Archive for Δεκεμβρίου 2016

πόλεμος και ειρήνη…

 

Η γερουσία των Εφεσίων συνεδρίαζε, αλλά ο στοχαστικός Ηράκλειτος απουσίαζε. Κι ενώ έστειλαν να τον ειδοποιήσουν, τον βρήκαν να παίζει με τα παιδιά. «Η γερουσία κι ο βασιλιάς,του είπαν, σε περιμένουν». Κι εκείνος  αποκρίθηκε: «Παιδός η βασιλείη»! Που σημαίνει βασιλιάδες είναι τα παιδιά.

Κάτι ανάλογο συνέβη και στην περίπτωση του Χριστού: Οι μαθητές του φιλονικούσαν για το ποιοι θα έπαιρναν τις πρώτες θέσεις, όταν ο Χριστός θα γινόταν βασιλιάς. Ο Χριστός πήρε ένα παιδάκι και βάζοντάς το ανάμεσά τους, τους είπε: «Αν επιστρέψετε στην παιδική απλότητα, δεν θα μπορέσετε να γίνετε πολίτες της βασιλείας του Θεού».

Τα όμορφα αυτά περιστατικά του Ευαγγελίου και του αρχαίου στοχασμού προσανατολίζουν στα Χριστούγεννα, τη γιορτή των παιδιών. Που είναι πρώτα-πρώτα η γιορτή του θεϊκού παιδιού: Του οποίου τις προγραμματικές του δηλώσεις, μια και ο ίδιος ήταν νήπιο, ανέλαβαν τα ουράνια παιδιά, οι άγγελοι. Που βέβαια δεν είπαν πολλά, χωρίς να λένε τίποτε, όπως το συνηθίζουν κάποιοι θρησκευτικοί και πολιτικοί ρήτορες, αλλά με ελάχιστα τα είπαν όλα. Ψάλλοντας απλά με τη χερουβική τους μελωδία το: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Που σημαίνει ότι πρωταρχικός σκοπός του ερχομού του θεϊκού παιδιού είναι να γκρεμίσει τους μωροφιλόδοξους τυράννους. Ώστε να δώσει στους ανθρώπους να καταλάβουν ότι απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να ευτυχήσουν είναι αντί για τις μωροφιλοδοξίες να βάλουν πάνω απ’ όλους και όλα τη δόξα του Ύψιστου και την ευτυχία των συνανθρώπων τους.

Και βέβαια το γκρέμισμα των τυράννων δεν θα γίνει με τον ραγιαδισμό και την παθητικότητα αλλά με πόλεμο μέχρις εσχάτων. Γιατί κι αυτό το τόνισε ξεκάθαρα ο Χριστός, λέγοντας: «Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη στη γη, αλλά μαχαίρι» (Ματθαίου: Ι: 34). Κάτι παραπλήσιο με το «πόλεμος πάντων πατήρ»του Ηράκλειτου. Παρότι  οι προσανατολισμοί τους μπορεί να είναι διαφορετικοί: Δεδομένου ότι ο Ηράκλειτος φαίνεται να εννοεί τους πολέμους, που γίνονται στο φυσικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε αντίθεση με  το Χριστό, που αναφέρεται στο ηθικό και πνευματικό επίπεδο. Και, σε τελική ανάλυση, εννοεί τον πόλεμο εναντίον του πολέμου. Που είναι και ο μόνος ικανός να φέρει την πραγματική και όχι την κάλπικη ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων. Λέγοντας: «Σας δίνω τη δική μου ειρήνη, που δεν έχει καμιά σχέση με την ειρήνη του κόσμου» (Ιωάννη: ΙΔ: 27). Γιατί όπως έλεγε ο Τάκιτος: «Οι Ρωμαίοι καταστρέφουν τις χώρες και ύστερα μιλούν για ειρήνη» (pax romana). Όπως σήμερα μιλούν κάποιοι για την αμερικάνικη ειρήνη (pax americana)). Τη στιγμή που οι Αμερικάνοι αιματοκυλούν αδιάκοπα χώρες και λαούς, προκειμένου να επιβάλλουν καθεστώτα ανελευθερίας και αδικίας.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και το νόημα της ειρήνης του Χριστού. Γιατί, όπως προαναφέραμε, και η ειρήνη του Χριστού προϋποθέτει τον πόλεμο. Μόνο, που ο πόλεμος αυτός δεν γίνεται με τα όπλα, που χρησιμοποιούν οι πολεμοκάπηλοι, προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδιά τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Γίνεται με τα όπλα της αλήθειας και της δικαιοσύνης, που ως κινητήρια δύναμή τους έχουν το λόγο. Που σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο είναι «πιο κοφτερός κι από δίκοπο μαχαίρι»(Εβραίους: Δ: 12). Και που τ’ αφεντικά του κόσμου τον φοβούνται περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Αφού η φωνή της αλήθειας είναι πιο ισχυρή απ’ το ψέμα και η φωνή της δικαιοσύνης απ’ την αδικία.Γι’ αυτό και αγωνίζονται σε όλα τα επίπεδα, να ξεριζώσουν οτιδήποτε έχει σχέση με το Ευαγγέλιο. Πράγμα που γίνεται τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη μεθοδικότητα στη μνημονιακή Ελλάδα.

Αξιοσημείωτο είναι πως τις προγραμματικές δηλώσεις του Χριστού οι άγγελοι δεν έσπευσαν να τις γνωστοποιήσουν στον αρχικακούργο Ηρώδη και πολύ περισσότερο στην κοσμοκράτειρα τότε Ρώμη. Ούτε εξάλλου στους δοκησίσοφους αρχιερείς, γραμματείς και φαρισαίους. Γιατί, πέραν του ότι ήταν  περισσότερο επικίνδυνοι ακόμη κι απ’ τον Ηρώδη, επιπλέον  δεν υπήρχε περίπτωση μέσα στο σκοτάδι της δοκησισοφίας τους να καταλάβουν το παραμικρό. Τις έκαμαν στα απλοϊκά παιδιά, τους τσοπάνηδες, που με ανοιχτές καρδιές τις δέχτηκαν, όπως η διψασμένη γη τη βροχή. Και βέβαια έσπευσαν να προσφέρουν στο νεογέννητο βασιλιά τα ειρηνικά τους δώρα.

Στα σοφά όμως παιδιά της Ανατολής, στους αστρολόγους Μάγους μίλησαν στη γλώσσα τους. Με το πρωτοφανέρωτο εκείνο αστέρι, που τους καθοδήγησε, προκειμένου να φτάσουν μέχρι τη φάτνη. Και, επειδή ο Ηρώδης τους ζήτησε, όταν βρουν το νεογέννητο να τον ενημερώσουν, οι άγγελοι με τη σειρά τους συνέστησαν στους Μάγους να αποφύγουν τη συνάντησή του και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους «δι’ άλλης οδού». Κι εκείνοι υπάκουσαν. Κάτι βέβαια που δεν κάνουν οι σημερινοί σοφοί, που δεν ακούνε τη φωνή των αγγέλων, που είναι τα παιδιά, αλλά υπηρετούν τη θέληση των μισάνθρωπων Ηρωδών, που θανατώνουν τα παιδιά. Γι’ αυτό και τις μεγάλες τους ανακαλύψεις, αντί να τις χρησιμοποιούν για την ανακούφιση των συνανθρώπων τους, τις εμπιστεύονται στους πολεμοκάπηλους  και τους εμπόρους θανάτου. Για να τις χρησιμοποιούν, προκειμένου να σπέρνουν τον όλεθρο και το θάνατο. Αμαυρώνοντας έτσι, όχι μόνο το παρόν αλλά και  το μέλλον της ανθρωπότητας, που είναι τα παιδιά.

Αλλά δυστυχώς ούτε κι εμείς, κατά κανόνα, ακούμε τη φωνή των αγγέλων, για ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο του Θεού και να φτάσουμε στη σωτηρία. Αλλά ακούμε τη φωνή των Ηρωδών, που οδηγούν εμάς και τα παιδιάμας σ’ ένα σκοτεινό παρόν και ένα ακόμη σκοτεινότερο μέλλον…
Προσκλητήρια γαμου
icinvitations

λιποτάκτες και αυτόμολοι…

 

Τα παλιότερα χρόνια μεταξύ των ανθρώπων, που είχαν ισχυρό φιλικό δεσμό μεταξύ τους, ήταν συνηθισμένο το έθιμο των αδελφοποιτών. Σύμφωνα με το οποίο προκαλούσαν στα χέρια τους κάποια αμυχή σε τρόπον ώστε να αναμίξουν το αίμα τους. Και αυτό σήμαινε ότι του λοιπού θα ήταν κάτι περισσότερο από αδέλφια, αναλαμβάνοντας αμοιβαία ευθύνη ο ένας έναντι του άλλου, προκειμένου να είναι αλληλέγγυοι σε κάθε περίσταση.

Αυτό σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ισχύει και σχετικά με το μυστήριο της θείας κοινωνίας. Γιατί η θεία κοινωνία είναι ακριβώς το αίμα του Χριστού, που Εκείνος προσφέρει από αγάπη για τους ανθρώπους. Που σημαίνει ότι, κοινωνώντας, αναλαμβάνουμε την ευθύνη να είμαστε κι εμείς πρόθυμοι, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού, όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, να σταθούμε αλληλέγγυοι προς τους συνανθρώπους μας.

Ο τρόπος όμως, με τον οποίο συμμετέχουμε συχνά στη θεία κοινωνία, αλληλοσπρωχνόμενοι ή ακόμη και διαπληκτιζόμενοι, δείχνει ότι πολύ απέχουμε από του να συναισθανόμαστε τι ακριβώς γίνεται εκείνη την ώρα. Αλλά η αναισθησία μας απέναντι στο πνεύμα της θείας κοινωνίας αποκαλύπτεται κυρίως μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής μας ζωής. Αφού ζούμε και πολιτευόμαστε, κατά κανόνα, τελείως αντίθετα απ’ το παράδειγμα του Χριστού.  Δεδομένου ότι,όχι μόνο δεν μένουμε πιστοί στο πνεύμα της θυσίας του Χριστού, αλλά και δεν διστάζουμε να θυσιάζουμε με πολλούς και διαφόρους τρόπους τους συνανθρώπους μας. Σε ατομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Βέβαια κάποιοι από μας διατεινόμαστε ότι αυτό, που κάνουμε είναι νόμιμο, δεδομένου ότι η κοινωνική μας πραγματικότητα είναι δομημένη πάνω στον καμβά της νομιμότητας. Αλλά, δυστυχώς, η νομιμότητα, στη συντριπτική της πλειονότητα, αν και φοράει την τρίβωνα της δικαιοσύνης, είναι σαρξ εκ της σαρκός της αδικίας. Και σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο. Έτσι ώστε το ν’ αντιμετωπίζονται οι ανίσχυροι από τους ισχυρούς σαν δούλοι ή σαν πράγματα. Γεγονός που  θεωρείται, όχι απλά δίκαιο, αλλά οπωσδήποτε και χριστιανικό. Με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ακόμη και κόμματα, που, ενώ πολιτεύονται ληστρικά και τυραννικά, να φιγουράρουν ως «χριστιανικά» (χριστιανοδημοκρατικά κλπ). Που ασφαλώς και υποστηρίζουν στη συντριπτική τους πλειονότητα, πάντα στο όνομα του «χριστιανισμού» και οι, λεγόμενοι, χριστιανοί. Οι οποίοι, ενώ κοινωνούν το αίμα του Χριστού στις εκκλησιές, πίνουν, χωρίς ηθικές αναστολές,  το αίμα των συνανθρώπων τους στον κοινωνικό στίβο.

Αλλά ποιες είναι οι ρίζες αυτής της αλλοπρόσαλλης πραγματικότητας; Γιατί βέβαια το πνεύμα της θυσίας του Χριστού δεν αποσκοπεί μόνο  στο να μας χαρίσει την αιώνια ζωή, αλλά και την επίγεια. Μάλιστα μέσα απ’ το Ευαγγέλιο γίνεται καταφανές ότι, προκειμένου να είναι συνεπής ο καθένας μας με προς τα κριτήρια της αιώνιας ζωής, είναι ανάγκη περάσει επιτυχώς τις εξετάσεις της επίγειας. Πράγμα που αποδεικνύεται απ’ τη γενικότερη διδασκαλία του Ευαγγελίου, αλλά ιδιαίτερα απ’ την περικοπή της Μέλλουσας Κρίσης (Ματθαίου: ΚΕ: 31-46). Όπου ο Χριστός παίρνει προσωπικά το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Επισημαίνοντας  ότι η οποιαδήποτε αδικία σε βάρος των συνανθρώπων μας και ιδιαίτερα των ανθρώπων της ανάγκης, των «ελάχιστων αδελφών» Του, αφορά προσωπικά τον ίδιο. Όπως και στην παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Λουκά: ΙΣΤ: 19-31)δείχνει ότι το χάσμα στην άλλη ζωή ανάμεσα στην Κόλαση και τον Παράδεισο δεν το δημιουργεί ο Θεός αλλά οι άνθρωποι. Οι οποίοι, ενώ  οφείλουμε να γεφυρώσουμε το χάσμα, που μας χωρίζει απ’ τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας, όχι μόνο δεν το πράττουμε, αλλά και προσπαθούμε να το διευρύνουμε όσο γίνεται περισσότερο.

Πράγμα που συνέβαινε και στην εποχή του Χριστού. Γιατί βέβαια οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι δεν τον σταύρωσαν, επειδή πολυσκοτίστηκαν που έλεγε πως είναι γιος του Θεού, αλλά κυρίως τους έτσουξε, που έθιγε τα άδικα συμφέροντά τους. Και το ίδιο έγινε και στη συνέχεια με τους απόστολους αλλά και με τους χριστιανούς των τριών πρώτων αιώνων. Τους οποίους το κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αντιμετώπισε με τα γνωστά μαρτύρια, στα οποία το επαναστατικό χριστιανικό πνεύμα απάντησε με περισσή γενναιότητα και αυτοθυσία.

Δυστυχώς όμως στο αληθινό πνεύμα του χριστιανισμού επήλθε  μεγάλη στρέβλωση  απ’ τη στιγμή, όπως φαίνεται που ο χριστιανισμός από διωκόμενη έγινε «επικρατούσα» θρησκεία. Οπότε ανάμεσα στα κοσμικά και τα θρησκευτικά αφεντικά εφαρμόστηκε η αρχή της «διάκρισης των εξουσιών». Σύμφωνα με την οποία καθόρισαν να πάρουν οι θρησκευτικοί άρχοντες κάποια προνόμια και να τελούν ανεμπόδιστα τα τελετουργικά τους καθήκοντα. Ενώ από στο κοινωνικό επίπεδο  άφησαν ελεύθερο το πεδίο στους κοσμικούς παράγοντες, άρχοντες και αρχομένους. Έτσι ώστε οι κλέφτες, οι ληστές και οι λύκοι  να αρπάζουν, να «θύουν και απολύουν» ( Ιωάννης: Ι: 1-16) τα πρόβατα.

Ασφαλώς πάμπολλοι χριστιανοί ήρθαν σε σύγκρουση μ’ αυτή την αθλιότητα. Και πρώτοι βέβαια απ’ όλους οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι και διώχτηκαν ποικιλοτρόπως απ’ το κοσμικό και θρησκευτικό κατεστημένο, ενώ η διδασκαλία τους αγνοήθηκε. Με πενιχρό απομεινάρι τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία γίνεται υποτονική μνεία της διδασκαλίας τους και του παραδείγματός τους. Και η οποία διαβλήθηκε και πολεμήθηκε ποικιλοτρόπως στις μέρες μας απ’ τους σύγχρονους φωταδιστές.

Και δυστυχώς η πραγματικότητα αυτή διαιωνίζεται. Μέχρις ότου οι δεσποτάδες καταλάβουν ότι δεν μπορούν να επευλογούν το πνεύμα λιποταξίας από το Ευαγγέλιο και της αυτομολίας στο στρατόπεδο του εχθρού. Αλλά πώς να συμβεί αυτό, αφού αυτοί είναι οι πρώτοι διδάξαντες και οι κυριότεροι στυλοβάτες αυτής της πραγματικότητας!…
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

δικτάτορες και δημοκράτες


Στ’  αρχαία χρόνια γύρω απ’ τη σορό κάποιου ήρωα, που έπεφτε στη μάχη, γίνονταν πεισματώδεις συγκρούσεις,  για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών. Κάτι ανάλογο  συνέβη και τώρα γύρω απ’ τη σορό του Κάστρο. Σχετικά με τον οποίο ετέθη το θέμα: Ήταν επιτέλους επαναστάτης ή δικτάτορας;

Κι εδώ προβάλλει ένα ερώτημα: Οι αξιότιμοι κ. κ. Μπους (πατήρ και υιός) ή ο κ. Κλίντον, που περιφέρει τη «σοφία» του, δίνοντας διαλέξεις ,για να πληρώνεται αδρά, είναι, υποτίθεται, σταυροφόροι της δημοκρατίας . Υπάρχει όμως περίπτωση, όταν αυτοί οι «πολύτιμοι» άνθρωποι αφήσουν τον μάταιο κόσμο, να συγκινηθεί ειλικρινά, έστω και ένας άνθρωπος πάνω στη Γη; Το πολύ-πολύ κάποιοι, στην καλύτερη περίπτωση, να βγάλουν εκείνο το ανακουφιστικό «ουφ» των Αμερικανών, όταν ο νεότερος Μπους εγκατέλειπε το Λευκό Οίκο.

Να όμως που ο θάνατος του «δικτάτορα» Κάστρο προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση και προβληματισμό. Και πολύ περισσότερο ασφαλώς στο λαό της Κούβας, όπως διαπιστώνεται ακόμη κι απ’ τα όχι και τόσο φιλικά διακείμενα απέναντί του  ΜΜΕ. Και η συγκίνηση αυτή δεν είχε τίποτε απ’ το ρομποτικό στυλ του λαού της Βόρειας Κορέας, αλλά ήταν πηγαία και αυθόρμητη. Γιατί προφανώς ο Κάστρο ήταν εμπνευσμένος ηγέτης.  Όπως και για τον συναγωνιστή τουΤσε Γκεβάρα λέγεται πως ο υπεύθυνος για τη δολοφονία του τού είπε: «Είμαι θαυμαστής σου, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σε εκτελέσω»!Κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει με μας τους Έλληνες στην τωρινή συγκυρία. Αφού κάποιοι εκφράζουν το θαυμασμό τους για την αρχαία Ελλάδα και τη συμπάθειά τους για τη σύγχρονη. Κι εντούτοις μας δολοφονούν. Γιατί προφανώς τα χρήματα που τους προσφέρουν οι παγκόσμιοι τζογαδόροι είναι πολλά…

Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος βασική διαφορά ανάμεσα στον επαναστάτη και το δικτάτορα είναι ότι ο επαναστάτης αγωνίζεται, για ν το λαό του. Ενώ οι δικτάτορες λυμαίνονται το λαό και την πατρίδα. Έστω κι αν σκηνοθετούν κάθε τόσο τη θεατρική παράσταση κάποιων στημένων εκλογών, για να έχουν δημοκρατική επίφαση. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα. Σημαίνει απλά ότι κάποιοι  μαφιόζοι ναρκοθετούν συχνά τη δημοκρατία, με αποτέλεσμα να την καθιστούν χειρότερη κι από δικτατορία. Κι ακόμη ότι κάποιες δικτατορίες, που υπηρετούν τα δίκαια του λαού,μπορεί να είναι δημοκρατικότερες από τέτοιες «δημοκρατίες».

Και, για να καταλάβουμε πόσο δικτάτορας ήταν ο Κάστρο αρκεί να τον συγκρίνουμε με τον προκάτοχό του Μπατίστα. Ο οποίος είχε ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και, προκειμένου να καταστείλει τις φοιτητικές εξεγέρσεις,είχε κλείσει το πανεπιστήμιο της Αβάνας. Ενώ το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πλουτίσει , παίρνοντας ποσοστά απ’ τους μαφιόζους, που είχαν μεταβάλει την Κούβα  σε άντρο τζόγου, ναρκωτικών και πορνείας. Κα ι αφήνοντας ασύδοτους τους Αμερικάνους να λυμαίνονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Για να του προσφέρουν ως αντάλλαγμα οπλισμό για το στράτευμα και την αστυνομία, προκειμένου να  καταπνίγει κάθε αντίσταση. Επιβάλλοντας έτσι καθεστώς τρόμου, συμπαρομαρτούμενο  από βασανιστήρια, εκτελέσεις δολοφονίες κλπ.  Και όπως είναι ευνόητο ο φτωχός λαός δεινοπαθούσε.

Ο Κάστρο  αντίθετα στάθηκε αντιμέτωπος προς τα ντόπια και ξένα συμφέροντα. Και παράλληλα φρόντισε να οργανώσει κατά τον καλύτερο τρόπο τους δυο βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας, που είναι η υγεία και η παιδεία.Και το σπουδαιότερο να εμπνεύσει στο λαό το αίσθημα της εθνικής αξιοπρέπειας. Με αποτέλεσμα να γίνει το «μαύρο πρόβατο» για τους Αμερικανούς και τη μαφία. Ώστε να εφαρμοστεί σε βάρος της Κούβας πολύχρονο ασφυκτικό εμπάργκο, επανειλημμένες επεμβάσεις ανατροπής του επαναστατικού καθεστώτος και κάπου εξακόσιες τριάντα εφτά (637) απόπειρες δολοφονίας σε βάροςτου Κάστρο.

Αλλά ας συγκρίνουμε τον Κάστρο και με κάποιους δικούς μας «σουπερ-δημοκράτες», που δικτάτορα τον ανεβάζουν και δικτάτορα τον κατεβάζουν. Όταν η πραγματικότητα φωνάζει ότι μάλλον αυτοί δικαιούνται την «τιμή» του δικτάτορα. Χωρίς ασφαλώςνα υπάρξουν ποτέ τους επαναστάτες. Γιατί και  κάποιες τάχα «επαναστατικές» τους ενέργειές θυμίζουν μάλλον τους «Τρώες» του Καβάφη. Αφού μόλις τα τοκογλυφικά καθάρματα «το παίξουν» άγριοι μαζεύονται σαν τις χελώνες στο καβούκι τους. Με αποτέλεσμα να τους χορεύουν αλυσοδεμένους απ’ τη μύτη, όπως οι αρκουδιάρηδες τις αρκούδες, και να τους εξαναγκάζουν να σπρώχνουν το λαό στο θανάσιμο χορό του Ζαλόγγου! Κι έχουν από πάνω το θράσος οι μαριονέτες αυτές να μας μιλούν για δημοκρατικά και συνταγματικά τόξα. Τη στιγμή, που τα μόνα τόξα που χρησιμοποιούν είναι εκείνα με τα οποία εκτοξεύουν τα δηλητηριώδη βέλη των δολοφόνων τοκογλύφων σε βάρος του λαού.

Αλλά υπάρχει και ο θέμα της λογοκρισίας. Δεδομένου ότι ο Κάστρο δεν επέτρεπε την έκδοση παρά μόνο μιας εφημερίδας. Και μπαίνει το ερώτημα: Εδώ στον, κατ’ ευφημισμό, ελεύθερο κόσμο ποια άλλη εκτός από τη φωνή των κυρίων, ακούγεται στην πραγματικότητα; Που μάλιστα είναι τόσο εκκωφαντική, ώστε να σβήνει ακόμη και τις ελάχιστες φωνές, που τολμούν να μιλήσουν για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ακόμη και στο διαδίκτυο, που υποτίθεται ότι υπάρχει χώρος ελεύθερης έκφρασης, λειτουργεί ο αδυσώπητος κόφτης της παρακρατικής, πολιτικής ή θρησκευτικής, καμόρας.

Που σημαίνει ότι στον λεγόμενο ελεύθερο κόσμο κυριαρχεί ο αδυσώπητος Προκρούστης, που συντρίβει και ποδοπατεί τις ελευθερίες και τα δικαιώματα  των λαών. Στρεφόμενος μάλιστα με ιδιαίτερη σφοδρότητα εναντίον της φωνής του Ευαγγελίου. Επειδή ακριβώς είναι ο ιδανικότερος υπερασπιστής της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Με αποτέλεσμα να επικρατούν ανεμπόδιστα οι βρυχηθμοί των «δημοκρατικών» τυράννων, που δίνουν ρεσιτάλ ασύστολης υποκρισίας και ασύδοτης κακουργίας σε βάρος των λαών.
προσκλητήρια γάμου
icinvitations

«φυλακή οφειλετών»

 

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

 

Στα χρόνια του εμφυλίου, οπότε χυνόταν άφθονο το ελληνικό αίμα στο βωμό των ξένων συμφερόντων, απαγγέλλαμε οι μαθητές κατά τις εθνικές μας γιορτές, μεταξύ των άλλων και το εξής επίκαιρο τότε στιχούργημα: «Ο Χότζας θέλει Ήπειρο, Τίτο Μακεδονία, Θράκη κι Αλεξανδρούπολη θέλει η Βουλγαρία».

Αν αντικαταστήσουμε τα ονόματα των ηγετών εκείνης της εποχής με τα αντίστοιχα των σημερινών γειτόνων μας, θα έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού. Αρκεί στη θέση της Βουλγαρίας να βάλουμε, στην τωρινή συγκυρία, τη διαχρονικά «φίλη» και «σύμμαχό» μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία, που βρυχιέται επιδεικτικά και επίμονα. Κι όχι μόνο για τη Θράκη, αλλά και για τη Μακεδονία και για το μισό Αιγαίο μαζί με τα νησιά του. Τα οποία έτσι κι αλλιώς τα έχουν ουσιαστικά κυριέψει εκόντες άκοντες οι πρόσφυγες. Οι οποίοι, όταν ανοίξει ο σουλτάνος Ερντογάν τις μπουκαπόρτες της Μ. Ασίας θα προελάσουν στην Ελλάδα  κατά εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια. Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τους ανθέλληνες ευρωπαίους, οι οποίοι υψώνουν τείχη, προκειμένου να μην μολυνθούν απ’ τους πρόσφυγες οι περιούσιες χώρες τους. Ώστε να σωριαστούν όλοι στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα να επιτευχθεί η μεθοδευμένη ολοσχερής οικονομική μας κατάρρευση  και  παράλληλα η πολιτισμική και φυλετική μας μετάλλαξη. Έστω κι αν προς τα παρόν Τούρκοι και ευρωπαίοι παίζουν το παιχνίδι της δήθεν διαφωνίας, με πρόφαση την ένταξη ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε, το σεβασμό των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σεβάστηκαν. Και βέβαια πίσω απ’ τους βρυχηθμούς γειτόνων και «εταίρων», βρίσκεται πάντα η μεγάλη υπερατλαντική «φίλη» και «σύμμαχός» μας Αμερική. Πάντα με το όπισθέν αυτής παρακράτος των παγκόσμιων δολοφόνων και μεγαλοεργολάβων όλης αυτής της καταχθόνιας αθλιότητας. Εξ ονόματος των οποίων πρόσφατα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έψαλε στη χώρα μας τον ύμνο της δημοκρατίας, που τώρα τη βλέπει να ενσαρκώνεται στο «όραμα» της παγκοσμιοποίησης. Τη στιγμή που το τερατούργημα αυτό, όντας το ανώτατο σκαλοπάτι του ολοκληρωτισμού, δεν οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο απ’ τη δικτατορία των ολίγων στη δικτατορία των ελαχίστων. Που σημαίνει ότι, αν οι λαοί δεν αντιδράσουν, θα καταλήξουμε στον έσχατο και αίσχιστο μεσαίωνα. Αφού στο βωμό των συμφερόντων της ανίερης εξέτασής δεν θα θυσιαστούν απλά και μόνο κάποιοι αιρετικοί, όπως στον καθολικό μεσαίωνα, αλλά ολάκεροι λαοί και πολιτισμοί. Διαδικασία που εδώ και κάποια χρόνια  πραγματώνεται με την καταστροφή των αραβικών χωρών και των πολιτισμών τους. Για να βρίσκεται εδώ και τώρα στη διαδικασία εξαθλίωσης και της πατρίδας μας.

Βέβαια κάποιες τέτοιες απόψεις αποδοκιμάζονται μετά βδελυγμίας απ’ αυτούς, που έχουν τάξει σαν έργο τους να υπηρετούν αυτή την αθλιότητα. Όμως η ωμή πραγματικότητα «με χίλιες γλώσσες» τη διατυμπανίζει. Και επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την μυστηριώδη επωδό των παραβολών του Χριστού, φωνάζοντας σε μας τους κωφούς: «ο έχων ώταακούεινακουέτω»! Αλλά βέβαια εμείς ανίατα νωθροί και εγκληματικά αδιάφοροι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, κλείνουμε τ’ αυτιά μας και τα μάτια μας και το στόμα μας. Και φροντίζουμε σαν χάνοι να μη χάσουμε ούτε λέξη απ’ τους «συγκλονιστικούς» δήθεν διαξιφισμούς ανάμεσα στους πολιτικούς και μιντιακούς απατεώνες ντόπιους και ξένους, οι οποίοι «παίζοντας τον παπά», μας εξοντώνουν και μας χλευάζουν αενάως.

Κι όμως εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε βλακωδώς ότι, αλλάζοντας το χρώμα του κρεματορίου μας από ροζ σε γαλάζιο ή πράσινο ή όπως αλλιώς αυτοί γουστάρουν, θ’ αλλάξει και η πραγματικότητα μέσα στην οποία δολοφονούμαστε. Καθώς η κρεατομηχανή των δημίων μας, που ηλιθίως τους βαφτίσαμε «θεσμούς» συνεχίζει απτόητη να μας κατακρεουργεί σε όλα τα επίπεδα και μ’ όλους τους τρόπους. Κι ενώ εκείνοι διασκεδάζουν με το τερατούργημά τους και μας χλευάζουν σαρκαστικά και ξεδιάντροπα, εμείς επιμένουμε ν’ ακολουθούμε όλους αυτούς που χρόνια τώρα, όπως θα ’λεγε κι ο Σεφέρης, «μας πελεκούνε σαν το πεύκο».  Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η μόνη διέξοδος είναι η πάση θυσία έξοδός μας απ’ το κρεματόριο του ολοκαυτώματος. Γιατί διαφορετικά αυτό, που μας περιμένει είναι η σαπουνοίησή μας. Έτσι ώστε να πλένουν τα βρώμικα χέρια τους οι διάφοροι Σόιμπλε και Λαγκάρντ και όλες οι υπόλοιπες μεταλλάξεις της ευγενούς πανίδας των «πολιτισμένων» κανιβάλων.

Και βέβαια πώς να μη συμβαίνουν όλα αυτά τα αποτρόπαια, όταν ακόμη και η μητριά μας η δεσποτοκρατία σιωπά αιδημόνως και προσέχει να μη διαταράξει την ισορροπία των διακριτών ρόλων με την πολιτική λεηλασία σε βάρος του λαού και της πατρίδας. Ίσως βέβαια πουν κάποιοι ότι μετά την ανάσχεση της καταδρομής σε βάρος του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, πιστεύουν ότι έχουν κάμει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε μπορούν να «νίπτουν τας χείρας των» και ν’ αναπαύονται μακαρίως επί των δαφνών τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το τσουνάμι που έρχεται, όχι μόνο τα θρησκευτικά αλλά και τίποτε άλλο δεν θ’ αφήσει όρθιο…

Κι όμως κάποιοι ξένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όπως μας πληροφορεί στο σάιτ του ο κ. Νικόλαος Χειλαδάκης, βλέπουν και στηλιτεύουν τη φοβερή πραγματικότητα, μέσα στην οποία αργοπεθαίνουμε: Όπως, για παράδειγμα ο αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τζάστιν Ουέλμπι που «άστραψε και βρόντηξε» κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπερασπιζόμενος την Ελλάδασε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε προκειμένου να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας. Αφού, μεταξύ άλλων, στηλίτευσε τους υπαίτιους για το κατάντημα της Ελλάδας, την οποία μετέτρεψαν, όπως είπε,«στη μεγαλύτερη φυλακή χρεοφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία»!

Προσκλητήρια γάμου
icinvitations