περί αποτειχισμένων…

image.png

Ένα από τα αποφθέγματα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου ήταν, στην αρχή της θητείας του, πως «οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν τους θεσμούς».

Όμως μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο: Οι άρρωστοι θεσμοί να αρρωσταίνουν τους ανθρώπους. Και μπαίνει το ερώτημα: Στην τωρινή συγκυρία, οπότε η σεβασμιότατη δεεσποτοκρατία μας είναι πανθομολογουμένως βαρύτατα άρρωστη, τι από τα δυο μπορεί να ισχύει; Νομίζω και τα δύο. Ρίζα της διαχρονικής κακοδαιμονίας της Εκκλησίας μας είναι το πολίτευμά της. Δεδομένου ότι ο θεοΐδρυτος θεσμός της δηλητηριάζεται απ’ τον  εσμό της δεσποτοκρατίας.

Ρωτήστε, τον οποιονδήποτε λαό του κόσμου για το ποιο πολίτευμα προτιμάει. Σίγουρα θα σας αποκριθεί ότι η δημοκρατία είναι το άριστο και η τυραννία το χείριστο. Και ασφαλώς κανείς δεν θα ισχυριστεί πως το χείριστο για την πολιτεία πολίτευμα, είναι το άριστο για την Εκκλησία! Αλλά μια και ο χαρακτήρας της Εκκλησίας είναι θεανθρώπινος, ας ρωτήσουμε τον ίδιο το Χριστό: Ποιο, δηλαδή, ο Χριστός θέλει να είναι το πολίτευμα της Εκκλησίας του;

Ο Χριστός αναμφίλεκτα καταδικάζει κάθε μορφή δεσποτοκρατίας και εκ βάθρων ανατρέπει την τακτική, που επικρατεί στα κοσμικά καθεστώτα: «Γνωρίζετε, είπε στους μαθητές του, ότι οι κοσμικοί άρχοντες αντιμετωπίζουν τους λαούς, ως δούλους. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν θα συμβαίνει με σας. Όποιος θέλει να είναι μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι στην υπηρεσία των άλλων».

Και ανάλογη με το πνεύμα του Χριστού ήταν και η πολιτεία των Αποστόλων. Οι οποίοι μαζί με όλους τους συμπαριστάμενους εξέλεξαν δημοκρατικά τον αντικαταστάτη του Ιούδα. Και δημοκρατικά επίσης έγινε η εκλογή των επτά διακόνων και η σύνοδος των Ιεροσολύμων, κλπ, κλπ. Όταν σήμερα ο λαός του Θεού βρίσκεται εγκάθειρκτος στο «γύψο» του Παπαδόπουλου. Και, όχι μόνο στην εκλογή των μητροπολιτών, αλλά ούτε καν στην εκλογή των ενοριακών επιτρόπων συμμετέχει. Ενώ έπρεπε να συμμετέχει σε κάθε πτυχή του πολιτεύματος της Εκκλησίας.   

Η ευαγγελική δημοκρατία δεν ήταν δημοκρατία των τύπων και των λόγων. Όπως είναι οι σύγχρονες κοσμικές, λεγόμενες,  δημοκρατίες. Όπου «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει»(Α΄ Κορινθίους:ΙΑ:21). Πράγμα, που συμβαίνει στον τόπο μας στην τωρινή συγκυρία. Όπου οι ΓΑΠηδες και Αλεξο-Κούληδες με το συνάφι τους σπαταλούν και ο λαός  φυτοζωεί και αργοπεθαίνει. Αλλά η δημοκρατία τους ήταν ουσιαστική, αφού διαχεόταν σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού βίου. Όπου «ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους»(Πράξεων: Δ,32, κλπ).

Περιχαράκωσαν, λοιπόν, οι Απόστολοι το εκκλησιαστικό πολίτευμα, με τρόπο που δεν επιδεχόταν παραχάραξη. Και την παράδοσή τους διατήρησαν και οι Πατέρες της Εκκλησίας! Τι έγινε όμως αργότερα; Αργότερα δεν παραχαράχτηκε απλώς, αλλά αναποδογυρίστηκε κυριολεκτικά το πολίτευμα της Εκκλησίας. Και από δημοκρατικό, που ήταν, έγινε…δεσποτικό!

Τι γίνεται σήμερα; Σήμερα λένε στους εκπροσώπους της δεσποτοκρατίας: «Γιατί, δεν αφήνετε το λαό να εκλέγει τους μητροπολίτες»; Και εκείνοι αποκρίνονται: «Αλίμονο, αν αφήναμε το λαό να εκλέξει»! Που σημαίνει ότι ευτυχώς, που στην Εκκλησία έχουμε δεσποτοκρατία. Άλλωστε, θα πουν κάποιοι, δεν βλέπετε και τα χάλια της «δημοκρατικής» πολιτείας, όπου οι αντιπρόσωποί της εκλέγονται απ’ το λαό; Όταν η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε δημοκρατική πολιτεία, αλλά ένα προτεκτοράτο υπόδουλο στην παγκόσμια νεοταξική δικτατορία του Χίτλερ του 21ου αιώνα, Μπιλ Γκέιτς και  των συνωμοτών του: Ροκφέλερ, Ροτσάιλδ, Σόρος κλπ.

Που φορτώνουν στο σβέρκο μας τα ανδρείκελά τους, τα οποία έχουν μυήσει στις καταχθόνιες στοές και εταιρείες (Μπίλντεμπεργκ, κλπ), ώστε να υπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα καταχθόνια σχέδιά τους. Με τους οποίους άλλωστε συντάσσεται ολόψυχα και η δεσποτοκρατία, η οποία προπαγανδίζει με κάθε τρόπο τα άκρως ύποπτα εμβόλια των δολοφονικών φρμακοβιομηχανιών. Την ταυτότητα των οποίων αποκαλύπτουν κάποιοι υπάλληλοί τους λέγοντας:  «Υπηρετούμε την αυτοκρατορία του κακού»!

Αλήθεια, θα τολμούσαν οι δεσποτάδες να πουν για το δημοκρατικό πολίτευμα “αλίμονο” στην αρχαία Αθήνα; Όταν έστηναν ανδριάντες στους τυραννοκτόνους και είχαν θεσπίσει τον εξοστρακισμό, για όποιον κινούσε έστω και την παραμικρή υποψία ότι θα μπορούσε να γίνει τύραννος; Αλίμονό τους, αν το έλεγαν! Και ποιος θα τολμούσε, ύστερα απ’ όλα αυτά, να διατυπώσει τον βλάσφημο ισχυρισμό ότι μπορεί η τυραννία να καταδικάζεται ως πολιτικό καθεστώς, αλλά ως εκκλησιαστικό είναι ευλογημένο;

Αν θα μπορούσαν; Μα και βέβαια! Μήπως αυτό δεν κάνουν; Δεν μας έχουν καταντήσει απ’ την αριστοκρατία του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων της Εκκλησίας στην αρρωστοκρατία της δεσποτοκρατίας! Γιατί, αν η οποιαδήποτε τυραννία είναι αποτρόπαιη και αποκρουστική, η τυραννία εν ονόματι του Χριστού, που θυσιάστηκε για την καθολική απελευθέρωση του ανθρώπου, είναι η τραγικότερη τραγική ειρωνεία.

Αλλά ας επανέλθουμε στο αρχικό αρχιεπισκοπικό απόφθεγμα και ας ρωτήσουμε: Αν «οι άρρωστοι άνθρωποι αρρωσταίνουν τους θεσμούς», γιατί οι υγιείς δεν τους εξυγιαίνουν; Γιατί ο υγιής, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, Αρχιεπίσκοπος και η περί αυτόν δεσποτοκρατία δεν εξυγίανε τόσα χρόνια το πολίτευμα της Εκκλησίας; Αφού κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται απ’ τα λεγόμενά του  στο μητροπολιτικό ναό της Αθήνας (10-10-21).

Όπου υποστήριξε ότι όσοι δεν συμφωνούν με την Σύνοδο πρέπει να αποτειχίζονται και να πηγαίνουν στα σπίτια τους ή τα μοναστήρια τους. Όταν η τωρινή Σύνοδος της δεσποτοκρατίας είναι de facto αποτειχισμένη απ’ την Εκκλησία του Χριστού. Αφού βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με το Ευαγγέλιο  και  την εκκλησιαστική παράδοση. Και ρυμουλκείται απ’ τα αντίχριστα ανδρείκελα της δικτατορίας   του Μπιλ Γκέιτς!…

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

4 Σχόλια

  1. Posted by Νικήτας Αποστόλου on 18 Οκτωβρίου, 2021 at 11:24 μμ

    Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 5 του κανονισμού υπ΄ αριθ. 230/2012 (ΦΕΚ73/Τ.Α.΄ 2012) της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Περί Εφημερίων και Διακόνων» με μέριμνα των Εφημερίων του κάθε Ιερού Ναού συντάσσεται και διατηρείται ο κατάλογος των Ενοριτών. Ας αρπάξουν αυτήν την αρμοδιότητά τους οι ιερείς μας και ας την υλοποιήσουν. ΤΟΤΕ:
    Όταν θα συνταχθούν οι κατάλογοι, οι Ιερείς μας με βάση αυτούς θα γνωρίσουν προσωπικά τους πιστούς της Ενορίας των. Θα μπορούν να τους καλούν σε συνελεύσεις όπου, το πρώτο που θα επιτευχθεί, θα είναι η αλληλογνωριμία των πιστών. Ο απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή (κεφ. ια’, 20) μας ομιλεί για την «επί το αυτό» σύναξη των Χριστιανών. Εκεί οι ενορίτες θα αντιληφθούν και θα βιώσουν ότι η πίστη τους δεν είναι μια ατομική τους υπόθεση και οι υποχρεώσεις των δεν εξαντλούνται στην συμμετοχή των στην θεία Λειτουργία τις Κυριακές και Εορτές. Στις συνελεύσεις αυτές της ενορία του ο Χριστιανός θα βιώνει το γεγονός ότι η Εκκλησία δεν είναι μια δίωρη συμμετοχή σε μια τελετουργία με αυστηρό τυπικό. Εκεί θα βιώσει ο Χριστιανός, ότι είναι όντως μέλος ευρύτερης πνευματικής οικογένειάς . Τους άλλους ενορίτες ως πνευματικούς του αδελφούς και θα συζητήσει μαζί τους να προσδιορίσουν μαζί με ποια έργα η πίστη τους θα διατηρείτε ζωντανή. Θα θυμηθούν και τις κοινές συνεστιάσεις (τις αγάπες) και θα τις ξαναφέρουν στην κοινή ζωή τους.
    Γεγονότα όπως η βάπτιση νέων μελών θα πάψει να είναι για την ενορία κάτι αδιάφορο ή ιδιωτική υπόθεση των συγγενών του βαπτιζομένου, αλλά θα είναι γεγονός κατ’ εξοχήν εκκλησιολογικό. Το μυστήριο του γάμου επίσης . Όλα τα μυστήρια, η λατρεία και οι πράξεις και θεσμοί της Εκκλησίας που έχουν εκκλησιολογικό χαρακτήρα θα αναζωγονηθούν .
    Σ’ αυτές τις ενορίες οι άνθρωποι θα αισθάνονται ότι τα πρόσωπα τους γίνονται αποδεκτά εν αγάπη. Ότι ο ιερέας είναι ο πνευματικός τους πατέρας που τους δέχεται, που μεριμνά για τη λατρευτική και την πνευματική ζωή των και γενικά για όλα τα ζητήματα, τα οποία αφορούν στην πνευματική, την προνοιακή και την υλική ζωή της ενορίας. Εκεί ο πιστός με την βοήθεια της διακονίας του λόγου θα εμπεδώσει το χρέος του ότι πρέπει να μην προτάσσει την ευμάρεια ως πανάκεια στη ζωή του αλλά την πνευματική του εγρήγορση. Να αρκείται στην αυτάρκεια ως προς την κάλυψη των αναγκών του και ότι το εισόδημά του πρέπει να προέρχεται από τίμια εργασία του και το τυχόν περίσσευμα οφείλει να το εισφέρει στην Ενορία του και μέσω αυτής συλλογικά να καλυφθούν οι ανάγκες εκείνων που στερούνται τα αναγκαία για την συντήρησή των. Σκεφθείτε, εάν η διακονία του λόγου γίνει με πίστη βαθειά και με την ευλογία του Θεού, μπορεί να κάνει θαύματα τότε στις ενορίες. Να δούμε εκείνους που φυγάδευσαν στο εξωτερικό τα δισεκατομμύρια ευρώ να τα επαναφέρουν στη χώρα και να τα διαθέτουν για να μην ξεσπιτωθούν όσοι άδικα επλήγησαν από την κρίση ή να αποκτήσουν στέγη άστεγοι!

    Απάντηση

    • Αγαπητέ κ. Αποστόλου, ευχαριστώ για την θαυμάσια τοποθέτησή σου. Λυπάμαι, γιατί είμαι συνταξιούχος, ήδη 84 χρόνων, και δεν μπορω να εφαρμόσω τα όσα πολύ εύστοχα επισημαίνεις. Εκ των υστέρων βλέπω ότι είναι πολλά αυτά, που θα μπορούσα να είχα κάνει, αλλά, αντί ν’ αρχίσω από χαμηλά, όπου ίσως μπορούσα κάτι να καταφέρω, άρχιζα από ψηλά, όπου τα πράγματα ήταν δ’υσκολα και ατελέσφορα. Και πάλι ευχαριστώ.

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: