Archive for Ιουνίου 2020

η αιμορροούσα πατρίδα!

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής: «Καί ανέστη παραχρήμα» | Pentapostagma

Στις γιορτές των αγίων γυναικών, όπως της αγίας Κυριακής (7 Ιουλίου), διαβάζεται, όταν δεν είναι Κυριακή, συνήθως η θαυμάσια περικοπή της αιμορροούσης (Μάρκου: 10, 24-34). Στην οποία με τρόπο επιγραμματικό μας δίνεται αναλογικά η ανατομία της παγκόσμιας αλλά και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Μια γυναίκα, μας λέει το Ευαγγέλιο, έπασχε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία. Και, όπως ήταν φυσικό, κατέφυγε στη βοήθεια των γιατρών. Κι όχι μόνο ενός ή δύο, αλλά πολλών. Οι οποίοι της πουλούσαν μεγάλες, αλλά φρούδες ελπίδες. Με σκοπό απλά και μόνο να την εκμεταλλεύονται. Με φυσικό αποτέλεσμα η γυναίκα, αφού έπαθε πολλά και ξόδεψε όλη της την περιουσία, όχι μόνο να μη βρει θεραπεία, αλλά να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Όπως, δυστυχώς συμβαίνει και με τη  δύσμοιρη πατρίδα μας.
Ή μήπως δεν βλέπετε στη συγχορδία των τσαρλατάνων γιατρών, που κουράριζαν την αιμορροούσα, όλη την αρμαθιά των πολιτικών «σωτήρων», που μας προέκυψαν τα τελευταία χρόνια από πολλές και διάφορες σχολές εξαπάτησης και παραπλάνησης του λαού; Όλους αυτούς τους «καθωσπρέπει» απατεώνες και προδότες, χαρβαρτιανούς και μη που υπόσχονται  παραδείσους, προκειμένου να μας γκρεμίσουν σε ολοένα και βαθύτερα βάραθρα κόλασης!…

. Με αποτέλεσμα να αποδοκιμάζονται κάθε φορά για τα πλήθη των πεπραγμένων τους δεινών και να αποστέλλονται απ’ το λαό στο σκότος το εξώτερον. Απ’ όπου όμως δίκην βρυκολάκων επανέρχονται κάθε τόσο δριμύτεροι, προσφέροντάς μας και πάλι χάντρες χρωματιστές κάλπικων υποσχέσεων, όπως οι δυτικοί κανίβαλοι στους ιθαγενείς της Αφρικής. Ζητώντας μας να τους εμπιστευτούμε για μια ακόμη, πολλοστή, φορά την ταλαιπωρημένη ζωή μας και την χιλιοπροδόμένη πατρίδα μας.

Και συμβαίνουν  αυτά, όχι μόνο γιατί ένα μέρος του λαού φαίνεται να έχει ξεχάσει  τα όσα υπέστη απ’ τους εθνικούς ολετήρες αλλά και γιατί, όπως από πολλούς πιστεύεται και τονίζεται, φαίνεται να έχουν μπάρμπα στην Κορώνη! Κάποιους, δηλαδή, που όχι μόνο με τα ΜΜΕ(=εξαπάτησης) αλλά και με τις αδιαφανείς ηλεκτρονικές μεθοδεύσεις φροντίζουν να τους θρονιάζουν στο σβέρκο μας. Προκειμένου οι πάτρωνες να παίρνουν ως αντιπαροχή τον πλούτη της πανέμορφης πατρίδας μας και την μυριάκριβη ελευθερία μας. Και το πόσο αυτό μπορεί να είναι πραγματικό και όχι συνωμοσιολογικό ενισχύεται εκ του γεγονότος ότι ακόμη και στις τόσο προηγμένες ΗΠΑ διατυπώθηκαν εύλογες αμφισβητήσεις για τα εκλογικά τους αποτελέσματα.

Το δε πάντων χείριστο είναι πως κι  αν παρουσιαστεί και κάποιος που έχει φιλότιμο και θέληση να προσφέρει στην πατρίδα, να περιβάλλεται, με την αχλή αμφισβήτησης και κατασυκοφάντησης. Σε τρόπον ώστε να δολοφονείται ηθικά και πολιτικά…Με αποτέλεσμα ο λαός μας να βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη προδοτών και απατεώνων. Και ν’ αμφιβάλλει  για τους έντιμους, που θα μπορούσαν να δώσουν ζωή κι ενδιαφέρον στο κατά τα προηγούμενα χρόνια  «νεκροταφείο» της Βουλής. Έτσι που να μην πλήξουμε και εκραγούμε από ανία, βλέποντας και ακούγοντας διαρκώς τις ίδιες και τις ίδιες φάλτσες  φωνές και φάτσες κάποιων ηλιθίων!

 Και το τραγικό και κωμικό της όλης υπόθεσης είναι το παμπόνηρο δίλημμα που προβάλλεται από τον Κούλη και άλλους: Η Ψήφος στα μικρά κόμματα είναι χαμένη! Και τα παπαγαλάκια το σερβίρουν καταλλήλως: Τους προηγούμενους τους ξέρουμε, λένε! Πώς όμως να ξέρουμε, αν οι φρέσκοι δεν θ’ αποδειχτούν χειρότεροι; Δεν είδατε τι πάθαμε από κάποιους άλλους!  Αλλά το ν’ απορρίπτουμε τους έντιμους και να στηρίζουμε όσους αποδεδειγμένα εγκληματούν πολλαπλά   σε βάρος μας είναι τραγικά παράλογο!  

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο Ευαγγέλιο:
Η αιμορροούσα, που είχε εξαντληθεί σωματικά και οικονομικά απ’ τους κομπογιαννίτες γιατρούς, κατάλαβε ότι η μοναδική σωτηρία της ήταν ο Χριστός. Απ’ τον οποίο πίστευε ότι θα εύρισκε τη θεραπεία της, αγγίζοντας έστω και το άκρο του ενδύματός του. Πράγμα που-σύμφωνα με την πίστη της- τελικά έγινε.

Αναλογικά κι εμείς οφείλουμε να δεχτούμε ότι έχουν δίκιο όσοι πεισματικά επιμένουν στο ΟΧΙ απέναντι στο καθεστώς διαιώνισης τη απάτης και προδοσίας. Κι ας κάνουν  ο, τι θέλουν οι πολιτικοί εφιάλτες και οι καλπονοθευτές πάτρωνές τους. Γιατί είναι, όπως λέει κι οποιητής «τιμή σ’αυτούς, που στη ζωή τους όρισαν να φυλάνε Θερμοπύλες… Κι ακόμη  πιότερη τιμή τους πρέπει, όταν γνωρίζουν πως ο εφιάλτης θα φανεί στο τέλος κι οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε»!  Γιατί πίσω απ΄ τον Εφιάλτη υπάρχει ο Θεμιστοκλής και ο Ευρυβιάδης. Και σ’ ένα μακρινότερο μέλλον ο Αλλέξανδρος. Που πήγε μέχρι τις Ινδίες την Ελλάδα, που τώρα με περισσή αδιαντροπια  και ευτέλεια προδίδουν ο Αλέξης με τον Κούλη και η υπόλοιπη συνομοταξία των προδοτών!

Κι αυτό συμβαίνει γιατί η Ελλάδα διαθέτει πνευματικό και ηθικό πλούτο ανεξάντλητο: Στην αρχαιότητα είχε τους σοφούς , στο Βυζάντιο τους αγίους, το ’21 και το ’40 τους ήρωες! Που πάλεψαν κι όταν ακόμη οι άλλοι τους έλεγαν τρελούς. Γιατί ήλπιζαν στα ανέλπιστα και πίστευαν στα απίστευτα, Όπως διδάσκει η ιστορία μας, η πίστη μας και ο πολιτισμός μας!

Και μπαίνει το οδυνηρό ερώτημα: Πού ξέρουμε, αν ανάμεσα σ’ αυτούς , για τους οποίους  οι πολιτικοί και μιντιακοί απατεώνες  μας λένε   ότι η ψήφος μας θα πάει χαμένη, δεν υπάρχουν κάποιοι που θα μπορέσουν να μας βγάλουν απ’ το κρεματόριο στο οποίο οι εφιάλτες  και οι πάτρωνές τους μας κρατούν εσαεί εγκάθειρκτους! Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο φροντίζουν να τους λασπώνουν και να τους βάζουν στο περιθώριο ή και τους βγάζουν από τη μέση!

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

το έσοπτρο του Παύλου…

Αποτέλεσμα εικόνας για Η μεταστροφή του Παύλου

Ο Οδυσσέας στη ραψωδία «Λ» της Οδύσσειας κατεβαίνει στον Άδη. Όπου σφάζει κάποια πρόβατα, συγκεντρώνοντας το αίμα τους σ’ ένα λάκκο. Οι ψυχές των νεκρών συνωθούνται γύρω από το λάκκο, για να γευτούν το αίμα και να επικοινωνήσουν έτσι με τη ζωή. Αλλά ο Οδυσσέας τις διώχνει με το ξίφος του. Γιατί αυτό που πρωταρχικά τον ενδιαφέρει είναι να γευτεί το αίμα ο μάντης Τειρεσίας, για να του πει πώς θα γυρίσει στην Ιθάκη…..

Η σκηνή του Οδυσσέα στον Άδη είναι ολόιδια μ’ εκείνη του παπά που στην προσκομιδή θύει τον Αμνό του Θεού. Ο Οδυσσέας, που με το ξίφος εμποδίζει τις ψυχές να πιουν αίμα κάνει ο, τι και ο παπάς, που, κρατώντας τη λόγχη της προσκομιδής, εμποδίζει αυτούς, που δεν μνημονεύει να πάρουν μέρος στο τραπέζι της θείας κοινωνίας.

Όταν όμως μιλάς για πράγματα πέρα απ’ τον κοινό νου, κινδυνεύεις να πάθεις ο, τι και ο δραπέτης από το “σπήλαιο” του Πλάτωνα. Να φαίνεσαι, δηλαδή, όχι μόνο ότι λες ακατανόητα πράγματα, αλλά και παρακινδυνευμένα. Έτσι, που να θεωρηθείς απ’ τους πάσης φύσεως Προκρούστες αιρετικός ή ύποπτοςς. Πράγμα που σε άλλες εποχές μπορούσε να σήμαινε ακόμη και θάνατο επί της πυράς.

Ασφαλώς αυτό το ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον οι ποιητές και οι προφήτες. Ξέρουν πόσο επικίνδυνο είναι να δίνεις “τα άγια τοις κυσί” και να αφήνεις τα μαργαριτάρια «έμπροσθεν των χοίρων». Γιατί όχι μόνο τα “άγια” και τα “μαργαριτάρια” θα ποδοπατήσουν, αλλά και τους φορείς τους θα κατασπαράξουν.

Ξέρουν! Γι’ αυτό και οι ποιητές ντύνουν τις εμπνεύσεις τους με τους μύθους και οι προφήτες μιλούν με παραβολές και με σύμβολα. Αλλά παρόλο, που προσέχουν, πόσοι ποιητές και πόσοι προφήτες δεν διώχτηκαν και δεν οδηγήθηκαν ακόμη και μέχρι το μαρτυρικό θάνατο!…

Και βέβαια περισσότερο απ’ τους ποιητές και τους προφήτες γνωρίζει ο Θεός πως οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να δεχτούν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και μας μιλάει με τη γλώσσα των συμβόλων. Η οποία, όπως μας λέει ο Ηράκλειτος, “ούτε λέγει ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει”…

Οι ποιητές, λοιπόν, και οι προφήτες, θα μπορούσαμε να πούμε ότι περπατούν στ’ αχνάρια Θεού. Και δεν θα ήταν καθόλου λάθος να ισχυριστούμε ότι οι αληθινοί ποιητές είναι και προφήτες και οι αληθινοί προφήτες είναι και ποιητές. Ο Δαυϊδ, για παράδειγμα, είναι ποιητής και προφήτης. Και το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους προφήτες της Π. Διαθήκης. Όπως εξάλλου και για τους μεγάλους ποιητές της ελληνικής αρχαιότητας, αλλά και κάποιους μεταγενέστερους.

