Archive for Μαΐου 2017

αγαπητέ Βλαδίμηρε

ον

Το ν’ απευθύνεται κάποιος προς τον ηγέτη μιας υπερδύναμης, όπως η Ρωσία, φαίνεται μάλλον ουτοπικό. Γιατί πρώτα-πρώτα φαίνεται πολύ απίθανο να φτάσει το μήνυμά του στον ίδιο τον ηγέτη. Κι έπειτα,  κι αν ακόμη φτάσει το πιθανότερο είναι ν’ αντιμετωπιστεί ως μία «γραφική» περίπτωση. Δεδομένου ότι οι ηγέτες του δικού σας βεληνεκούς, πέραν της οξυδέρκειας, διαθέτουν υπηρεσίες, που τους πληροφορούν επακριβώς για τα παγκοσμίως συμβαίνοντα. Και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο γράφων αυτές τις γραμμές, δεν διεκδικεί δάφνες και περγαμηνές προφήτη ή μελλοντολόγου. Απλά προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει την πραγματικότητα, με τον τρόπο, που οι παλιοί χωρικοί, προσπαθούσαν από πείρα ή από διαίσθηση να προβλέψουν τις καιρικές συνθήκες, προκειμένου να ρυθμίσουν τις γεωργοκτηνοτροφικές τους εργασίες. Ιδιαίτερα μάλιστα, αφού η πραγματικότητα έχει να μας πει πολύ περισσότερα απ’ ο, τι οι οποιοιδήποτε ειδικοί αναλυτές. Οι οποίοι κατά κανόνα παραλλάζουν την πραγματικότητα, σε σημείο ώστε, όχι μόνο εμείς οι κοινοί θνητοί αλλά ακόμη κι εσείς, που βλέπετε τα πράγματα από ψηλότερη σκοπιά, να τη βλέπετε αναποδογυρισμένη.

Τι μας λέει, λοιπόν, η πραγματικότητα στην προκειμένη περίπτωση; Μας λέει ότι η Ρωσία, αφότου τουλάχιστο διαμορφώθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη, βρίσκεται στο στόχαστρο των δυτικών. Σε σημείο ώστε ν’ αντιμετωπίζεται ως βραχνάς και  αντίπαλο δέος για την προώθηση των σχεδίων τους. Και αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στην τωρινή συγκυρία. Γιατί, αν μη τι άλλο,  θα έπρεπε η Ρωσία να είναι βασικό δομικό στοιχείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όμως παραδόξως καταβάλλεται κάθε προσπάθεια προκειμένου, όχι μόνο ν’ αγνοείται, αλλά και να παρουσιάζεται σαν ένα ξένο  και εχθρικό προς αυτήν σώμα. Και μάλιστα είναι ολοφάνερο ότι προωθείται σε βάρος της σχέδιο, που αποβλέπει, όχι μόνο στον αποκλεισμό της απ’ το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι αλλά και στην ασφυκτική περικύκλωσή της. Προκειμένου την κατάλληλη στιγμή να καταφερθεί εναντίον της το καίριο πλήγμα.

Παράλληλα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, μόλις πριν λίγα χρόνια, καταβλήθηκε προσπάθεια να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία. Με απώτερο στόχο να πληγεί καίρια η Σερβία. Της οποίας μάλιστα ο ηγέτης Μιλόσεβιτς δαιμονοποιήθηκε και σύρθηκε στις φυλακές για να δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου, απ’ το «υπεράνω πάσης υποψίας» Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και αφού, όπως φαίνεται, με έναν απ’ τους πολλούς τρόπους, που ξέρουν, τον εξόντωσαν, μετά θάνατον τον αθώωσαν.

Ήταν εξάλλου ολοφάνερο ότι μετά την εξουθένωση της Σερβίας ερχόταν και η σειρά της Ελλάδας. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: Το σατα-ΝΑΤΟ, που χρησιμοποιήθηκε εναντίον της Σερβίας, δεν μπορούσε-φανερά τουλάχιστο- να χρησιμοποιηθεί και εναντίον της Ελλάδας, που έχει τη «μεγάλη τιμή» να είναι μέλος του. Γι’ αυτό και επέλεξαν το δρόμο της οικονομικής καταστροφής. Η οποία προ πολλού, όπως φαίνεται, σχεδιασμένη, προωθείται τώρα απ’ τους δυτικούς «συμμάχους» μας ραγδαία σε όλα τα επίπεδα. Με την αγαστή βέβαια σύμπραξη των ντόπιων ανθελλήνων, που ολοφάνερα βρίσκονται στην υπηρεσία του διεθνούς σατανικού καθεστώτος.

Αλλά πού επιτέλους οφείλεται αυτή η τριπλή καραμπόλα σε βάρος Ρώσιας-Σερβίας-Ελλάδας; Στο γεγονός, κατά τη γνώμη μου, ότι οι χώρες αυτές είναι ορθόδοξες. Δεδομένου ότι η ορθοδοξία αποτελεί για περισσότερους από δεκαπέντε αιώνες το κόκκινο πανί για τη δυτική, κοσμική και εκκλησιαστική, βαρβαρότητα. Η οποία επεδίωκε πάντα την εξαφάνισή της, για να επικρατήσει, σύμφωνα και με τον Ντοστογιέφσκι, το καθεστώς του Αντιχρίστου. Το οποίο τώρα διαθέτει πολύ περισσότερα πλοκάμια απ’ ο, τι στο παρελθόν.

Όμως προαιώνια σύμμαχος της δυτικής είναι ασφαλώς η ανατολική βαρβαρότητα. Που τώρα μαζί κρατούν πάνω απ’ τα κεφάλια μας τη δαμόκλεια σπάθη των εκατομμυρίων προσφύγων, που δημιούργησαν και θα χρησιμοποιήσουν προκειμένου να πετύχουν την πολιτισμική μας αλλοτρίωση. Μεταξύ των οποίων και οι «φίλοι» και «σύμμαχοί» μας Τούρκοι  που ανυπομονούν να μας «εκπολιτίσουν». Όταν η πείρα τετρακοσίων χρόνων δίδαξε εμάς τους Έλληνες ότι ο μόνος πολιτισμός των Τούρκων είναι η βαρβαρότητα. Και ενδεικτικό και της απέναντί σας μπέσας τους είναι το γεγονός ότι, ενώ αδιάκοπα αναιδώς παραβιάζουν τον ελληνικό θαλάσσιο και εναέριο χώρο, ενοχλήθηκαν όμως σφόδρα από το ότι ένα ρωσικό αεροπλάνο παραβίασε για λίγα δευτερόλεπτα το δικό τους εναέριο χώρο και έσπευσαν να το καταρρίψουν. Για να ζητήσουν αμέσως την υποστήριξη του τσογλα-ΝΑΤΟ. Του οποίου κάποιοι ιθύνοντες αποφάνθηκαν υποκριτικότατα ότι «είναι δικαίωμα της Τουρκίας να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο της». Για να σας φέρουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Κι εντούτοις τώρα συνάπτετε, όπως πληροφορούμαστε,  συμφωνίες, προκειμένου να την καταστήσετε πανίσχυρη. Ρίχνοντας έτσι άφθονο νερό στο μύλο των καταχθόνιων εχθρών, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ορθοδοξίας. Η οποία αποτελεί το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στο σατανικό καθεστώς της παγκόσμιας βαρβαρότητας.

Κι όμως το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. 16,1-3), μας μιλάει για  «τα σημεία των καιρών», που με βάση την πραγματικότητα συχνά πληροφορούν ακόμη και τους κοινούς θνητούς για τα μέλλοντα να συμβούν. Έστω και αν αυτοί  δεν διαθέτουν περγαμηνές σοφών ειδημόνων,  αρνούνται πεισμόνως να τα ιδούν και να τα αποκρυπτογραφήσουν. Επειδή ακριβώς δεν συμφέρουν στους αρχιτέκτονες της παγκόσμιας τραγωδίας.

Πέρα όμως απ’ το Ευαγγέλιο υπάρχει και ο Ηράκλειτος. Που, διακηρύττει ότι «ενώ ο Λόγος βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας, οι άνθρωποι παραμένουν ασύνετοι». Και ασφαλώς σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι μεταξύ αυτών των ασύνετων μπορεί να είστε κι εσείς. Δεδομένου ότι μας έχετε δώσει εξαιρετικά δείγματα σεβασμού προς την Ορθοδοξία. Της οποίας ο θεϊκός Λόγος είναι η «αρχή» (Ιωάννη: 1,1)…

Advertisements

Μαύρες ψυχές…

Να, λοιπόν, που, όπως λέγεται, ήρθε και η μεγάλη ώρα να κλείσει και η διαβόητη «αξιολόγηση». Οπότε, σύμφωνα με τις ελπίδες που μας δίνει η Κυβέρνηση, όπου να ’ναι θα βγούμε απ’ την επιτροπεία των δανειστών μας. Κι όμως η πραγματικότητα φωνάζει, όπως θα ’λεγε κι ο Γέρος της Δημοκρατίας,  ότι «μπορεί κάποιοι αριθμοί να ευημερούν αλλά μεγάλα τμήματα του λαού υποφέρουν». Και ασφαλώς οι δανειστές – δυνάστες δεν θα  παραιτηθούν απ’ το καταχθόνιο σχέδιό τους. Που σημαίνει ότι δεν θα σταματήσουν να εφευρίσκουν προσχήματα, μέχρις ότου φθάσουν στον τελικό επιδιωκόμενο σκοπό τους: Την εξόντωση, δηλαδή,  του λαού μας και την εξαφάνιση της πατρίδας μας, ως Ελλάδας, απ’ το γεωγραφικό χάρτη.

Και ασφαλώς έχουν πρόθυμους αρωγούς στο ανόσιο αυτό έργο τους «δικούς μας»  πεμπτοφαλαγγίτες. Οι οποίοι ανάλογα με τις περιστάσεις, μπορεί να καπηλεύονται την πατρίδα και τη θρησκεία αλλά από το άλλο μέρος δεν σταματούν ούτε στιγμή να ξεπουλάνε τη μια και να υπονομεύουν την άλλη. Και αδιάκοπα να κατακρεουργούν τα δίκαια  και τα δικαιώματα του λαού, κάνοντας αλλεπάλληλους εξευτελιστικούς  συμβιβασμούς.  Όπως, για παράδειγμα, σχετικά με την κυριακάτικη αργία, προκειμένου να ικανοποιηθούν  τα βίτσια των σιωνιστών τοκογλύφων. Παρότι, όχι μόνο η χριστιανική αλλά  και η εβραϊκή και η ισλαμική θρησκεία έχουν καθιερώσει τη βδομαδιάτικη αργία. Δεδομένου ότι η στοιχειώδης λογική φωνάζει ότι είναι πολλαπλά εξοντωτικό να εργάζεται κάποιος ασταμάτητα. Ή μήπως και οι αρχαίοι δεν επισήμαιναν ότι «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος»(=Ζωή χωρίς γιορτές, μακρινό ταξίδι, χωρίς πανδοχείο).

Και ασφαλώς είναι προκλητικός εμπαιγμός ό ισχυρισμός  των οικονομικών δολοφόνων ότι με την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας επιδιώκουν την ενίσχυση της οικονομίας μας. Όταν είναι πασιφανές ότι με ανύσταχτη δολιότητα την υπονομεύουν αδιαλείπτως και παντοιοτρόπως! Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι πολλοί συνάνθρωποί μας, με βάση τις προμνημονιακές αποδοχές τους αλλά και τα δελεαστικά δολώματα των ληστάρχων τραπεζιτών είχαν χρεωθεί ποικιλοτρόπως. Για να χρεοκοπήουν στη συνέχεια οι οικονομικοί δολοφόνοι με την κατακρεούργηση  των μισθών και των συντάξεων, όχι μόνο αυτούς αλλά και πάμπολλους άλλους. Αφού η καταιγιστικά κλιμακούμενη οικονομική καχεξία έφερε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Σε σημείο ώστε να μη μπορούν να πληρώσουν ούτε το αντίτιμο του νερού και ιδιαίτερα το τερατωδώς διογκωμένο του ηλεκτρικού ρεύματος. Με αποτέλεσμα να σωρεύονται  αλλεπάλληλα χρέη, που όσο περισσότερο μένουν ανεξόφλητα, τόσο περισσότερο  διογκώνονται και τόσο περισσότερο καθίσταται αδύνατη  η αποπληρωμή τους.

Βέβαια το κράτος και οι, λεγόμενοι, οργανισμοί κοινής ωφελείας, προβαίνουν σε διάφορες ρυθμίσεις, προκειμένου με τις δόσεις να καθίσταται ευχερέστερη η αποπληρωμή τους. Είναι όμως ευνόητο ότι και στην περίπτωση αυτή οι οφειλέτες είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν σε πολλά μέτωπα. Με αποτέλεσμα το σύνολο των πολλαπλών δόσεων να υψώνει μπροστά τους και πάλι βουνό δυσανάβατο. Έτσι που ο κάθε πολίτης να παραπαίει μέσα σε έναν φαύλο κύκλο, που διευρύνεται ολοένα  και περισσότερο, με απελπιστικές συχνά συνέπειες. Και, πάνω ακριβώς σ’ αυτή του την αμηχανία και τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα, αντί ο πολίτης να βρει αρωγό και φιλάνθρωπο το χέρι του κρατικού μηχανισμού, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πλέον απάνθρωπη σκληρότητα: Η οποία καθίσταται περισσότερο οδυνηρή, όταν η οικογένεια αντιμετωπίζει και άλλα ιδιαίτερα προβλήματα: Πολυτεκνία, υπέργηρους, άρρωστους, που χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας. Για τους οποίους το κόψιμο του νερού ή του ηλεκτρικού ρεύματος ισοδυναμεί με στήσιμο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Αλλά αποκορύφωμα όλης αυτής της χρεοκρατικής αθλιότητας αποτελεί το επικείμενο τσουνάμι των πλειστηριασμών. Που μάλιστα μελετάται να γίνουν και ηλεκτρονικοί. Προκειμένου ν’ αποφεύγονται οι συγκρούσεις ανάμεσα στις ομάδες αποτροπής και τους «νομιμόφρονες» συμβολαιογράφους. Οι οποίοι συμβολαιογράφοι εμποδίζονται, όπως λένε, να εφαρμόσουν τους «κανόνες δικαίου». Αλλά ποιού δικαίου;  Αυτουνού  που πέρα από κάθε λογική και συνείδηση ζητά να πάρει  το σπιτάκι ή την οποιαδήποτε επιχείρηση επιβίωσης του βιοπαλαιστή, για να ικανοποιήσει  τις ληστρικές απαιτήσεις των τραπεζιτών; Και είναι εξόχως λυπηρό να λέγεται από ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται ότι υπηρετούν τη δικαιοσύνη, ότι η παράλογη και αμοραλιστική αυτή συμπεριφορά συνιστά εφαρμογή «κανόνων δικαίου». Αν και θα μπορούσαν να μεταθέσουν την ευθύνη για την υπερβάλλουσα αυτή  ωμότητά στους περισσότερο αρμόδιους εθνοπατέρες, που ψηφίζουν τους σχετικούς νόμους. Για να μας θυμίζουν έτσι τους ναζί εγκληματίες, οι οποίοι στη δίκη της Νυρεμβέργης επικαλούνταν για τα κακουργήματά τους τη ναζιστική νομιμότητα και τις εντολές που έπαιρναν απ’ το 3ο, όπως οι τωρινοί απ’ το ομότροπό του 4ο ράιχ.

Κι  ύστερα μας μιλούν για «κόκκινα δάνεια» και «κόκκινες γραμμές» και την ανύπαρκτη δικαιοσύνη τους. Όταν οι νόμοι, που θεσπίζουν καθ’ υπαγόρευση των τοκογλύφων θυμίζουν τους αρχιερείς, που, όταν ο Πιλάτος επέμενε  στην αθωότητα του Χριστού, εκείνοι αποκρίνονταν: «Εμείς νόμο έχουμε και κατά το νόμο ημών οφείλει αποθανείν» ( Ιωάννου ΙΘ,7)! Τη στιγμή μάλιστα που οι τοκογλυφικοί αυτοί νόμοι όχι δικαιοσύνη αλλά ούτε ίχνος ντροπής δεν προδίδουν. Παρά μόνο καταχθόνια σχέδια, δολοφονικά και ξεδιάντροπα, που θεσπίζονται με σκοπό να στήνονται ικριώματα και γκιλοτίνες για ομαδικές εκτελέσεις των αθώων ανθρώπων του λαού και των οικογενειών τους. Έτσι ώστε να μας θυμίζουν και πάλι τις μαζικές εκτελέσεις αθώων εκ μέρους των γερμανών ναζί. Που στην περίπτωση των νεοναζί δεν έχουν ούτε καν το «ελαφρυντικό» των κανιβαλικών αντιποίνων της κατοχικής βαρβαρότητας. Παρά μόνο αποκαλύπτουν πανηγυρικά τις πέρα από κάθε λογική και ηθική δεοντολογία τις μαύρες ψυχές των εμπνευστών τους.
icinvitations
προσκλητήρια γάμου

πολιτική και ποδόσφαιρο…

Το μπάχαλο, που αντικρύσαμε  στον τελικό του ποδοσφαιρικού κυπέλλου αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο πιστό αντίγραφο της πολιτικής μας πραγματικότητας.

Κάποτε οι ποδοσφαιρικές ομάδες, όπως και τα πολιτικά κόμματα, είχαν κατά το μάλλον ή ήττον κάποια προσωπικότητα. Σήμερα τόσο οι ομάδες όσο και τα κόμματα στερούνται οποιασδήποτε ταυτότητας. Στην πολιτική το «αριστερά», και «δεξιά», το  «κέντρο» ή τα οποιαδήποτε ενδιάμεσα παρένθετα στερούνται νοήματος. Είναι απλά παραπλανητικές ετικέτες. Η «δεξιά», για παράδειγμα,  χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της ελευθερίας, για να οδηγήσει την αδικία ως τα ακρότατα όρια. Γεγονός που αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στις μέρες μας. Οπότε ζούμε στο μεσαίωνα του καπιταλιστικού και τοκογλυφικού ολοκληρωτισμού. Κατά τον οποίο οι λύκοι πανελεύθεροι  κατασπαράζουν τα απανταχού της Γης ανυπεράσπιστα πρόβατα των λαών. Ενώ  εξάλλου η «αριστερά» χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την έννοια της δικαιοσύνης, για να οδηγήσει την ανελευθερία επίσης στα ακρότατά της όρια. Οπότε, όπως συνήθως συμβαίνει στα ανελεύθερα καθεστώτα, κυριαρχεί η καχυποψία  της οποίας κυριότερα θύματα είναι συχνά οι έντιμοι και αθώοι άνθρωποι. Πραγματικότητα η οποία βιώθηκε και επιβεβαιώθηκε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, σε κάποιες απ’ τις χώρες στις οποίες για δεκαετίες επιβλήθηκε. Και αυτό βεβαίως-και για τη μια καi για την άλλη περίπτωση-είναι απόλυτα φυσικό. Δεδομένου ότι, σε τελική ανάλυση, ούτε δικαιοσύνη χωρίς ελευθερία μπορεί να υπάρξει αλλά ούτε και ελευθερία χωρίς δικαιοσύνη. Γιατί για ποια δικαιοσύνη μπορούμε να μιλάμε εκεί όπου οι εκπρόσωποι κάποιας κομματικής νομενκλατούρας ζουν πλουσιοπάροχα, ενώ η μεγάλη μάζα του λαού ποικιλοτρόπως καταπιέζεται και υποφέρει; Όπως ακόμη περισσότερο για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλάμε εκεί, όπου η αλητεία του μαμωνά λεηλατεί και ασωτεύει απεριόριστα σε βάρος της  ανίκανης να αντιδράσει πλεμπάγιας, η οποία κατά δισεκατομμύρια υποφέρει  και παντοιοτρόπως εξοντώνεται;

Παρόμοια και οι ετικέτες των ποδοσφαιρικών ομάδων καθόλου δεν ανταποκρίνονται στην ονομασία τους, καθώς έχουν καταντήσει λέξεις κενές περιεχομένου. Γίνεται, για παράδειγμα, σήμερα λόγος για Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, κλπ. Και στις ομάδες αυτές, όχι μόνο δεν συναντάει κάποιος ποδοσφαιριστές, που να προέρχονται απ’ τον Πειραιά, την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις αντίστοιχα, αλλά συχνά είναι δύσκολο ν’ ακούσει έστω και ένα ελληνικό όνομα. Γιατί πρόκειται απλά για πολυεθνικές επιχειρήσεις, ουσιαστικά ξένες, στο όνομα των οποίων κάποιοι επιχειρηματίες εκμεταλλεύονται την αφέλεια και ευπιστία του λαού. Βέβαια θα πουν κάποιοι ότι αυτό γίνεται και σ’ όλη την Ευρώπη  αλλά και παγκοσμίως. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αλλάζει την πραγματικότητα και δεν δικαιώνει το ψεύδος και την απάτη πάνω στην οποία έχουν οικοδομηθεί οι πύργοι αυτής της Βαβέλ. Κι όμως στο όνομα αυτού του ψεύδους και της απάτης εκτυλίσσονται τα τόσα ακατανόητα έκτροπα. Με τις τεράστιες υλικές καταστροφές, τους τραυματισμούς και, όχι σπάνια, τους θανάτους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ποδοσφαιρικά έκτροπα συμβαίνουν, κατά κανόνα, στον περιβάλλοντα των γηπέδων χώρο όπου ασφαλώς κανένα ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα δεν κρίνεται. Όπως ακριβώς και οι εθνοπατέρες αποφεύγουν με κάθε τρόπο να «παίξουν» μέσα στο γήπεδο της πραγματικότητας, που έχει σχέση με το λαό και την πατρίδα. Και περιορίζονται ν’ ανταλλάσουν τους διαξιφισμούς τους σε θέματα εκτός χώρου και χρόνου, έτσι ώστε να βρίσκονται σε κουβέντα χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα. Γιατί παρότι, κατά το μάλλον ή ήττον ελληνόφωνοι, φαίνονται να στερούνται ελληνικής συνειδήσεως, δεδομένου ότι, όπως η πραγματικότητα δείχνει, εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Που σημαίνει ότι τα κόμματα αυτά είναι αυτοδίκαια ξένα προς την ουσία και την ταυτότητα του ελληνισμού.

Υπάρχει εντούτοις ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα ξένα προς την ελληνική πραγματικότητα κόμματα και τις επίσης ξένες ομάδες. Στην περίπτωση των ομάδων η απώλεια έγκειται σε κάποια έξοδα μετακίνησης ή αγοράς εισιτηρίων και βέβαια την απογοήτευση για την ήττα της ομάδας «τους». Στην περίπτωση όμως των κομμάτων συνεπάγεται την εθνική πανωλεθρία και αναξιοπρέπεια. Κι ακόμη την ύβρη στην ιστορία των προγόνων και την προδοσία  για τις γενιές του παρόντος και του μέλλοντος.

Κι όμως κάποια μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα του λαού ακολουθούν εφ’ όρου ζωής τα κόμματα ή τις ομάδες «τους» παρόμοια αφιονισμένοι απ’ την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των πολιτικών και μιντιακών (ΜΜΕ) σειρήνων. Κι ενώ η απώλεια στην περίπτωση των ομάδων είναι, όπως προαναφέραμε, ασήμαντη, στην περίπτωση των κομμάτων έχει τεράστιες διαστάσεις. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν είναι μεθοδευμένη εκ μέρους τους η διελκυστίνδα ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Έτσι ώστε ο λαός να πέφτει αλληλοδιαδόχως πότε στο δόκανο της μιας και πότε στο δόκανο της άλλης και να πηγαίνει, βάσει εξοντωτικού σχεδίου απ’ το κακό στο χειρότερο. Υφιστάμενος τις «περιποιήσεις» άλλοτε των κλεφτών και άλλοτε των ληστάρχων, που αλληλοδιαδόχως υπόσχονται να τον σώσουν και με περισσή επιτηδειότητα φροντίζουν να κάμουν τα «έσχατα πολύ χείρονα των πρώτων».

Κάποιοι στην προκειμένη περίπτωση διατυπώνουν ένα φαινομενικά αφελέστατο, αλλά ουσιαστικά παμπόνηρο ερώτημα: Μα επιτέλους σε ποιους άλλους να πάμε; Αμφισβητώντας έτσι το γεγονός ότι και  κάποιοι άλλοι υπάρχουν. Άλλο αν η προπαγάνδα της πολιτικής και μιντιακής μαφίας, ντόπιας και ξένης άλλοτε τους περιθωριοποιεί και άλλοτε τους εξαφανίζει. Που σημαίνει ότι αυτοί, που ρωτάνε «σε ποιους να πάνε»-αν σοβαρά ρωτάνε-δεν έχουν παρά να επιλέξουν ανάμεσα σ’ αυτούς, που δεν τους έκλεψαν, δεν τους λήστεψαν και σε καμιά περίπτωση δεν τους εξαπάτησαν. Διαφορετικά οι οποιεσδήποτε προφάσεις τους, είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Ίδιες και τρισχειρότερες από  εκείνες των ισόβια εκλεκτών τους, διαπρεπών κλεφτών, ληστών και απατεώνων…
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

οι πίθηκοι των Ρότσιλδ

Ζούμε σε εποχές ανάλογες μ’ εκείνες της ρωμαϊκής παγκοσμιοποίησης και παρακμής. Οπότε δύο χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποί της ο Καλιγούλας και ο Νέρωνας προέβαιναν σε ενέργειες αντάξιες της εποχής τους και του αμοραλισμού τους. Αφού ο πρώτος εξ αυτών ανακήρυξε αρχιερέα το άλογό του και ο δεύτερος θεό τον πίθηκό του. Ενδεικτικό του «σεβασμού», τον οποίο έτρεφαν προς τη θρησκεία και το ιερατείο της εποχής τους. Ανεξαρτήτως όμως του οποίου εξόντωναν τους αντιφρονούντες-χριστιανούς και όχι μόνο-προκειμένου να ικανοποιούν, τις πολυποίκιλες διαστροφές τους. Οι οποίες, λόγω της ανεξέλεγκτης  και αυθαίρετης εξουσίας τους, έπαιρναν τερατώδεις διαστάσεις.

Το πολιτικό αντίστοιχό τους σήμερα το διαπιστώνουμε στους οικονομικούς «αυτοκράτορες». Οι οποίοι ανάλογα με τα σατανικά σχέδιά τους ανεβάζουν καθ’ άπασαν την υφήλιο και κατεβάζουν ηγεσίες-μαριονέτες. Οι οποίες, όταν, λόγω της εθελοδουλείας τους και της βαρβαρότητάς τους,  φθάνουν στα έσχατα της απαξίωσής τους, τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά» των οικονομικών πατρώνων τους, ώστε να εξασφαλίζουν πλουσιοπάροχα οικονομικά προνόμια και τίτλους. Όπως ο «ημέτερος σωτήρας», που επιμελήθηκε την υποδούλωσή μας στο καθεστώς της μνημονιακής χρεοκρατίας και αξιώθηκε της μεγάλης τιμής να εκλεγεί  επανειλημμένα πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Για να βλέπει ο αφελής λαουτζίκος ότι, μπορεί εμείς οι μικρόψυχοι να παραγνωρίσαμε τις μεγάλες ευεργεσίες του αλλά διεθνώς απολαύει μεγάλης τιμής και υπόληψης για τις απαράμιλλες ικανότητές του. Γιατί προφανώς υπήρξε πολύτιμος υπηρέτης της «φιλάνθρωπης» παγκοσμιοποίησης. Όπως και ο κατ’ ευφημισμόν υπουργός «προστασίας του πολίτη», κ. Παπουτσής, ο οποίος μεγάλως ετιμήθη απ’ την παγκόσμια Τράπεζα με τις ηγεμονικές απολαβές των 10.000 ευρώ μηνιαίως. Προφανώς, γιατί, αντί να προστατεύει τους πολίτες, που διαμαρτύρονταν για το στραγγαλισμό του δίκιου και των δικαιωμάτων τους, τους ξυλοφόρτωνε αγρίως με τα αστυνομικά του όργανα, προκειμένου να προστατεύει τα αδηφάγα συμφέροντα των τοκογλύφων. Έτσι ώστε, αντί τα κελεπούρια αυτά να χαρακτηρίζονται ανάλογα για τις άθλιες υπηρεσίες, που προσφέρουν και  να βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, να ανακηρύσσονται μεγάτιμοι  και να αμείβονται ηγεμονικά.

Αλλά, για να περάσουμε και στο διεθνές επίπεδο,  ο πολύς και  αξιότιμος κ. Μπαρόζο προσελήφθη, όπως λέγεται, από την Goldman Sachs, με ηγεμονικές αποδοχές, παράλληλες με τις ανάλογες ως συνταξιούχου πρόεδρου της κομισιόν. Για τον πρόσθετο λόγο ότι κάθε φορά, που το μνημονιακό καθεστώς του Γιωργάκη και του Αντωνάκη στην Ελλάδα πήγαινε να κλονιστεί, εκείνος έσπευδε να πει τα καλύτερά  του λογάκια και να τους προσφέρει έτσι την ηθική συμπαράστασή του.

Τον αντίστροφο δρόμο φαίνεται ν’ ακολουθεί ο πρόσφατα πρώτος εκλεγείς ως υποψήφιος «σωτήρας» της Γαλλίας κ. Μακρόν. Ο οποίος ήταν, λέει, τραπεζίτης του κ. Ρότσιλδ  και λόγω της ιδιαίτερα επιτυχημένης καριέρας του απέβη σύντομα εκατομμυριούχος. Και να που τώρα είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα εκλεγεί και πρόεδρος της Γαλλίας. Γιατί οι παντοδύναμοι πάτρωνές του δεν θ’ αφήσουν απροστάτευτο  το μεγάλο αυτό κελεπούρι τους σε μια χώρα τόσο μεγάλης σημασίας για τα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης και το στραγγαλισμό των λαών της Ευρώπης. Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού  φρόντισαν ακόμη κι εδώ στην Ελλαδίτσα μας να εφοδιάσουν το Υπουργείο των Εσωτερικών μ’ εκείνο το θαυματουργό μηχάνημα, που, όπως επανειλημμένα έχουμε τονίσει, βγάζει περιέργως απ’ τα σωθικά του αυτούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «φιλάνθρωπων» τοκογλύφων, ενώ ρίπτει στο εξώτερο σκότος τους αντιστρατευόμενους.

Ασφαλώς και δεν έχουμε κάποια «προηγούμενα» με τον κ. Μακρόν. Αλλά, να που, όπως ιδιαίτερα  επισημάνθηκε, την  πρωτιά του, η οποία συνεπάγεται και την σχεδόν βέβαιη τελική εκλογή του στην προεδρία της Γαλλίας την δέχτηκαν με ανακούφιση η Γερμανία και οι αγορές, δηλαδή οι τοκογλύφοι. Που σημαίνει ότι η ανθρωποφάγα παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη Εγκλημάτων θ’ αποκτήσουν ένα επιπλέον μεγάλο στήριγμα και οι λαοί  της Ευρώπης έναν ακόμη δήμιο. Έτσι ώστε ο Θεός του Νέρωνα να βρίσκεται θρονιασμένος στο ψηλότερο θρονί και τ’ άλογα του Καλιγούλα  να καλπάζουν και να οδηγούν σε ολοένα μεγαλύτερες τραγωδίες την πανανθρώπινη  κοινωνία. Το πόσο οι Γάλλοι πολίτες μοιάζουν μ’ εκείνους της ρωμαϊκής παρακμής θα το διαπιστώσουμε άμεσα, Πράγμα που είναι πολύ πιθανό ιδιαίτερα, αν ο κ.  Ρότσιλδ, διαθέτει και για το γαλλικό υπουργείο εσωτερικών κάποιο σοφό μηχάνημα, ωσάν αυτό, που,  όπως προαναφέραμε, αποφασίζει για το ποιοι θα  κυβερνούν και ποιοι θα πετιούνται στον πολιτικό Καιάδα. Και καθόλου παράξενο να ισχύει και για τους Γάλλους πολίτες ο, τι και στην περίπτωσή μας, που κανένας δεν σέβεται τη θέλησή μας…

Γιατί εδώ ισχύει μόνο και μόνο ο, τι θέλουν και αποφασίζουν οι τοκογλύφοι. Αφού επανέρχεται, για παράδειγμα, για μια ακόμη φορά, το θέμα της κυριακάτικης αργίας. Γιατί το ’χουν αγιάτρευτο μαράζι, που ο Πατροκοσμάς τους κατάργησε τα κυριακάτικα παζάρια. Και δεν τους έφτασε, που τον δολοφόνησαν, θέλουν να κάμουν άρον-άρον εργάσιμη και την Κυριακή. Μεταβάλλοντας έτσι τους εργαζόμενους σε προχριστιανικούς δούλους και τη ζωή τους σε κόλαση. Ενώ παράλληλα οι αρχιρατσιστές αυτοί μας επέβαλαν και τον, λεγόμενο, «αντιρατσιστικό νόμο», ως ενσάρκωση του σε βάρος μας ρατσισμού τους. Αλλά ας  μην ξεχάσουμε και τη λεγόμενη «θεματική εβδομάδα». Κατά την οποία  μαζί με θέματα διατροφής και απεξάρτησης απ’ τα ναρκωτικά, γίνεται στα παιδιά  ενημέρωση και για θέματα διαστροφής. Έτσι ώστε να προσαρμοστούμε στο ιδεώδες του Νέρωνα. Ο οποίος, σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, βάδιζε στους δρόμους της Ρώμης ανάμεσα στον ευνούχο Σπόρο, που ήταν γυναίκα του  και το σκλάβο Πυθαγόρα, που ήταν άντρας του…

Υ. Γ. Το κείμενο γράφτηκε πριν τις γαλλικές εκλογές.
icinvitations
προσκλητήρια γάμου

αντιευαγγελικό τόξο…

 

Δημοκρατικό τόξο» ακούμε και δημοκρατικό τόξο δεν βλέπουμε. Γιατί απ’ τη στιγμή που ακόμη και ένας πολίτης είναι χωρίς εργασία, χωρίς τροφή, χωρίς στέγη, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς δυνατότητα παιδείας και αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη λεπτομέρεια, η δημοκρατία αποτελεί ασήμαντη ή ανύπαρκτη λεπτομέρεια.

Μάταια προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε κατά τι διαφέρει η απριλιανή απ’ τη μνημονιακή χούντα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι ολοφάνερο ότι πηγάζουν απ’ τον ίδιο βούρκο και έχουν τις ίδιες ή και χειρότερες συνέπειες: Απ’ τη ΣΙΑ πασιφανώς οργανώθηκε η ιουλιανή αποστασία, την οποία ακολούθησε η απριλιανή δικτατορία, για να οδηγήσει στης μισής Κύπρου τη σκλαβιά με την προδοσία. Από παρόμοιες πηγές ξεκίνησε και η μνημονιακή προδοσία, που αποβλέπει στη σκλαβιά ολόκληρης της Ελλάδας και του απέραντου πλούτου της τη λεηλασία. Είχαμε τότε  βασανιστήρια και δολοφονίες. Όπως τώρα έχουμε πολλαπλάσια οικονομικά μαρτύρια και χιλιάδες αυτοκτονίες. Αλλά και στις περιόδους κατά τις οποίες δεν είχαμε εξόφθαλμη χούντα είτε στρατιωτική είτε μνημονιακή, μήπως και τότε δεν χώριζε άβυσσος τους έχοντες και τους κατέχοντες απ’ την πλεμπάγια των παριών και των ειλώτων; Για ποια, λοιπόν, δημοκρατία και τότε και τώρα κομπορρημονούμε και φλυαρούμε;

Έχω ακούσει πάμπολλες φορές τον αξιότιμο Αντιπρόεδρο της ΝουΔούλας να ξεφωνίζει με την τσιριχτή φωνούλα του πότε το Δημήτρη Καζάκη και πότε τον Κώστα Λαπαβίτσα, ακόμη και το Γιώργο Τράγκα  «κομμουνιστές». Και ο λόγος-αν δεν κάνω λάθος- είναι ότι οι προαναφερόμενοι είναι υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία, σε αντίθεση με την εξοχότητά του, που είναι υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού. Και, επειδή εξάλλου «βαφτίζει» τους συνομιλητές του αγραμμάτους, τον παρακαλώ να ρίξει μια ματιά στις Πράξεις των Αποστόλων ( κεφ. δ, 32-35). Εκεί ακριβώς, όπου ο Ευαγγελιστής Λουκάς τονίζει ότι οι πρώτοι χριστιανοί «είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Γιατί ήταν όλα για όλους κοινά. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει  κανένας φτωχός ανάμεσά τους, Γιατί ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του».Βέβαια τα ίδια είπε δεκαοχτώ αιώνες αργότερα ( 1848) και ο Μαρξ στο «κομμουνιστικό Μανιφέστο» του. Αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο Λουκάς ήταν κομμουνιστής ή αντέγραψε τον Μαρξ. Ας εξηγήσει, λοιπόν ο κ. Αντιπρόεδρος και σε μας τους αγράμματους ποιο είναι το κοινωνικό ιδεώδες του Ευαγγελίου. Κι αν περαιτέρω έχει και την παραμικρή έστω σχέση με το κοινωνικό ιδεώδες το δικό του και των ομοϊδεατών του. Πολύ περισσότερο μάλιστα αφού παρουσιάζονται ως ακραιφνείς υποστηρικτές της Ορθοδοξίας.

Και κάνω την αναφορά αυτή στις Πράξεις των Αποστόλων, επειδή στη σημερινή αποστολική περικοπή ( Πράξεων, στ, 1-7) γίνεται σαφής αναφορά στο δημοκρατικό τρόπο, με τον οποίο ήταν οργανωμένη η πρώτη χριστιανική κοινωνία. Κι ακόμη, γιατί, όταν περιπλανήθηκα  στους λαβύρινθους του ίντερνετ και μίλησα , λόγω της ιδιότητάς μου, γι’ αυτήν ακριβώς τη δημοκρατία, που κατά τη γνώμη μου είναι, απέναντι στις τόσες κάλπικες,  η μόνη αληθινή, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων. Για να χαρακτηριστώ μάλιστα απ’ τους εκπροσώπους των ναζιστών και των σιωνιστών ως κομμουνιστής. Και το ιδιαίτερα λυπηρό είναι ότι διώχτηκα απ’ την μητριά μας τη δεσποτοκρατία, η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν έχει καμιά σχέση με την Μητέρα μας την Εκκλησία. Αφού η δεσποτοκρατία μου απαγόρευσε  το κήρυγμα, μη διστάζοντας μάλιστα  να με βαφτίσει και «αιρετικό». Πιθανώς, γιατί στρεφόμουνα εναντίον του ναζισμού και του σιωνισμού. Αν και, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, ούτε ο ναζισμός ούτε ο σιωνισμός είναι ορθόδοξα δόγματα. Παρότι ένα μεγάλο μέρος αυτών, που φιγουράρουν ως ορθόδοξοι σύρονται όπισθεν των εκλεκτών σιωνιστικών λεσχών, που, σε τελική ανάλυση, είναι σατανιστικές. Προφανώς σε διαμετρική αντίθεση με το Ευαγγέλιο, που αλλεπάλληλες φορές τονίζει ότι δεν μπορεί να βρίσκεται κάποιος ταυτόχρονα σε αρμονία με το Θεό και το Σατανά.

Αλλά ο γράφων, μετά την απαγόρευση των κηρυγμάτων μου στους ναούς, δεν έμεινα αδρανής. Τα μέχρι τότε κηρύγματά μου, που τα μαγνητοφωνούσα, τα μετέτρεψα σε βίντεο και τα ανάρτησα στο You Tube. Όμως και πάλι «τα καλά δικτυωμένα παλικάρια βρήκαν άλλα μονοπάτια». Που βέβαια δεν τα γνωρίζουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, που είμαστε αμύητοι στα μαφιόζικα μυστήρια τους. Πράγμα που σημαίνει ότι τον Οκτώβριο του’16 εξαφάνισαν τα κηρύγματά μου κι απ’ τοYou Tube. Και βέβαια δεν θεωρούν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να δώσουν εξηγήσεις. Πολύ περισσότερο, αφού δεν έχουν καμιά επιχειρηματολογία ν’ αντιτάξουν.  Γιατί το μόνο, που θα μπορούσαν να αντιτάξουν θα ήταν να πούνε: «Φασίστες είμαστε και αποφασίζουμε και διατάσσουμε»! Αλλά βέβαια δεν τους συμφέρει να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Αφού θέλουν να παρουσιάζονται ως σουπερ-δημοκράτες και σουπερ-ορθόδοξοι και να μοσχοπουλάνε στους αφελείς την δήθεν «δικαιοσύνη» τους και κυρίως τη «χριστιανική» τους αγάπη. Και δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια άλλη δικαιοσύνη, στην προκειμένη περίπτωση, στην οποία να προσφύγει κάποιος, προκειμένου να βρει το δίκιο του.

Κι ύστερα τους έφταιγε ο Κάστρο που στην Κούβα ή  τώρα ο Κιμ στη Βόριο  Κορέα που επιτρέπει μια μόνο εφημερίδα. Λες και στα δικά τους σουλτανάτα επιτρέπεται καμιά άλλη φωνή εκτός απ’ τη δική τους. Κι ύστερα μας μιλούν και για δημοκρατικό τόξο. Όταν το μόνο τόξο, που γνωρίζουμε είναι το αντιευαγγελικό, που με τα φαρμακερά και καυτερά του βέλη χτυπάει κατάστηθα την πίστη και την καρδιά του λαού.
προσκλητήρια γάμου
icinvitations