Archive for Ιουνίου 2017

«Γεννήματα εχιδνών»…

Συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, όταν είναι υποχρεωμένοι να πουν ή να κάμουν κάτι εσπευσμένα μπροστά σε ένα απρόβλεπτο περιστατικό, να κάνουν λάθη. Όπως συνέβη και με το Μανώλη Γλέζο, ο οποίος βοήθησε τον Γερμανό πρέσβη, που τον εμπόδιζε η  Ζωή Κωνσταντοπούλου να καταθέσει στεφάνι  στο μνημείο των εκτελεσθέντων απ’ τους Γερμανούς στο Δίστομο. Για να αιτιολογήσει στη συνέχεια την ενέργειά του με επιχειρηματολογία, που αν μη τι άλλο, δεν δικαιολογείται απ’ την πραγματικότητα.

Γιατί. σύμφωνα με τη λαϊκή θυμοσοφία, στην περίπτωση των Γερμανών του 4ου ράιχ σε σχέση με τα έργα και τις ημέρες εκείνων του 3ου ράιχ, ισχύει πως «το μήλο έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά». Ή ότι , σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και για τα «γεννήματα εχιδνών» όπως ο Χριστός χαρακτηρίζει  τους συγχρόνους του φαρισαίους. Και ισχυρίζονται παρόμοια μ’ εκείνους ότι ποτέ δεν θα έκαναν τα ειδεχθή εγκλήματα των προγόνων τους . Τη στιγμή που οι τωρινοί Γερμανοί κάνουν τα ίδια και χειρότερα (Ματθαίου ΚΓ,29- 33),Έστω κι αν τα σημερινά τους εγκλήματα έχουν μεθοδευτεί με διαφορετικό αλλά παρόμοια ύπουλο και βρώμικο τρόπο. Έστω κ ι αν σήμερα έχουν συμμαχήσει με τους άλλοτε άσπονδους εχθρούς τους. Κι αντί να καίνε εκείνους στα κρεματόρια έχουν μεταβάλει ολόκληρη χώρα- την πατρίδα μας-σε κρεματόριο, προκειμένου να εκτονώνουν τις σαδιστικές τους διαστροφές. Και τα οποιαδήποτε διπλωματικά αποσμητικά στην προκειμένη περίπτωση, όχι μόνο δεν εξαλείφουν την αναδυόμενη μπόχα, αλλά δημιουργούν ένα κράμα ιδιαίτερα αποκρουστικό και ανυπόφορο.

Έκαμε, λοιπόν, λάθος ο αδιαμφισβήτητα αξιότιμος Μανώλης Γλέζος. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλους τους  μπούφους και τις όρνιθες των ΜΜΕ, που εξέμεσαν χολή και δηλητήριο σε βάρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη συνέχεια. Όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις με τους πληρωμένους παπαγάλους, που κακαρίζουν ο, τι τους υπαγορεύουν τ’ αφεντικά τους. Ή που ψάχνουν ευκαιρία, προκειμένου να βγάλουν τ’ απωθημένα τους απέναντι σε κάποιους ανθρώπους, που δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο. Και βρίσκουν οποιαδήποτε περιστατικά, που σύμφωνα με την μυωπική τους αντίληψη και προκατάληψη μπορούν να πλήξουν το αντικείμενο της αντιπάθειάς τους. Πολύ περισσότερο μάλιστα, που στην προκειμένη περίπτωση μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την αδιαμφισβήτητα ξεχωριστή και τιμημένη ιστορία του Μανώλη Γλέζου.

Αλήθεια ο Γερμανός πρέσβης προσκλήθηκε να καταθέσει στεφάνι ή πήγε αυτόκλητος; Πάντως το μαγείρεμα της όλης αυτής ιστορίας δεν ήταν με κανένα τρόπο βρώσιμο αλλά πέρα για πέρα αηδιαστικό. Και δικαίως προκάλεσε την αντίδραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Γεγονός που επισημάνθηκε από πολλούς παρευρισκόμενους και η ενέργειά της εμφαντικά επιδοκιμάστηκε.  Θα ήταν δε κρίμα, αν γινόταν αδιαμαρτύρητα αποδεκτή η κάλπικη «συννώμη». Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με τόσα άλλα, που είναι υποχρεωμένος ο εξουθενωμένος και εξευτελισμένος λαός να καταπίνει αμάσητα. Με αποτέλεσμα να δηλητηριάζουν τη ζωή του και να του προκαλούν αφόρητη δυσφορία.

Θα ευσταθούσε η κατάθεση στεφάνου απ’ το Γερμανό πρέσβη  μόνο στην περίπτωση, που οι Γερμανοί είχαν αλλάξει ριζικά σε σχέση με το ναζιστικό τους παρελθόν και είχαν τακτοποιήσει όλες τους τις εκκρεμότητες για τις σε βάρος μας αθλιότητές τους. Πράγμα βέβαια που ουδέποτε συνέβη. Αντίθετα μάλιστα. Όχι μόνο δεν αποκατέστησαν τις σε βάρος μας εγκληματικές τους εκκρεμότητες αλλά  εμμένουν απαρέγκλιτα στο αποκρουστικό τους παρελθόν και συνεχίζουν τις σε βάρος μας ναζιστικές πρακτικές τους.

Ασφαλώς και ο Μανώλης Γλέζος είναι πέρα για πέρα σεβαστός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αλάθητος. Βέβαια, όταν βρέθηκε μπροστά στο απρόβλεπτο περιστατικό, ένιωσε να βαραίνει συντριπτικά πάνω του η ξεχωριστή ιστορία του και η ελληνική, σε ανάλογες περιπτώσεις, μεγαλοψυχία. Η ίδια που ώθησε και τη γιαγιά εκείνη, που άναβε κεράκια στους τάφους των πεσόντων στη μάχη της Κρήτης Γερμανών στρατιωτών. Δεδομένου ότι βάραινε πάνω της η απέραντη χριστιανική συγνώμη απέναντι  ακόμη και στους φοβερότερους εχθρούς μας. Όπως συνέβη και με το Θοδωρή Κολοκοτρώνη, όταν ξέπεσε στο σπίτι του ο φονιάς του αδελφού του. Για τον οποίο δέχτηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι τους, τονίζοντάς όμως ότι θα τον αντιμετώπιζε διαφορετικά οπουδήποτε αλλού τον συναντούσε. Κι ακόμη το παράδειγμα του Μάρκου Μπότσαρη που συχώρεσε το δολοφόνο του πατέρα του, Γώγο Μπακόλα, επειδή εκτίμησε την ανδρεία, που έδειξε στη μάχη του Μακρυνόρους. Και βέβαια του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου, όταν βρέθηκε απέναντι στο φονιά του αδελφού του. Τον οποίο έκρυψε απ’ τις αστυνομικές αρχές, που τον αναζητούσαν. Και μάλιστα του πρόσφερε τα απαραίτητα, προκειμένου να διαφύγει και να συνεχίσει έκτοτε μια έντιμη ζωή. Αλλά  για την τωρινή συγκυρία, όπως προαναφέραμε, δεν φαίνονται να συνηγορούν  τα προαναφερθέντα παραδείγματα.

