Archive for 27 Οκτωβρίου 2020

συνταγή δολοφονίας…

Posted by papailias in Uncategorized1 Σχολιο | Αλλαγή

Χρυσοστομος

Το ερώτημα είναι: Ποιες είναι οι καλύτερες προϋποθέσεις για τη δολοφονία μιας μεγαλοφυΐας; Και η ιστορία αποκρίνεται: Η κακουργία και η μωρία. Προϋποθέσεις που ιδιαίτερα αξιοποιήθηκαν στην περίπτωση του Χρυσοστόμου (344-407).
Έζησε στις μέρες του άβουλου αυτοκράτορα Αρκαδίου (377-408). Για τον οποίο οι ιστορικοί της εποχής του λένε πως ο Πρωθυπουργός του Ευτρόπιος τον μεταχειριζόταν, σαν πρόβατο. Τόσο, που φρόντισε να βάλει στο πλευρό του, ως αυτοκράτειρα, τη μωροφιλόδοξη Ευδοξία.
Η Ευδοξία, λοιπόν, μεθυσμένη απ’ τα αυτοκρατορικά μεγαλεία, ζήτησε και της έστησαν ασημένιο άγαλμα, κοντά στην Αγία-Σοφία. Όπου το σούσουρό των καθημερινών θεατρικών παραστάσεων δημιουργούσε προβλήματα, όχι μόνο στις εκκλησιαστικές ακολουθίες, αλλά και στα κηρύγματα του Χρυσοστόμου. Γεγονός που τον ανάγκασε να διαμαρτυρηθεί. Πράγμα που οι εχθροί του παρουσίασαν ως ανταρσία κατά της αυτοκράτειρας. Και παράλληλα πολλαπλασίασαν σκόπιμα τους θορύβους. Γεγονός που τον ανάγκασε ν’ αντιδράσει στην απροκάλυπτη πρόκληση μ’ έναν πύρινο λόγο. Για να κατηγορηθεί έτσι για έσχατη προδοσία και να δρομολογηθεί η εξόντωσή του…
Αν όμως η σύγκρουσή του με την αυτοκράτειρα ήταν η φανερή αιτία του διωγμού του, η βαθύτερη ήταν η οξύτατη αντίθεσή του με το παντοδύναμο κατεστημένο της εποχής του. Και προπάντων τους δεσποτάδες. Για τους οποίους ο Χρυσόστομος έλεγε: «Τίποτε δεν φοβήθηκα τόσο, όσο τους δεσποτάδες, πλην ελαχίστων»!…
Πώς ζούσε το κατεστημένο αυτό; Κυριολεκτικά, ηγεμονικά! Όπως πάντα. Με τις μεγαλοπρεπείς κατοικίες. Τα καμωμένα από μετάξι και χρυσάφι ενδύματα. Τις ολόχρυσες άμαξες, που τις έσερναν χρυσοχάλινα άλογα. Σε διαμετρική αντίθεση με το 80% του λαού, που, ζώντας μέσα σε αβάσταχτη φτώχεια, κατά κοπάδια ζητιάνευε.
Ο Χρυσόστομος ντυνόταν με τα πλέον κοινά υφάσματα. Απλότητα που επιδίωξε και στις εκκλησιές. Όπου τα μεταξωτά και τα χρυσά, τις τάπητες και τα πορφυρά παραπετάσματα διέταξε να τα πουλήσουν, για την ανακούφιση, προφανώς των φτωχών. Για να πει στον περίφημο, πριν απ’ την εξορία, λόγο του: «Γνωρίζετε για ποια αιτία θέλουν να με καθαιρέσουν; Γιατί δεν έστρωσα τάπητες και δεν φόρεσα ενδύματα μεταξωτά και γιατί δεν ικανοποίησα τη λαιμαργία τους…».
Ήταν στο πλευρό των ανθρώπων της ανάγκης: «Ο ένας, λέει ο επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ζητούσε τη μαρτυρία του στο δικαστήριο, ο φυλακισμένος τη λευτεριά του, ο πεινασμένος τροφή, ο γυμνός ρούχα, ο ξένος φιλοξενία, ο άρρωστος γιατρειά, ο πονεμένος παρηγοριά, ο καταπιεζόμενος από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας τη συμπαράστασή του. Και ο πατέρας (ο Χρυσόστομος) ανταποκρινόταν καθημερινά στου καθενός το κάθε πρόβλημα…».
Καταδίκαζε γενικότερα την κοινωνική ανισότητα: «Οι πλούσιοι, που δεν συγκινούνται απ’ τα παθήματα των φτωχών, έλεγε, είναι ιερόσυλοι, που κλέβουν το Θεό. Δεν χορταίνουν, αν δεν τα κάμουν όλα δικά τους. Πράγμα, που δεν είναι ανθρώπινο αλλά θηριώδες. Παρότι είναι αγριότεροι κι απ’ τ’ άγρια θηρία. Γιατί τα λιοντάρια και οι αρκούδες, όταν χορτάσουν, παύουν ν’ αναζητούν τροφή. Ενώ οι πλούσιοι δεν χορταίνουν ποτέ».
Με τέτοια, λοιπόν, και παρόμοια, που έλεγε και έκανε πώς να μην τον μισήσουν; Πώς ν’ αντέξουν τ’ άρρωστα μάτια τους τις αστραπές του πνεύματός του; Κι έτσι που ένιωθαν συντριπτική την υπεροχή του, πώς να μην τον φθονήσουν; Και πώς με κάθε μέσο και τρόπο να μην προσπαθήσουν να τον δολοφονήσουν!….
Σκηνοθέτησαν αλλεπάλληλες δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Γεγονός, που ανάγκασε το λαό, ο οποίος τον υπεραγαπούσε, να περιφρουρεί όλο το 24ωρο την Αρχιεπισκοπή. Ώσπου τελικά αποφασίστηκε η καθαίρεσή του και η εξορία του. Οπότε ο κλοιός του λαού γύρω απ’ την αρχιεπισκοπή έγινε ασφυκτικότερος. Με αποτέλεσμα η πραγματοποίηση της εξορίας να καθυστερήσει για μήνες.
Τελικά, για να αποφευχθεί η αιματοχυσία, ο Χρυσόστομος αναγκάστηκε, χρησιμοποιώντας κάποια μυστική έξοδο, να παραδοθεί στη φρουρά, που θα τον οδηγούσε στην εξορία. Γεγονός ,που, όταν έγινε αντιληπτό, προκάλεσε την έκρηξη της οργής του λαού, ο οποίος έκαψε το ναό της Αγίας Σοφίας και το μέγαρο της Γερουσίας.
Η εξορία ακολούθησε μια κλιμακωτή πορεία θανάτου (Αρμενία- Πόντος). Έτσι ώστε οι διαρκώς αυξανόμενες κακουχίες, σε συνδυασμό με τη σωματική του αδυναμία και την κλονισμένη του υγεία να τον οδηγήσουν αναπόφευκτα στο θάνατο (Κόμανα του Πόντου, 407 μ.Χ.).
Οι οπαδοί του δημιούργησαν ιδιαίτερη θρησκευτική μερίδα, τους «Ιωαννίτες», οι οποίοι, παρά τους διωγμούς και τα βασανιστήρια, δεν συμβιβάστηκαν με τη μαφία των δολοφόνων του. Μέχρις ότου, κάπου τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του, το λείψανό του μεταφέρθηκε με αυτοκρατορικές τιμές στην Κωνσταντινούπολη απ’ το Θεοδόσιο το Β΄. Ο οποίος, αφού ζήτησε συγνώμη για λογαριασμό των γονιών του, το τοποθέτησε δίπλα στις λάρνακες του Αρκαδίου και της Ευδοξίας.
Κι έτσι η ειρωνεία της ιστορίας ανέθεσε στη δικαιοσύνη του θανάτου να συμφιλιώσει την κακουργούσα μωρία με την ασυμβίβαστη μεγαλοφυΐα…
Δεν θα ήταν-νομίζω-άστοχο να παραλληλίσουμε τις περιπέτειες του Χρυσοστόμου με τις τωρινές περιπέτειες της ιδιαίτερα προικισμένης και ακατάσχετα φθονουμένης και πολυτρόπως δολοφονουμένης εκ μέρους των διαχρονικών εχθρών της πατρίδας μας. Οι οποίοι επιστρατεύουν αλλεπάλληλες συνταγές γενοκτονίας του λαού μας και δολοφονίας της εθνικής μας υπόστασης. Που με περισσή αναισθησία και ασυνειδησία εκτελούν οι ντόπιοι εφιάλτες. Και το πλέον θλιβερό, στην προκειμένη περίπτωση, είναι η συμπεριφορά μιας μεγάλης μερίδας του λαού. Οι οποίοι θεώνται απαθώς το δολοφονικό παραλήρημα των ντόπιων εφιαλτών και των διεθνών πατρώνων τους. Με ανήθικα, δυστυχώς, ηθικά στηρίγματα της προδοσίας αρκετούς, όπως και τότε, κληρικούς και μάλιστα δεσποτάδες.
Σε διαμετρική αντίθεση με το λαό της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος στάθηκε στο πλευρό του Χρυσοστόμου ασυμβίβαστος με το δολοφονικό απολυταρχικό καθεστώς της εποχής του….

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com

φτώχεια και πλούτος

Σύγχρονο θαύμα: Ο Άγιος Νεκτάριος έσωσε νεαρή κοπέλα | Dogma
Ο άγιος Νεκτάριος | agiosnikolaosalimou.gr | Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου  Αλίμου

Δόξες, πλούτη, τιμές και αξιώματα είχαν στο νου τους οι απόστολοι, όταν τους  κάλεσε ο Χριστός. Πίστευαν πως θα γίνονταν στρατηλάτες και οι υπουργοί της παγκόσμιας κυριαρχίας του εβραϊκού έθνους…

Όμως μερικά γεγονότα και λόγια έδειχναν ότι ο Χριστός δεν ήταν διατεθειμένος να συμπορευτεί με τα όνειρά τους. Και γι’ αυτό, συχνά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον ρωτούσαν και τον ξαναρωτούσαν: «Αλήθεια, Κύριε, εμείς που τ’ αφήσαμε όλα και σ’ ακολουθήσαμε τι επιτέλους θα κερδίσουμε»; Κι ο Χριστός τους αποκρινόταν: «Όσοι τ’  αφήνουν όλα και μ’ ακολουθούν θα κερδίσουν εκατονταπλάσια και την αιώνια ζωή»!…

Αλλά και πάλι ο νους των αποστόλων πήγαινε στα υλικά αγαθά και σε κάποια επίγεια αιωνιότητα. Και γι’ αυτό ο Χριστός προσπαθούσε να τους προετοιμάζει σιγά-σιγά και να τους προσγειώνει στην πραγματικότητα της μελλοντικής αποστολής τους…

Και ποια θα ήταν αυτή η πραγματικότητα; Δεν τους επεφύλασσε ούτε πλούτη ούτε δόξες ούτε αξιώματα ούτε, ούτε… Αντίθετα μάλιστα: Φτώχεια και πείνα και διωγμούς τους επεφύλασσε…

Όμως δεν ήταν αυτό σκληρό και απάνθρωπο; Και δεν θα ήταν ένας τέτοιος χριστιανισμός αποκρουστικός και αβάσταχτος; Και δεν θα ήταν όσοι τον ακολουθούσαν μαζοχιστές και αυτόχειρες!

Όχι! τους λέει ο Χριστός. Ίσα-ίσα μάλιστα που θα είστε μακάριοι…Και όταν πεινάτε και όταν χλευάζεστε και όταν διώκεστε. Κι όχι μόνο δεν πρέπει ν’ απογοητεύεστε και ν’ απελπίζεστε, αλλά θα πρέπει κιόλας να χαίρετε και να αγάλλεστε…Ενώ αντίθετα θα πρέπει να κλαίνε και να θρηνούν οι πλούσιοι και οι χορτάτοι. Αυτοί που έχουν γεμάτα τα πορτοφόλια τους και τα στομάχια τους. Aλλά την ψυχή τους και την καρδιά τους άδεια και έρημη από χαρά και ομορφιά…

Τέτοια και άλλα παρόμοια τους έλεγε ο Χριστός. Αλλά τους αποστόλους τους τριβέλιζε το σαράκι της αμφιβολίας μέχρι το τέλος. Γι’ αυτό και τον πρόδωσαν και τον αρνήθηκαν, όταν τον είδαν να γίνεται αντικείμενο του έσχατου εξευτελισμού. Μέχρις ότου το φως της ανάστασης τους βοήθησε να κατανοήσουν τον παραλογισμό και την ματαιότητα της ανθρώπινης λογικής.

Αν όμως τους αποστόλους τους γιάτρεψε η ανάσταση, εμάς ποιος και πώς θα μας γιατρέψει απ’ τον παραλογισμό της δικής μας λογικής; Αφού αμετακίνητα πιστεύουμε ότι η φτώχεια και οι διωγμοί οδηγούν στη δυστυχία. Ενώ αγωνιζόμαστε να κατακτήσουμε τα πλούτη, που, όπως νομίζουμε, οδηγούν στην ευτυχία…

Επιτρέψτε μου να υποστηρίξω πως το αντίδοτο για το δικό μας παραλογισμό είναι ο βίος και η πολιτεία των αγίων. Με χαρακτηριστικότερο και ευγλωττότερο, για την εποχή μας,  παράδειγμα, αυτό του αγίου Νεκταρίου. Ο οποίος απ’ την κούνια μέχρι και τον τάφο έζησε τη φτώχεια, την κακομεταχείριση, τη συκοφαντία και το διωγμό.

Αλλά, όσο κι αν οι άνθρωποι τον πότισαν χολή, τόσο ο Θεός τον πλούτισε με χαρίσματα. Κι όχι μόνο ενόσω ζούσε, αλλά προπάντων, όταν έχασε και το έσχατο εγκόσμιο αγαθό, τη ζωή του. Οπότε πέρασε στην αθανασία και την αιωνιότητα, συναποκομίζοντας μαζί του και τον πακτωλό των χαρισμάτων του.

Κι αλήθεια ποιος πάμπλουτος, ποιος πανεπιστήμων, ποιος κρατικός ή ιδιωτικός οργανισμός, θα μπορούσε να προσφέρει σε τόσες αναρίθμητες περιπτώσεις ανθρώπων, όσα ο Άγιος Νεκτάριος μέσα από τον τάφο του; Και μάλιστα στις περιπτώσεις εκείνες, που και η επιστήμη και ο πλούτος υποκύπτουν ανίσχυροι μπροστά στην ακαταγώνιστη φυσική νομοτέλεια!…

Αλλά και πόσοι από τους βυθισμένους μέσα στη λάσπη της παχυλής μας ευμάρειας, έχουμε υποπτευθεί την πραγματικότητα αυτού του πνευματικού Πακτωλού; Που μάλιστα πηγάζει απ’ τη συκοφαντημένη αγιότητα και συνοδεύει τους χρυσοθήρες του μέχρι την αιωνιότητα!

Σε αντίθεση με τη ματαιότητα του υλικού πλούτου. Tου περιζήτητου ακόμη κι από κληρικούς όλων των βαθμών. Ακόμη και αρχιερείς. Οι οποίοι θηρεύουν την μακαριότητα του πλούτου. Κι όχι μόνο. Αλλά και την ιταμότητα της δεσποτοκρατίας, ένα απ’ τα θύματα της οποίας υπήρξε και ο άγιος Νεκτάριος.…

Βέβαια πριν λίγα χρόνια ζήτησαν «συγγνώμη» από τον Άγιο Νεκτάριο. Αλλά ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να σκεφτούν ότι η συγγνώμη δεν είναι λόγος κενός στο άψυχο χαρτί.  Η συγγνώμη προϋποθέτει μετάνοια. Και μετάνοια είναι η ριζική αλλαγή μιας απαράδεκτης πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που δεν σχετίζεται  μόνο με κάποιες, κατά καιρούς, εξαιρέσεις. Δεν είναι, δηλαδή, προσωποπαγής. Αλλά σχετίζεται με το αντίχριστο καθεστώς της δεσποτοκρατίας. Που αποτελεί την εκ βάθρων  ανατροπή του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας του Χριστού.

Αυτή, λοιπόν,  η πραγματικότητα, ανεξαρτήτως  των προσώπων, μήπως  έχει αλλάξει σε τίποτε  από τότε μέχρι τώρα;  Η πραγματικότητα βροντοφωνάζει πως όχι! Γεγονός που σημαίνει ότι όχι ο ένας ή ο άλλος, αλλά όλοι οι δεσποτάδες, ανεξαιρέτως, είναι αλληλέγγυοι γι’ αυτή την πραγματικότητα. Και συνεπώς αλληλέγγυοι για το διωγμό του Αγίου Νεκταρίου. ΄Όπως ακριβώς και ο άγιος Νεκτάριος είναι αλληλέγγυος με καθέναν άνθρωπο που διώκεται.

Γι’ αυτό όχι μόνο δεν ευχαριστιέται, απ’ τις γιορτές που γίνονται προς τιμήν του και  τους πανηγυρικούς λόγους και τις αιτήσεις «συγγνώμης», αλλά πικραίνεται  κιόλας! Τη στιγμή που το καθεστώς, που τον υπέβαλε στο μαρτύριο του εξευτελισμού  και της εξουθένωσης  ζει και βασιλεύει   και τον χρησιμοποιεί ως άλλοθι, για να  συνεχίζει το απάνθρωπο έργο του…

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο  και ο Πακτωλός των χαρισμάτων  του Αγίου Νεκταρίου είναι το αιώνιο ΟΥΑΙ  του Χριστού  εναντίον των αγιοκάπηλων γραμματέων και φαρισαίων της  αντίχριστης δεσποτοκρατίας. Και  η αμετάκλητη καταδίκη  τους.

Όχι  εκ μέρους  της ανθρώπινης δικαιοσύνης που καταδικάζει τους αθώους και επιβραβεύει τους κακούργους .Αλλά της αδέκαστης  δικαιοσύνης του Θεού!….

το «έπος» της προδοσίας

Kωνσταντίνος Μητσοτάκης 1918 - 2017 | Slideshows

Τούρκος δημοσιογράφος έλεγε σε Έλληνα συνάδελφό του: » Εσείς οι Έλληνες έχετε μεγάλο πολοιτισμό, πράγμα, που δεν ισχύει για μας. Αλλά έχετε επίσης και προδότεςπου επίσης δεν έχουμε εμείς»!

Και βέβαια δεν θ’ αρχίσουμε την ιστορία της ελληνικής προδοσίας απ’ τον αρχαίο Εφιάλτη. Θα πάμε κατευθείαν στους σύγχρονους. Και πιο συγκεκριμένα από τότε που μπορώ προσωπικά να θυμάμαι. Όπως στην περίπτωση του πατρός Μητσοτάκη, τον οποίο ο Αντρέάς Παπανδρέου κατάμουτρα χαρακτήριζε ¨εφιάλτη». Καθώς το 1965 αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου, για να οδηγηθούμε στις αλλεπάλληλες αλλαξοπρωθυπουργίες και να καταλήξουμε στη Χούντα. Ένα σενάριο, που απ’ την αρχή ως το τέλος φέρει στην ούγια του την υπογραφή των ΗΠΑ, Οι οποίες αποσκοπούσαν ακριβώς στην διχοτόμηση της Κύπρου για χάρη της Τουρκίας.

Και βέβαια το παγκόσμιο κατεστημένο ειναι πολύ γαλαντόμο απέναντι στα εκάστετε ανδρείκελά του: Έτσι ο πατήρ Μητσοτάκης, πέραν των οποιωνδήποτε άλλων αφανών ανταλλαγμάτων, αξιώθηκε και με την ανάρρηση στον πρωθυπουργικό θώκο. Για να μπορεί έτσι πό θέσεως ισχύος να προωθεί προς τους πάτρωνές του τις προδοτικές εκδουλευσεις. Μεταξύ των οποίων ήταν, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, και η προδοσία της Μακεδονίας.

Για να ρθεί στη συνέχεια η θυγατέρα του κ. Μπκογιάννη να μας πει ότι «εθνική γραμμή» ήταν να δοθεί στα Σκόπια το όνομα Μακεδονία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Όπερ και εγένετο χάρη στον εξοχότατο και εντιμότατο κ. Τσίπρα, που έγραψε το αισχρότατο έπος έπος της προδοσίας της Μακεδονίασς. Κατόρθωμα για το οποίο παρ΄ολίγο, όπως τότε διεθρυλείτο από τα ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικής Εξαπατήσεως) , να πάρουν μαζί μετον Ζάεφ και το βραβείο Νόμπελ και για το οποίο σε κάθε περίπτωση αισθάνρται ιδιαίτερα υπερήφανος.

Για να πάρει, στη συνέχεια τη σκυτάλη της προδοσίας ο υιός Μητσοτάκη, ο οποίος σε αγαστή συνεργασία με την Κίρκη του Βερολίνου, τον Πάιατ και τον Εργοντάν «δουλέυουν» αόκνως την προδοσία του Αιγαίου. Για την οποία, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, τον θεμέλιο λίθο έθεσε και πάλι ο χαρισματικός για την περίπτωση πατήρ Μητσοτάκης. Ο οποίος σε συνέντευξη προς τον Παπαχελά, όταν ρωτήθηκε ςχετικά με το Αιγαίο, με όλη εκείνη, την παμπόνηρη φυσικότητα: «Το πράγμα είναι πολύ απλό: Το Αιγαίο θα το μοιράσουμε με τους Τούρκους. Εμείς θα πάρουμε το μεγαλύτερο κομμάτι και οι Τούρκοι το μικρότερο.

Και είδατε με πόση αβρότητα η τσογλανοπαρέα ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Μέρκελ μας ευχαριστούν για την αποδοχή των ολοένα και περισσότερων βιασμών εκ μέρους της αειβάρβαρης Τουρκίας. Ενώ παράλληλα τα χρυσοπληρωμένα και μπουκωμένα με κάπου σαράντα εκατομμύρια ΜΜΕ προωθούν με μεγάλη μαεστρία την καταπτόηση του λαού αφενός με την αναιδή προκλητικότητα των Τούρκων και αφετέρου με τα αδιάλεπτα κορονοϊκά δελτία μαζικής κατατρομοκράτησης. Παρότι οι επαΐοντες μας πληροφορούν ότισχετικά με τους Τούρκους σ’ α υτή τουλάχιστο τη φάση έχουμε υπεροπλία. Παρόλες τις «φιλότιμες» διαχρονικές προσπαθειες του προδοτιού εσμού να αποδυναμώσουν όσο γινόταν περισσότερο το στράτευμα και αριθμητικά αλλά και από πλευράς εξοπλιστικών μέσων. Και παρά το γεγονός ότι αποποιηθήκαμε τη σωτήρια για την πατρίδα μας και το λαό μας συμμαχία με τη Γαλλία, χάρη των διαχρονικών εχθρών και συστηματικών υπονομευτων μας ΗΠΑ και Γερμανίας. Και σε τελική ανάλυση της Τουρκίας ! Όπως προφανώς αποβλέπει το σχέδιο εξαφάνισης της Ελλάδας και εξολόθρευσης του λαού της.

Και όλα αυτά δεν μας προέκυψαν ως κεραυνός εν αιθρία. Γιατί παράλληλα με τα λεγόμενα εθνικά μας θεματα υπάρχουν και άλλες προδοτκές μεθοδεύσεις : Με πρώτη και καλύτερη τη μνημονιακή καταβαράθρωση της οικονομίας μας. Την οποία επέβαλε στη χώρα μας ο εξοχότατος κ. ΓΑΠ, με πιστούς συνεχιστές του έργου του τους Σαμαρά, Βενιζέλο, Παπαδήμο. Με αντικειμενικό σκοπό την οικονομική μας εξαθλίωση. Για να καταστούμε ευάλωτοι στις περαιτέρω εθνοβόρες στοχεύσες τους. Και ήρθε στη συνέχεια ο ανατροπέας πάσης ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας ανατροπέας κ. Τσίπρας. ο οποίος, παράλληλα με την προδοσία της Μακεδονίας ήρθε να θεσμοθετήσει τη διαστροφή και διαφθορά. Έτσι ώστε να μεταλλάξει θεμελιακά παράλληλα με την εθνική και την ηθική και πνευματική μας υπόσταση. Γεγονός με το οποίο εκθύμως συμφώνησαν και οι έτεροι μνημνικοί τους συνοδοιπόροι ( ΝΔ, ΚΙΝΑΛ). Για να επιμεληθούν όλοι τους και την φυλαετκή μας μετάλλαξη με την ραγδαία προώθηση στην ενδοχώρα των λαθρομεταναστευτικων ορδών.

Κάποιοι στην προκειμένη περίπτωση λένε: «Καλά να μας κάνουν! Εμείς δεν τους εκλέγουμε»; Μέγα λάθος! Ο λαός δεν είναι παρά ένας αξιοθρήνητος κομπάρσος. Υπάρχει ασφαλώς μια μερίδα , η οποία ιδιοτελώς ή ηλιθίως σκεπτομένη, ακολουθεί τη συμμορία των πολιτικών προδοτών. Τους οποίους χειροκροτεί ζητωκραυγάζει και βέβαια ψηφίζει. Δεν είναι όμως ο λαός που διαμορφώνει το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι η σατανική Singular Logic, στην οποία δεν γνωρίζουμε ποιοι, πού και πώς μαγειρεύουν το προσχεδιασμένο προδοτικό αποτέλεσμα. Σε τρόπον ώστε ο ελληνικός λαός να βρίσκεται αενάως παγισευμένος στο προδοτικό δίχτυ των εσωτερικών και εξωτερικών μισελλήνων και ανθελλήνων.