Και προκύπτει μια θεμελιακή απορία: Από πού έρχεται η έμπνευση του ποιητή; Και πώς ο προφήτης προβλέπει και προλέγει- ή μάλλον πιο σωστά βλέπει σαν παρόντα- τα παρελθόντα και τα μέλλοντα; Όπως συμβαίνει συχνά και σε μας τους κοινούς θνητούς με τα όνειρα. Που μας προλέγουν αυτά, που θα συμβούν όχι μόνο την επόμενη μέρα, αλλά και μέχρι την αιωνιότητα.

Όπως το όνειρο, που είπε στο μελλοθάνατο Σωκράτη πως “ύστερα από τρεις μέρες θα έφτανε στην εύφορη Φθία”…

Την απάντηση, νομίζω, στα ερωτήματα αυτά μας τη δίνει ο απόστολος Παύλος: Ο άνθρωπος μας λέει ο Παύλος διαθέτει ένα έσοπτρο (=εσωτερικό καθρέφτη). Που στο χώρο της θρησκείας είναι ο καθρέφτης της αιωνιότητας. Όπου οι προφήτες συναντούν το Θεό και συνομιλούν μαζί του. Όπου βρίσκεται γραμμένη η ιστορία του κόσμου από καταβολής μέχρι τη συντέλεια. Όπου ο Μωυσής είδε τη Γένεση του κόσμου και ο Ιωάννης διάβασε την «Αποκάλυψη» του μέλλοντος. Και βέβαια ο Παύλος έζησε “αυτά που ποτέ μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και ανθρώπινη καρδιά δεν στοχάστηκε”.

Μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη οι καλλιτέχνες βλέπουν τα αριστουργήματά τους και οι ποιητές συναντούν τη μούσα τους. Και μέσα σ’ αυτό το έσοπτρο βλέπουμε κι εμείς οι κοινοί θντοί κάποια όνειρα, που μας ξαφνιάζουν με τις απροσδόκητες αποκαλύψεις τους. Πηγαίνοντάς μας πιο πέρα απ’ την πεζότητά και σεργιανώντας μας, όπως η Βεατρίκη το Δάντη, ακόμη και σε κάποιες γωνιές του παραδείσου ή και της κόλασης…

Δεν θα απείχε κανείς απ’ την πραγματικότητα, αν έλεγε πως το έσοπτρο του Παύλου είναι το ασυνείδητο της ψυχολογίας του βάθους. Κι ούτε πάλι θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως αυτό το ασυνείδητο βάθος της ψυχολογίας, είναι και ο Άδης της Οδύσσειας. Στον οποίο ο… Όμηρος έστειλε και τον Οδυσσέα, για να μάθει απ’ τον Τειρεσία τα μελλούμενα.

Κι ακόμη πιο πέρα ότι σ’ αυτό το βάθος όλοι μας έχουμε έναν Τειρεσία. Που, όχι μόνο στον ύπνο μας, αλλά και ξυπνητοί μπορούμε να τον ρωτήσουμε για τα μελλούμενα και για τα περασμένα. Αρκεί να κατορθώσουμε να καταδυθούμε σ’ αυτό. Έτσι ώστε να τα βλέπουμε όλα διάφανα μέσα στο χρόνο και το χώρο. Όπως οι σύγχρονοι μας άγιοι Παΐσιος και Πορφύριος….

Για μας όμως τους κοινούς θνητούς, που δεν είμαστε ποιητές και ιδιαίτερα οι θρησκευόμενοι, που δεν είμαστε σαν τον Παΐσιο και τον Πορφύριο, πέρα απ’ τα όνειρα, υπάρχει ο δρόμος των μυστηρίων. Με τα οποία ολοένα και περισσότερο λαμπικάρεται το έσοπτρο της ψυχής μας: Όπως, για παράδειγμα, αν, πέραν των άλλων, εξομολογούμαστε και κοινωνούμε τακτικά το σώμα και τοαίμα του Χριστού.

Έτσι ώστε ν’ αποκαλύπτεται μπροστά μας ολοένα και καθαρότερα ο δρόμος, που θα μας οδηγήσει στη δική μας Ιθάκη, την αιωνιότητα…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

της ασυδοτοκρατίας…

ΜΕ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ / ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Διηγείτο θεολόγος καθηγήτρια: «Ο παππούς μου ήταν ιερέας! Και ο μητροπολίτης του ζήτησε να τον επισκεφθώ, για να με γνωρίσει. Πήγα και μου επεφύλαξε θερμή υποδοχή. Με έβαλε να καθίσω δίπλα του, με κέρασε γλυκό και μου επιδαψίλευσε πολλές φιλοφρονήσεις. 

Σε λίγο τον επεσκέφθη ένας χωρικός ιερέας. Ταλαιπωρημένος και ατημέλητος. Δεν του είπε να καθίσει και τον «στόλισε» μ’ ένα συντριπτικό υβρεολόγιο, που έκανε σκουπίδι τον παπά κι εμένα να ντρέπομαι. Και συνειδητοποίησα τότε, «εξ απαλών ονύχων», τα λεγόμενα περί της δεσποτικής ασυδοσίας. Την οποία ο πολύς κόσμος ούτε καν μπορεί να διανοηθεί. Γιατί οι περισσότεροι δεσποτάδες για τον πολύ λαό φορούν με εξαιρετική επιτηδειότητα τη μάσκα της καλοσύνης και αγιότητας. Ενώ στους ιερείς, που είναι του χεριού τους, εξαντλούν την αγριότητά τους, που με περισσή φροντίδα κρύβουν στα τρίσβαθα της καρδιάς τους».

Το χαρακτηριστικό αυτό περιστατικό αποτελεί, θα μπορούσα να πω, ανατομία του δράματος της Εκκλησίας. Την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπούν οι άνθρωποι αυτοί, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι ανατροπείς της και συκοφάντες της.

Αλλά ας δούμε πώς οι «άγιοι» δεσποτάδες φιλοτεχνούν τη μάσκα της ανύπαρκτης  αγιότητάς τους. Πρόκειται για ασυναγώνιστους ταχυδακτυλουργούς! Ο συχωρεμένος αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, μεμφόμενος κάποιους συναδέλφους του, που γίνονταν θύματα σκανδαλολογίας, έλεγε: «Εγώ δεν είμαι κορόιδο. Πληρώνω και κάνω τις δουλειές μου»!. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το κλειδί. Το κεράκι, που πληρώνει ο λαός, το λειψανεμπόριο και το αγιέμπόριο, μεθοδικά οργανωμένα, αποφέρουν πακτωλό χρημάτων στα δεσποτικά θυλάκια. Και με αυτά πληρώνουν τους δημοσιογράφους, για παράδειγμα, προκειμένου  να διαφημίζουν την ανύπαρκτη αγιότητά τους και να κουκουλώνουν τα πελώρια σκάνδαλά τους. Ή πληρώνουν τους εισαγγελικούς και δικαστικούς λειτουργούς, προκειμένου να τους ξεμπλοκάρουν απ’ τα δικαστικά αδιέξοδα και να τους βγάζουν λάδι. Κι από το άλλο μέρος συντρίβουν τους αδύναμους ν’ αντιδράσουν αντίδικους κληρικούς που  δεν διαθέτουν ανάλογες, όχι μόνο οικονομικές αλλά και μεθοδολογικές  δυνατότητες.

Γιατί επιβάλλεται στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι οι διωκόμενοι απ’ την ασύδοτη δεσποτοκρατία κληρικοί είναι, κατά κανόνα, οι έντιμοι. Αυτοί που δεν κάμπτουν οσφύν  στην ιταμότητα της δεσποτικής οφρύος και δεν υποκλίνονται στις δεσποτικές ανοησίες και αυθαιρεσίας. Γιατί επέλεξαν να υπηρετήσουν το ελεύθερο ευαγγελικό πνεύμα και όχι το δουλοπρεπές και δουλαγωγικό δεσποτικό. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, τους διωγμούς, που υπέστη ο Μέγας Χρυσόρτομος απ’ τους φθονερούς δεσποτάδες της εποχής του. Οι οποίοι, επειδή δεν μπορούσαν ν’ αντιμετωπίσουν την απαράμιλλη μεγαλοφυΐα του, τον καθαίρεσαν και τον οδήγησαν στην εξορία και τελικά στο θάνατο. Για να τον αναγκάσουν να πει το παροιμιώδες εκείνο: «Κανένα δεν φοβήθηκα τόσο, όσο τους επισκόπους, πλην ελαχίστων». Και μην ξεχνάμε εξάλλου τον επίσης Μεγάλο Πατροκοσμά, που μέσα στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας, πραγματοποίησε έργο σπουδαιότερο απ όλους μαζί τους υπουργούς Παδείας της ελεύθερης, υποτίθεται, Ελλάδας. Απ’ τους οποίους τώρα κάποιοι ανθέλληνες συστηματικά τον αγνοούν και κατεδαφίζουν το έργο του. Της τωρινής δεσποτοκρατίας κοιμωμένης και ροχαλίζουσας  μακαρίως. Η οποία ωστόσο τότε δεν παρέλειψε να του επιβάλει επιτίμιο ως αιρετικού! Και για να μην ξεχάσουμε τον Άγιο Νεκτάριο, τον οποίο κατασυκοφάντησαν και τον οδήγησαν στην έσχατη πενία!

Αλλά το φοβερότερο όλων είναι ότι οι δημοσιογράφοι και οι δικαστικοί λειτουργοί δεν υποκύπτον μόνο στο χρώμα τους χρήματος αλλά και στη δεσποτική γοητεία. Διότι δεν μπορούν να διανοηθούν το απύθμενο έρεβος, που οι προβατόσχημοι  αυτοί λύκοι κρύβουν στα άσπλαχνα σπλάχνα τους. Και τους φαίνεται απίθανο ότι είναι δυνατόν ποτέ να μηχανευτούν τις σατανικές μεθοδεύσεις τις οποίες καταγγέλλουν τα θύματά τους. Και που μπορεί μπροστά τους να ωχριά ακόμη και η υπόθεση Ντρέϋφους!

Αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού τους, εκτός απ’ τη δεσποτική γοητεία, εμφωλεύει και ο φόβος. Γιατί γνωρίζουν ότι τα ζόμπι αυτά έχουν διασυνδέσεις με τα υψηλά  κλιμάκια της δικαστικής αλλά και της πολιτικής ιεραρχίας. Πώς, λοιπόν, να τολμήσουν να τους παραπέμψουν σε δίκες και πολύ περισσότερο να τους καταδικάσουν! Όταν γνωρίζουν πως συνάδελφοί τους, που τόλμησαν να σταθούν απέναντί τους, είχαν ολέθριες συνέπειες για τη μελλοντική τους σταδιοδρομία. Καλύτερα, λοιπόν, να κάμουν το μαύρο   άσπρο και να συνεχίσουν την πορεία τους. Και ποιος ξέρει μπορεί τα ζόμπι αυτά κάποτε να τους φανούν πολύ χρήσιμα. Κι όσο για τη συνείδηση; Αυτή τη στέλνουμε περίπατο και την επικαλούμαστε μόνο, όταν τη χρειαζόμαστε να δημιουργήσουμε πνευματικά βραχυκυκλώματα σε άλλους…

Υπάρχει χαρακτηριστική περίπτωση μεγάλης μητρόπολης, στην οποία ο ΣΔΟΕ, διαπίστωσε έλλειμμα  άνω του ενός και μισού εκατομμυρίου ευρώ. Ο δεσπότης βρέθηκε σε δεινό αδιέξοδο. Φρόντισαν, λοιπόν, να κατακερματιστεί  το ποσό και να παραγραφεί η εκδίκαση της υπόθεσης, ώστε ο δεσπότης και οι συγκατηγορούμενοί του ν’ απαλλαχτούν δια βουλεύματος. Αν όμως ήταν κατηγορούμενος κάποιος ταλαίπωρος παπάς, θα «τον έτρωγε το μαύρο φίδι». Χαρακτηριστικά παπάς στην ίδια μητρόπολη σε βάρος του οποίου στήθηκε σατανική πλεκτάνη, όχι μόνο δεν βρήκε το δίκιο του, αλλά καταδικάστηκε να πληρώσει και 2500 ευρώ. Για να χωνέψει επιτέλους ότι δεν μπορεί να πηγαίνει κόντρα στη δεσποτική ασυδοσία!

Ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης έλεγε: «Στις μέρες μας ο σατανάς αναπαύεται. Τη δουλειά του την έχουν αναλάβει οι δεσποτάδες»! Αν οι δεσποτάδες, οι πολιτικοί και οι δικαστές μας είχαν αληθινή σχέση με τη δικαιοσύνη,  η πατρίδα μας δεν θα ήταν κόλαση, όπως την κατάντησαν. Θα ήταν παράδεισος, όπως τη θέλει ο Θεός, που μας τη χάρισε!…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Ο γιδοβοσκός…

Γιδοβοσκός με φράκο | Φωτογραφία, Ελλάδα, Εικόνες

Αν ζούσε στα μετά την Κατοχή χρόνια ή στη Χούντα, σίγουρα θα τον είχαν ξυλοφορτώσει και πάλιν και πολλάκις και θα τον είχαν στείλει στη φυλακή ή στην εξορία. Κι αν δεν υπόγραφε δήλωση μετανοίας, θα μπορούσε να τον είχαν εκτελέσει κιόλας. Και γιατί όλα αυτά;

Γιατί πίστευε ότι το κεντρικό πρόβλημα της ζωής είναι το κοινωνικό.

Περί ποίου πρόκειται; Περί το προφήτη Αμώς (+15 Ιουνίου), που έζησε εκατό χρόνια μετά τον προφήτη Ηλία, στα χρόνια του βασιλιά Ιεροβοάμ του Β΄ και δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γιδοβοσκός. Αλλά διέθετε κοφτερό μυαλό, οξεία παρατηρητικότητα και ζούσε τον παλμό των γεγονότων της εποχής του: Έβλεπε από το ένα μέρος τα παλάτια των πλουσίων κι από το άλλο τις άθλιες καλύβες και τις σπηλιές των φτωχών. Έβλεπε από κει την πολυτέλεια και την ασωτία και την ασύδοτη κακοποιό δράση των ισχυρών κι από δω την πείνα την ανεργία  και τους στεναγμούς των θυμάτων τους…

Η απάντηση στις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση των φτωχών ήταν περισσότερη καταπίεση, εκμετάλλευση και αισχροκέρδεια σε βάρος τους. Η τέλεια διαστροφή της δικαιοσύνης και η επιβολή του νόμου της ζούγκλας. Και βέβαια δεν υπήρχε κανένας, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο. Γιατί όσο ψηλότερα στην κλίμακα της κοινωνικής πυραμίδας ανέβαινε κανείς, τόσο μεγαλύτερη εξαχρείωση συναντούσε. Με το παλάτι στην κορυφή. Αλλά ούτε η θρησκεία ήταν τίποτε περισσότερο από έναν αποστεωμένο οργανισμό νεκρών εξωτερικών τύπων και τελετουργικών διατάξεων.

Όταν όμως συμβαίνει να μη βρίσκει ο άνθρωπος γύρω του λύσεις και απαντήσεις, τότε αναγκάζεται να κάνει την  κατακόρυφη κίνηση προς το Θεό. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση του Θεού είναι το «τάδε λέγει Κύριος». Που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και υπεκφυγές: «Το λιοντάρι βρυχιέται και ποιος δε φοβάται; Ο Θεός διατάσσει και ποιος τολμάει να μην προφητεύσει»; λέει ο Αμώς.

Ο Αμώς το προφητικό έργο δεν το ασκεί στην Ιουδαία απ’ την οποία προέρχεται. Σύμφωνα με την εντολή του Θεού, πηγαίνει στη Σαμάρεια. Και χτυπάει κατευθείαν στο στόχο του: Ο Θεός λέει όλα μπορεί να τα συγχωρήσει, εκτός απ’ την καταδυνάστευση των φτωχών: «Για τρεις και για τέσσερις αμαρτίες δεν θα σας τιμωρήσω. Αλλά επειδή πουλάτε για χρήματα το δίκιο και συντρίβετε το κεφάλι των αδυνάτων και δολοφονείτε τους φτωχούς, θα σας κάμω να τρέμετε «!

