η σωτηρία της ψυχής…

Ρήγας Φερραίος

Θυμούμαι, κατά καιρούς, που διάφοροι βαρύγδουποι καλαμαράδες αμφισβήτησαν την ποιητική αξία του Θούριου του Ρήγα ή των σολωμικών ποιημάτων. Κι όμως, σε τελική ανάλυση, πιστεύω ότι τα ποιήματα αυτά θα πάνε πολύ μακρύτερα μέσα στη διαδρομή του χρόνου απ’ τα ογκώδη και πολύτομα βιβλία αυτών που αμφισβήτησαν την αξία τους. Αν βέβαια το μισελληνικό πνεύμα, που σε μεγάλο βαθμό άγει και φέρει τα τελευταία χρόνια τα πράγματα της παιδείας μας δεν καταφέρει να εξοβελίσει το αγωνιστικό πνεύμα, όχι μόνο μέσα από τα σχολικά βιβλία, αλλά κι απ’ την καθόλου πνευματική μας ζωή.

Αλλά ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος της μεγαλύτερης-όπως πιστεύουμε- ανθεκτικότητας του Θούριου και των σολωμικών ποιημάτων απέναντι στα  δικά τους κατασκευάσματα; Έγκειται, κατά τη γνώμη μου, στο γεγονός ότι διαθέτουν το «εν ου εστί χρεία» και που είναι ακριβώς η ψυχή. Και για να γίνει καλύτερα αντιληπτό αυτό, ας θυμηθούμε κάποιες περιπέτειες των φοιτητικών μας χρόνων με κάποιους καθηγητές, που ήταν φόβος και τρόμος. Κι αυτό, όχι γιατί τα βιβλία τους περιείχαν βαθυστόχαστες σκέψεις, που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε, αλλά γιατί ήταν γραμμένα με τρόπο αλαμπουρνέζικο. Επειδή το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να κατανοήσει κάποιος τα δυσνόητα αλλά να μπορέσει να συγκρατήσει τα ανόητα.

Κι αυτό φοβούμαι ότι είναι το μεγαλύτερο διαχρονικό πρόβλημα της παιδείας μας. Και κυρίως της ανώτατης. Στο ότι σπάνια διέθετε προικισμένους και πρωτότυπους συγγραφείς. Οι οποίοι να συγκινούν και, ει δυνατόν, να συγκλονίζουν τις νεανικές ψυχές. Όπου συνέβαινε να βρεθούν τέτοιοι έτρεχαν σμάρι οι φοιτητές, προκειμένου να τους ακούσουν και να μελετήσουν τα βιβλία τους. Γιατί υπήρχαν και περιπτώσεις, που το καθηγητικό κατεστημένο περιθωριοποιούσε τους άξιους, για να μην επισκιάζουν τη μετριότητά τους.

Άλλωστε στη Μέση και Στοιχειώδη παιδεία τα ελλείποντα τα αναπλήρωναν οι διάφοροι λογοτέχνες και συγγραφείς, που αρκετούς ευτύχησε να διαθέτει ο νεότερος ελληνισμός. Μόνο που τα τελευταία χρόνια κατεβλήθη προσπάθεια, προκειμένου να εξοβελιστεί και αυτών το έργο, για να γίνει το σύνολο της παιδείας μας ένας χώρος, όπου ανθεί ο, τι βλακωδέστερο παρήγαγε η κρανιακή κάψα κάποιων ηλίθιων «σοφών». Έτσι ώστε τα παιδιά να υφίστανται εξ απαλών ονύχων πλύση εγκεφάλου και προσαρμογής σε καθεστώς αναγκαστικής αποβλάκωσης. Που σημαίνει ότι πρώτιστο μέλημα των εθνικών δ0λοφόνων μας είναι ακριβώς να σκοτώσουν την ψυχή, τη δική μας, αλλά κυρίως των παιδιών μας.

Πιο εύκολα μπορεί κάποιος να διακρίνει αυτή την πραγματικότητα στο χώρο της Εκκλησίας. Τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως. Κι ας πάρουμε το χαρακτηριστικό παράδειγμα κάποιων αγίων, όπου, σύμφωνα με την τάξη της Εκκλησίας μας, υπάρχουν πολλοί μεγάλοι άγιοι, παρότι η αγιότητά τους ποικίλλει. Αφού η μεγαλοσύνη τους δεν μετριέται με βάση τα κοσμικά κριτήρια αλλά με βάση τα χαρίσματα που ο Θεός έδωσε στον καθένα. Ο Μέγας Βασίλειος, για παράδειγμα, που διέπρεψε σε πολλά και διάφορα επίπεδα χαρακτηρίστηκε δικαίως μέγας. Αλλά Μέγας χαρακτηρίστηκε επίσης δικαίως και ο Άγιος Αντώνιος, παρότι ήταν τελείως αγράμματος.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στα κοσμικά και τα εκκλησιαστικά κριτήρια είναι νομίζω σκόπιμο  να επικαλεστούμε στο σημείο αυτό την «εξομολόγηση» ενός τωρινού αρχιερέα στο δημοσιογράφο Διονύσιο Μακρή, στο «Στύλο Οεθοδοξίας:  «Συχνά, λέει ο αρχιερέας, συλλαμβάνω τον εαυτό μου, καθώς συνεδριάζει η Σύνοδος, να κοιτάζω διαρκώς την ώρα. Και προφανώς συμβαίνει αυτό, γιατί τα λεγόμενα είναι μάλλον βαρετά και αδιάφορα. Αν όμως συνέβαινε να είναι μεταξύ των συνοδικών κάποιοι σαν τους μεγάλους σύγχρονους αγίους, όπως οι άγιοι Πορφύριος και ο Παΐσιος, τότε σίγουρα θα υπήρχε ενδιαφέρον»…

Εδώ όμως μπαίνει από εμάς τους κοινούς θνητούς ένα πολύ απλό ερώτημα: Πώς θα ήταν δυνατό να βρίσκονται μεταξύ των ιεραρχών κάποιοι σαν τους αγίους Πορφύριο ή και Παΐσιο, όπως στα χρυσά χρόνια της Εκκλησίας ήταν και ο τσοπάνος άγιος Σπυρίδων; Όταν ο ένας ( Πορφύριος)είχε τελειώσει μόλις τη Βα και ο άλλος (Παΐσιος)  ήταν απόφοιτος Δημοτικού.! Ποια κοσμική ή εκκλησιαστική νομιμότητα θα επέτρεπε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο; Όταν οι αρμόδιοι κρετίνοι και των δύο πλευρών θα είχαν κυριολεκτικά φρυάξει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο!

Να όμως που η ετυμηγορία του Ύψιστου αποφάνθηκε αποφασιστικά και κατηγορηματικά ότι τα κολλυβογράμματα των Πορφυρίου και Παϊσίου βρίσκονται με αστρονομική διαφορά ασύγκριτα ψηλότερα απ’ τις διάφορες κάλπικες περγαμηνές κάποιων τωρινών αρχιερέων και άλλων σοφολογιότατων. Πράγμα που επιβεβαιώνεται και εκ του γεγονότος ότι μπορείς άπειρες φορές να διαβάσεις τα λεγόμενα των ολιγογράμματων αυτών ανθρώπων, ενώ αδυνατείς να διαβάσεις έστω και για μια φορά τα λεγόμενα και τα γραφόμενα τόσων άλλων, οι οποίοι είναι οπλισμένοι με εχέγγυα, που τους έχουν εξασφαλίσει τα οποιαδήποτε κέντρα κατασκευής «πνευματικών» και «πολιτικών» ηγετών. Κάποιοι, εξάλλου, απ’ τους προφήτες της Π. Διαθήκης δεν ήταν παρά γεωργοκτηνοτρόφοι. Κι όμως είπαν, πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, πράγματα που δύσκολα θα μπορούσαν να προσεγγίσουν κάποιοι καλαμαράδες  και πολιτικάντηδες της σύγχρονης εποχής, που καυχιούνται για τα «βιογραφικά» τους.

Αναδεικνύεται νομίζω και στο σημείο αυτό ο πρωταρχικός ρόλος που παίζει η ψυχή απ’ την οποία απορρέει το κάθε πνευματικό δημιούργημα: Και ασφαλώς ο Πατροκοσμάς και ο Ρήγας κι ο Μακρυγιάννης το μεγαλύτερο εφόδιο, που είχαν στις αποσκευές τους ήταν η ψυχή. Αυτή ακριβώς η ψυχή που κάποιοι ζητούν να δολοφονήσουν σε μας τους τωρινούς νεοέλληνες.

Για την οποία όμως  κάνουμε, δυστυχώς,  πολύ ελάχιστα ή και τίποτε για τη σωτηρία της…

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: