Archive for Μαΐου 2020

Εθνοπατέρες ή εθνοπροδότες;

Κυριακή των Πατέρων σήμερα. Και βέβαια, πρώτα-πρώτα, ο νους μας πηγαίνει στους Πατέρες της Εκκλησίας. Που κάποτε κάποιοι ήταν αληθινοί πατέρες, αφού αγκάλιαζαν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα. Ενώ οι τωρινοί απλά -οι περισσότεροι- υποκρίνονται. Γιατί λίγοι είναι αυτοί, που όλο και κάτι προσπαθούν να κάμουν για τον δεινοπαθούντα λαό του Θεού. Όμως…

Όλα  αυτά, που κάνουν, με την ελεημοσύνη, είναι απλώς μπαλώματα και μερεμέτια. Όταν το πρωταρχικό και το ουσιαστικό, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, καθήκον, είναι η δικαιοσύνη: Αφού, ο Χριστός σαφέστατα συνιστά το: «Ζητείτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν».

Αλλά, στην τωρινή συγκυρία,  όταν μιλούμε για πατέρες η σκέψη μας, πηγαίνει και στους, λεγόμενους, εθνοπατέρες. Απ’ τους οποίους πάμπολλοι μάλλον εθνοπροδότες θα έπρεπε να λέγονται. Γιατί δεν έπεσαν, απλά, ως άνθρωποι, σε κάποια λάθη. Αλλά πολιτεύονται, όπως όλα δείχνουν, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, που υπαγορεύει η συμμορία των τοκογλύφων πατρώνων τους.

Και, για να καταλάβουμε το βαθμό της εξαχρείωσής τους, ας κάνουμε τον κόπο να τους συγκρίνουμε με τον μοναδικό κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Καποδίστρια. Στον οποίο εσχάτως επιχειρούν κάποιοι αχρείοι να του προσάψουν τη ρετσινιά του «δικτάτορα». Γιατί ως γνήσιοι εκπρόσωποι του φαρισαϊσμού δεν «κατανοούν» τα, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, τεράστια, σαν τις Κορδιλλλιέρες των Άνδεων, δοκάρια φασισμού, που είναι μπηγμένα στα μάτια τους.

Ο Καποδίστριας, σύμφωνα με τον όρκο των αρχαίων προσπάθησε, σε αντίθεση με τις επιδιώξεις των μισελλήνων «συμμάχων» της εποχής του, να παραδώσει την πατρίδα όσο γινόταν μεγαλύτερη. Σε αντίθεση με τους σημερινούς πειθήνιους και αλληλέγγυους με τα ξένα συμφέροντα εθνομηδενιστές, που αγωνίζονται δια παντός μέσου και τρόπου να παραδώσουν την πατρίδα, όσο γίνεται περισσότερο, ακρωτηριασμένη και κατακερματισμένη.

Κι από το άλλο μέρος ας θυμηθούμε την ανιδιοτέλεια του Καποδίστρια, όπως αποκαλύπτεται από  κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα: Ο γιατρός του Καποδίστρια, λέει το ένα παράδειγμα, του συνέστησε ότι έπρεπε να βελτιώσει την διατροφή του. Και ο Καποδίστριας απάντησε: «Ουδέποτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου βελτίωση της τροφής, παρά μόνον τότε, όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν θα υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει…».

Κι ένα άλλο παραπλήσιο: Το Πανελλήνιο (γνωμοδοτικό σώμα που ιδρύθηκε από τον Καποδίστρια) και η Γερουσία ψήφισαν το μισθό, που έπρεπε να δίνεται στον Κυβερνήτη. Και στις δυο περιπτώσεις ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθεί μισθό. «Αποστρέφομαι, απάντησε να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου, αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων.  Περικυκλωμένοι από πλήθος ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν. Αλλά και προς τους ίδιους συνέστησε: Οι μισθοί όσων εξ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν πρέπει να αναλογούν ακριβώς στα χρηματικά μέσα, τα οποία ανταποκρίνονται εις τας δυνατότητας  της κυβερνήσεως».

