λάσπη και φως…

Αποτέλεσμα εικόνας για Η θεραπεία του εκ γενετήςτυφλού

Με ένα σβωλαράκι λάσπης, που έκαμε με το σάλιο του, μας λέει το Ευαγγέλιο (Ιωάννη: θ: 1-38), έδωκε ο Χριστός στον εκ γενετής τυφλό το φώς του.

Αλλά δεν είναι μόνο που έδωκε στον τυφλό το φως του, είναι που έφερε στο φως της ύπαρξης  και όλα όσα υπάρχουν στη Γη: Από τη λάσπη έκαμε τα φυτά, που μας τρέφουν και τα λουλούδια, που ομορφαίνουν τη ζωή μας. Τα ζώα και τα πουλάκια που εμείς πάμε να εξαφανίσουμε. Αλλά κι εμάς τους ανθρώπους σε όλη την ποικιλία μας. Με όλα τα ζωτικά και πολύτιμα όργανα μας. Την καρδιά που πάλλει για μια ολάκερη ζωή και είναι το κέντρο των συναισθημάτων μας. Τον εγκέφαλό μας με τις τόσο πολυδαίδαλες λειτουργίες του, που διαμορφώνουν τη σκέψη μας. Τα αισθητήρια όργανά μας-και προπάντων τα μάτια μας- με τα οποία επικοινωνούμε με το περιβάλλον μας. Αλλά και τ’ αστέρια πάνωθέ μας και ολάκερο το σύμπαν…

Κι όμως για το πώς και για το τί όλων αυτών των θαυμάτων δεν αναρωτήθηκε με τόση εμμονή και ασφαλώς δεν σκανδαλίστηκε η μαφία των φαρισαίων. Σκανδαλίστηκε όμως υπερβολικά από εκείνο το σβωλαράκι της λάσπης με το οποίο ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του τυφλού. Με αποτέλεσμα τη θεραπεία του τυφλού με τη λάσπη να την ακολουθήσει ένας καταιγισμός λάσπης εναντίον του Χριστού. Αλλεπάλληλες φορές πήγαιναν κι έφερναν τον πρώην τυφλό, ακόμη και τους γονείς του, προκειμένου να βρουν από πού θα πιαστούν, για ν’ ακυρώσουν την πραγματικότητα του θαύματος.

Κι, αφού το μετερίζι της αξιοπιστίας της θεραπείας δεν μπόρεσαν να το εκπορθήσουν, αποφάσισαν να ταμπουρωθούν πίσω απ’ το μετερίζι της νομιμότητας. Γιατί βέβαια οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, ως πολυξεράδηδες, ήταν το Α και το Ω της νομομάθειας και της νομιμοφροσύνης. Και γιατί να μην είναι; Τους νόμους τους είχαν προσαρμόσει-όπως κάνουν και οι σημερινοί και όλων των εποχών οι φαρισαίοι -στα μέτρα τους και στα συμφέροντά τους. Και, γι’ αυτό τους υπερασπίζονταν με νύχια και με δόντια. Γιατί, αν κατέρρεε το νομικό τους καθεστώς, θα κατέρρεαν και τα συμφέροντά τους και οι ίδιοι. Και δεν είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι, αν επικρατούσε η διδασκαλία του Χριστού, το καθεστώς τους θα διέτρεχε τον έσχατο κίνδυνο.

-Τι καθόμαστε και το συζητάμε; είπαν κάποιοι. Ο κομπογιαννίτης αυτός θεραπευτής είναι ολοφάνερα αμαρτωλός.

Και πού τη βλέπετε την αμαρτωλότητά του; τους είπαν άλλοι.

-Μα είναι ολοφάνερο! Δεν παραβίασε την αργία του Σαββάτου, αφού έφκιασε λάσπη και άλειψε τα μάτια του τυφλού!

-Κι όταν εμείς πηγαίνουμε τα βόδια μας και τα γαϊδούρια μας, για να τα ποτίσουμε, δεν παραβιάζουμε την αργία του Σαββάτου; είπαν κάποιοι.

-Μα, αν δεν τα ποτίσουμε, θα ψοφήσουν!…

Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος, που πέρασε τη, μέχρι τότε φυλακισμένος στα σκοτάδια, έπρεπε για τους φαρισαίους να μείνει και στο υπόλοιπο της ζωής του, για να μη φκιάσει ο Χριστός το Σάββατο εκείνο το σβωλαράκι της «αμαρτωλής» λάσπης!

Κι όσο άκουγαν αυτά και άλλα διάφορα ανατρεπτικά, καταλάβαιναν ότι έπρεπε με κάθε τρόπο να πείσουν τον τυφλό, που ήταν η διαφήμιση του Χριστού να γίνει η δυσφήμισή του. Και τον έβαζαν και τον ξανάβαζαν στην πρέσα «πλύσης εγκεφάλου»:

-Καλό μας παιδί, του έλεγαν, δόξασε το Θεό. Εμείς οι θεοσεβείς και σπουδαγμένοι φαρισαίοι ξέρουμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός.

-Εγώ, τους αποκρινόταν, δεν ξέρω, αν είναι αμαρτωλός. Αυτό, που ξέρω είναι ότι ήμουνα τυφλός και μου άνοιξε τα μάτια!

-Σταμάτα να λες τέτοια παράλογα πράγματα, γιατί θα σε πάρουν για τρελό. Μπορεί κανείς να παραδεχτεί ότι με τη λάσπη σου άνοιξε τα μάτια; Όταν φημισμένοι γιατροί δεν θα μπορούσαν, με όλα τα μέσα, που διαθέτουν, να το κατορθώσουν!

-Εγώ όμως, που με αυτόν τον τρόπο γιατρεύτηκα, δεν μπορώ παρά να λέω αυτό, που συνέβη. Και όχι αυτά που μπορεί να λένε οι μεγαλύτεροι επιστήμονες και σοφοί του κόσμου, εφόσον δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Άλλωστε και τα δικά τους και τα δικά σας τα μάτια από λάσπη είναι καμωμένα. Κι όχι μόνο τα μάτια, αλλά και το σοφό σας μυαλό. Κι όλο σας το σώμα. Κι όλα τα ζώα και τα φυτά. Κι ο Ήλιος, που μας φωτίζει τη μέρα. Και το φεγγάρι, που μας φωτίζει τη νύχτα. Κι ολάκερο το σύμπαν…

Είδαν κι απόειδαν οι φαρισαίοι ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα να τον μεταπείσουν και τον πέταξαν έξω απ’ τη γιάφκα τους:

-Έξω από δω! του είπαν. Δε σου φτάνει που είσαι βουτηγμένος στην αμαρτία, θα μας κάμεις και μαθήματα θεογνωσίας!…

Έμαθε ο Χριστός, πώς έδιωξαν τον πρώην τυφλό και είπε στους φαρισαίους, που τον ακολουθούσαν σαν τη σκιά του:

-Τι κρίμα, που εγώ ήρθα στον κόσμο να βλέπουν οι τυφλοί και να τυφλώνονται αυτοί, που βλέπουν!…

Κι οι φαρισαίοι, που κατάλαβαν ποιους αφορούσε το υπονοούμενο, τον ρώτησαν:

-Μήπως αυτό το λες για μας;

-Αν δεχόσασταν, τους είπε, ότι είστε τυφλοί, θα ψάχνατε να βρείτε το φως σας. Αλλά λέτε ότι βλέπετε. Συνεπώς η τύφλωσή σας είναι αγιάτρευτη!…

Πράγμα που ισχύει για όλους τους διαχρονικά παρόμοιους, χθεσινούς και σημερινούς. Για τους οποίους οι ανάλογες συνέπειες είναι αναπόφευκτες: Έτσι που όσοι αγωνίζονται να κάμουν τη λάσπη φως, να γίνονται, στο τέλος, και οι ίδιοι φως. Ενώ αυτοί, που αγωνίζονται να ρίξουν λάσπη στο φως, να καταντούν αυτό που χρησιμοποιούν: Δηλαδή, λάσπη!

 

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

https://papailiasyfantis.wordpress.com/

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: