιάδες μορφές. Και πρώτα-πρώτα με τη μορφή των διαφόρων ανθρώπων της ανάγκης. Τους οποίους συχνά αντιμετωπίζουμε με σκαιότητα ή τους αντιπαρερχόμαστε με αποστροφή και περιφρόνηση. Όπως ο ιερέας και ο λευίτης της παραβολής του Καλού  Σαμαρείτη (Λουκά Ι: 25-37) τον τραυματισμένο άνθρωπο.

Και ασφαλώς, όχι μόνο με τη μορφή των ανθρώπων της ανάγκης αλλά και με τη μορφή των ανθρώπων, που συμπαρίστανται στις ανάγκες των άλλων μπορεί να παρουσιαστεί ο Χριστός. Και μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του π. Χρυσόστομου Ντανάκα: Ο οποίος άφησε τον μάταιο κόσμο μας την Τρίτη του Πάσχα (3-5-16). Αφού είχε αναλώσει τη ζωή του σε πολυποίκιλη προσφορά προς τους συνανθρώπους του. Και υλικά, όπου και όσο μπορούσε, αλλά κυρίως με τη δύναμη του πνεύματός του. Η οποία αποκαλυπτόταν ιδιαίτερα στα υπέροχα κηρύγματά του, όσο και στις προσωπικές του επικοινωνίες. Όπου εφάρμοζε τη σωκρατική μαιευτική. Καθώς έμπαινε στην ψυχή του συνομιλητή του. Αποδίδοντας στον εαυτό του αυτά, που απασχολούσαν το συνομιλητή του ή είχε αδιευκρίνιστα μέσα του. Σε τρόπον ώστε ο συνομιλητής του να βλέπει, όχι εξ υποκειμένου αλλά εξ αντικειμένου τον εαυτό του και να μπορεί να συνειδητοποιεί και ν’ αντιμετωπίζει τα προβλήματά του. Ακόμη και θαυματουργικά βοηθούσε τους συνανθρώπους του ο π. Χρυσόστομος. Όπως από προσωπική πείρα πολύ καλά γνωρίζω και μπορώ να διαβεβαιώσω. Κατόπιν αυτού, δεδομένου ότι έκαμε πολύ καλό στους συνανθρώπους του, επόμενο ήταν να πολεμηθεί πολύ κι  απ’ το Διάβολο.

Αλλά και όπως μου είχε εκμυστηρευτεί τον τελευταίο καιρό και γνώριζα από προσωπική πείρα, του είχαν αφήσει βαθιές πληγές οι διωγμοί εκ μέρους εκκλησιαστικών παραγόντων. Δεν γνωρίζω βέβαια τι έγινε στις άλλες μητροπόλεις, αλλά ενθυμούμαι πολύ καλά τα όσα υπέστη εδώ στην Αιτωλοακαρνανία. Επειδή την Κυριακή των Πατέρων σε κήρυγμά του τόλμησε να πει ότι οι αλλοτινοί Πατέρες της Εκκλησίας δεν ήταν σαν τους τωρινούς. Πράγμα που θεωρήθηκε προσβολή κατά του Μητροπολίτη. Ο οποίος, με βάση τα λεγόμενα των ρουφιάνων,  που κυβερνούν εδώ και πενήντα χρόνια τη Μητρόπολη Αιτ/νίας, και του έδωσε δυσμενή μετάθεση σε ένα ορεινό χωριουδάκι του Αράκυνθου, όπου δεινοπαθούσε να φθάσει με ποδαρόδρομο. Αλλά δεν αρκέστηκαν ως εκεί. Κάλεσαν και τον Ηγούμενο της Μονής, στην οποία ανήκε και τον εκβίαζαν  να υπογράψει συκοφαντικό λίβελο εναντίον του. Πράγμα που ο Ηγούμενος, όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά και δημοσιοποίησε τους δεινούς εκβιασμούς, που υπέστη. Πραγματικότητα η οποία και εξανάγκασε τον π. Χρυσόστομο να εγκαταλείψει τηνΑιτωλοακαρνανία.

Άμποτε ο Χριστός να λάμψει και γ’ αυτόν, που τώρα αναχώρησε πικραμένος για το μακρινό του ταξίδι και για μας που ξεμείναμε, ζωσμένοι από πολυποίκιλα σκοτάδια, το ανέσπερο φως της Ανάστασης!…

του ύψους και του βάθους…

Ο Μακαριστός Επίσκοπος Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης συνήθιζε να λέγει: Όπου υπάρχουν μεγάλα βουνά υπάρχουν και μεγάλα βάραθρα:

Κάπως έτσι-θα μπορούσαμε να πούμε-ήταν και η ζωή του Αγίου Κωνσταντίνου. Αφού ήταν αυτός, που έκαμε το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία της ανθρωπότητας, προχωρώντας απ’ την αρχαία θρησκεία στο Χριστιανισμό. Αλλά από το άλλο μέρος έκαμε και τρομακτικά λάθη…
Σ’ αυτή την χαώδη αντίθεση αναφέρεται και το σχετικό κήρυγμα, που θα βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

δημοκρατία και ληστοκρατίες

Η δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα να ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Παρότι με βάση το αποστολικό ανάγνωσμα (Πράξεων: ΣΤ, 1-7)θα μπορούσε να  ονομάζεται και Κυριακή της Δημοκρατίας. Δεδομένου ότι μας μιλάει για την αληθινή δημοκρατία, που υπήρξε ποτέ στον κόσμο και τις οίδε, αν κάποτε θα ξαναϋπάρξει…

Γιατί αληθινή δημοκρατία δεν υπήρξε ούτε στον αρχαίο κόσμο, αφού η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ήταν δούλοι. Ούτε βέβαια και στην εποχή μας. Οπότε η, λεγόμενη, δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο από αποχρώσεις του ίδιου κλεφτοκαθεστώτος, με οποιαδήποτε συνταγή κι αν σερβίρεται αυτό. Είτε ως σοσιαλδημοκρατία είτε ως χριστιανική δημοκρατία. Γιατί ούτε η μία ούτε η άλλη έχουν καμιά σχέση με την αληθινή δημοκρατία. Και ιδιαίτερα με τη χριστιανική δημοκρατία. Όπως τη συναντούμε στην πρώτη χριστιανική κοινωνία. Γιατί αληθινή δημοκρατία δεν είναι αυτή στην οποία ένα κοπάδι ιδιοτελών  ή ηλιθίων επιλέγουν όποιους αδίστακτους απατεώνες προτιμούν να τους κυβερνήσουν. Είτε για τα «ωραία» τους τα μάτια είτε για τα ζαχαρωμένα τους τα λόγια. Προκειμένου αυτοί στη συνέχεια να ψηφίσουν τους κλεφτονόμους, με τους οποίους θα καταπροδώσουν την πατρίδα και θα λεηλατήσουν κάθε ικμάδα επιβίωσης του λαού. Για να ξεχειλίσουν τα θησαυροφυλάκια και να πολλαπλασιαστούν τα κινητά και τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των ντόπιων και των διεθνών χρυσοκάνθαρων και τοκογλύφων.

Αληθινή δημοκρατία είναι η δημοκρατία της δικαιοσύνης. Και δικαιοσύνη δεν είναι η, λεγόμενη, Δικαιοσύνη, που «αποφασίζει και διατάσσει» με βάση τους κλεφτονόμους και ληστονόμους του όποιου ληστοκαθεστώτος. Που αποθεώνει τους διαφόρους Κλίντον και Μπους και Μπλαίρ και Σαρκοζί και στέλνει για σαράντα χρόνια στη φυλακή τον Κάρατζιτς, ενώ απαγχονίζει τον Σαντάμ και δολοφονεί τον Καντάφι. Που, κάποιοι μεταξύ τους παρότι δικτάτορες, εντούτοις διατηρούσαν τις χώρες τους σε ένα επίπεδο υποφερτό για τους λαούς τους. Σε σύγκριση με το ολέθριο καθεστώς που επέβαλαν στη συνέχεια οι επιχειρήσεις «δικαιοσύνης» και «δημοκρατίας» των δυτικών κανιβάλων. Ή στην ακόμη χειρότερη περίπτωση δικαιοσύνη δεν είναι η λήψη διωκτικών μέτρων εναντίον του φτωχού καστανά κι από το άλλο το νομικό απυρόβλητο για τον πολιτικό  και τον πάσης φύσεως μεγαλοκλέφτη και μεγαλοαπατεώνα. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με την ελληνική συνταγματική και λοιπή νομιμότητα και δικαιική πρακτική.

Αληθινή δικαιοσύνη είναι με λόγια απλά και καθαρά η ισότητα. Και αδικία και πάλι πολύ απλά η εκτροπή απ’ την ισότητα. «Δικαιοσύνη» λέει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, «είναι να μην επιδιώκει κάποιος να έχει περισσότερα απ’ τους άλλους. Ενώ η οποιαδήποτε εκτροπή απ’ την ισότητα αποτελεί αδικία»! Μήπως διαπιστώσατε εσείς αυτές τις μέρες, που ανακοινώθηκαν τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας φωστήρων να ισχύει κάτι τέτοιο; Ή το τελείως αντίθετο! Αφού υπάρχουν μεγάλες διαφορές ακόμη και μεταξύ των πολιτικών. Και ασφαλώς αστρονομικές σε σύγκριση με το επίπεδο ζωής της πλειονότητας του λαού.

«Πόθεν», λοιπόν, «έσχον» τις ουρανομήκεις αυτές διαφορές οι πολιτικοί μας «σωτήρες»; Μήπως είναι καρπός της τίμιας εργασίας τους, όταν πολλοί εξ αυτών είναι ισόβια συνδικαλιστές και πολιτικάντηδες  αργόσχολοι και πολλαπλά διαπλεκόμενοι; Την απάντηση μας τη δίνει ο Μέγας Χρυσόστομος: «Κανένας πλούτος», λέει ο Χρυσόστομος, «δεν είναι τίμιος». Και επειδή μέσα στα πλαίσια της πολιτικής μεγαλοαπατεωνίας είναι και οι δικολαβίστικες δικαιολογίες κάποιοι ισχυρίζονται ότι έχουν τα πλούτη, αφού τα  κληρονόμησαν. Αλλά και πάλι ο Χρυσόστομος έρχεται να τους αποστομώσει: «Αν», λέει, «τα πλούτη τα κληρονομήσατε, τότε τα απόχτησαν με ανέντιμα μέσα αυτοί, που σας τα κληροδότησαν»!Τα πλούτη, λοιπόν, των πολιτικών μας «σωτήρων», σε κάθε περίπτωση, είναι ανέντιμα. Είναι καρπός άμεσης ή έμμεσης αδικίας σε βάρος του φτωχού λαού. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην περίπτωση των πλουσίων κληρικών και προπάντων κάποιων πολυτελώς διαβιούντων χρυσοστόλιστων δεσποτάδων.

Πώς, λοιπόν είναι δυνατόν να προσδοκά κάποιος καλό και προκοπή από ανθρώπους, οι οποίοι de jure και de facto είναι σαρξ εκ της σαρκός του καθεστώτος της αδικίας; Και πώς μπορεί να πιστέψει στα οποιαδήποτε λεγόμενά τους, όταν η ζωή τους βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με όσα υποστηρίζουν και υπόσχονται; Και πώς να έχει κάποιος σε τιμή και υπόληψη τα οποιαδήποτε κοπάδια τρέχουν ξωπίσω τους και ομνύουν στο όνομά τους;

Βέβαια θα πουν κάποιοι: Πώς να μην τρέχουν ξωπίσω τους τα κοπάδια, όταν οι πάσης φύσεως μεγαλοαπατεώνες κατά μείζονα λόγο προβάλλονται πρωί, μεσημέρι, βράδυ με φορτική  σχολαστικότητα απ’ τους «έγκριτους» μιντιακούς και ιδιαίτερα τους τηλεοπτικούς απατεώνες. Οι οποίοι και αυτοί κόπτονται δήθεν για το λαό, προβάλλοντας κάποια ασήμαντα περιστατικά αδικίας και κουκουλώνοντας τα παγόβουνα της εγκληματικής καταδρομής εναντίον του φτωχού λαού.

Κι ακόμη πώς να μην τρέχουν ξωπίσω τους τα κοπάδια των λεγόμενων χριστιανών, όταν οι κληρικοί στην πλειονότητά τους είναι θιασώτες του καθεστώτος της αδικίας και της απανθρωπιάς; Ιδιαίτερα μάλιστα, επειδή συμβαίνει κάποιοι πολιτικοί απατεώνες να μοστράρουν στις πρώτες θέσεις κάποιων λατρευτικών εκδηλώσεων. Προφανώς εκμεταλλευόμενοι την ευπιστία του λαού και καπηλευόμενοι τα ιερά και τα όσια της πατρίδας και της θρησκείας! Έστω και αν ο βίος τους και η πολιτεία τους, όπως αποδεικνύεται από τα πλούτη τους, βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση με τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και το πνεύμα του Ευαγγελίου.

Όπως το έζησαν οι χριστιανοί της πρώτης χριστιανικής κοινωνίας. Οι οποίοι είχαν τα πάντα κοινά και δεν υπήρχε κανένας φτωχός ανάμεσά τους. Καθώς ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του (Πράξεων: Δ, 32-34)!…

Η Αρτεμισία και οι Μυροφόρες…

 


Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, διηγείται ο Ηρόδοτος, έλαβε μέρος και η βασίλισσα της Αλικαρνασσού Αρτεμισία.
Η οποία σε κάποια στιγμή, που βρέθηκε περικυκλωμένη, προκειμένου να διαφύγει δεν δίστασε να διεμβολίσει ένα περσικό πλοίο.
Ο Ξέρξης, που παρακολουθούσε τη ναυμαχία απ’ το Αιγάλεω και δεν κατάλαβε ότι το πλοίο, που διεμβόλισε ήταν περσικό, θαύμασε τη γενναιότητά της και είπε: «Τι κρίμα, που οι γυναίκες πολεμούν σαν άνδρες και οι άνδρες σαν γυναίκες».
Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις Μυροφόρες. Οι οποίες, όταν οι μαθητές του Χριστού λούφαξαν από το φόβο τους, εκείνες τόλμησαν να πάνε πρωί-πρωί για να αλείψουν με αρώματα το σώμα του Χριστού.

Στα περιστατικά αυτά αναφέρεται και το σχετικό με τις Μυροφόρες κήρυγμα, που θα βρείτε στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.youtube.com/watch?v=fxiG6Q0SzNo

Χριστός Ανέστη!…

«Είναι καιρός, λέει ο ποιητής, να πούμε τα λιγοστά μας λόγια, γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά»! Κι ένα απ’ τους λόγια,  που πάντοτε πρέπει να βρίσκεται, όχι μόνο στα χείλη μας αλλά και στην καρδιά μας είναι το «Χριστός ανέστη»! Η φωτεινή αυτή απάντηση μπροστά στο σκοτεινό ερωτηματικό του θανάτου…
Με την οποία ο Χριστός, μέσα απ’ τη μαυρίλα του θανάτου, μας βγάζει στο φως της Ανάστασης. Όπως ο εθνικός μας ποιητής, μέσα «απ’ τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά», βγάζει στο φως την «αντρειωμένη Λευτεριά».

«Η ζωήμας λέει ο Πλάτων, είναι φιλοσοφία θανάτου». Που σημαίνει ότι η ποιότητα της ζωής μας εξαρτάται απ’ την ποιότητα της απάντησης, που δίνουμε στο μυστήριο του θανάτου.Και βέβαια υπάρχουν πολλοί, που απαντούν πως όλα τελειώνουν στον τάφο. Κάτω από ένα μέτρο γης. Απάντηση, που περικλείει κάποτε το μεγαλείο της τραγικότητας. Όταν κάποιοι προικισμένοι με τάλαντο προσπαθούν να στήσουν στον ακατάσχετο χείμαρρο του χρόνου και του θανάτου τα αναχώματα της όποιας υστεροφημίας. Με πράξεις ηρωισμού ή πνευματικής δημιουργίας. Και άλλοτε η απαισιόδοξη αυτή απάντηση οδηγεί στον έσχατο εξευτελισμό. Όταν κάποιοι αφήνονται να ρυμουλκηθούν απ’ την ακατάσχετη ροή των πραγμάτων…

Κι από το άλλο βέβαια   μέρος υπάρχει η πανάρχαιη πίστη στη μετά θάνατο ζωή. Όπου όμως ελλοχεύει, συχνά, η σκυθρωπή μελαγχολία: Με τον Αχιλλέα να εύχεται να είναι δούλος έστω και στον πιο φτωχό πάνω στη γη ξωμάχο, παρά βασιλιάς στον άδη. Και με τα δημοτικά μας τραγούδια επίσης να περιγράφουν τη μεταθανάτια ζωή με τα μελανότερα χρώματα. Κι ανάμεσα στις τόσες στάσεις και αποφάσεις ζωής προβάλλει και η ολοφώτεινη απάντηση του «Χριστός Ανέστη». Που κάθε χρονιά-το Πάσχα-γίνεται έκρηξη χαράς. Και γιορτάζεται με τον ανάλογο εκρηκτικό και θορυβώδη τρόπο. Που σημαίνει ότι το «Χριστός Ανέστη» έχει κάνει τη ζωή μας, από «φιλοσοφία θανάτου» φιλοσοφία Ανάστασης! Φιλοσοφία, που συνεπάγεται τον ασίγαστο, μέχρι τον υπεράνθρωπο ηρωισμό, αγώνα. Κι όχι μόνο των μαρτύρων μπροστά στην ανεξάντλητη ευρεσιτεχνία των βασανιστών. Αλλά και του καθενός μας μέσα στο στίβο της καθημερινότητας. Απέναντι στους δήμιους και σταυρωτές της ανθρωπότητας.

Φιλοσοφία και πίστη, που ασφαλώς δεν συμμερίζονται όλοι εκείνοι, που φλυαρούν, ανέξοδα, σχετικά με την Ανάσταση, και την καπηλεύονται επετειακά. Προκειμένου να ναρκώνουν τα υγιή ανακλαστικά του λαού. Για να διαιωνίζουν τη ληστρική και προδοτική τακτική των σταυρωτών τους.Όπως συμβαίνει με τους  γραμματείς και τους φαρισαίους της πολιτικής, που έχτισαν το κάστρο της προνομιακής, γι’ αυτούς και το συνάφι τους, αλλά τρισάθλιας ό για το λαό, νομιμότητας. Εν ονόματι της οποίας αυτοί μπορούν να σταυρώνουν την πατρίδα και το λαό της, όταν και όπως και όσο θέλουν. Χωρίς να λογοδοτούν και να έχουν τις παραμικρές συνέπειες για τις κακουργηματικές και δολοφονικές ενέργειές τους. Για να φτάσουμε στο ελεεινό κατάντημα του τωρινού ξεπουλήματος της πατρίδα μας στους σταυρωτές της!

Και μπαίνει και για μας τους κοινούς θνητούς το οδυνηρό ερώτημα:Αλήθεια, ποια σχέση με την Ανάσταση μπορεί να έχουμε εμείς οι ζωντανοί νεκροί; Εμείς οι νωθροί και κοιμισμένοι στα άγρια μεσάνυχτα του τοκογλυφικού Μεσαίωνα! Καθώς η πατρίδα μας σύρεται στο σταυρικό της θάνατο. Κι εξακολουθούμε ν’ ακολουθούμε και να φωνάζουμε ωσαννά στο τρισάθλιο τσούρμο των αδίστακτων σταυρωτών, των δικών μας και της πατρίδας! Διαθέτοντας , μολαταύτα, την απύθμενη υποκρισία να ψάλλουμε  και να κραυγάζουμε και το: Χριστός Ανέστη!…

Αλλά φέτος ο εορτασμός της Ανάστασης του Χριστού συνέπεσε να γιορτάζεται μαζί με την Πρωτομαγιά, την ανάσταση της εργατιάς. Και μακάρι να ήταν πολλές οι πρωτομαγιές, όπου οι άνθρωποι θα είχαν τη δυνατότητα να πλέκουν στεφάνια με «λουλούδια και ρόδα και κρίνα», όπως στο γνωστό άσμα τραγουδούμε.Όμως η σκέψη μας σκαλώνει σ’ εκείνες τις πρωτομαγιές, που η συμμορία του κατεστημένου φόρεσε στο κεφάλι του λαού το ακάνθινο στεφάνι. Όπως την πρωτομαγιά του 1886. Όπου, στο Σικάγο, οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν και ζητούσαν: «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση και οχτώ ώρες ύπνο». Με αποτέλεσμα, οχτώ απ’ τους διαδηλωτές, να καταδικαστούν, απ’ την εγκληματούσα «Δικαιοσύνη», σε θάνατο. Την πρωτομαγιά του 1936. Όπου η εργατιά της Θεσσαλονίκης διαδήλωσε, με αποτέλεσμα να δολοφονηθούν κάπου 12 εργάτες. Και βέβαια  την πρωτομαγιά του 1944. Κατά την οποία εκτελέστηκαν στην Καισαριανή απ’ τους Γερμανούς «ευεργέτες» μας κάπου 200 Έλληνες πατριώτες. Για να φτάσουμε στην πρωτομαγιά του 2016, κατά την οποία η Πατρίδα μας είναι και πάλι σαν τον Προμηθέα σταυρωμένη στον Καύκασο της τοκογλυφίας. Για να ‘ρχονται και ξανάρχονται τα όρνια των άθεσμων θεσμών και να κατασπαράζουν τα σπλάχνα της.

Κι εμείς τι κάνουμε;«Άβουλοι και μοιραίοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα»! Που, βέβαια, θα το κάμουν, κάποιοι άλλοι, που πάντα απεργάζονται τη συμφορά μας, πριν από μας για μας.Και δε ντρεπόμαστε καθόλου εκείνους, που πάλεψαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας και την εξασφάλιση των εργασιακών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Και είμαστε, λέει, και χριστιανοί, που ψάλλουμε με στεντόρεια φωνή και το Χριστός Ανέστη. Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι το φως του «Χριστός Ανέστη» ανέτειλε απ’ το Σταυρό του Γολγοθά!

Αλλά θα το καταλάβουμε, όταν, αναπόφευκτα, θα φορέσουν και στον καθένα από μας τον ακάνθινο στέφανο και θα μας φορτώσουν το σταυρό του μαρτυρίου…

Αφού, αντί για τα λουλούδια, επιλέγουμε για τους συνανθρώπους μας καρφιά κι αγκάθια….

δολοφονούμαστε αλλά και αυτοκτονούμε…

Λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να συμμεριστώ την αισιοδοξία κάποιων και πολύ περισσότερο την υπεραισιοδοξία για την αίσια έξοδό μας απ’ την τωρινή μας τραγωδία. Κι αυτό, όχι γιατί πιστεύω ότι τα μοιρολόγια θα μας βοηθήσουν να βγούμε απ’ τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε. Αλλά γιατί-όπως λέω συνήθως-η πραγματικότητα φωνάζει ότι το να αισιοδοξούμε στην προκειμένη περίπτωση είναι πέρα για πέρα ανεδαφικό.

Και πρώτα-πρώτα γιατί βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στην εξάρτηση εκ μέρους του βούρκου της δολοφονικής εταιρίας των τοκογλύφων. Τους οποίους κατ’ ευφημισμόν, πλην ματαίως, επιμένουμε να τους ονομάζουμε  «εταίρους» μας. Όπως ακριβώς  ονομάζουμε και  την πανούκλα «ευλογιά», με την ελπίδα ότι θα ξορκίσουμε τις θανατηφόρες επιπτώσεις της. Τη στιγμή που είναι ηλίου φαεινότερο ότι το δολοφονικό τους σχέδιο σε βάρος μας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ή μήπως έχει βελτιωθεί στο παραμικρό η δραματική κατάσταση στην οποία είχαν φέρει τη τη χώρα οι εφιάλτες των προηγουμένων κυβερνήσεων. Που φευ, αφού μετάλλαξαν τις παραμορφωτικές τους μεθοδεύσεις, για να «καθαρθούν» και αντικατέστησαν τις φρουρές των δημίων τους, σηκώνουν τώρα κεφάλι και έρχονται να μας σώσουν και πάλι και να μας οδηγήσουν σε νέα στάδια «δόξης λαμπρά». Ο τομέας της υγείας,  της παιδείας, της ανεργίας, της μεθοδευμένης χρεοκοπίας για τη χώρα αλλά και για τα νοικοκυριά μήπως έχει βελτιωθεί στο παραμικρό; Το τελείως αντίθετο μάλιστα. Αφού με την εφαρμογή της φιλοσοφίας του Χότζα έρχεται να επιδεινωθεί η κατάστασή μας στο έπακρον.Γιατί βέβαια η εφαρμογή του 3ου μνημονίου δεν έρχεται με αγγελικά φτερουγίσματα. Έρχεται με μέτρα επώδυνα και καταστροφικά, για όσους βέβαια θα τα υποστούν. Γιατί, όπως φαίνεται, οσεσδήποτε βουρδουλιές στις πλάτες των αλλουνών δεν ενοχλούν στο παραμικρό κάποιους, αν μάλιστα δεν τους χαροποιούν κιόλας.Και προκειμένου να δεχτούμε τις ολέθριες συνέπειές του 3ουαυτού μνημονίου ακόμη και με ανακούφιση ήδη το φιλάνθρωπο ΔΝΤ προβάλλει στον ορίζοντα της κόλασής μας το ικρίωμα και ενός τέταρτου. Για το οποίο ψάχνεται, αν δεν έχει εφευρεθεί εκ μέρους των δικών μας λογοπλαστών κάποιος και πάλι παραπλανητικός ευφημισμός.

Αλλά υπάρχει και η δική μας πλευρά. Το γεγονός ότι εμείς πολυτρόπως αυτοκτονούμε. Αφού πρώτα-πρώτα έχουμε αποκοπεί από τη γη της υπαίθρου μας. Που έθρεψε για γενεές γενεών Ελλήνων. Με πάμπολλες μάλιστα πολύτεκνες οικογένειες. Που τώρα τείνουν να εξαφανιστούν ολοσχερώς.  Για τον πρόσθετο λόγο ότι πολεμούνται αναφανδόν, όχι μόνο απ’ τη συμμορία των «εταίρων» μας αλλά κι απ’ τους δικούς μας, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενους» εφιάλτες. Και έτσι η γη μας χωρίς τα φιλόπονα χέρια καλλιεργητών ερημώνεται. Για να φυτρώνουν σ’ αυτή τσουκνίδες και γαϊδουράγκαθα και να κατακλύζονται απ’ τα βάτα. Έτσι ώστε να ταιριάζει η γη της υπαίθρου μας με τις διάφορες εσωτερικές μεταλλάξεις που και εμείς οι ίδιοι υφιστάμεθα. Καθώς έχουμε αράξει στις καφετέριες, όπου απολαμβάνουμε το φραπεδάκι μας, «των οικιών ημών εμπιμπραμένων». Κοπροσκυλιάζοντας και αργολογώντας, σχετικά με τις διαμάχες των ποδοσφαιρικών «μας» ομάδων. Μέσα στις οποίες συχνά σπανίζουν ,αν δεν απουσιάζουν παντελώς οι Έλληνες.

Ή ακόμη λογομαχώντας για τις βατραχομυομαχίες με τα πλαστικά κοντάρια, που βλέπουμε στη Βουλή ή στα τηλεοπτικά παράθυρα μεταξύ των πολιτικών μας φωστήρων. Ακούγοντας τα βαρύγδουπα λόγια τους για την δήθεν καταδίκη της διαπλοκής και της ρουσφετολογίας και τον πέλεκυ της κάθαρσης. Που, όσο περισσότερο απειλούν αυτοί αλλήλους, τόσο βαρύτεροςπέφτει στα δικά μας κεφάλια. Που ωστόσο ψάχνουμε να βρούμε ποιους θα επιλέξουμε για την επόμενη φορά.Ή το πολύ πιθανότερο να επιλέξουν για λογαριασμό μας αυτοί, που φροντίζουν πριν από μας για μας. Ακόμη και για το ποιοι θα μας κυβερνήσουν. Τους οποίους και φροντίζουν να διαφημίζουν με τα χρυσόχαρτα των δήθεν «δημοσκοπήσεων», αλλά και των τηλεοπτικών προβολών, για να τους δεχτούμε με χαρές και πανηγύρια, όταν θα μας τους φορτώσουν στο σβέρκο. Για να συνεχίσουν το μακάβριο εθνοκτόνο έργο τους. Ενώ από το άλλο μέρος αποκλείουν οποιονδήποτε μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα σατανικά τους παιχνίδια. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε συχνά να προωθούνται και να παρελαύνουν στη Βουλή ανίκανοι και να εξοστρακίζονται αυτοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να προσφέρουν θετικές υπηρεσίες.

Κι ενώ εμείς κοπροσκυλιάζουμε και αργολογούμε από το άλλο μέρος κουβαλούμε τα αμφιβόλου ποιότητας μεταλλαγμένα οπωρικά και τα κηπουρικά από τα πέρατα της υφηλίου. Αφού, όπως προαναφέραμε εγκαταλείψαμε την  εύφορη, με τις άπειρες δυνατότητες γη μας, που επαρκεί να διαθρέψειπολλαπλάσιους απ’ όσους είμαστε κατοίκους. Αλλά βέβαια ποιους κατοίκους; Όχι βέβαια τα θύματα των εγκληματικών πολέμων των νατοϊκών κανιβάλων. Εναντίον των οποίων υψώνουν συρματοπλέγματα ντροπής στις χώρες τους, προκειμένου να τους φορτώνουν σε μας. Έτσι ώστε παράλληλα με την οικονομική μας δολοφονία να πραγματοποιήσουν και την πολιτισμική. Για να εξαφανίσουν το αντίπαλο δέος του ελληνορθόδοξου πολιτισμού και να θριαμβεύσουν σε βάρος των λαών τα σατανικά οικονομικά και «πολιτισμικά τους» σχέδια. Με αποτέλεσμα να άγουν και να φέρουν  τα παγκόσμια πράγματα κατά το δοκούν και το συμφέρον τους. Ημών δυστυχώς συμπαρισταμένων και συμβοηθούντων. Ή μήπως δεν είμαστε εμείς, που κατά εκατοντάδες χιλιάδες ετησίως δολοφονούμε τα παιδιά μας; Σάμπως το όργιο των εκτρώσεων να μην  είναι έγκλημα φυλετικής αυτοκτονίας και γενοκτονίας. Δεδομένου ότι, μιμούμενοι τους «πολιτισμένους» δυτικούς κανίβαλους, νομιμοποιήσαμε το έγκλημα των εκτρώσεων! Όπως βέβαια και τόσα άλλα εγκλήματα νομιμοποιούμε διαρκώς, προκειμένου να βοηθήσουμε τους κανίβαλους «εταίρους» μας στην ολοκλήρωση του εξαμβλωτικού έργου τους. Της δολοφονίας μας δηλαδή  και ολοσχερούς καταστροφής μας.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 76 ακόμα followers