Για συγκρίνετε, λοιπόν, την φιλοτιμία και φιλοπατρία του Καποδίστρια με τους σημερινούς μεγαλοαπατεώνες και εθνοπροδότες. Που χωρίς ντροπή και φιλότιμο βλέπουν το λαό να υποφέρει και να αυτοκτονεί από απελπισία και του πετάνε κατάμουτρα το «μαζί τα φάγαμε!!!». Και άλλα παρόμοια βλακώδη. Και αναλογιστείτε το χάος που χωρίζει την ανιδιοτέλεια του Καποδίστρια απ’ τη δική τους ακόρεστη βουλιμία και αρπακτικότητα. Παρότι παρουσιάζονται ως κοπτόμενοι για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού.

Και προσέξτε ακόμη με πόση ανυπομονησία αυτοί οι σούπερ-δημοκράτες ανυπομονούν «να βγάλουν στο σφυρί» τα σπίτια του φτωχού λαού, για να τον πετάξουν στο δρόμο για χάρη των παγκόσμιων τοκογλύφων. Και έχουν μάλιστα στο οπλοστάσιό τους έτοιμο το νόμο που προβλέπει την τιμωρία εκείνων, που θα τολμήσουν να εμποδίσουν τους λειτουργούς των δολοφονικών πλειστηριασμών να επιτελέσουν το εθνοπροδοτικό τους καθήκον. Οι αδιάντροποι! Και, για να εξυπηρετούνται ακριβώς οι εθνοπροδοτικοί σκοποί των εκάστοτε κρατούντων κάποιοι σαλτιμπάγκοι πηγαινοέρχονται, ανάλογα με τις περιστάσεις με αλλεπάλληλες κωλοτούμπες από κόμμα σε κόμμα. Φτύνοντας αυτούς, που πρωτύτερα έγλειφαν και γλείφοντας  αυτούς, που προηγουμένως είχαν φτύσει. Οι κατάπτυστοι!

Και το πλέον παράδοξο είναι ότι τα κόμματα αυτά της κλεπτοκρατίας και της εθνοπροδοσίας εναλλάσσονται μονίμως στους θώκους της εξουσίας. Επιβεβαιώνοντας έτσι πανηγυρικά  τον ισχυρισμό πολλών ότι η πλειονότητα των σημερινών Ελλήνων έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου και λοβοτομή μέσω της αποβλακωτικής παιδείας αφενός και των συστηματικά αποπροσανατολιστικών ΜΜΕ αφετέρου. Τα οποία ποδηγετούν το λαό στους δρόμους της διαστροφής και της καταστροφής, που  τους χαράσσουν οι παγκόσμιοι δικτάτορες.

Για να μας θυμίζουν, έτσι, τον απόστολο Παύλο, που στην αυριανή περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, θα μας μιλήσει για τους βαρείς λύκους, που θα πέσουν αχόρταγοι πάνω στο λαό. Αφού, υπόσχονται, για μια ακόμη φορά, ότι του λοιπού, θα βόσκουν χορταράκια και δεν θα κατασπαράζουν τα εύπιστα αρνάκια…

Η στοιχειώδης, λοιπόν, λογική λέει ότι δημοκράτης είναι αυτός, που τάσσεται στην υπηρεσία του λαού. Ενώ δικτάτορας είναι αυτός που αποσκοπεί στην καταπίεση και καταλήστευση του λαού για τα δικά του ή και αλλότρια συμφέροντα.

Αλλά ας μην ξεχάσουμε ολότελα και τους δεσποτικούς πατέρες μας οι οποίοι, πέραν των άλλων, φαίνονται να έχουν ενστερνιστεί την εθνομηδενιστική παγκοσμιοποίηση. Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι, αν η «ταπεινότητές» τους επέλεξαν, σύμφωνα με την μεγαλοφυή ρήση κάποιου εθνοπατέρα να είναι «κότες», η συντριπτική πλειονότητα του λαού έχει επιλέξει ν’ ακολουθήσει τους σταυραετούς της Εκκλησίας μας, τους Αγίους της! Οι οποίοι και θα τον οδηγήσουν μακριά απ’ τα μολυσμένα βρωμόνερα της αντίχριστης παγκοσμιοποιήσης στα κρυστάλλινα νερά του Αγίου Πνεύματος!

αθάνατο Ευαγγ’ελιο!

τυφλός ευαγγελίουΑθάνατο    Ευαγγέλιο! Δεν υπάρχει καμιά πτυχή της ζωής μας, που να μην την φωτίζει. Κι ας προσπαθούν κάποιοι με νύχια και με δόντια να το στείλουν στον αγύριστο και στον άλλο κόσμο. Εκείνο φωνάζει και λέει: Ήρθα και θα μείνω! «Ως εν ουρανώ και επί της Γης».

Θυμηθείτε το περίφημο απόφθεγμα του Αρχιμήδη, σχετικά με τους μοχλούς: «Δώστε μου πού να πατήσω, είπε, και ολόκληρη τη Γη θα τη μετακινήσω». Το ίδιο και το Ευαγγέλιο φωνάζει: Αν θέλετε να λύσετε τα γήινα προβλήματα, στηριχτείτε σε μένα. Έχω όλες τις λύσεις για όλα τα προβλήματα. Για όλα τα προβλήματα της Γης. Όπου το βασικό και ουσιαστικό πρόβλημα είναι ο άνθρωπος.

Και βέβαια το βασικό πρόβλημα της Γης είναι ο άνθρωπος, το αδυσώπητο αίνιγμα της Σφίγγας. Αυτός, που το πρωί περπατάει με τα τέσσερα, το μεσημέρι με τα δυο και το βράδυ με τα τρία. Και που καμιά ανθρώπινη βιοθεωρία ή κοσμοθεωρία δεν μπορεί να το λύσει. Παρά μόνο το Ευαγγέλιο.

 

Κι από το άλλο μέρος το Ευαγγέλιο φωνάζει και λέει: Δεν είναι μόνο τα γήινα προβλήματα, που απαιτούν λύσεις. Είναι και τα υπαρξιακά και τα αιώνια προβλήματα. Που κι αυτά πρέπει να λυθούν εδώ στη Γη. «Όσα προβλήματα θα λύσετε εδώ στη Γη, λέει ο Χριστός, θα είναι λυμένα και στον ουρανό. Ενώ, όσα θ’ αφήσετε άλυτα εδώ στη Γη, θα είναι άλυτα και στον ουρανό»…

Που σημαίνει: Μην περιμένετε να ιδείτε Παράδεισο με το τυράκι και το λαδάκι  της Τετάρτης και της Παρασκευής, που νηστεύετε. Είναι ανάγκη να νηστέψετε την ανθρωποφαγία και τον κανιβαλισμό. Να σταματήσετε να δαγκώνετε και να κατασπαράζετε τους συνανθρώπους σας. Κανένας και τίποτε δεν μπορεί να σας σώσει από την κόλαση, αν δεν σταματήσετε να κάνετε τη ζωή των άλλων κόλαση. Το Ευαγγέλιο μιλάει με τη γλώσσα του μεσημεριού και όχι με τη γλώσσα του μεσονυκτίου, που εμείς συνηθίζουμε, με αποτέλεσμα να μη βλέπουμε το δίκιο και την αλήθεια.

Ο Χριστός, λέει, είχε ανοίξει τα μάτια ενός εκ γενετής  τυφλού. Και έβαλε σε μεγάλους μπελάδες τους φαρισαίους, οι οποίοι και τι δεν έκαμαν, για ν’ αποδείξουν ότι το θαύμα αυτό δεν έγινε ποτέ. Κι αφού αυτό δεν το κατάφεραν αγωνίστηκαν να αποδείξουν ότι το θαύμα ήταν παράνομο. Και με ποιο σκεπτικό;

Το θαύμα έγινε ημέρα Σάββατο. Που σύμφωνα με την εβραϊκή νομιμότητα ήταν ημέρα αργίας. Και ποια ήταν η εργασία, που συνιστούσε το φοβερό έγκλημα; Το ότι ο Χριστός έφτυσε στο χώμα, για να κάμει λάσπη. Και με τη λάσπη άλειψε και άνοιξε τα μάτια του τυφλού. Τι άλλο χειρότερο!…

Που σημαίνει ότι δεν φταίνε μόνο οι οποιοιδήποτε κακοί νόμοι. Φταίνε πολύ περισσότερο κάποιοι Ηρακλείς της νομιμότητας. Που, απέναντι στους ανθρώπους, που αγωνίζονται να κάμουν τη λάσπη φως, εκείνοι κάνουν το καθετί, για να κάμουν το φως λάσπη. Βρίσκοντας και συχνότερα εφευρίσκοντας νομικές παγίδες, για να εξοντώσουν τους πυρφόρους Προμηθείς. Έτσι ώστε να μην υπάρχουν κάποιοι, που να οδηγούν τους ανθρώπους απ’ το σκοτάδι στο φως.

Όταν αργότερα ο Χριστός συνάντησε τον τυφλό, είπε μπροστά στους χαφιέδες φαρισαίους, που τον ακολουθούσαν σαν τη σκιά του: Τι κρίμα, που εγώ ήρθα στον κόσμο να βλέπουν οι τυφλοί και να τυφλώνονται αυτοί, που βλέπουν!…

Κι οι φαρισαίοι τον ρώτησαν: Μήπως αυτό το λες για μας; Για να τους αποκριθεί: «Αν δεχόσασταν ότι είστε τυφλοί, θα ψάχνατε να βρείτε το φως σας. Αλλά λέτε ότι βλέπετε. Συνεπώς η τύφλωσή σας είναι αγιάτρευτη» Γιατί ο άνθρωπος που έχει σωματική τύφλωση βλέπει ότι δεν βλέπει. Ενώ αυτός, που έχει την πνευματική τύφλωση δεν βλέπει ότι δεν βλέπει. Και η κατάστασή του γίνεται ανίατη.

Αυτό βέβαια ισχύει και   για   τους φαρισαίους κάθε εποχής. Οι οποίοι κλείνουν τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα και ζητούν να επιβάλλουν τη λάσπη της διαστροφής τους. Και μ’ αυτή να δολοφονήσουν τα θύματά τους. Και πιο πέρα την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, που αντιστρατεύονται τα συμφέροντά τους και τις επιδιώξεις τους

Δεν έχει σημασία, για τους φαρισαίους, αν κάποιοι άνθρωποι, μέσα από τη λάσπη έφεραν στο φως κάποιο έργο, που ακτινοβολεί φως. Εκείνο, που έχει σημασία είναι ότι οι φωτοδότες δεν τηρούν το «Σάββατο» κάποιων παρωνυχίδων της νομιμότητας. Της νομιμότητας, που, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό υπηρετεί την αδικία και το ψέμα, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των φαρισαίων. Οπότε ο οχετός  της λάσπης εκσφενδονίζεται εναντίον των αντιπάλων τους, με πρωταρχικό  σκοπό  να πετύχουν την ηθική  και απώτερο τη βιολογική τους εξόντωση. Όμως…

Κι όταν ακόμη κατορθώνουν την εξόντωση τους, η ανεξάντλητη μωρία τους ούτε τελεσφορεί ούτε πολύ περισσότερο θεραπεύεται. Κι όσο περισσότερο διαστρέφουν την αλήθεια και την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο η άβυσσος και η πείνα της διαστροφής τους μεγαλώνει. Γιατί διαπιστώνουν ότι ματαιοπονούν.

Άμποτε να  καταλάβουμε πως ο καθένας από μας είμαστε λάσπη. Λάσπη όμως που μπορεί να γίνει φως. Φως ιλαρό και μοσχοβολημένο απ’ τη χάρη του θεού. Φως που φωτίζει όχι μόνο τα δικά μας, αλλά και τα τριγύρω μας σκοτάδια. Τα σκοτάδια, που πνίγουν το δίκιο και στραγγαλίζουν την αλήθεια των φτωχών και των αδύνατων.

Γιατί, αν προσπαθούμε να σκοτίσουμε το φως και να το κάνουμε λάσπη, το μόνο, που πετυχαίνουμε  τελικά είναι να γινόμαστε και  οι ίδιοι αυτό που προσπαθούμε: Δηλαδή, λάσπη!…

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πυρκαγιά αγάπης!…

σαμαρείτισα

Η ευαγγελική περικοπή της Σαμαρείτιδας είναι  μια ιστορία μεγάλης αγάπης. Ωσάν αυτή, που έκαμε το Ζακχαίο ν’ ανεβεί στη συκομοριά, για να ιδεί το Χριστό . Ωσάν αυτή που έκαμε την  «εν πολλαίς αμρτίαις περιπεσούσα» γυναίκα να «αγαπήσει πολύ» μετά τη συγχώρησή της το Χριστό…

Και βέβαια αυτή η μεγάλη αγάπη δεν είναι παρά αντανάκλαση της θεϊκής αγάπης. Που έκαμε το Χριστό ν’ αφήσει τον ουρανό, για να κατεβεί στη Γη και ν’ ανεβεί στο Σταυρό. Ωσάν αυτή που κεραυνοβόλησε τον Παύλο στο δρόμο της Δαμασκού. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση το Χριστό να λοξοδρομήσει, για να φτάσει μέχρι τη Σαμάρεια και το πηγάδι του Ιακώβ.Όπου η Σαμαρείτιδα συναντήθηκε με τον διψασμένο Χριστό:

-«Δος μου νερό να πιώ»,της είπε ο Χριστός…

-«Πώς εσύ Ιουδαίος, του είπε, ζητάς να πιείς νερό από μια γυναίκα Σαμαρείτιδα; Ξεχνάς ότι δεν υπάρχουν ανάμεσά μας καλές σχέσεις»!

Αλλά ο Χριστός, σαν ένας σωκρατικός συνομιλητής κέντρισε τη γυναίκεια της περιέργεια: «Αν ήξερες, της είπε, τα χαρίσματα του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου ζητάει το πηγαδίσιο νερό, θα του ζητούσες να σου δώσει τρεχούμενο νερό».

Η γυναίκα αισθάνεται παγιδευμένη απ’ τα μυστηριώδη λόγια του συνομιλητή της, αλλά δεν θέλει ακόμη να εγκαταλείψει το οχυρό των επιφυλάξεών της:

«Και πού θα το βρεις το τρεχούμενο νερό, του αποκρίνεται, αφού ούτε άντλημα έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ; Μήπως τάχα είσαι ανώτερος απ’ τον πατέρα μας τον Ιακώβ, που μας άφησε αυτό  το πηγάδι και  ήπιε αυτός και τα παιδιά του και τα ζωντανά του»;

Αλλά ο Χριστός θέλει να κάνει ακόμη μεγαλύτερη τη δίψα της απορίας της: «Αυτός, που θα πιεί απ’ το νερό του Ιακώβ, θα ξαναδιψάσει, της λέει. Όποιος όμως πιεί  απ’ το νερό που εγώ θα του δώσω,  όχι μόνο δεν θα ξαναδιψάσει, αλλά θα γίνει κιόλας μέσα του το νερό  αυτό  πηγή, που θ’ αναβλύζει για την αιώνια ζωή».

Η Σαμαρείτιδα δεν καταλαβαίνει βέβαια ότι ο Χριστός της μιλάει για το Άγιο Πνεύμα. Αποφασίζει όμως να ριψοκινδυνεύσει την έξοδό της απ’ το οχυρό των επιφυλάξεών της:

 «Δος μου αυτό το νερό, για να μην αναγκάζομαι να ’ρχομαι κάθε μέρα να το κουβαλάω από δω πέρα»!  λέει αποφασιστικά.

Αλλά εδώ είναι που οι ρόλοι αντιστρέφονται: Στην αρχή ο Χριστός δεν είχε το άντλημα για το νερό του Ιακώβ. Τώρα είναι η Σαμαρείτιδα που δεν διαθέτει άντλημα, για να αντλήσει το αθάνατο νερό από την άβυσσο του Αγίου Πνεύματος.

 Όμως η  ίδια δεν το καταλαβαίνει. Και γι’ αυτό ο Χριστός τη βοηθάει ν’ ανακαλύψει και να αποκαλύψει την εστία της πνευματικής της αναπηρίας: «Πήγαινε, της λέει,να φωνάξεις τον άνδρα σου, κι ελάτε μαζί εδώ».

-«Δεν έχω άνδρα»! δικαιολογείται η γυναίκα.

-«Αλήθεια λες, ότι δεν έχεις άντρα, της λέει ο Χριστός. Είχες πέντε. Κι αυτός που τώρα έχεις δεν είναι άντρας σου».

Η Σαμαρείτιδα, αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να κρύψει τίποτε απ’ το μυστηριώδη συνομιλητή της, που ξέρει τη ζωή της καλύτερα κι απ’ αυτήν  την ίδια:

 «Κύριε, του λέει, μου φαίνεται πως είσαι προφήτης. Έχω μια απορία: Εσείς οι Ιουδαίοι λατρεύετε το Θεό στο ναό του Σολομώντα κι εμείς οι Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ποιο είναι το σωστό και ποιοι κάνουν λάθος»;

-«Γυναίκα, της είπε, από δω και πέρα δεν χρειάζεται να λατρεύουν το Θεό ούτε στο ναό του Σολομώντα, ούτε στο όρος Γαριζείν. Γιατί ο Θεός είναι πνεύμα  και θέλει οι αληθινοί προσκυνητές του να του προσφέρουν λατρεία πνευματική και αληθινή»!

Το Θεό τον  έχουμε φυλακίσει σε τρόπους, χρόνους και τύπους. Κι από κει και πέρα τον έχουμε θάψει στη λήθη για να εξασφαλίσουμε στον εαυτό μας το «άλλοθι». Ώστε να μπορούμε να κάνουμε ο, τι θέλουμε. Όμως ο Θεός θέλει να τον σκεφτόμαστε και να τον αναζητούμε αδιάκοπα. Αυτόν και το θέλημά του.. Κι έτσι από τη λήθη να οδεύσουμε προς στην αληθινή λατρεία.

-«Έχω ακούσει ότι έρχεται ο Χριστός. Αυτός θα μας τα πει όλα», λέει με αμηχανία η γυναίκα.

-«Εγώ, που αυτή τη στιγμή σου μιλάω είμαι ο Χριστός»! της λέει.. Και η αυτοαποκάλυψή του την αφήνει άναυδη. Η Σαμαρείτιδα αισθάνεται ωσάν να ξύπνησε από έναν λήθαργο, ωσάν να ανάρρωσε από μια βαριά μακροχρόνια αρρώστια. Και «οι πέντε άνδρες που είχε και ο έκτος, που τώρα έχει και δεν είναι δικός της» της φαίνονται πια σαν ένας μακρινός εφιάλτης.

 Αυτή τη στιγμή μια άλλη αγάπη, ακατανίκητη, η θεϊκή, αισθάνεται να χτυπά την πόρτα της καρδιάς της. Τόση ήταν η ταραχή της και η χαρά της, ώστε ξέχασε τη δίψα της και άφησε ακόμη και τη στάμνα της στο πηγάδι. Κι έτρεξε ν’ αποκαλύψει στους συχωριανούς της τη μεγάλη της ανακάλυψη.

Έχει δίκιο η παράδοση, που θέλει τη Σαμαρείτιδα ιεραπόστολο. Να προσφέρει αδιάκοπα το αθάνατο νερό, που της πρόσφερε ο Χριστός και να σπέρνει το σπόρο που ο Χριστός έριξε στην καρδιά της σε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους.

Πώς άλλωστε θα μπορούσε να περιστείλει την πυρκαγιά, που ο Χριστός άναψε μέσα της. Και πώς θα μπορούσε να αναχαιτίσει την έκρηξη πλημμυρίδας, που προκάλεσε μέσα της το ακατάσχετο  ανάβρυσμα του Αγίου Πνεύματος.

Την πυρκαγιά και την πλημμυρίδα της μεγάλης, της θεϊκής αγάπης!…

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com

 

 

 

 

 

προκρούστεια νομιμότητα

ροκρούστης3

Κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας κόπτονται δήθεν για το κράτος δικαίου, που αποτελεί, όπως λένε, τον πυλώνα της δημοκρατίας. Και ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για τα ιερά και τα όσια. Παρότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι  «δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο».  Αφού το θεσμό της  Δικαιοσύνης, για παράδειγμα, έχουν φροντίσει προκαταβολικά να τον ναρκοθετήσουν σε όλη του την έκταση. Έτσι ώστε να έχει πολύ μικρή σχέση με την καλώς εννοούμενη έννοια της δικαιοσύνης:

Ή μήπως δεν είναι η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, που ορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» δική της; Ή μήπως με την προνομιακή μισθοδοσία των λειτουργών της Δικαιοσύνης δεν δημιουργεί συνθήκες συναλλαγής με το άδικο κατεστημένο; Γεγονός που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ο αδικούμενος λαός  έρχεται σε σύγκρουση με τις αδικίες των χρυσοκάνθαρων του κατεστημένου και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του!

Όπως εξάλλου συμβαίνει και με το χώρο της πολιτείας του Θεού, της Εκκλησίας. Στην οποία περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού έπρεπε να βασιλεύει η δικαιοσύνη. Και όπου δυστυχώς επικρατεί συνήθως  η πιο μαύρη αδικία. Δεδομένου ότι οι δεσποτάδες, κατά κανόνα,  σαν τους Λουδοβίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας αποφαίνονται ότι νόμος είναι αυτοί και η υπογραφή τους!

Κι αφού, όπως λέει το Ευαγγέλιο, «το φως είναι σκοτάδι, φαντασθείτε πόσο σκοτεινότερο γίνεται  το σκοτάδι»! Γεγονός που το βλέπουμε σε κάθε βήμα της κοινωνικής μας ζωής. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά ότι το καθεστώς εσχάτης προδοσίας, για παράδειγμα, των καταστροφικών για το λαό μας μνημονίων ή οι αλλεπάλληλες προδοσίες σε βάρος της πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια μπορεί να έχουν την παραμικρή σχέση με την οποιαδήποτε έστω και υποτυπώδη, δικαιοσύνη.

Αλλά πάνω απ’ όλα φταίει η, κατά κανόνα, άδικη νομιμότητα, με βάση την οποία είναι υποχρεωμένοι ν’ αποφασίζουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Και κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί, στην προκειμένη περίπτωση  το διαβόητο «86» άρθρο του Συντάγματος,  Αλλά και πάμπολλοι άλλοι, παρόμοιοι νόμοι, με τους οποίους προσφέρεται ασυλία στους μεγαλοκλέφτες του πολιτικού, μιντιακού και τραπεζικού κατεστημένου. Νόμοι, που πολλοί τους χαρακτηρίζουν «κατάπτυστους». Αλά ύστερα απ’ τους ωκεανούς των εμπτυσμάτων, με τα οποία τους περιλούουν τους γλείφουν και κανείς δεν τολμάει  να τους εξοβελίσει.

Γιατί σκέφτονται ότι πολύ φρόνιμα έπραξαν οι προκάτοχοί τους κλεπτοβοσκοί, αφού μπορεί για όλους τους ν’ αποδειχθούν κάποια στιγμή πολύτιμα σωσίβια. Δεδομένου ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα αισθάνονται ακατανίκητη επιθυμία να γευτούν το μέλι των προφανών και αφανών προσόδων της εξουσίας. Για τις οποίες μόνο και μόνο ενδιαφέρονται και όχι βέβαια για τους αφελέστατους οπαδούς τους. Που τους χρησιμοποιούν απλά ως καύσιμη υλη, προκειμένου να κινούν τους μηχανισμούς της απληστίας τους.

Είναι, λοιπόν, δυνατόν ύστερα απ’ όλα αυτά και πάμπολλα άλλα να υπάρχει κράτος δικαίου; Αλλά θα πουν κάποιοι: Μήπως από το άλλο μέρος είναι σωστό ν’ απαξιώνουμε το θεσμό της Δικαιοσύνης; Ασφαλώς όχι. Ιδιαίτερα αφού μεταξύ των δικαστικών λειτουργών υπάρχουν οι Τερτσέτηδες και οι Πολυζωίδηδες, που υπακούουν στη φωνή της συνείδησής τους και όχι στα διαπλεκόμενα αμαρτωλά συμφέροντα. Αλλά κατ’ αναλογία δεν μπορούμε να εξιδανικεύουμε έναν χώρο, μέσα στον οποίο κυριαρχούν τόσοι αρνητικοί παράγοντες. Και μάλιστα να τον προβάλλουμε και ως πυλώνα της δημοκρατίας. Αφού δημοκρατία σημαίνει κράτος λαού. Κοινωνία, δηλαδή, στην οποία «ο καθένας προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεων Δ:32-35). Και όχι μια κοινωνία στην οποία οι δικαστικοί λειτουργοί παίρνουν διπλάσια απ’ τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους, οι βουλευτές πολλαπλάσια και κάποιοι χρυσοκάνθαροι δυσεξαρίθμητα.

Γιατί, όπως επισημαίνει το Ευαγγέλιο, το δέντρο  γνωρίζεται απ’ τους καρπούς του. Που σημαίνει ότι καθρέφτης της νομικής δικαιοσύνης είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Και όπου δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, προϋποτίθεται  αυτονόητα η ανυπαρξία  νομικής δικαιοσύνης.

Συνεπώς είναι προφανές ότι αυτοί  που κόπτονται για το κράτος δικαίου «μαλώνουν σε ξένον αχυρώνα». Και η σχετική με τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία στομφώδης ρητορική τους αποσκοπεί στην περιφρούρηση του καθεστώτος της κλεπτοκρατίας. Από το οποίο αυτοί και όλο το συνάφι τους εξασφαλίζουν την άνετη και πολυτελή διαβίωσή τους. Πάντα σε βάρος των  δεινά καταληστευόμενων ανθρώπων του λαού, τους οποίους σπρώχνουν στην απόγνωση και τους  τοποθετούν μπροστά στο οδυνηρό δίλημμα ή ν’ αυτοκτονούν ή να αργοπεθαίνουν. Για χάρη των συμφερόντων των δικών τους και του περιούσιου καθεστώτος των αδηφάγων τοκογλύφων.

Γιατί μόνο και μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός ότι εναλλάσσονται στους θώκους της εξουσίας οι συνηθισμένοι τύποι της συμφοράς. Εκ των οποίων, όπως λέει και ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» ο καθένας διαφέρει απ’ τους προηγούμενους στο ότι είναι  τρισχειρότερος τους. Έτσι ώστε η καθεμιά ολοένα και χειρότερη μαριονέτα  να γίνεται πολυτιμότερη για την προώθηση των σατανικών σχεδίων των εμπνευστών του χειρότερου όλων μεσαίωνα της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης.

Γίνεται,  συμπερασματικά, ολοφάνερο, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τερατώδη αδικία, που καθορίζεται πριν απ’ όλα απ’ τον αποκρουστικά προκρούστειο  νόμο. Ο οποίος έχει δήθεν νυμφευθεί τη Δικαιοσύνη αλλά συμβιώνει αρμονικότατα με την πιο βδελυρή Αδικία. Φθάνοντας κάποτε στο γελοιωδέστατο κατάντημα, όπως  στην τωρινή συγκυρία,  να επιτρέπει παρανόμως στην αοιδό κ. Πρωτοψάλτη να άδει προ του Μεγάρου Μαξίμου το «Μένουμ’ ακόμα ζωντανοί», για να χορέψει αηδώς, όπως ειπώθηκε, ο Πρωθυπουργός.

Ενώ απαγορεύει εξάλλου ν’ ακουστεί εκτός ναών η ψαλμωδία του μοναδικού ύμνου της αιώνιας ζωής, του «Χριστός Ανέστη»!

 

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com