Και για τις γυναίκες, που υποκινούν τους άντρες τους να λεηλατούν και να καταληστεύουν το λαό, για να καλοντύνονται, να καλλωπίζονται και να καλοπερνούν, χρησιμοποιεί βαριές και ωμές εκφράσεις: «Γελάδες, τους λέει, που υποκινείτε τους άντρες σας να καταπιέζουν και καταθλίβουν τους φτωχούς, θα ’ρθει στιγμή, που γυμνές και με δικέλλες θα σας διώξουν απ’ τα σπίτια σας…»

Και ασφαλώς δεν έχει καλά λόγια για τους βασιλιάδες: «Δεν αγαπάτε το σωστό κι ολοένα και περισσότερο καταδυναστεύετε το λαό, τους λέει. Γι’ αυτό θα χάσετε τη δύναμή σας και τα ανάκτορά σας θα λεηλατηθούν…».  Αλλά και για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης δεν έχει να πει καλύτερα λόγια: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται, για να διαπράττουν το εξωφρενικότερο έγκλημα: Να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο, για να καταπιέζουν το λαό…».

Και ασφαλώς δεν προσπερνάει τη θρησκεία. Για τον Αμώς θρησκεία, χωρίς ηθική δεν υπάρχει. Αλλά ούτε και ηθική, χωρίς δικαιοσύνη: «Μισώ και απορρίπτω τις γιορτές σας, λέει, και δεν μπορώ να δεχτώ τα πανηγύρια σας και τα ολοκαυτώματά σας και τις προσφορές και τις θυσίες σας. Μακριά από μένα ο θόρυβος της ψαλμωδίας σας και ο ήχος της λύρας σας. Το δίκιο θέλω να αναβλύζει σαν νερό και η δικαιοσύνη να γίνεται αστείρευτο ποτάμι…». Δεν είναι όλα αυτά ακτινογραφία των ημερών μας και των πάσης φύσεως εξουσιαστών;

Βέβαια δεν ήταν στη σκέψη ούτε στις δυνατότητες του προφήτη να κάμει κάποια κοινωνική επανάσταση. Το μόνο, που μπορούσε να κάνει ήταν να προαναγγείλει τις συνέπειες της υπερβάλλουσας αδικίας τους. Και αυτές δεν μπορεί να είναι άλλες απ’ την καταστροφή. Η οποία θα είναι ολοκληρωτική  και σαρωτική: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που θέλουν να ιδούν την ημέρα του Κυρίου (της καταστροφής δηλαδή). Σκοτάδι θα είναι και όχι φως. Κανένας δεν θα μπορεί να σωθεί. Θα φεύγει απ’ το λιοντάρι και θα τον κατασπαράζει η αρκούδα. Θα κρύβεται απ’ την αρκούδα και στην κρυψώνα του θα τον δαγκώνει το φίδι. Και δεν θα υπάρχει κανένας τόπος καταφυγής. Ιδιαίτερα για κείνους, που λένε «εμάς δεν θα μας βρει καμιά καταστροφή…». Κι επειδή αυτά δεν άντεχαν να τ’ ακούνε,  τον έδιωξαν…Όπως γίνεται πάντα…

Συμπερασματικά: Για τον Αμώς η θρησκεία δεν είναι νεκροί τύποι και μαγικές τελετουργικές διατάξεις. Δεν είναι αφηρημένες έννοιες, μεταφυσικές ιδέες και μυστικιστική ενδοστρέφεια. Είναι τρόπος ζωής. Είναι πνευματικό και κοινωνικό αγώνισμα. Αγώνας για περισσότερη δικαιοσύνη. Για έναν κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη ευτυχία. Αυτό που οι “έχοντες και οι κατέχοντες» lθεωρούν αποκλειστικό   δικαίωμά τους. Αλλά ο προφήτης το θεωρεί δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Και μην πούνε κάποιοι ότι κάτι τέτοια λένε οι τσοπάνηδες. Γιατί τα ίδια ακριβώς λέει κι ο τσοπάνης του σύμπαντος, ο «καλός ποιμένας». Που βέβαια, επειδή έλεγε τέτοια, «δια ταύτα» φρόντισαν οι νομιμόφρονες λήσταρχοι να τον σταυρώσουν.

Για να του δώσουν να καταλάβει ότι η άρχουσα αναρχία δεν «θύει και απολύει» μόνο τα πρόβατα, αλλά και τους καλούς τσοπάνηδες…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com