Κι αν κάποιος θα ήθελε να επιχειρήσει μια βαθύτερη ανατομία του περιστατικού αυτού, δεν θα μπορούσε να καταφύγει οπουδήποτε αλλού, παρά μόνο στο ελληνικό φιλότιμο.  Που, μας το θύμισε και ο τέως πλανητάρχης κατά την εδώ επίσκεψή του.  Και, που μάταια προσπαθούν να εξηγήσουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δεδομένου ότι δεν είναι θέμα γλωσσικής επεξεργασίας αλλά βιωματικής εμπειρίας. Με αποτέλεσμα ν’ απουσιάζει απελπιστικά από κάποιους πολιτικούς, που γερμανικά σκεπτόμενοι, απαιτούν την εμπιστοσύνη του λαού, χωρίς ποτέ ν’ αποκαταστήσουν τις σε βάρος του λαθροχειρίες.

Ενώ αντίθετα όπλισε τον ελληνικά σκεπτόμενο Μανώλη Γλέζο με το παράτολμο θάρρος να κατεβάσει τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη. Κι, επίσης τον έσπρωξε στο λάθος να πάρει το Γερμανό πρέσβη απ’ το χεράκι, προκειμένου να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο των κατακρεουργηθέντων απ’ τους Γερμανούς στο Δίστομο.  Το ίδιο ακριβώς, που έσπρωξε και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να επιχειρήσει την ακύρωση του εγχειρήματος της κάλπικης αυτής γερμανικής συγνώμης…

«ιερεμιάδες» και ναρκισσιάδες

 

Ο φίλος μου ο Γιάννης εργάστηκε ως τραπεζικός και η σύζυγός του, -αν καλά  θυμούμαι- ως φιλόλογος. Που σημαίνει ότι πρέπει να συγκεντρώνουν απ’ τις δυο συντάξεις τους ένα επαρκές για τη συντήρησή τους ποσό αποδοχών. Τις προάλλες, λοιπόν, που συναντηθήκαμε με κάκισε, γιατί, όπως είπε, γράφω όλο «ιερεμιάδες». Που σημαίνει απαισιόδοξα κείμενα. Γεγονός που κατά τη γνώμη του αποκαλύπτει ότι βρίσκομαι ακόμη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Και ότι δεν έχω πάρει είδηση ότι στο μεταξύ ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ο οποίος φώτισε το μέλλον της ανθρωπότητας με το αισιόδοξο φως της Ανάστασής του.

Φοβούμαι όμως ότι μάλλον κάποιος γίνεται απαισιόδοξος, λαβαίνοντας υπόψη του αυτά, που υποστηρίζει ο φίλος μου ο Γιάννης. Γιατί θυμίζουν τα λόγια του Χριστού, ο οποίος λέει σχετικά: «Αν το φως που υπάρχει μέσα σας (σ.σ.και κατ’ επέκταση μέσα στον κόσμο) γίνει σκοτάδι, τότε το σκοτάδι ασφαλώς θα γίνει ακόμη σκοτεινότερο». (Ματθαίου, στ, 23). Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτός που τα λέει αυτά είναι και θεολόγος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Γιάννη. Γιατί αναρωτιέται κάποιος: Πώς είναι δυνατόν να ευαισθητοποιηθεί ο πολύς λαός και να οικειοποιηθεί το πνεύμα του Ευαγγελίου, όταν ακόμη και θεολόγοι και κληρικοί έχουν παρόμοιες τελματώδεις αντιλήψεις;

Ασφαλώς και το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι αισιόδοξο. Κι όχι μόνο subspecie aiternitatis (=κάτω απ’ το πρίσμα της αιωνιότητας) αλλά και σχετικά με την εγκόσμια πραγματικότητα. Αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την χαζοχαρούμενη και άκρως ιδιοτελή εκδοχή, που ακολουθεί διαχρονικά και ιδιαίτερα  στις μέρες μας η συντριπτική πλειονότητα των, λεγόμενων, χριστιανών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν ακόμη και κόμματα, που αυτοτιτλοφορούνται χριστιανικά (χριστιανοδημοκρατικά, κλπ), των οποίων τα έργα και οι ημέρες βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Αφού αποτελούν τους πλέον ακραιφνείς εκφραστές του σατανικού κατεστημένου. Πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω μάλιστα σχετικά με το «χριστιανοδημοκρατικό», λεγόμενο, κόμμα της αξιότιμης κ. Μέρκελ.

Και, για να μην φανούν υπερβολικά τα περί «σατανικού κατεστημένου», αρκεί να θυμηθούμε το περιστατικό εκείνο, κατά το οποίο ο Χριστός προλέγει στους μαθητές του τα περί του σταυρικού του θανάτου κι εκείνοι ονειρεύονται πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και μεγαλεία.  Για να επιτιμήσει ιδιαίτερα τον Πέτρο, τον οποίο επανέφερε στην τάξη, λέγοντάς του το παροιμιώδες: «Ύπαγε οπίσω μου σατανά»! Και να δώσει στη συνέχεια στους μαθητές του και στους οπαδούς του όλων των εποχών την πυξίδα του αληθινού χριστιανικού προσανατολισμού, λέγοντας: Αληθινός οπαδός μου δεν είναι ο βολεμένος, που αδιαφορεί για τα  τέρατα και τα σημεία, που συμβαίνουν γύρω του. Αλλά εκείνος, που απαρνείται τον εαυτό του και παίρνει το σταυρό του και με ακολουθεί (Ματθαίου, ΙΣΤ, 21-28). Και, όταν μιλάει για την απάρνηση του εαυτού μας, εννοεί οτιδήποτε θα μας πονούσε, αν το αποχωριζόμασταν: Απ’ τα υλικά μας αγαθά και τα συγγενικά μας πρόσωπα, μέχρι και την ίδια μας τη ζωή. Κι όσο για το νόημα του σταυρού, είναι αυτό, που του έδωσε ο Πατροκοσμάς. Ο οποίος ενώ απολάμβανε την ησυχία της ασκητικής ζωής, κάποια στιγμή είπε στον εαυτό του: Δεν είναι σωστό να κλείνομαι στο καβούκι της αυτάρκειάς μου, αλλά να αναλογισθώ και την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι συνάνθρωποί μου έξω στον κόσμο. Και έπραξε ανάλογα: Πήρε το σταυρό των πολλαπλά μαστιζόμενων  σλάβων στον ώμο του, για να κατορθώσει στα χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επιτεύγματα απλησίαστα για τους «λαοσωτήρες» της τωρινής «ελεύθερης» Ελλάδας. Κι ας του καταλόγιζαν οι συνασκητές του αμέλεια σχετικά με τα  ασκητικά του καθήκοντα.

Βέβαια ο δρόμος του σταυρού είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Και μπορεί πολλοί βολεμένοι να πανηγυρίζουν θορυβωδώς σχετικά με το φως της αναστάσιμης λαμπάδας αλλά το φως της Ανάστασης του Χριστού είναι πολύ ενοχλητικό για τα μάτια τους. Και σε καμιά περίπτωση δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο το ναρκισσιστικό τους περιβάλλον, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες της πανανθρώπινης τραγωδίας.  Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να διακινδύνευαν για χάρη των φτωχών, τα συμφέροντά τους ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ και η λοιπή μαφιόζικη κουστωδία τους; Αντίθετα μάλιστα στηρίζουν παντοιοτρόπως τους αρχιτέκτονές της,  γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν τα συμφέροντά τους. Και βέβαια το φως της ανάστασης του Χριστού είναι οδυνηρό για τα άρρωστα μάτια των δολοφόνων αυτών, που σαν τις νυχτερίδες έχουν μάθει να ζουν και να κινούνται στα σκοτάδια.

Αλήθεια θα μπορούσαν κάποιοι εαυτούληδες και χαζοχαρούμενοι, λεγόμενοι, χριστιανοί να μας δικαιολογήσουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το θρησκευτικό παρακράτος της δεσποτοκρατίας και το κοσμικό παρακράτος της ληστοκρατίας; Πώς εξηγείται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το θρησκευτικό παρακράτος βάνει κάποιον κληρικό στο περιθώριο και του απαγορεύει το κήρυγμα, ενώ ταυτόχρονα το κοσμικό παρακράτος του εξαφανίζει τα μπλοκ στην Google και τα κανάλια των κηρυγμάτων του στο You Tube; Υπάρχει θέμα παρανομίας; Γιατί δεν τον οδηγούν στα δικαστήριά τους να τον εξοντώσουν παντοιοτρόπως; Τη στιγμή, που συγκριτικά είναι παντοδύναμοι, ενώ  ο φτωχός παπάς ολοσχερώς αδύναμος ν’ αντιμετωπίσει τις ερπύστριες των νόμων και των κανόνων τους!  Όταν ανέχονται τόσους άλλους, που προπαγανδίζουν μύριες όσες διαστροφές!

Η απάντηση είναι απλή: Όταν οι χριστιανοί ζουν και μιλούν ερήμην του Ευαγγελίου και της πραγματικότητας ο λόγος τους είναι νεκρός. Και ασφαλώς κανένας δεν τους ενοχλεί. Γιατί προφανώς κανείς δεν σκοτώνει τα πτώματα. Όταν όμως ο λόγος τους αποκρυπτογραφεί τα μύχια σκοτάδια των λακέδων του υπόκοσμου, τον αισθάνονται σαν  καυτό λάδι σε χαίνουσες πληγές. Και αντιδρούν ανάλογα…

διαλεκτική του τρόμου

Προκαταβολικά θέλω να δηλώσω ότι είμαι εναντίον οποιασδήποτε μορφής βίας. Ακόμη κι αν στρέφεται εναντίον εκείνων, που με την πανουργία κατόρθωσαν να περιβάλλουν την ασημαντότητά τους με την τήβεννο της εξουσίας. Ή βρίσκονται πλάι σε μηδενικά εξουσίας. Όπως οι αυλικοί κάποιων δεσποτάδων, οι οποίοι χαλκεύουν δολοφονικές συκοφαντίες προκειμένου να εξοντώσουν τους συναδέλφους τους. Και τόσοι άλλοι, που σκότωσαν μέσα τους τη συνείδηση και την ανθρωπιά και  αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους, ωσάν τις μύγες και τα κουνούπια. Όπως, για παράδειγμα,  εκείνοι, που βομβαρδίζουν σχολεία και ύστερα λένε: «Ήταν λάθος. Πρόκειται για παράπλευρες απώλειες». Ή νοσοκομεία  και ισχυρίζονται: «Ήταν καταφύγιο υπόπτων». Ή δοκιμάζουν τα φονικά τους όπλα σε ξένες χώρες όπου σκοτώνουν πολλούς και ύστερα διατείνονται: «Μα ήταν τρομοκράτες»! Ή εξοντώνουν ολάκερους λαούς, των οποίων καταστρέφουν τις χώρες, βυθίζοντας τες στο χάος και τη δυστυχία και υποκριτικότατα δικαιολογούνται: «ήταν θέμα δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ελευθερίας»

Πέραν όμως του πολεμικού υπάρχει και το νομικό οπλοστάσιο. Αφού η συντριπτική πλειονότητα των νόμων είναι δομημένη έτσι, ώστε ο λαός να βρίσκεται πολλαπλά παγιδευμένος  και  πολύ δύσκολα να μπορεί να διεκδικήσει κι ακόμη δυσκολότερα να βρει το δίκιο του. Επειδή προφανώς το δίκιο του λαού έρχεται σε σύγκρουση με τα νόμιμα μεν, ανηθικότατα δε, συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Και βέβαια όλα αυτά τα μηδενικά της εξουσίας βρίσκουν και τα «ανήθικα ηθικά τουςστηρίγματα»: Πανεπιστημιακούς προφέσορες,  ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και άλλα παρόμοια μηδενικά. Οι οποίοι, εκτός  των κυκλώπειων πολεμικών συστημάτων και του νομικού λαβυρίνθου, στον οποίο  φρόντισαν να εγκλωβίσουν τους λαούς έχουν  ναρκοθετήσει παράλληλα και την ηθική και πνευματική του άμυνα. Έχοντας στην εξουσία τους τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ. Με τα οποία μπορούν να κάνουν το μαύρο άσπρο και τανάπαλιν.

Σε σημείο ώστε η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων να βλέπει αναποδογυρισμένη την πραγματικότητα. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να βλέπει τους ειδεχθείς δολοφόνους του σαν ευεργέτες και σωτήρες. Κι αν κάποιος τολμήσει να επισημάνει τις πολυποίκιλες παγίδες τους να μη γίνεται πιστευτός. Όπως ο δραπέτης εκείνος του πλατωνικού σπηλαίου που παιρνιόταν για τρελός, επειδή τόλμησε να τους αποκαλύψει την πραγματικότητα που αντίκρυσε μετά το σπάσιμο των δεσμών του.

Με αποτέλεσμα ν’ ακούμε ανεγκέφαλους πολιτικούς να υποστηρίζουν αναιδώς τα πλέον τερατώδη ψεύδη και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να  τους χειροκροτεί και να τους ζητωκραυγάζει. Που σημαίνει ότι ο λαός μας και η συντριπτική πλειονότητα των λαών της Γης ζούμε κάτω από ένα καθεστώς οργανωμένης πολυπρόσωπης τρομοκρατίας. Η οποία μπορεί να αιματοκυλάει τους λαούς και να διεκδικεί για τον εαυτό της δάφνες δημοκρατικότητας φιλελευθερισμού και δικαιοσύνης.

Και μην πει κάποιος ότι ο χώρος του ιντερνέτ είναι πρόσφορος, προκειμένου ο λαός να οργανώσει την ηθική και πνευματική του άμυνα. Δεδομένου ότι και για το χώρο αυτό κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι της κατεστημένης τρομοκρατίας καταγγέλλουν ότι επικρατεί ασυδοσία. Και αξιώνουν να εξαφανίσουν τα οποιαδήποτε μέσα «ελεύθερης» έκφρασης.

Με σκοπό να προετοιμάσουν το έδαφος προκειμένου και ο χώρος αυτός να χρησιμοποιηθεί, όχι μόνο για την αποχαύνωση, όπως και τώρα συμβαίνει, αλλά και τη ληστρική εκμετάλλευση και την παραπλάνηση του λαού. Επειδή ακριβώς ο χώρος αυτός φέρνει στο φως κάποια έστω και επουσιώδη στοιχεία που το επίσημο τρομοκρατικό κατεστημένο φροντίζει να αποσιωπά.

Αλλά η πραγματικότητα λέει πως και το χώρο αυτό τον κατευθύνουν οι παντοδύναμες μαφίες, που κατευθύνουν και όλη την άλλη γαλαζοαίματη τρομοκρατία. Και μπορεί ν’ αφήνουν για λίγο  να λέγονται κάποια πράγματα, που φαίνονται τολμηρά, αλλά από ένα σημείο και πέρα θέτουν σε εφαρμογή τα ναζιστικά τους αντίποινα.

Σύμφωνα με τα οποία, όχι μόνο ναρκοθετούν παντοιοτρόπως τις οποιεσδήποτε προσπάθειες αλλά δεν διστάζουν να καταργούν μπλοκ και κανάλια, επειδή θρυμματίζουν τα ανθρωπιστικά προσωπεία τους αποκαλύπτοντας τα ειδεχθή πρόσωπά τους. Χτίζοντας έτσι κάτεργα αναπόδραστα σε όσους αποκαλύπτουν τα κακουργήματά τους και αντιστρατεύονται στα δόλια συμφέροντά τους.

Και ασφαλώς δεν αισθάνονται την ανάγκη να δώσουν λόγο σε κανένα, δεδομένου ότι δεν έχουν ν’ αντιπαρατάξουν λογικά ή ηθικά επιχειρήματα. Γιατί υποτίθεται ότι αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι υπέρτατοι νομοθέτες και κριτές, όχι μόνο της υλικής (οικονομικής, κλπ) αλλά και της ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας.

Έτσι ώστε να έχουμε και στην περίπτωσή τους κάτι ανάλογο με το βλακώδες «αλάθητο», του Πάπα που χαρακτηρίζει τον τυφλό  θρησκευτικό μεσαίωνα, που μπορεί διαχρονικά ν’ αλλάζει προσωπεία αλλά ποτέ το καταχθόνιο πρόσωπό του.

Ή εξάλλου εκφράζει το απάνθρωπο νιτσεϊκό ιδεώδες. Που αποτελεί και τη βάση της ιδεολογίας πάνω στην οποία  στηρίχτηκαν τα εγκλήματα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και τα τωρινά οικονομικά εγκλήματα της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε. Η οποία αποσκοπεί, όχι απλά στην καταπίεση, αλλά και στην καταλήστευση και κατατρομοκράτηση των λαών.

Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί, όχι μόνο οι μαριονέττες της τρομοκρατικής ολιγαρχίας, αλλά και οι σκηνοθέτες του παρασκηνίου κατατρύχονται-για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα των συνηγόρων τους- από ανίατη βλακεία. Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πάνω απ’ όλους και όλα υπάρχει η συμπαντική ηθική νομιμότητα, η οποία αναπόφευκτα λειτουργεί διαλεκτικά απέναντι στη  δική τους νομική βαρβαρότητα. Και γελοιοποιούνται, όταν στην περίπτωσή κάποιας τρομοκρατικής ενέργειας σε βάρος τους θρηνούν και οδύρονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.

Τη στιγμή, που  τις ασύγκριτα απεχθέστερες δικές τους βαρβαρότητες τις περιβάλλουν με την τήβεννο της νομιμότητας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νομικός τους στρουθοκαμηλισμός θα εξαπατήσει το νόμο της συμπαντικής διαλεκτικής και δεοντολογίας.

Αγαπητέ Βλαδίμηρε

Το ν’ απευθύνεται κάποιος προς τον ηγέτη μιας υπερδύναμης, όπως η Ρωσία, φαίνεται μάλλον ουτοπικό. Γιατί πρώτα-πρώτα φαίνεται πολύ απίθανο να φτάσει το μήνυμά του στον ίδιο τον ηγέτη. Κι έπειτα,  κι αν ακόμη φτάσει το πιθανότερο είναι ν’ αντιμετωπιστεί ως μία «γραφική» περίπτωση. Δεδομένου ότι οι ηγέτες του δικού σας βεληνεκούς, πέραν της οξυδέρκειας, διαθέτουν υπηρεσίες, που τους πληροφορούν επακριβώς για τα παγκοσμίως συμβαίνοντα. Και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο γράφων αυτές τις γραμμές, δεν διεκδικεί δάφνες και περγαμηνές προφήτη ή μελλοντολόγου. Απλά προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει την πραγματικότητα, με τον τρόπο, που οι παλιοί χωρικοί, προσπαθούσαν από πείρα ή από διαίσθηση να προβλέψουν τις καιρικές συνθήκες, προκειμένου να ρυθμίσουν τις γεωργοκτηνοτροφικές τους εργασίες. Ιδιαίτερα μάλιστα, αφού η πραγματικότητα έχει να μας πει πολύ περισσότερα απ’ ο, τι οι οποιοιδήποτε ειδικοί αναλυτές. Οι οποίοι κατά κανόνα παραλλάζουν την πραγματικότητα, σε σημείο ώστε, όχι μόνο εμείς οι κοινοί θνητοί αλλά ακόμη κι εσείς, που βλέπετε τα πράγματα από ψηλότερη σκοπιά, να τη βλέπετε αναποδογυρισμένη.

Τι μας λέει, λοιπόν, η πραγματικότητα στην προκειμένη περίπτωση; Μας λέει ότι η Ρωσία, αφότου τουλάχιστο διαμορφώθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη, βρίσκεται στο στόχαστρο των δυτικών. Σε σημείο ώστε ν’ αντιμετωπίζεται ως βραχνάς και  αντίπαλο δέος για την προώθηση των σχεδίων τους. Και αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στην τωρινή συγκυρία. Γιατί, αν μη τι άλλο,  θα έπρεπε η Ρωσία να είναι βασικό δομικό στοιχείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όμως παραδόξως καταβάλλεται κάθε προσπάθεια προκειμένου, όχι μόνο ν’ αγνοείται, αλλά και να παρουσιάζεται σαν ένα ξένο  και εχθρικό προς αυτήν σώμα. Και μάλιστα είναι ολοφάνερο ότι προωθείται σε βάρος της σχέδιο, που αποβλέπει, όχι μόνο στον αποκλεισμό της απ’ το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι αλλά και στην ασφυκτική περικύκλωσή της. Προκειμένου την κατάλληλη στιγμή να καταφερθεί εναντίον της το καίριο πλήγμα.

Παράλληλα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, μόλις πριν λίγα χρόνια, καταβλήθηκε προσπάθεια να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία. Με απώτερο στόχο να πληγεί καίρια η Σερβία. Της οποίας μάλιστα ο ηγέτης Μιλόσεβιτς δαιμονοποιήθηκε και σύρθηκε στις φυλακές για να δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου, απ’ το «υπεράνω πάσης υποψίας» Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και αφού, όπως φαίνεται, με έναν απ’ τους πολλούς τρόπους, που ξέρουν, τον εξόντωσαν, μετά θάνατον τον αθώωσαν.

Ήταν εξάλλου ολοφάνερο ότι μετά την εξουθένωση της Σερβίας ερχόταν και η σειρά της Ελλάδας. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: Το σατα-ΝΑΤΟ, που χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Σερβίας, δεν μπορούσε-φανερά τουλάχιστο- να χρησιμοποιηθεί και εναντίον της Ελλάδας, που έχει τη «μεγάλη τιμή» να είναι μέλος του. Γι’ αυτό και επέλεξαν το δρόμο της οικονομικής καταστροφής. Η οποία προ πολλού, όπως φαίνεται, σχεδιασμένη, προωθείται τώρα απ’ τους δυτικούς «συμμάχους» μας ραγδαία σε όλα τα επίπεδα. Με την αγαστή βέβαια σύμπραξη των ντόπιων ανθελλήνων, που ολοφάνερα βρίσκονται στην υπηρεσία του διεθνούς σατανικού καθεστώτος.

Αλλά πού επιτέλους οφείλεται αυτή η τριπλή καραμπόλα σε βάρος Ρώσιας-Σερβίας-Ελλάδας; Στο γεγονός, κατά τη γνώμη μου, ότι οι χώρες αυτές είναι ορθόδοξες. Δεδομένου ότι η ορθοδοξία αποτελεί για περισσότερους από δεκαπέντε αιώνες το κόκκινο πανί για τη δυτική, κοσμική και εκκλησιαστική, βαρβαρότητα. Η οποία επεδίωκε πάντα την εξαφάνισή της, για να επικρατήσει, σύμφωνα και με τον Ντοστογιέφσκι, το καθεστώς του Αντιχρίστου. Το οποίο τώρα διαθέτει πολύ περισσότερα πλοκάμια απ’ ο, τι στο παρελθόν.

Όμως προαιώνια σύμμαχος της δυτικής είναι ασφαλώς η ανατολική βαρβαρότητα. Που τώρα μαζί κρατούν πάνω απ’ τα κεφάλια μας τη δαμόκλεια σπάθη των εκατομμυρίων προσφύγων, που δημιούργησαν και θα χρησιμοποιήσουν προκειμένου να πετύχουν την πολιτισμική μας αλλοτρίωση. Μεταξύ των οποίων και οι «φίλοι» και «σύμμαχοί» μας Τούρκοι  που ανυπομονούν να μας «εκπολιτίσουν». Όταν η πείρα τετρακοσίων χρόνων δίδαξε εμάς τους Έλληνες ότι ο μόνος πολιτισμός των Τούρκων είναι η βαρβαρότητα. Και ενδεικτικό και της απέναντί σας μπέσας τους είναι το γεγονός ότι, ενώ αδιάκοπα αναιδώς παραβιάζουν τον ελληνικό θαλάσσιο και εναέριο χώρο, ενοχλήθηκαν όμως σφόδρα από το ότι ένα ρωσικό αεροπλάνο παραβίασε για λίγα δευτερόλεπτα το δικό τους εναέριο χώρο και έσπευσαν να το καταρρίψουν. Για να ζητήσουν αμέσως την υποστήριξη του τσογλα-ΝΑΤΟ. Του οποίου κάποιοι ιθύνοντες αποφάνθηκαν υποκριτικότατα ότι «είναι δικαίωμα της Τουρκίας να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο της». Για να σας φέρουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Κι εντούτοις τώρα συνάπτετε, όπως πληροφορούμαστε,  συμφωνίες, προκειμένου να την καταστήσετε πανίσχυρη. Ρίχνοντας έτσι άφθονο νερό στο μύλο των καταχθόνιων εχθρών, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ορθοδοξίας. Η οποία αποτελεί το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στο σατανικό καθεστώς της παγκόσμιας βαρβαρότητας.

Κι όμως το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. 16,1-3), μας μιλάει για  «τα σημεία των καιρών», που με βάση την πραγματικότητα συχνά πληροφορούν ακόμη και τους κοινούς θνητούς για τα μέλλοντα να συμβούν. Έστω και αν αυτοί  δεν διαθέτουν περγαμηνές σοφών ειδημόνων,  αρνούνται πεισμόνως να τα ιδούν και να τα αποκρυπτογραφήσουν. Επειδή ακριβώς δεν συμφέρουν στους αρχιτέκτονες της παγκόσμιας τραγωδίας.

Πέρα όμως απ’ το Ευαγγέλιο υπάρχει και ο Ηράκλειτος. Που, διακηρύττει ότι «ενώ ο Λόγος βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας, οι άνθρωποι παραμένουν ασύνετοι». Και ασφαλώς σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι μεταξύ αυτών μπορεί να είστε κι εσείς. Δεδομένου ότι μας έχετε δώσει εξαιρετικά δείγματα σεβασμού στην Ορθοδοξία. Της οποίας ο θεϊκός Λόγος είναι η «αρχή» (Ιωάννη: 1,1)…
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

στη χώρα των Κιμ

στη χώρα των Κιμ

 

Σε άρθρο της στο «Χωνί» (5-3-17) η κ. Βάσω Ασμανίδου αναφέρεται στην κ. Φραγκίσκα Μεγαλούδη, η οποία έζησε περίπου δυο χρόνια στη δακτυλοδεικτούμενη απ’ τους δυτικούς χώρα των Κιμ.

Και για να καταλάβουμε τι σημαίνει δακτυλοδεικτούμενη, αρκεί να σκεφτούμε ότι μπορεί να είναι ομοιοπαθείς με μας και πολλά απ’ αυτά, που λέγονται σε βάρος τους να είναι κατασκευάσματα της δυτικής προπαγάνδας. Αφού και οι δικοί μας «εταίροι», με προεξάρχοντες τους δουλευταράδες και εντιμότατους Γερμανούς, ανακάλυψαν ότι είμαστε λαός «διεφθαρμένος» και «τεμπέλικος». Παρότι οι στατιστικές λένε ότι εργαζόμαστε πολύ περισσότερο απ’ αυτούς, οι οποίοι στη διαφθορά είναι ασυναγώνιστοι. Δεδομένου ότι η αφροσύνη και η παραφροσύνη του 2ου παγκοσμίου πολέμου στοίχισε στην ανθρωπότητα περισσότερα από εξήντα εκατομμύρια θύματα. Και ότι δεν παραλείπουν να πριμοδοτούν  με φοροαπαλλαγές τις διάφορες ληστρικές εταιρίες τους ( Ζήμενς), ώστε αυτές να λαδώνουν εφιάλτες άλλων χωρών, προκειμένου να προωθούν τα προϊόντα τους. Αλλά και η καταθλιπτική σε σύγκριση με άλλες χώρες  της ΕΕ οικονομική τους υπεροχή, μαρτυρεί, την αδηφάγο αρπακτικότητά τους.

Αλλά ας επιστρέψουμε στη χώρα των Κιμ κι ας επιχειρήσουμε να τη συγκρίνουμε με τις χώρες της ενάρετης Δύσης και ιδιαίτερα με τον παράδεισο, στον ποίο ζούμε εμείς οι σκληροπυρηνικοί ευρωπαίοι Έλληνες.  Παραπονιούνται, λέει, οι Βορειοκορεάτες ότι κρυώνουν το χειμώνα. Πράγμα που συμβαίνει και με το παραπάνω και με μας, οι οποίοι κατά  το φετινό  ιδιαίτερα χειμώνα δεινοπαθήσαμε. Αλλά σε αντίθεση με μας οι Βορειοκορεάτες ποτέ δεν είπαν στην κ. Μεγαλούδη ότι πεινάνε, όπως συμβαίνει με ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Και απόδειξη της αποτροπιαστικής αυτής πραγματικότητας αποτελεί το γεγονός  ότι υπάρχουν Έλληνες, που ψάχνουν ακόμη και τους σκουπιδοτενεκέδες να βρούνε κάτι για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Άλλωστε το γεγονός ότι έχουν οι Βορειοκορεάτες ελλείψεις σε φάρμακα αυτό οφείλεται στο εμπάργκο, που τους έχουν επιβάλει οι φιλελεύθεροι δυτικοί δολοφόνοι.

Αξιοσημείωτα είναι επίσης και τα όσα περί πολιτικής λέει η κ. Μεγαλούδη. Ότι, δηλαδή, στη Βόρεια Κορέα δεν υφίσταται πολιτική, ούτε βέβαια αντιπολίτευση και ελευθερία του λόγου. Εκεί ο κόσμος έχει αποδεχτεί αυτή την πραγματικότητα και δεν μιλούν για το υφιστάμενο καθεστώς «ούτε θετικά ούτε αρνητικά». Αλλά μήπως κι εδώ δεν έχουμε «μία από τα ίδια»; Ή μήπως υπάρχει ουσιαστικά πολιτική και ελευθερία του λόγου στο δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα εδώ στην χώρα μας; Ο λαός μπορεί στα καφενεία να λέει πολλά και διάφορα για τους πολιτικούς και την πολιτική. Η ελευθερία, όμως  που του έχουν αφήσει αποβλέπει στο να εκτονώνεται  και έτσι να καθίσταται ακίνδυνος. Άλλωστε ο λαός  έχει χωνέψει  κατά βάθος ότι πολιτικά είναι ανύπαρκτος. Και ο, τι κι αν πει αυτός κι ο, τι κι αν ψηφίσει,  αυτοί θα του φορτώσουν στο σβέρκο όποιον θέλουν. Με αποτέλεσμα να έχει ο λαός περιπέσει από πολιτικής πλευράς σε κατάσταση αδράνειας και παθητικότητας.

Λέγεται, για παράδειγμα,  πως η επονομαζόμενηΤράπεζα της Ελλάδας δεν ανήκει, όπως πιθανόν πιστεύεται, στον ελληνικό λαό, αλλά βρίσκεται  στη δικαιοδοσία του  παγκόσμιου επικυρίαρχου κ. Ρότσιλδ. Ο οποίος μπορεί να είναι, όπως πολλά δείχνουν, υπεράνω κυβερνήσεων και να ρυθμίζει όπως εκείνος θέλει την οικονομική μας ζωή. Ή μήπως εξάλλου τυχαία τάχα βρίσκεται εκεί στο ελληνικό-υποτίθεται-Υπουργείο Εσωτερικών εκείνο το ειδικό για την έκδοση εκλογικών αποτελεσμάτων κατασκεύασμα, που ακούει στο όνομα SINGULAR LOGIC; Κι ακόμη  τυχαία και αυτό μπορεί ν’ αποτελεί, όπως λένε, ιδιοκτησία επίσης του κ. Ρότσιλδ;   Που σημαίνει ότι το κατασκεύασμα αυτό είναι πολύ απίθανο ν’ ακούει τη φωνή του ελληνικού λαού και όχι του παντοδύναμου αφεντικού του!

Και είναι πολύ περίεργο, που κάποιοι πολιτικοί, των οποίων υπονομεύονται οι προσπάθειες δεν φαίνεται να προβληματίζονται. Όταν μάλιστα είναι ηλίου φαεινότερο ότι κάποια εκλογικά αποτελέσματα, όπως, για παράδειγμα , των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών δεν φαίνονται να έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Δεδομένου ότι οι εκλογές αυτές περισσότερο έμοιαζαν με χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης, απ’ την ελληνική  Βουλή όλων εκείνων, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ουσιαστική αντιπολίτευση και παράλληλα να ευνοήσουν την είσοδο των πρόθυμων να υπηρετήσουν το μνημονιακό κρεματόριο.

Αλλά ο αδυσώπητος πόλεμος υφίσταται και στο χώρο της ελεύθερης έκφρασης. Δεδομένου ότι  στο δυτικό κόσμο, μπορεί να υπάρχουν πολλά ΜΜΕ, αλλά είναι όλα φερέφωνα των ίδιων κυρίων. Κι αν που και που ακούγονται κάποιες  αντίθετες φωνές, μόλις πάνε να γίνουν επικίνδυνες, «τις τρώει το σκοτάδι». Χαρακτηριστικό παράδειγμα  στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί η αντιμετώπιση του κ. Καζάκη. Ο οποίος για ένα διάστημα ήταν περιζήτητος στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα. Όταν όμως διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν έσπευσαν όλοι τους σχεδόν να τον «αφορίσουν». Με αποτέλεσμα ο μόνος χώρος στον οποίο μπορεί προς το παρόν  να βρει κάποιος τις συνεντεύξεις του να είναι το YouTube. Και λέω προς το παρόν, αφού ακόμη και τα κηρύγματα του υποφαινομένου εξαφανίστηκαν απ’ το You Tube μόνο και  μόνο γιατί απηχούσαν το κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου. Που, όπως φαίνεται είναι περισσότερο επικίνδυνο γι’ αυτούς.

Γεγονότα που διαψεύδουν τον κ. Στουρνάρα, που προφητεύει ότι η έξοδος μας απ’ το «ιερό» ευρώ θα μας φέρει στο κατάντημα  της Βόρειας Κορέας. Δεδομένου ότι εκατομμύρια Ελλήνων αισθάνονται ότι ζουν εδώ και τώρα σε μια χώρα τρισχειρότερη από εκείνη της  χώρας των Κιμ. Όπου, αν μη τι άλλο, η εκπαίδευση, η κατοικία και η ιατρική περίθαλψη είναι δωρεάν…

Προσκλητήρια γάμου
icinvitations

ποια αυτοκριτική, υποκριτές!

Ακούμε συχνά τα πρωτοπαλίκαρα  του τέως δικομματισμού να τονίζουν εμφαντικά ότι όσον αφορά τα λάθη τους έχουν κάνει την αυτοκριτική τους. Εκείνο όμως που δεν φαίνονται να έχουν καταλάβει ή προσποιούνται ότι δεν έχουν καταλάβει είναι το αν η αυτοκριτική τους είναι ειλικρινής ή υποκριτική. Γιατί η ειλικρινής αυτοκριτική οδηγεί στην επίγνωση και η επίγνωση σε μετάνοια. Και η ειλικρινής μετάνοια  συνεπάγεται την άνευ κωλυσιεργιών και δικολαβισμών αποκατάσταση των πάσης φύσεως ζημιών, που προκάλεσαν και προκαλούν σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Όπως ακριβώς έπραξε, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και  ο Ζακχαίος. Ο οποίος, όταν ειλικρινά μετάνιωσε, είπε: «Προσφέρω τα μισά απ’ τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και σ’ όσους αδίκησα θα επιστρέψω τα τετραπλάσια» (Λουκά ΙΘ,8)..

Είδατε μήπως τους αξιότιμους αυτούς κυρίους να κάμουν κάτι παρόμοιο; Να επιστρέψουν, δηλαδή, πρώτα-πρώτα τα δανεικά κι αγύριστα, που πήραν τα κόμματά τους απ’ τις τράπεζες! Και τα όσα άλλα ιδιοποιήθηκαν, κλέβοντας και ληστεύοντας το δημόσιο κορβανά και που τα έχουν αποταμιεύσει για λογαριασμό τους σε ξένες τράπεζες…

Αντίθετα μάλιστα τους βλέπουμε να τορνεύουν παμπόνηρα λογίδρια με τα οποία προσπαθούν να ισοσκελίσουν τα πλήθη των  κακουργημάτων τους με τα αμαρτήματα της τωρινής κυβέρνησης. Σάμπως να ήταν ποτέ δυνατόν να έχουν εξορκίσει και εξοφλήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο το θανάσιμο χρέος, που έχουν  σωριάσει στις πλάτες του λαού και της πατρίδας. Και γεμάτοι αναίδεια ζητούν απ’ το λαό, τον οποίο απειράριθμες φορές εξαπάτησαν ν’ ανανεώσει την απέναντί τους εμπιστοσύνη. Έτσι ώστε να διαιωνίσουν το σε βάρος του πλιάτσικο και το συνακόλουθο τσιμπούσι τους.

