αντιευαγγελικό τόξο…

 

Δημοκρατικό τόξο» ακούμε και δημοκρατικό τόξο δεν βλέπουμε. Γιατί απ’ τη στιγμή που ακόμη και ένας πολίτης είναι χωρίς εργασία, χωρίς τροφή, χωρίς στέγη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς δυνατότητα παιδείας και αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια, η δημοκρατία αποτελεί ασήμαντη ή ανύπαρκτη λεπτομέρεια.

Μάταια προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε κατά τι διαφέρει η απριλιανή απ’ τη μνημονιακή χούντα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι ολοφάνερο ότι πηγάζουν απ’ τον ίδιο βούρκο και έχουν τις ίδιες ή και χειρότερες συνέπειες: Απ’ τη ΣΙΑ πασιφανώς οργανώθηκε η ιουλιανή αποστασία, την οποία ακολούθησε η απριλιανή δικτατορία, για να οδηγήσει στης μισής Κύπρου τη σκλαβιά με την προδοσία. Από παρόμοιες πηγές ξεκίνησε και η μνημονιακή προδοσία, που αποβλέπει στη σκλαβιά ολόκληρης της Ελλάδας και του απέραντου πλούτου της τη λεηλασία. Είχαμε τότε  βασανιστήρια και δολοφονίες. Όπως τώρα έχουμε πολλαπλάσια οικονομικά μαρτύρια και χιλιάδες αυτοκτονίες. Αλλά και στις περιόδους κατά τις οποίες δεν είχαμε εξόφθαλμη χούντα είτε στρατιωτική είτε μνημονιακή, μήπως και τότε δεν χώριζε άβυσσος τους έχοντες και τους κατέχοντες απ’ την πλεμπάγια των παριών και των ειλώτων; Για ποια, λοιπόν, δημοκρατία και τότε και τώρα κομπορρημονούμε και φλυαρούμε;

Έχω ακούσει πάμπολλες φορές τον αξιότιμο Αντιπρόεδρο της ΝουΔούλας να ξεφωνίζει με την τσιριχτή φωνούλα του πότε το Δημήτρη Καζάκη και πότε τον Κώστα Λαπαβίτσα, ακόμη και το Γιώργο Τράγκα  «κομμουνιστές». Και ο λόγος-αν δεν κάνω λάθος- είναι ότι οι προαναφερόμενοι είναι υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία, σε αντίθεση με την εξοχότητά του, που είναι υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού. Και, επειδή εξάλλου «βαφτίζει» τους συνομιλητές του αγραμμάτους, τον παρακαλώ να ρίξει μια ματιά στις Πράξεις των Αποστόλων ( κεφ. δ, 32-35). Εκεί ακριβώς, όπου ο Ευαγγελιστής Λουκάς τονίζει ότι οι πρώτοι χριστιανοί «είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Γιατί ήταν όλα για όλους κοινά. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει  κανένας φτωχός ανάμεσά τους, Γιατί ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του».Βέβαια τα ίδια είπε δεκαοχτώ αιώνες αργότερα ( 1848) και ο Μαρξ στο «κομμουνιστικό Μανιφέστο» του. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο Λουκάς ήταν κομμουνιστής ή αντέγραψε τον Μαρξ. Ας εξηγήσει, λοιπόν ο κ. Αντιπρόεδρος και σε μας τους αγράμματους ποιο είναι το κοινωνικό ιδεώδες του Ευαγγελίου. Κι αν περαιτέρω έχει και την παραμικρή έστω σχέση με το κοινωνικό ιδεώδες το δικό του και των ομοϊδεατών του. Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού παρουσιάζονται ως ακραιφνείς υποστηρικτές της Ορθοδοξίας.

Και κάνω την αναφορά αυτή στις Πράξεις των Αποστόλων, επειδή στη σημερινή αποστολική περικοπή ( Πράξεων, στ, 1-7) γίνεται σαφής αναφορά στο δημοκρατικό τρόπο, με τον οποίο ήταν οργανωμένη η πρώτη χριστιανική κοινωνία. Κι ακόμη, γιατί, όταν περιπλανήθηκα  στους λαβύρινθους του ίντερνετ και μίλησα , λόγω της ιδιότητάς μου, γι’ αυτήν ακριβώς τη δημοκρατία, που κατά τη γνώμη μου είναι, απέναντι στις τόσες κάλπικες,  η μόνη αληθινή, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων. Για να χαρακτηριστώ μάλιστα απ’ τους εκπροσώπους των ναζιστών και των σιωνιστών ως κομμουνιστής. Και το ιδιαίτερα λυπηρό είναι ότι διώχτηκα απ’ την μητριά μας τη δεσποτοκρατία, η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν έχει καμιά σχέση με την Μητέρα μας την Εκκλησία. Αφού η δεσποτοκρατία μου απαγόρευσε  το κήρυγμα, μη διστάζοντας μάλιστα  να με βαφτίσει και «αιρετικό». Πιθανώς, γιατί στρεφόμουνα εναντίον του ναζισμού και του σιωνισμού. Αν και, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, ούτε ο ναζισμός ούτε ο σιωνισμός είναι ορθόδοξα δόγματα. Παρότι ένα μεγάλο μέρος αυτών, που φιγουράρουν ως ορθόδοξοι σύρονται όπισθεν των εκλεκτών σιωνιστικών λεσχών, που, σε τελική ανάλυση, είναι σατανιστικές. Προφανώς σε διαμετρική αντίθεση με το Ευαγγέλιο, που αλλεπάλληλες φορές τονίζει ότι δεν μπορεί να βρίσκεται κάποιος ταυτόχρονα σε αρμονία με το Θεό και το Σατανά.

Αλλά ο γράφων, μετά την απαγόρευση των κηρυγμάτων μου στους ναούς, δεν έμεινα αδρανής. Τα μέχρι τότε κηρύγματά μου, που τα μαγνητοφωνούσα, τα μετέτρεψα σε βίντεο και τα ανάρτησα στο You Tube. Όμως και πάλι «τα καλά δικτυωμένα παλικάρια βρήκαν άλλα μονοπάτια». Που βέβαια δεν τα γνωρίζουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, που είμαστε αμύητοι στα μαφιόζικα μυστήρια τους. Πράγμα που σημαίνει ότι τον Οκτώβριο του’16 εξαφάνισαν τα κηρύγματά μου κι απ’ τοYou Tube. Και βέβαια δεν θεωρούν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να δώσουν εξηγήσεις. Πολύ περισσότερο, αφού δεν έχουν καμιά επιχειρηματολογία ν’ αντιτάξουν.  Γιατί το μόνο, που θα μπορούσαν να αντιτάξουν θα ήταν να πούνε: «Φασίστες είμαστε και αποφασίζουμε και διατάσσουμε»! Αλλά βέβαια δεν τους συμφέρει να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Αφού θέλουν να παρουσιάζονται ως σουπερ-δημοκράτες και σουπερ-ορθόδοξοι και να μοσχοπουλάνε στους αφελείς την δήθεν «δικαιοσύνη» τους και κυρίως τη «χριστιανική» τους αγάπη. Και δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια άλλη δικαιοσύνη, στην προκειμένη περίπτωση, στην οποία να προσφύγει κάποιος, προκειμένου να βρει το δίκιο του.

Κι ύστερα τους έφταιγε ο Κάστρο που στην Κούβα ή  τώρα ο Κιμ στη Βόριο  Κορέα που επιτρέπει μια μόνο εφημερίδα. Λες και στα δικά τους σουλτανάτα επιτρέπεται καμιά άλλη φωνή εκτός απ’ τη δική τους. Κι ύστερα μας μιλούν και για δημοκρατικό τόξο. Όταν το μόνο τόξο, που γνωρίζουμε είναι το αντιευαγγελικό, που με τα φαρμακερά και καυτερά του βέλη χτυπάει κατάστηθα την πίστη και την καρδιά του λαού.

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Posted by Νικήτας Αποστόλου on Μαΐου 8, 2017 at 11:01 πμ

    Ο Θεός να σας χαρίζει υγεία και δύναμη πάτερ. Σας ευχαριστώ γιατί δυναμώνετε με τα γραπτά σας την πίστη μου.

    Απάντηση

  2. Posted by Γιώργος on Μαΐου 11, 2017 at 3:10 μμ

    Μεγαλύτερη αγριότητα από τον νεοφιλελυθερισμό δεν υπάρχει.
    Και μην παρασύρεται κανείς από το πρόθεμα «νεο-«.
    Διαφέρει από τον κλασικό φιλευθερισμό ή άλλα συστήματα ιδεολογικής ταξινόμησης, τα οποία μπορεί κανείς να εκτιμά ή να απορρίπτει ή και να υπερβαίνει.

    Πρωτίστως το ‘ιδεολογικό’ πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι ένα βαρβαρικό υπόδειγμα απανθρωπιάς δόλιας κοπής.
    Στηρίζεται στην προπαγάνδα κυρίως.
    Αν μελετήσει κανείς τι εννοούσε για παράδειγμα ο Φρίντμαν ως ‘ελευθερία’, είναι να ανατριχιάζει.

    Στα ενδότερα αν δει κανείς την κακοποίηση της έννοιας «μεταρρύθμιση» ή «εκσυγχρονισμός» είναι να βάζει τα κλάματα.
    Αυτό βέβαια ξεκινά από την σημιτική «εκσυγχρονιστική» περίοδο συκοφάντησης της κοινωνίας και μεθερμήνευσης εννοιών όπως «κοινωνία και έθνος και υποκατάστασης από έννοιες όπως «λαϊκισμός», «εθνικισμός» τους οποίους ήθελαν σκόπιμα να αποδώσουν στο να έχει η κοινωνία προκοπή και η χώρα ειρήνη, κάνοντας ως συνομιλητές τους μόνο τα λεγόμενα «άκρα», με τα οποία ταύτιζαν το συμφέρον της κοινωνίας (για να το στιγματίσουν οι ελίτ).

    Ο επίδοξος λχ επόμενος πρωθυπουργός στο β’ μισό του 2014 έπληξε (λουμωχτά κατά την γνώμη μου) τον ανθό της αξιοκρατίας στην κατασυκοφαντημένη από την λεηλασία των κομματικών διορισμών (τους οποίους αυτοί που μας κουνούσαν το δάχτυλο ότι …τα φάγαμε μαζί, συντόνιζαν πολιτικά τόσα χρόνια) δημόσια διοίκηση.

    Θεωρώ ότι όλη αυτή η εφιαλτική-οργουελική ταύτιση του δημοσίου συμφέροντος με τον αρνητικά φορτισμένο «κρατισμό» όταν οι ελίτ ζουν μέσα στο κράτος τόσα χρόνια , είναι για να εκχωρείται όπου …περισσεύει η δημόσια σφαίρα στους ιδιώτες(;) ‘επενδυτές’ και να απαγορεύεται η ανεξαρτησία διοικητικής γνώμης, η ανεξαρτησία από κομματικούς πάτρωνες.

    Και όλως τυχαίως σε αυτούς που μας κουνάνε το δάχτυλο, τι περισσεύει -ως προτεραιότητα αποδόμησης- από την αρχή των μνημονίων;
    Το ελάχιστο αξιοκρατικό κράτος που υπάρχει ως χαραμάδα, το ελάχιστο κοινωνικό κράτος και όλες οι δομές που υπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας, του ανθρώπου, της χώρας και δεν έχουν κομματικές εξαρτήσεις.
    Αυτά περιέκοψαν από την αρχή.
    Και φυσικά όχι τα προκλητικά τους προνόμια ή το κόστος της διαφθοράς που δεν οφείλεται στο ότι …υπάρχει κοινωνικό κράτος, ή μια εναπομείνασα αιοκρατική διαδικασία σε αυτό το σάπιο κράτος.

    Κανένα κόμμα δεν με εμπνέει, μακάρι να υπήρχαν κόμματα που θα προέτασαν το δημόσιο συμφέρον χωρίς να μας μεταφέρουν δικά τους διλήμματα ή αδιέξοδα, αλλά το να μιλάνε για «δημοκρατικό τόξο» οι ελίτ όταν ο κόσμος στενάζει στην ανεργία, στην υποχώρηση της υγείας, στον δημογραφικό μαρασμό και να εμφανίζονται ως «σωτήρες» οι θιασώτες μιας νεοφιλελεύθερης ιδεολογικής κακουργίας, πάει πολύ.

    Με συγχωρείτε π. Ηλία, για την φλυαρία, αλλά …τι άλλο θα ακούσουμε και θα δούμε πια με δαύτους!

    Απάντηση

  3. Posted by Γιώργος on Μαΐου 11, 2017 at 3:22 μμ

    Επίσης, ο κρατικός παρεμβατισμός όταν διαμορφώνεται με όρους κοινωνικού επιστημονικού σχεδιασμού και ανεξαρτησία διοικητικής γνώμης, χωρίς να υιοθετεί το δόγμα του σοκ και του φτηνού οικονομισμού, είναι η πιο υγιής διαδικασία παραγωγής δημόσιων πολιτικών προς όφελος κάθε κοινωνίας.
    Όπως είναι για τον άνθρωπο ο εγκέφαλος.
    Αλλά αυτό δεν συμφέρει τις ελίτ και για αυτό έχουν απαξιώσει-λεηλατήσει το κράτος σε διορισμούς αντιπαραγωγικής του εκποίησης (χαρακτηριστικά πχ στο Α. Παπαδιαμάντης-Πολιτικά Διηγήματα, αντλέι κανείς χρήσιμες πληροφορίες).

    Γι’ αυτό και οι λουμωχτοί «μεταρρυθμιστές» της φακής συκοφαντούν το δημόσιο ως κρατισμό, για να μπορούν να το ιδιοποιούνται και ό, τι περισσεύει για τον οικονομισμό, να το εκχωρούν σε …στρατηγικούς επενδυτές.
    Είναι μεγάλη κουβέντα που έχει φιλτραριστεί από την ανελέητη προπαγάνδα και τους νεοφιλελεύθερους νεολογισμούς ώστε να θεωρούνται άσχετα πράγματα και πολλές φορές αντίθετα μεταξύ τους, ως ταυτόσημα.

    Απάντηση

  4. Posted by papailias on Μαΐου 16, 2017 at 9:04 πμ

    Γιώργο, ευχαριστώ για τα σχόλιά σου

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: