η γλώσσα του θαύματος

Πεμτηκοστή

Ο Χριστός έχει πει: «Αν έχετε πίστη ελάχιστη, μπορείτε να πείτε σ’ αυτό το βουνό «σήκω από δω και πήγαινε εκεί και να πάει». Και δεν το είπε μοναχά, αλλά και το έκανε: Τη φουρτουνιασμένη θάλασσα τη διέταξε να ηρεμήσει. Κι έγινε. Στα παράλυτα μέλη και στα νεκρά έδωκε τη χαμένη τους ισχύ και ζωντάνια. Και στα μάτια που δεν έβλεπαν και στ’ αυτιά που δεν άκουγαν και στη άλαλη γλώσσα τους έδωσε τη λειτουργικότητά τους.

Κι αυτά τα θαύματα δεν τα έκαμε μόνο «τω καιρώ εκείνω». Τα κάνει εδώ και τώρα. Και μάλιστα με τα πιο ευτελή υλικά. Όπως το χώμα. Που το πλάθει και το μεταπλάθει σε μύριες μορφές. Και του δίνει την πνοή του μυστηρίου της ζωής. Κι αλήθεια πώς διαφορετικά θα μπορούσε να ερμηνευτεί η ατέλειωτη ποικιλία της χλωρίδας και της πανίδας! Των φυτών, δηλαδή, και των ζώων. Και η δημιουργία των τόσων οργάνων μεγίστης ακριβείας ζώων και ανθρώπων: Όπως η καρδιά και τα πνευμόνια και τα τόσο εκφραστικά και πολύτιμα μάτια. Όμως…

Τη γλώσσα του θαύματος δεν τη συλλαβίζουμε μόνο στο χώρο της ύλης αλλά και στο χώρο του πνεύματος. Έτσι ο ποιητής πάνω στον Παρνασσό της ιδιοφυΐας του φαίνεται σάμπως να κάθεται παράμερα και ν’ αφουγκράζεται τα όσα η μούσα θα του υπαγορεύσει να πει και να γράψει. Αλλά κι ο Εβραίος προφήτης δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα όσα λέει και γράφει δεν είναι δικά του, αλλά λόγια του Θεού. Και των λόγων του το ασφαλές δεν διστάζει κάποτε να το υπογράψει ακόμη και με το αίμα του.

Βέβαια μετά τον ερχομό του Χριστού η γλώσσα του θαύματος δεν αποτελεί για το χώρο του πνεύματος κάποιο περιστασιακό γεγονός, αλλά πλημμυρίδα. Που καθιερώνει μια καινούργια αριστοκρατία ανθρώπων τελείως απροϋπόθετη. Γιατί μπορεί να γίνει μέτοχός της ακόμη και ένας αγράμματος ή ένας εγκληματίας ή άσωτος. Που σημαίνει ότι συμβαίνει κι εδώ ο, τι συμβαίνει και στη φύση: Όπου χάρη στην κοπριά βγαίνουν τα ωραιότερα λουλούδια και τα ευγευστότερα φρούτα. Παρόμοια κι απ’ την κοπριά της αμαρτίας αναδύονται και λαξεύονται πολύχυμα και αθάνατα αγάλματα αγιότητας και σοφίας. Σε σημείο, που να σκανδαλίζεται η καθωσπρέπει κοινωνία..

Έτσι ο μεγάλος γιος της παραβολής του Ασώτου σκανδαλίζεται απ’ την ακατανόητη σ’ αυτόν αδυναμία, του πατέρα του στον άσωτο μικρό αδελφό του. Κι ο φαρισαίος μπαίνει σε πνευματική περιπέτεια, όταν ο Χριστός δίνει τη συγνώμη του στην αμαρτωλή γυναίκα. Όπως έκπληξη προκαλεί στους μαθητές η συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα. Στην οποία ο Χριστός αποκάλυψε για πρώτη φορά τη θεϊκή του ταυτότητα και κάποιους απ’ τους πιο πολύτιμους πνευματικούς θησαυρούς του. Μεταξύ των οποίων και τη γλώσσα του θαύματος. Και στη γιορτή της Σκηνοπηγίας καλεί ο Χριστός τους διψασμένους να τους δώσει να πιουν. Αλλά και τους υπόσχεται ότι θα γίνουν και οι ίδιοι αστείρευτες πηγές που θα ξεδιψούν αιωνίως τους άλλους ανθρώπους.

Ο Χριστός δεν επιστρατεύει μόνο την εικόνα του νερού για να παραστήσει το Άγιο Πνεύμα. Επιστρατεύει και την εικόνα του αέρα: «Ο αέρας, όπου θέλει φυσάει», λέει στο Νικόδημο. Κι έτσι, σαν δυνατός αέρας, παρουσιάζεται το Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Αλλά μέσα στο υπερώο μετασχηματίζεται σε πύρινες φλόγες. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι και οι αρχαίοι φιλόσοφοι είδαν την αρχή του κόσμου κάτω από τις τρεις μορφές: του νερού, δηλαδή, (Θαλής), του αέρα (Αναξιμένης) και της φωτιάς (Ηράκλειτος),

Μια πτυχή της γλώσσας του θαύματος είναι και το θαύμα της γλωσσολαλίας μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, οπότε το κήρυγμα του Πέτρου οι ακροατές του το άκουγαν ο καθένας στη δική του γλώσσα. Θαύμα που συνεχίζεται και σήμερα. Αφού στις μέρες μας ο Όσιος Πορφύριος, για παράδειγμα, που δεν ήξερε γαλλικά συνομιλούσε με μια γαλλίδα, που επίσης δεν ήξερε ελληνικά.

Τη γλώσσα του θαύματος μαζί με τους αγίους την ξέρει και τη μιλάει ολάκερο το σύμπαν. Με εξαίρεση εμάς τους κοινούς θνητούς, που, όπως, φαίνεται, είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Αλλά, αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε τη γλώσσα του θαύματος, γιατί δεν μιλάμε τουλάχιστο τη γλώσσα του ανθρώπου; Τη γλώσσα, που δεν βρίσκεται στο στόμα μας αλλά στην καρδιά μας. Και μας βοηθάει να συνεννοούμαστε με όλους τους συνανθρώπους μας, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε τη γλώσσα τους. Έτσι ώστε να χαιρόμαστε στη χαρά τους, να συμπονάμε στη θλίψη τους, να συμπάσχουμε στα παθήματά τους και να τους συντρέχουμε στις ανάγκες τους…

Κι αυτή τη γλώσσα να την αντιτάξουμε στη γλώσσα της Βαβέλ. Τη γλώσσα της απανθρωπιάς και της ασυνεννοησίας. Είναι κρίμα να υπάρχει τόσο άφθονο νερό και να υποφέρουμε από δίψα. Να υπάρχει τόσο φως και να βολοδέρνουμε στα σκοτάδια. Να υπάρχει τόσος μυροβόλος αέρας και να πεθαίνουμε από ασφυξία. Να υπάρχει τόση αλήθεια και να ζητιανεύουμε τα ψεύδη. Να υπάρχει δικαιοσύνη και να κλωθογυρίζουμε τον σισύφειο λίθο στο φαύλο κύκλο της αδικίας…

Είναι κρίμα και ντροπή να ζητούν οι πεινασμένοι ψωμί και ειρήνη κι εμείς να χειροκροτούμε αυτούς που τους στερούν το ψωμί και τους στέλνουν το θάνατο. Κι, ενώ υπάρχει ο παράδεισος του Αγίου Πνεύματος εμείς να ζούμε εξόριστοι στα κολαστήρια του…αγρίου πνεύματος: Του Τραμπ, του ΝΑΤΟ, του Ερντογάν του Νετανιάχου και τόσων άλλων σαρωμάτων του παγκοσμίου υπόκοσμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: