Archive for 10 Μαΐου 2021

μπάχαλο!!!

image.png

Ευχαριστώ κάποιους Βοειοελλαδίτες δεσποτάδες, που με τα λεγόμενά τους και τα πραττόμενά τους μας επιτρέπουν να ρίξουμε μια ματιά στο μπάχαλο της σταυρωμένης Εκκλησίας μας. Και παίρνω, καταρχήν, αφορμή απ’ τα λεγόμενα του Μητροπολίτη. Σιδηροκάστρου. Ο οποίος τιμώρησε παπάδες και αφαίρεσε και οφίκια.

Και πρώτα πρώτα θέλω να πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους  παπάδες, που τιμωρήθηκαν. Επειδή εφάρμοσαν το αποστολικό «πειθρχείν δει Θεώ μάλον ή ανθρώποις» και «δεν συνεμορφώθησαν» προς τα κελεύσματα της νεοταξικής πολιτικής συμμορίας, ποδοπατώντας το Ευαγγέλιο και την Ορθόδοξη παράδοση. Αν η ποινή της αργίας είναι με στέρηση μισθού, αυτό είναι σοβαρότατο  για τους φαμελίτες παπάδες. Πράγμα, που πολύ καλά  γνωρίζουν οι τιμωροί άγαμοι  δεσποτάδες. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο τιμωρήθηκαν οι ωραιότεροι ανθρωποι. Με πρώτον το Θεάνθρωπο Χριστό απ’ τους ομόγωμους των τωρινών, αρχιερείς της εποχής του.

Όσον αφορά τα οφίκια  το πράγμα είναι μάλλον ασδιάφορο. Γνωρίζω παπάδες, που δεν καταδέχτηκαν ποτέ οφίκια, επειδή ακριβώς  ήθελαν να είναι ανρξάρτητοι.  Και μην ξεχνάμε τον υπέροχο Μάρκο Μπότσαρη, ο οποίος έσχισε το δίπλωμα, που του απένειμαν οι Κωλέτηδες και οι Μυροκορδάτοι, λέγοντας ότι «τα βραβεία τα παίρνουν στ πεδίο της μάχης». Όπως βέβαια και ο αγωνιστής παπάς τον σταυρό τον έχει μέσα στην καρδιά του και αυτό του φθάνει.

Αλλά ας έρθουμε να ιδούμε πως οδεσπότης Σιδηροκάστρου αιτιολογεί τις αποφάσεις του. Λέει, λοιπόν, χαρακτηρσικά:

«Αν αρχίσει ο καθένας και άνει ο, τι θέλει, τότε καταργείται η κεφαλή της Εκκλσίας. Κι όταν καταργείται αυτός, που διοικεί, τότε γίνεται -θα σας πω τη λέξη -ένα μπάχαλο. Έβαλα ποινή αργίας σε δύο και αφαίρεσα οφίκια, για να καταλάβουν ότι κάπου πρέπει να….Δεν μπορεί να μένουν όλοι ατιμώρητοι. Είκοσι χρόνια τους χαϊδεύουμε και να μην ακούμε αυτά που λέμε και στις συγκεντρώσεις που κάνουμε και που συμφωνούμε όλοι. Μπορεί να κάνει ο καθένας μετά ο,τι  θέλεί; Ή να το κάνει κρυφά πιστεύοντας ότι δεν θα μας πάρουν είδηση. Αυτά μαθεύονται, είναι μικρός ο τόπος. Οι πατέρες μας εδώ και ένα χρόνο δεν ενοχλήθηκαν ούτε στους μισθούς τους ούτε πουθενά. Αλά όχι να βγαίνουν και παραπάνω από το δεσπότη. Δεν είναι κανένας πιο πιστός από το δεσπότη, δεν είναι κανένας πιο νηστευτής από το δεσπότη, δεν είναι κανένας πιο δραστήριος από το δεσπότη, όσο δραστήριοι κι αν είναι όσο πιστοί κι αν είναι. Προηγείται ο δεσπότης. κι ακολουθούν όλοι οι υπόλοιποι (sic)!. Προηγείται ο ποιμένας κι ακολουθεί το ποίμνιο. Έτσι είναι η αρχή της Εκκλησίας κι αυτήν πρέπει ν’ ακολουθήσουμε. Να μην κάνουμε, λοιπόν, καθένας του κεφαλιού του και ο, τι θέλουμε Γιατί έτσι το ένα χωριό χτυπάει στις εννιά την καμπάνα και το ακριβώς απέναντι, χτυπάει στις δώδεκα. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα. Δεν πρέπει να υπάρχουν απείθαρχοι. Γι’ αυτό κι εγώ τους τιμώρησα την ίδια βραδιά. Για να μην δημιουργούνται διχοστασίες και διχασμοί μέσα στο ποίμνιο. Αν αρχίσουμε και κάνουμε ο καθένας ο, τι θέλει και  κατργείται αυτός, που διοικεί, τότε γίνεται το πράγμα – θα σας πω τη λέξη- είναι ένα μπάχαλο»

Ας μας επιτρέψει ο δεσπότης να πούμε ότι  το ποιος είναι ποιος ο Θεός, κι όχι βέβαια ο καθένας αυτολιβανιζόμενος δεσπότης, το γνωρίζει. Κι ακόμη το πόσο οι δεσποτάδες χαϊδεύουν τους παπάδες και το πόσο σέβονται τη γνώμη τους  το γνωρίζουν μόνο οι παπάδες, ιδιαίτερα όταν δεν έχουν επιδόσεις στο άθλημα της κ. Κομανέτσι. Αλλά το κυριότερο είναι πως  ο δεσπότης ξέχασε ποιος είναι η κεφαλή της Εκλησίας και ποιος με τη διδασκαλία του και στη συνέχεια την ορθόδοξη παράδοση διοκεί την Εκκλησία. Και ασφαλώς όποιος καταργεί αυτή την κεφαλή, δηλαδή το Χριστό-παπάς, δεσπότης , πατριάρχης, πάπας –αυτός δημιουργεί μεσα στην εκκλησία το μπάχαλο.

Όμως ας ακούσουμε τι μας λέει, και ο δεσπότης Μαρωνίας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων: «Περνάμε, λέει, δύσκολα χρόνια, αλλά δεν πρέπει να είμαστε διχασμένοι. Εγώ πιστεύω ότι αυτόν τον πειρασμό και κάθε πειρασμό πρέπει να τον περνάμε όλοι μαζί. Και ο καθένας, αγωνιζόμενος τον καλόν αγώνα, κάτω απ’ τη σκέπη της Εκκλησίας να πορευόμαστε. Λένε οι Πατέρες ότι εκεί που υπάρχει ενότητα υπάρχει και το Πνεύμα του Θεού. Όπου έχουμε διχασμούς εκεί χορευει ο διιάβολος.

Το θέμα, άγιε πατέρα, είναι γύρω από ποιον θα μονοιάσουμε; Το Χριστό ή τον Μπιλ  Γκέητς! Γιατί αν μπνοιάσουμε γύρω απ’ τον Μπιλ γκέητς, τότε σίγουρα πάμε εκεί που χορεύει ο διάβολος. Γιατί αυτος και οι συνοδοιπόροι του είναι που δημιούρργησαν το παγκόσμιο μπάχαλο. Και οι δεσποτάδες αντι να περιφρουρήσουν το ποίμνιο του Χριστού, το εγκατέλειψαν. Πώς να τους ακολουθήσει το ποίμνιο, όταν τους βλέπει σφιχταγκαλιασμένους  με τους λύκους  του Αντίχριστου!

Αλλά ας πούμε και δυο λογάκια για τον Δεσπότη της Δράμας. Ο ποίος έσπευσε να καταγγείλει τους παπάδες του στον εισαγγελέα, επειδή δεν συνεμορφώθησαν με τα δολοφονικά διατάγματα των εφιαλτών. Στην προκειμένη περίπτωση, τούτο μόνο θέλουμε να πούμε: Η Εκκλγησία του Χριστού θριάμβευσε αγωνιζόμενη απέναντι σε αστυνομικούς και δικαστάδες και  καταποντίστηκε με την «προστασία» τους.

Κοντολογής: Δικαιώνοται, για μια ακόμη φοράα οι μακαριστοί Μητροπολίτες  Φλωρίνης Αυγουστίνος που έλεγε ότι οι δεσποτάδες εφαρμόζουν το κυκλώπειο δίκειο και ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, που τόνιζε ότι το δίκαιο των δεσποτάδων είναι χειρότερο του δικαίου των βάρβαρων Σαρματών και Σκυθών!

Ευαγγελία Τσώνη

Με αφορμή την έκθεση ζωγραφικής, αγιογραφίας και ψηφιδωτού με τον τίτλο «Το φως της γης», που παρουσιάζει η Ευαγγελία Τσώνη στο Δημοτικό Κατάστημα του Αγίου Κωνσταντίνου, η αγρινιώτισσα εικαστικός μίλησε στο ΑγρινίοCulture.gr .

Η Ευαγγελία Τσώνη πιστεύει πως η ζωή είναι η “στιγμές ελευθερίας” γι’ αυτό και θεωρεί βασικό στοιχείο της τέχνης της -και ιδιαίτερα της ζωγραφικής της- την ελευθερία. Πέρα από το πολυδιάστατο ταλέντο της – ασχολείται εξίσου με τη ζωγραφική, την αγιογραφία και το ψηφιδωτό- η αγρινιώτισσα εικαστικός είναι -όπως δηλώνει η ίδια- κατά βάση αυτοδίδακτη. Ίσως για αυτό επισημαίνει πως δεν έχει όρια στην τέχη της.

Αναλυτικά τη συνέντευξη:
Πως ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τα εικαστικά ;
Ξύπνησα μια μέρα και λέω «τι θα κάνω εγώ στη ζωή μου;»… Ήταν ένα στάδιο γύρω στα δυο χρόνια που έψαχνα να βρω με τι θα ασχοληθώ. Και άκουσα στο ράδιο για μια σχολή τέχνης ενός ζωγράφου στη Ναύπακτο και πήγαινα δυο φορές την εβδομάδα. Ξεκίνησα εκεί τα πρώτα μαθήματα αγιογραφίας όχι όμως για πολύ καιρό γιατί ήταν κουραστικό να πηγαίνω και να έρχομαι στη Ναύπακτο. Έμαθα τα βασικά, τι να χρησιμοποιήσω και πώς. Μετά πήγα στα ΙΕΚ Μεσολογγίου στο τμήμα της γραφιστικής, χωρίς να έχω εγκαταλείψει την αγιογραφία παράλληλα. Με τα χρόνια , με τις παραγγελίες που μου δίνανε οι άνθρωποι, εξελίχθηκα στη τέχνη αυτή και αφού δεν βρήκα κάτι άλλο να κάνω, συνέχισα και έγινα επαγγελματίας αγιογράφος. Στην πορεία γνώρισα τη μοναχή Ευφημία από το μοναστήρι του Ιωάννη του Προδρόμου στην Άναληψη και έμαθα εκεί το ψηφιδωτό… Η ζωγραφική προέκυψε από μια ανάγκη έκφρασης και ελευθερίας.

Αγιογραφία, ψηφιδωτό, ζωγραφική πως συνδυάζονται όλα αυτά ;
Συνδυάζονται γιατί η αγιογραφία είναι μια σύνθετη τέχνη, γιατί πρέπει να γνωρίζεις σχέδιο, χρωματολογία, ιστορία της τέχνης, θεολογία και με όλα αυτά μπορείς να κάνεις οτιδήποτε όσο αφορά τα εικαστικά μετά την αγιογραφία. Και έχει να κάνει και με τον άνθρωπο, πόσο θες να προχωρήσεις πιο πέρα, να εκφραστείς… Εγώ δεν έχω όρια… στο να πω ότι θα κάνω μόνο αγιογραφία και τίποτε άλλο. Και θα ζωγραφίσω πίνακες και έπιπλο και το σπίτι μου που λέει ο λόγος…

Η τέχνη του ψηφιδωτού στις μέρες μας έχει ατονήσει, πως προέκυψε για εσάς;
Το ψηφιδωτό είναι ιδιαίτερο, έχει να κάνει με το σχέδιο, με τα χρώματα είναι η τεχνική του επειδή ασχολούμαστε με ένα πιο σκληρό υλικό, την πέτρα, την οποία την τσακίζουμε με τανάλια και ουσιαστικά το χτίζουμε το έργο πετραδάκι – πετραδάκι. Είναι πιο «σκληρό» στην τεχνική του.

Τι ονειρεύεστε για τα έργα σας : απήχηση στο κοινό, μια καλή τιμή, ένα μεγάλο βραβείο;

Ας αρχίσω από αυτή την έκθεση… Εγώ το έκανα για τον εαυτό μου, να κρατηθώ στο ύψος μου, να μην παραιτηθώ. Δεν σκέφτηκα «δεν αγοράζουν οι άνθρωποι γιατί δεν έχουν χρήματα και δεν το κάνω». Θέλω οι άνθρωποι να είναι ευχαριστημένοι από αυτό που βλέπουνε και η δικιά μου ευχαρίστηση τότε είναι διπλή. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο το χρήμα. Γιατί αν θέλεις χρήματα μπορείς να διαλέξεις ένα επάγγελμα πιο προσοδοφόρο ή πιο εύκολο. Εγώ θέλω μέσα από αυτό που αγαπώ, απλά να επιβιώσω, αν έρθουν κάποια στιγμή στο μέλλον χρήματα, εντάξει δεν θα με πειράξει… Το πιο σημαντικό για μένα είναι να νιώθω μέσα μου χαρά, ικανοποίηση και αγαλλίαση και οπωσδήποτε δεν είναι μόνο τα χρήματα που το φέρνουν αυτό.

Έχετε κάποια πρότυπα όσο αφορά την τέχνη ;
Ήθελα από παλιά να αρχίζω να ζωγραφίζω, αλλά περίμενα να βρω τον τρόπο τον δικό μου. Δεν ωφελεί να αναπαράγω μια άλλη τεχνοτροπία, νομίζω ότι βρήκα τον δικό μου τρόπο…

Οι εποχές κρίσης τροφοδοτούν έναν καλλιτέχνη ή μήπως αυτό είναι μύθος;
Όταν μια κατάσταση είναι δύσκολη πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης κάνει πιο δυνατά, πιο σπουδαία έργα. Όταν υπάρχει μια καλοπέραση, ένα βόλεμα… και νομίζω γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε και σπουδαία έργα… Βγαίνουνε εκατοντάδες ζωγράφοι από την Καλών Τεχνών, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχουνε πολλοί αξιόλογοι… Πού είναι τα έργα τους ; οι εκθέσεις τους; Παραιτούνται μετά… Η τέχνη είναι θυσία, θέλει καθημερινή εργασία και επαφή με το αντικείμενο.

Πόσο εύκολο είναι για κάποιο καλλιτέχνη να ζει στην επαρχία ;
Εγώ δεν έφυγα ποτέ από το Αγρίνιο, επέλεξα να είμαι δίπλα σε ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν. Το να ζήσεις σε άλλη πόλη ή στο εξωτερικό για να είσαι πιο άνετος, να βγάλεις πιο πολλά χρήματα, δεν νομίζω ότι έχει αξία… Μπορεί αν ήταν άλλος στη θέση μου να είχε φύγει κιόλας. Αλλά με τη ζωγραφική δεν είναι απαραίτητο να φύγεις… Μπορώ να δουλεύω εδώ στο σπίτι μου και να κάνω εκθέσεις μέσω του internet και να έχω και επικοινωνία με όλο τον κόσμο.

Το επόμενο βήμα σας μετά από αυτή την έκθεση…
Δεν ξέρω… έχω ένα σχέδιο… Θέλω να κάνω μια σχολή τέχνης εδώ στο Αγρίνιο. Μου αρέσει να κάνω μαθήματα… Μου αρέσει γιατί έχει γεμίσει η ψυχή μου και το μυαλό μου με πολλά πράγματα και θέλω να τα δώσω… Και πιστεύω να μπορέσω να το κάνω. Μια χρονιά που δίδαξα στο δήμο Αγρινίου στο Πνευματικό Κέντρο, ανακάλυψα ότι μου αρέσει πολύ αυτό. Οι μαθητές μου με αγαπούσαν και αυτό με γέμιζε.