Archive for the ‘Uncategorized’ Category

κάρβουνα και χρυσάφι…

 


Οι παλιότεροι διηγούνται ιστορίες γι’ ανθρώπους, που ονειρεύτηκαν θησαυρούς. Αλλά όταν αποκάλυπταν το όνειρό τους σε άλλους, αντί για θησαυρούς έβρισκαν κάρβουνα.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σε σχέση με το Ευαγγέλιο. Αν το πιστεύουμε και το αγαπάμε βρίσκουμε σ’ αυτό αμύθητους θησαυρούς. Αν όμως δεν το πιστεύουμε βρίσκουμε κάρβουνα.

Το Ευαγγέλιο της Γης Κυριακής Λουκά (ζ, 11-16) μας αποκαλύπτει το θησαυρό της Ανάστασης. Μην απογοητευθείτε όμως, για το Α’ Λουκά. που θα δείτε στην ετικέτα του βίντεο. Οφείλεται σε λάθος. Αναφέρεται ακριβώς στη Γ΄ Λουκά:

http://www.dailymotion.com/video/x5ug20e

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Advertisements

κομματισμός και πατριωτισμός…

 

  Το Ευαγγέλιο όλοι το καπηλεύονται, μέχρι εκεί που τους παίρνει, αλλά κανείς στην πραγματικότητα δεν το θέλει. Επειδή απλά το Ευαγγέλιο υποστηρίζει την αλήθεια και την πραγματική δικαιοσύνη. Πράγμα που δεν αρέσει σε κανένα. Γι’ αυτό παρατηρούμε ότι παραμονές των εκλογών όλοι «το παίζουν»  θρήσκοι. Αλλά, όταν παίρνουν την εξουσία, γκρεμίζουν «πετραδάκι-πετραδάκι»  τα θεμέλια της θρησκείας. Άλλοτε υποκινούμενοι από ξένα ανθελληνικά κέντρα και άλλοτε από δικές τους μυωπικές προκαταλήψεις. Αλλά και κάποιοι εκπρόσωποι  της θρησκείας αλληθωρίζουν προεκλογικά προς τη μια ή την άλλη κομματική στρούγκα. Και βέβαια αδιαφορούν για το χαλασμό που μετεκλογικά γίνεται γύρω τους. Επειδή ακριβώς στερούνται πατριωτικής συνειδήσεως. Γι’ αυτό και στρέφονται εναντίον όσων πονούν και μιλούν για την σύγχρονη πολιτική αθλιότητα. Πράγμα που δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει στις μέρες μας…

Θυμηθείτε τις μέχρι τώρα κατά συρροή εκθεμελιωτικές ενέργειες σε βάρος του πολιτισμού μας και της θρησκείας μας. Στον καιρό του Σημίτη, για παράδειγμα,  έγινε η εξαφάνιση του θρησκεύματος απ’ τις ταυτότητες, υποκινούμενη, όπως ειπώθηκε, από μισελληνικά κέντρα του εξωτερικού. Προφανώς προκειμένου να παραμένει άγνωστη η ταυτότητα αυτών, που απεργάζονται δολιοφθορές σε βάρος μας. Κι ακόμη η ψήφιση του περί «προσωπικών δεομένων» νόμου. Και πάλι υποκινούμενη απ’ τα ίδια κέντρα. Έτσι ώστε να μη μπορεί κάποιος να καταγγείλει την εθνική και θρησκευτική προέλευση εκείνων που υπονομεύουν την εθνική και θρησκευτική μας υπόσταση. Κι ύστερα ο διαβόητος «αντιρατσιστικός», προκειμένου ο λαός να μην τολμούμε να κατονομάζουμε  τους αθλιότερους διαχρονικά ρατσιστές, που μας τον επέβαλαν, για να μας στιγματίσουν ως ρατσιστές. Και τέλος  στα χρόνια του Σαμαρά κι αργότερα του Τσίπρα, που καθιερώθηκε σιγά-σιγά η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Όταν, πέραν της θρησκευτικής δεοντολογίας, όλοι εκείνοι, που βγάζουν το ψωμάκι τους με τον ιδρώτα τους, γνωρίζουν την τεράστια σημασία της αργίας για την σωματική, ηθική και πνευματική ανάπαυση. Με το πρόσχημα να ενισχυθούν τάχα οι εμπορευόμενοι, που βέβαια καταστράφηκαν οικονομικά εξαιτίας της δολοφονικής λιτότητας εκ μέρους των κανιβαλικών θεσμών. Οι οποίοι θεσμοί είναι βέβαια κι αυτοί όργανα των ίδιων μισελληνικών κέντρων.

Έτσι, θέλοντας και μη θέλοντας, όλα τα κόμματα μεταβάλλονται κάτω απ’ την ασφυκτική πίεση της μαφίας των παγκόσμιων δολοφόνων  σε παγίδες σε βάρος του λαού μας. Συνιστώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο έναν φαύλο κύκλο, που με διάφορα δολώματα ρίχνει το λαό αενάως απ’ τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και τανάπαλιν. Τρέφοντάς του την ελπίδα ότι κάποτε θα βρει την ουδέποτε ευρισκόμενη διέξοδο. Με αποτέλεσμα να μεταπίπτει σε ολοένα και μεγαλύτερες απογοητεύσεις. Και βέβαια οι κομματάρχες, προκειμένου να αναρριχηθούν σε θώκους εξουσίας δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στους θανάσιμους εχθρούς μας και υπόσχονται τυφλή υποταγή στα ολέθρια κελεύσματά τους. Οπότε στην πραγματικότητα οι οποιεσδήποτε προεκλογικές φιέστες είναι απλά στάχτη στα μάτια των αφελών και βούτυρο στο ψωμί των καραδοκούντων εγκαθέτων. Οι οποίοι, όταν κάποιοι επισημαίνουν αυτές τις αθλιότητες, μιλούν για συνωμοσιολογίες και φαντασιοπληξίες. Παρότι το ποιος έχει δίκιο και ποιος φαντασιοπληξίες δεν περιμένουμε να τ’ ακούσουμε απ’ τους εγκάθετους και τα εξωνημένα ΜΜΕ, αφού το φωνάζει η ίδια η πραγματικότητα.

Που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει ότι οι αξιότιμοι «σωτήρες» μας πέρα απ’ την οικονομική μας εξαθλίωση απεργάζονται πυρετωδώς και καιτην πνευματική και ηθική μας εξαχρείωση. Έτσι διαπιστώνουμε  εδώ και κάποια χρόνια την πολύμορφη υπονόμευση της παιδείας μας και την προσπάθεια για την παντοειδή αποκοπή του λαού μας απ’ τις προγονικές ρίζες. Αντικαθιστώντας μέσα στα βιβλία τον πατριωτικό και θρησκευτικό τους προσανατολισμό με την πνευματική και ηθική αποχαύνωση.  Σε τρόπον ώστε να καταστούμε έρμαιο της παγκόσμιας αποσύνθεσης, την οποία προωθεί η παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη. Αποσκοπώντας στην πολτοποίηση  της ιστορίας και των πολιτισμών των λαών και ιδιαίτερα του δικού μας. Άλλωστε έχει επισημανθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια η προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας μας, με απώτερο στόχο την υπονόμευση του πατριωτισμού μας.

Μια πτυχή του προωθούμενου πολιτισμικού και ιστορικού θανάτου του λαού μας είναι και το προσφυγικό, το οποίο τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ιδιαίτερη έξαρση με την αθρόα συρροή χιλιάδων ή και εκατομμυρίων μεταναστών. Βεβαίως σε μεγάλο βαθμό δεν φταίνε οι πρόσφυγες για την επιλογή τους αλλά εκείνοι, που κατέστρεψαν τις πατρίδες τους. Και αυτοί δεν είναι άλλοι απ’ τους χριστιανικούς, κατά το πλείστον, λαούς της Δύσης. Οι οποίοι μας εγκαλούν, επειδή δεν δείχνουμε απέναντι στους πρόσφυγες την απαραίτητη συμπαράσταση. Ωσάν οι δικές μας δυνατότητες να είναι ανεξάντλητες. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ακριβώς οι κανίβαλοι αυτοί φρόντισαν με τον αμείλικτο οικονομικό πόλεμο να μας καταστήσουν ανίκανους, προκειμένου να συντηρήσουμε ακόμη και τις οικογένειές μας. Και δεν είναι μόνο αυτό αλλά το ότι οι παγκόσμιοι αυτοί δολοφόνοι επιχειρούν να μας μεταλλάξουν, εκτός από πολιτισμικά, και φυλετικά. Σε τρόπον ώστε να απαμβλυνθεί και εξαφανιστεί ολοκληρωτικά ο πατριωτισμός του λαού μας. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι, που έρχονται τώρα στον τόπο μας και αύριο μπορεί να είναι πλειοψηφία δεν είναι δυνατόν να έχουν καμιά σχέση με την πολιτισμική και ιστορική μας συνέχεια. Και θα συνιστούν συνεπώς μια εκ των πραγμάτων αδιάφορη μάζα για τους οποιουσδήποτε επίβουλους εχθρούς μας….

Νομίζω ότι με τα όσα προαναφέρθηκαν αποδείχτηκε επαρκώς ότι η ευθύνη των κομμάτων είναι τεράστια και αποκλειστική. Δεδομένου ότι απαρέγκλιτα πάνω απ’ το πατριωτικό καθήκον έχουν τοποθετημένο το κομματικό τους συμφέρον. Το οποίο είναι ολοφάνερα αλληλέγγυο με τα σχέδια της εταιρίας των παγκόσμιων δολοφόνων, που μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα και διακαώς επιθυμούν  και παντοιοτρόπως επιδιώκουν την εξαφάνισή μας απ’ τον παγκόσμιο χάρτη…

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

δεσποτικός τεντιμποϊσμός

 

 

Κάποιοι ασκητές, προκειμένου να δοκιμάσουν τον Άγιο Αγάθωνα, τον κατηγόρησαν για πολλά και διάφορα αμαρτήματα κι εκείνος δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τις κατηγορίες τους. Διαμαρτυρήθηκε όμως έντονα, όταν του είπαν ότι είναι αιρετικός. Επειδή ακριβώς μια τέτοια κατηγορία, όταν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, συνιστά ηθική δολοφονία. Κι όμως κάποιοι δεσποτάδες από θέσεως αυθαίρετης και ασύδοτης ισχύος εκτοξεύουν την βδελυρή αυτή συκοφαντία δίκην μεγάλων ιεροεξεταστών, τύπου Τουρκουεμάδα, χωρίς ίχνος συναίσθησης και ευαισθησίας.

Ένας, για παράδειγμα, τέτοιος δεσπότης που δεν διαθέτει δική του σκέψη και βούληση αλλά ρυμουλκείται απ’ τους ρουφιάνους του δεσποτικού του αυλόγυρου, είχε εκσφενδονίσει προ ετών εναντίον κληρικού την συκοφαντία ότι «κινείται στα όρια της αιρέσεως». Και μάλιστα την, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, συκοφαντία αυτή, την διακήρυξε ενώπιον όλων των κληρικών της Μητρόπολής του, σαν πρόφαση προκειμένου να του απαγορεύσει το κήρυγμα. Με το κουτοπόνηρο σκεπτικό ενδεχομένως ότι, όταν μια τέτοια κατηγορία την εκτοξεύει ο Δεσπότης όλοι θα την αποδεχτούν, γιατί απλούστατα θα πουν: Για να το πει ο Δεσπότης, κάτι πρέπει να ξέρει περισσότερο από εμάς τους άλλους.

Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα, όπως η διεστραμμένη κουτοπονηριά των δεσποτικών ρουφιάνων τα προγραμματίζει. Δεδομένου ότι, πλην των εγκάθετων ρουφιάνων του δεσποτικού αυλόγυρου και κάποιων ομοϊδεατών τους κομματικών κοπρόσκυλων, κανένας άλλος δεν αποδέχτηκε τη βλακώδη συκοφαντία. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού είχε ακούσει τα κηρύγματά του συκοφαντούμενου κληρικού  και είχε αποκρυσταλλώσει γνώμη και γι’ αυτόν αλλά και για τους δεσποτοκόλακες συκοφάντες του.

Θα μπορούσε βέβαια  ο συκοφαντούμενος να προσφύγει στην κοσμική δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι, όπως έχει διατυμπανιστεί ακόμη και από επιφανείς δεσποτάδες, η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρίστη. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά έχει διακηρύξει ο μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος η δεσποτική δικαιοσύνη βρίσκεται στο πολιτισμικό επίπεδο των κυκλώπων. Ή όπως ο μακαριστός Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έχει επισημάνει η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρότερη ακόμη και απ’ αυτή  των βαρβάρων των Σαρματών και Σκυθών.

Αλλά το να προσφύγει κάποιος στην κοσμική δικαιοσύνη για θέματα δογματικής φύσεως μοιάζει με το ν’ αποταθεί σε μανάβικο για μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας. Αυτό που έκαμε ο συκοφαντούμενος ήταν να ρωτήσει δια μέσου του Τύπου τους δεσποτικούς ιεροεξεταστές να του προσδιορρίσουν την αίρεση στα όρια της οποίας κινείται. Αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν σε θέση ν’ απαντήσουν.  Και ο λόγος; Το ότι η διερεύνηση δογματικών θεμάτων απαιτεί δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: Μόρφωση υψηλού επιπέδου αφενός και αφετέρου το κυριότερο που είναι η θεοπνευστία. Γιατί ασφαλώς δεν ήσαν τυχαίοι άνθρωποι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος ούτε αργότερα ο Δαμασκηνός και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς και τόσοι άλλοι, που στάθηκαν αντιμέτωποι στους αιρεσιάρχες της εποχής τους. Διέθεταν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τη φιλοσοφική κατάρτιση της εποχής τους αλλά και την άνωθεν έμπνευση.  Εφόδια τα οποία a priori στερούνται αναπόφευκτα οι διαστροφείς συκοφάντες. Έστω κι αν φορούν, μίτρες, επανωκαλύμμαυχα και άλλα τέτοια ανούσια και ανόητα μπιχλιμπίδια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα βδελύττεται και αυτά και όλη την ανόητη κομπορρημοσύνη, που τα συνοδεύει. Ενώ επισκιάζει με τη χάρη του ακόμη και αγράμματους ή ολιγογράμματους, όπως ο άγιος Σπυρίδων και οι τωρινοί Πορφύριος και Παΐσιος.

Και μπαίνει το ερώτημα:  Ποια μπορεί να είναι τα βαθύτερα κίνητρα που μπορεί να σπρώχνουν έναν δεσπότη, να κατρακυλάει  τόσο χαμηλά; Μήπως ο ακατανίκητος φθόνος των δεσποτοκολάκων κληρικών για τον συκοφαντούμενο και η ακατανόητη για χάρη τους δεσποτική αλληλεγγύη; Ή μήπως οι καταθλιπτικές πιέσεις κάποιων κομματόσκυλων που δεν μπορούν να ανεχτούν την κάτω απ’ το πρίσμα του Ευαγγελίου κριτική για τα έργα και τις ημέρες των πολιτικών απατεώνων της κομματικής τους στρούγκας; Γιατί δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια θεωρούσαν δεδομένο να χρησιμοποιούν τους κληρικούς σαν «ηθικά» στηρίγματα της ανήθικης πολιτικής τους…

Αλλά προκύπτει κι ένα άλλο θέμα: Η αντίχριστη δεσποτοκρατία εκκλησιολογικά δεν είναι απλώς κάποια αίρεση αλλά η εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου. Που σημαίνει ένα ασύδοτο και αυθαίρετο καθεστώς. Θα μπορούσε συνεπώς  ο δεσπότης να πει σχετικά στον οποιονδήποτε κληρικό: Στο τσιφλίκι της μητρόπολής μου μπορώ να κάνω ο, τι θέλω. Λοιπόν σου απαγορεύω το κήρυγμα! Ποιο, λοιπόν, νόημα είχε η επιστράτευση της δολοφονικής περί αίρεσης λάσπης; Και καλά εκείνη τη στιγμή μπορεί να παρασύρθηκε απ’ τις φιδόγλωσσες των ιεροεξεταστών του και των κομματικών κοπριτών. Αλλά ύστερα από τόσα χρόνια δεν κατάλαβε την παλιανθρωπιά την οποία τον έσπρωξαν να διαπράξει, ώστε να φροντίσει να διορθώσει το λάθος του; Και δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι στο περιβάλλον του, που να διαθέτουν έστω και πολλοστημόριο λογικής και φιλότιμου να του πουν:

«Σεβασμιώτατε, ο Θεός «κρίμασιν οις οίδε» σε ανέβασε τόσο ψηλά. Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις τη θέση σου και να μην συμπεριφέρεσαι  συγκριτικά χειρότερα κι απ’ τους τεντιμπόηδες. Και λέμε χειρότερα γιατί απ’ τη λάσπη ή το γιαούρτι, που θα πετάξει κάποιο αλητόπαιδο μπορεί εύκολα ν’ απαλλαγεί κάποιος.  Αλλά η λάσπη της αίρεσης μπορεί να δημιουργήσει, όχι μόνο  κηλίδες ανεξάλειπτες αλλά και πληγές ανίατες. Κι όμως απολαμβάνετε με ναρκισσιστική αναισθησία τον φωτοστέφανο της κάλπικης αγιότητας, που κάποιοι φιλοτεχνούν για χάρη σας, ενώ την ίδια στιγμή τοποθετείτε στα κεφάλια των άλλων ακάνθινα στεφάνια!  Και δεν είχατε την ευαισθησία προ πολλού αλλά έστω και τώρα  να τακτοποιήσετε αυτή την αθλιότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν χρειαζόταν  να πικράνετε ούτε τους μοχθηρούς και φθονερούς παπάδες σας ούτε τους εγκάθετους κομματοκοπρίτες!»…
Προσκλητήρια γάμου

αμοραλισμός και παραλογισμός

Τα δυο βασικά χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ο αμοραλισμός και  ο παραλογισμός. Όταν λέμε αμοραλισμό, δεν εννοούμε μόνο την ανηθικότητα με τη στενή της έννοια, που συνδέεται με το υπογάστριο, ούτε ακόμη και την αδικία, που αποτελεί το επίκεντρο της κοινωνικής ανηθικότητας, αλλά πριν απ’ όλα την αλαζονεία, που είναι η αφετηρία πάσης ανηθικότητας. Με την έννοια ότι απ’ την αλαζονεία πηγάζουν όλα τα αδικήματα και κακουργήματα, που οδηγούν στον παραλογισμό της πολύμορφης εξουσίας η οποία  κάνει κόλαση τη ζωή των ανθρώπων.

Ή μήπως όλοι μας δεν συναντήσαμε στη ζωή μας ανθρωπάκια, που φαίνονταν άκακα και αθώα σαν αρνάκια, που όταν αναρριχήθηκαν σε θώκους εξουσίας, μεταμορφώθηκαν σε ανήμερα θηρία; Γεγονός, που είχε οδηγήσει και τους αρχαίους να αποφανθούν ότι «αρχή άνδρα δείκνυσι». Με την έννοια ότι ο καθένας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό, όταν παίρνει στα χέρια του τα ηνία κάποιας εξουσίας. Οπότε και αποδεικνύεται, αν οι αρετές, που έδειχνε ως κοινός θνητός, ήταν αληθινές ή κάλπικες και υποκριτικές.

Κι ερχόμαστε στην  περίπτωση του αξιότιμου Αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος στη ΔΕΘ μας άφησε άναυδους με την ουρανομήκη αλαζονεία του, αποκαλύπτοντάς μας ότι η πίστη των ανθρώπων στην ισότητα είναι αυταπάτη. Που σημαίνει ότι ο ρατσισμός  και η κοινωνική διάκριση των αρχαίων σε ελεύθερους και δούλους ήταν φυσική συνέπεια και όχι κοινωνική διαστροφή. Και ότι πολύ κακώς ο απόστολος Παύλος  διακηρύσσει την κατάργηση των οποιωνδήποτε διακρίσεων (Γαλάτας, Γ΄, 28), όπως και οι Πατέρες της Εκκλησίας που υποστηρίζουν ότι η ισότητα είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης φύσης και η οποιαδήποτε εκτροπή απ’ αυτήν συνιστά αδικία. Και θεωρεί ο αξιότιμος Αρχηγός  όλους αυτούς εχθρούς της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Και πως  οι ποταμοί αίματος που χύθηκαν στους μακραίωνους  αγώνες των ανθρώπων απέναντι στα καθεστώτα καταπίεσης και αδικίας ήταν ματαιοπονία και ουτοπία. Και, σε τελική ανάλυση, ο άνθρωπος αυτός δεν θέλει να καταλάβει ότι η ισότητα των πολιτών αποτελεί πρωταρχική προτεραιότητα για την αληθινή δημοκρατία. Κι ύστερα υπάρχει ένα μέρος του λαού, που πιστεύει ότι μπορεί να  τους  σώσει και σύρονται τυφλά όπισθέν του. Αντί να ενεργοποιήσουν ν το περιεχόμενο της κρανιακής τους κάψας και να σκεφθούν ότι σωτηρία με την πίστη στην ανισότητα είναι αδύνατη…

Άλλωστε δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση ανάμεσα στο ζωικό περιβάλλον και την ανθρώπινη κοινωνία. Δεδομένου το ζωικό περιβάλλον διαθέτει τα δικά του μέτρα, που είναι τα ένστικτα. Ενώ η ανθρώπινη κοινωνία έχει τελείως διαφορετικά κριτήρια. Γι’ αυτό κάνουμε μεγάλο λάθος , όταν μιλάμε για κτηνωδία και θηριωδία των ανθρώπων. Γιατί τα κτήνη και τα θηρία είναι προικισμένα από τη φύση τους να συμπεριφέρονται με τον τρόπο, που συμπεριφέρονται. Και τα προσβάλλουμε βάναυσα, όταν τα παρομοιάζουμε με κάποιους ανθρώπους, που δείχνουν, όχι απλά παρόμοια αλλά ασύγκριτα χειρότερη συμπεριφορά.

Δεδομένου ότι ο άνθρωπος έχει ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες απ’ τα οποιαδήποτε θηρία και κτήνη. Τα οποία μπορεί να είναι επικίνδυνα μόνο στα πλαίσια εξοικονόμησης της τροφής τους. Ενώ, όταν είναι χορτασμένα, είναι ακίνδυνα. Άντε όμως να χορτάσεις τα στομάχια και πολύ περισσότερο τις καρδιές των άπληστων ανθρώπων. Όταν κάποιοι αρπάζουν και την τελευταία μπουκιά απ’ το στόμα εκατομμυρίων ανθρώπων, για να δημιουργήσουν εξωφρενικά πλούτη, ωσάν να έχουν εκατομμύρια στομάχια. Ή εκείνων, που έχουν σαν όνειρό τους την κατάκτηση όσο γίνεται περισσοτέρων ανθρώπων ή και ολάκερης της ανθρωπότητας, προκειμένου να επιβάλλουν τον ετσιθελισμό τους. Και ύστερα νομίζουν οι αφελείς οπαδοί τους ότι κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να συγκινηθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για να λύσουν τα προβλήματά τους. Όταν η μόνη εκδοχή και το μόνο περιθώριο που μας επιτρέπουν να δεχτούμε είναι ότι θα κάμουν όσο περισσότερο μπορούν κακό και στο λαό και στην πατρίδα. Που σημαίνει ότι ανάλογα με τα μέτρα, που εκείνοι χρησιμοποιούν για μας, πρέπει να είναι και τα δικά μας γι’ αυτούς μέτρα. Να μην συγκινούμαστε, δηλαδή, και παρασυρόμαστε απ’ τις οποιεσδήποτε απατηλές ιδεολογίες και φανφάρες τους, αλλά να προσέχουμε το αν και πόσο είναι ωφέλιμοι για το λαό μας και την πατρίδα μας. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν όχι μόνο με τις ουρανομήκεις ανοησίες που ξεφουρνίζουν μας προϊδεάζουν, αλλά και με το πρόσφατο οικογενειακό αλλά και προσωπικό τους παρελθόν…

Και ασφαλώς τα ίδια και χειρότερα ισχύουν, αν απ’ τους δικούς μας ανισόπεδους ρατσιστές περάσουμε στους διεθνείς. Που υποτίθεται ότι κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του καθενός λαού και ολάκερης της ανθρωπότητας. Κι ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα της τρομοκρατίας, που βρίσκεται μόνιμα σχεδόν στην επικαιρότητα. Με αφορμή την οποία δίνουν τις «αντιρατσιστικές» θεατρικές τους παραστάσεις και εξαπολύουν εναντίον των τρομοκρατών τους βρυχηθμούς και τους λεκτικούς κεραυνούς  τους, προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος για τους πολεμικούς κεραυνούς σε βάρος φτωχών λαών, ώστε να  εξασφαλίζουν τερατώδη κέρδη στις πάσης φύσεως βιομηχανίες θανάτου. Κι όταν πέραν των πολεμικών συρράξεων ασκούν εξοντωτική τρομοκρατία και με τη νομιμότητα, με την  οποία δήθεν υποστηρίζουν τα δίκαια των λαών, ενώ στην πραγματικότητα  υπονομεύουν κάθε έννοια δικαίου και δικαιωμάτων, και  προωθούν  της υποδούλωση και εξόντωσή τους.

Γιατί όλοι αυτοί οι πιστοί των ανισοτήτων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και οι μόνοι κατώτεροι είναι αυτοί, που χωρίζουν τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους»…

https://papailiasyfantis.wordpress.com
Προσκλητήρια γάμου

Άγιος Ιωάννης ο Βραχωρίτης

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί ήταν οι χριστιανοί, που αλλαξοπίστησαν και έγιναν μωαμεθανοί. Ακόμη και μητροπολίτες. Εξαιτίας των απάνθρωπων συνθηκών και της αβάσταχτης φορολογίας, που αντιμετώπιζαν.

Ελάχιστοι από άλλο μέρος ήσαν οι μωαμεθανοί, που έγιναν χριστιανοί. Και ένας μεταξύ αυτών ήταν και ο Ιωάννης ο Βραχωρίτης. Ο οποίος μάλιστα ήταν και δερβίσης.

Που σημαίνει ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα η περίπτωσή του. Δεδομένου ότι υπέστη βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο εξαιτίας της μεταστροφής του. Η Εκκλησία μας τον κατέταξε μεταξύ των αγίων και η μνήμη του γιορτάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου. Περισσότερα όμως στο βίντεο, που ακολουθεί:

http://www.dailymotion.com/video/x61dolh

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com
Προσκλητήρια γάμου

​Ο Μυστηριώδης Ψαράς…

 



 Όλη τη νύχτα ταλαιπωρήθηκαν μάταια. Και να που το πρωί έφτασε στο ακρογιάλι τους ο μυστηριώδης άνθρωπος, ακολουθούμενος από μεγάλο πλήθος. Τόσο, που παρακάλεσε τους ψαράδες να ανεβεί σ’ ένα τους πλοίο, για να μιλήσει, επειδή κινδύνευε να τον ρίξουν στη θάλασσα. Κι όσο μιλούσε οι ταλαιπωρημένοι ψαράδες ένιωθαν να ξεκουράζονται. Έτσι που, όταν τους ζήτησε να πάνε λίγο πιο μέσα να ξαναρίξουν τα δίχτυα, υπάκουσαν, χωρίς να δυσανασχετήσουν. Και, πέρα από κάθε προσδοκία, τα ψάρια, που έπιασαν αυτή τη φορά ήταν ασύγκριτα περισσότερα από κάθε προηγούμενη. Κι ένιωσαν τέτοιο δέος, ώστε τον παρακάλεσαν να τους εγκαταλείψει, γιατί ήταν πολύ αμαρτωλοί. Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: Μη φοβάστε. Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Αλλά περισσότερα στο βίντεο, που ακολουθεί:
 

Αυταπάρνηση και σταυροφορία

 


Μετά την Πρωτοχρονιά ο μακαριστός Μητροπολίτης της Αίγινας, αείμνηστος Ιερόθεος, μας καλούσε στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, για να κόψουμε τη βασιλόπιτα. Όπου κάποια χρονιά είχε μαζί του και άλλους δυο Μητροπολίτες.

Διαβάσαμε, λοιπόν,  την ευαγγελική περικοπή της 1ης  Σεπτεμβρίου, που είναι η Πρωτοχρονιά του εκκλησιαστικού έτους, και αναφέρεται στα σχετικά με τον Μεσσία λόγια του Ησαΐα. Συμφωνά με τα οποία, έργο του Μεσσία είναι να καταπιαστεί με τα παντοειδή προβλήματα των ανθρώπων: Τη φτώχεια, τη σκλαβιά την αρρώστια και βέβαια τη γενεσιουργό όλων αμαρτία…

Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η περικοπή, διαβάσαμε και τη σχετική ερμηνεία του αείμνηστου Παναγιώτη Τρεμπέλα. Η οποία όμως έδινε, σε όλο, σχεδόν, το περιεχόμενο της περικοπής πνευματικό νόημα. Γνώμη, με την οποία συμφωνούσαν και οι μητροπολίτες…

Ένας όμως παπάς τόλμησε να διαφωνήσει:

Δεν μπορούμε, είπε, να δίνουμε σε όλα πνευματικό νόημα! Δεν θεράπευσε ο Χριστός αρρώστους; Δεν χόρτασε τους πεινασμένους στην έρημο; Δεν συνιστά στο «Πάτερ ημών» να ζητούμε να έλθει «ως εν ουρανώ και επί της γης» η βασιλεία του, δίνοντας  απόλυτη προτεραιότητα στη δικαιοσύνη; Και δεν στηλιτεύει όλους αυτούς, που ποδοπατούν τη δικαιοσύνη, προκειμένου να επιβάλουν καθεστώς ασύδοτης ανισότητας; Ή μήπως οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν εφαρμόσει καθεστώς κοινοκτημοσύνης; Όπου ο καθένας πρόσφερε, ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε, ανάλογα με τις ανάγκες του; Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους!…

Βέβαια οι μητροπολίτες δεν ήταν δυνατόν να παραδεχτούν ότι ένα παπαδάκι θα μπορούσε να είχε, στην προκειμένη περίπτωση, σε αντίθεση με το σοφό  καθηγητή, δίκιο. Αλλά το Ευαγγέλιο ολοφάνερα, αυτή την άποψη υποστηρίζει. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δεν ήταν μονοφυσίτης ώστε ν’ αγνοεί τα κοινωνικά προβλήματα, για ν’ ασχολείται  μόνο με τα, λεγόμενα, «πνευματικά» και «ηθικά». Λες και η σχετική με τα κοινωνικά προβλήματα δικαιοσύνη, δεν είναι πνευματικό και ηθικό πρόβλημα. Γιατί και στη Δευτέρα Παρουσία του ο Χριστός θα δώσει απόλυτη, σχεδόν, προτεραιότητα στα γήινα και υλικά προβλήματα των ανθρώπων. Αφού θα πει στους κρινόμενους τα περίφημα εκείνα: Πείνασα, δίψασα, ήμουν φυλακισμένος, ξένος και άρρωστος και με φροντίσατε ή δεν με φροντίσατε…
Που σημαίνει ότι ο Χριστός ασχολήθηκε αναμφίβολα και με τα γήινα και υλικά προβλήματα. Που, σε τελική ανάλυση, είναι κι αυτά, πέρα για πέρα πνευματικά. Αφού, όπως προαναφέραμε, την επίλυση αυτών καθόρισε, ως βασικό κριτήριο, για τον αιώνιο προορισμό του ανθρώπου.

Χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να πει στους Αποστόλους να εγκαταλείψουν το φραγγέλιο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, για ν’ ασχολούνται μόνο με τις κηδείες και τα μνημόσυνα. Κλείνοντας τα μάτια μπροστά στο όργιο της αρπαγής και της ληστείας του «επιούσιου άρτου» του λαού εκ μέρους της πολιτικάντικης και τοκογλυφικής μαφίας. Γιατί, αν χρησιμοποιούσε το λόγο του σαν ναρκωτικό και κατευναστικό υπέρ της κοινωνικής αδικίας και της συνακόλουθης δυστυχίας και αγανάκτησης και υπερασπιζόταν τα συμφέροντα των πλουσίων και των φαρισαίων, κανείς δεν θα τον ενοχλούσε. Όπως δυστυχώς συμβαίνει στις μέρες μας, οπότε τόσο οι πολιτικοί όσο και οι θρησκευτικοί παράγοντες πιπιλίζουν την καραμέλα των διακριτών ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Έτσι ώστε να μπορούν οι πολιτικοί μαφιόζοι ντόπιοι και ξένοι να υπονομεύουν, όχι μόνο την οικονομική, αλλά και την πνευματική και ηθική υπόσταση του λαού. Και οι εκκλησιαστικοί εξάλλου να απολαμβάνουν τα προνόμια της ανεξέλεγκτης οικονομικής και διοικητικής ασυδοσίας. Κι αν κάποιος τολμήσει ν’ ανοίξει το στόμα του, για να καταγγείλει τη μαφιόζικη αυτή συμπαιγνία σε βάρος του λαού, φιμώνεται και «θάβεται» ποικιλοτρόπως. Για να μην ενοχλούνται οι δήμιοι στο «θεάρεστο» έργο τους.

Σε αντίθεση με τα όσα διεκήρυξαν οι προφήτες πριν από τρεις περίπου χιλιάδες χρόνια, αλλά και οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας. Επειδή ακριβώς δεν άντεχαν να βλέπουν το όργιο της αδικίας σε βάρος του φτωχού λαού, στο όνομα κάποιων αντίθεων και απάνθρωπων νόμων, που εφευρίσκονται προκειμένου να εξυπηρετούνται τα εγκληματικά σχέδια και άπληστα συμφέροντά των αρπακτικών. Και στηλίτευαν την πραγματικότητα αυτή με  όλους τους δυνατούς τρόπους. Με αποτέλεσμα πολλοί απ’ αυτούς να διωχθούν ποικιλοτρόπως και κάποιοι να θανατωθούν.

Που σημαίνει ότι η χριστιανική φιλοσοφία έχει σε τελική ανάλυση, όπως κι ο Σταυρός, δυο μπράτσα. Το κάθετο, που δείχνει το χρέος μας απέναντι στο Θεό και το οριζόντιο, που δείχνει το χρέος μας απέναντι στους συνανθρώπους μας. Την κάθαρση, δηλαδή, αφενός απ’ τα προσωπικά μας αμαρτήματα με την αυταπάρνηση και παράλληλα την κάθαρση απ’ τα κοινωνικά αμαρτήματα με τη σταυροφορία. Γιατί σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει σταυρός χωρίς το ένα από τα δύο του μπράτσα. Δεδομένου ότι ούτε πίστη χωρίς δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει αλλά ούτε και δικαιοσύνη χωρίς πίστη. Γεγονός που προϋποθέτει απαραιτήτως τον αγώνα για τη δικαιοσύνη και συνεπάγεται την απάρνηση του εαυτού μας και την άρση του σταυρού.

Κι αυτό ακριβώς σήμαιναν οι σταυροί, που έστηνε ο Πατροκοσμάς. Ο οποίος  δεν περιορίστηκε μόνο στις προσευχές, αλλά κατέβηκε στον κοινωνικό στίβο. Όπου, πέρα απ’ τα πνευματικά,  επεκτάθηκε και στα κοινωνικά προβλήματα, στηλιτεύοντας την άγρια εκμετάλλευση σε βάρος του λαού. Συνιστώντας την άμεση προτεραιότητα της ελληνικής γλώσσας, χωρίς να υπολογίσει συκοφαντίες για αίρεση ή εθνοφυλετισμό κλπ. Ακόμη και το θάνατο.

 Όμως αυτά  για τους σκληρόκαρδους αιθεροβάμονες, που επιβάλλουν την ομερτά της σιωπής για το όργιο της αδικίας είναι «φωνές βοώντων εν τη ερήμω»…
Προσκλητήρια γάμου