Και δυστυχώς-αν πιστέψουμε τις, κατά κανόνα, αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις-ένα μεγάλο μέρος του λαού φαίνεται να πέφτει για μια ακόμη, πολλοστή φορά, στην παγίδα τους. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο των σκανδάλων, που πρώτιστα βαρύνει τον ίδιο το λαό. Γιατί, πώς είναι δυνατόν, όταν κάποιος σ’ έχει εξαπατήσει και κλέψει απειράριθμες φορές να του εμπιστεύεσαι το πορτοφόλι σου και το κλειδί του σπιτιού σου; Κάτι τέτοιο θα έδειχνε ότι στερείσαι όχι μόνο λογικής αλλά  και παράλληλα στοιχειώδους ηθικής δεοντολογίας. Γιατί πώς θα μπορούσες να γίνεις συμμέτοχος και συνένοχος για το πάρτι λεηλασίας σε βάρος του σπιτιού σου και των παιδιών σου; Ή μήπως κάποιοι επιμένουν να δικαιώνουν  πανηγυρικά το διαβόητο «μαζί τα φάγαμε» του αξιότιμου κ. Πάγκαλου; Γιατί βέβαια μπορεί κάποιοι θιασώτες του τέως δικομματισμού να μη φάγανε όσα τα αρχιλαμόγια των κομμάτων τους, αλλά οπωσδήποτε έκαμαν κι αυτοί τις κομπίνες τους και εισέπραξαν με πολλούς και διαφόρους τρόπους τις αντίστοιχες μίζες τους. Γιατί το ν’ ακολουθούν τα κόμματα της λαμογιάς, μη όντας συμμέτοχοι στις λαμογιές τους, θ’ αποτελούσε το άκρον άωτον του κρετινισμού.

Εκτός κι αν παράλληλα είναι αποδεικτικό αμοραλισμού τους. Γιατί ασφαλώς κάποιοι ιδιοτελείς, όπως θα ’λεγε κι ο Μακρυγιάννης, σκέφτονται ότι, αφού  δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, πολύ λίγο τους ενδιαφέρει, αν οι άλλοι ζούνε κάτω από δύσκολες συνθήκες και δεινοπαθούν. Όμως για τους σωστούς ανθρώπους και ιδιαίτερα αυτούς, που θέλουν να λέγονται και να είναι, όπως τουλάχιστο οι δεξιοί διατείνονται, χριστιανοί, το να σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι πέρα για πέρα ανήθικο. Γιατί εξαιτίας αυτής της παχυδερμίας χιλιάδες συνάνθρωποί μας έφτασαν μέχρι αυτοκτονίας. Και σ’ αυτές τις αυτοκτονίες, που ουσιαστικά είναι δολοφονίες, συμμέτοχοι είναι και όσοι με πέτρινες καρδιές κλείνουν αμετανόητα τα μάτια τους μπροστά στη μνημονιακή αθλιότητα.

Παρόμοια ισχύουν και για το διαβόητο ΔΝΤ, στο οποίο ο μεγαλύτερος προδότης της νεότερης Ελλάδας εμπιστεύτηκε τη «σωτηρία» της πατρίδας μας. Του οποίου ΔΝΤ τα πρωτοπαλίκαρα, κάνοντας κι αυτά τη δική τους υποκριτική αυτοκριτική, παραδέχονται ότι έκαμαν κάποια «λαθάκια». Τη στιγμή που το ρεσιτάλ της σε βάρος μας αλητείας τους δείχνει ότι σε αγαστή σύμπνοια και αλληλοκατανόηση με τους νεοναζί Ευρωπαίους ακολουθούν επακριβώς προμελετημένο σχέδιο εξόντωσης της πατρίδας μας και του λαού μας.

Αλλά μήπως και η Κυβέρνησή μας επανειλημμένα δεν έχει κάμει την αυτοκριτική της; Λέγοντάς μας ότι έτρεφαν αυταπάτες και έπεσαν σε κάποια λάθη, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν στην παγίδα του αδιεξόδου, που τους χάλκευσαν οι δανειστές-δυνάστες μας. Αλλά αυτό καθόλου δεν τους εμπόδισε  να συνεχίσουν, πέρα από κάθε λογική και ηθική δεοντολογία, να τους εμπιστεύονται. Παρότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, βλέποντας καθαρά με ποιους αλητήριους έχει να κάμει πήρε την απόφαση, με το δημοψήφισμα  της 5ης Ιουλίου του’15, να σταθεί απέναντί τους. Κι όμως η Κυβέρνηση, αντί να συμπαραταχθεί μαζί του, προτίμησε να περάσει κάτω απ’ τα «καυδιανά δίκρανα» των των διεθνών μαφιόζων. Έτσι ώστε να συνεχιστεί σε βάρος μας το μαρτύριο του καθαρτηρίου πυρός των αλλεπάλληλων «αξιολογήσεων»  και απειράριθμων δολοφονικών μέτρων.

Και να που τώρα-στο τέλος της δεύτερης, λεγόμενης, «αξιολόγησης»-εκεί που πηγαίναμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ  στην εταιρία δολοφόνων για τις καινούριες  γκιλοτίνες που μας έστησαν, εκείνοι συνεχίζουν χλευαστικά το παπατζίδικο παιχνίδι τους, σάμπως να λένε:

Μα επιτέλους τόσο αφελείς είστε, ώστε να μην καταλαβαίνετε την πραγματικότητα, παρότι εμείς σας φωνάζουμε  πολυειδώς και πολυτρόπως ότι είμαστε ωμοί δολοφόνοι; Και, γιατί, αφού με τόση σιχασιά σας κλωτσάμε, εσείς επιμένετε να κρέμεστε από πάνω μας και να σύρεστε ξωπίσω μας; Επιμένοντας αμετανόητα στις φρούδες αυταπάτες σας;

Δεν καταλαβαίνετε ότι στο τέλος ο λαός θα πιστέψει ότι και η δική σας αυτοκριτική είναι το ίδιο υποκριτική με τη δική μας!
icinvitations
προσκλητήρια γάμου