το λυντσάρισμα της Υπατίας…

Υπατία

Τα περίφημα ουαί του ο Χριστός δεν τα απηύθυνε μόνο εναντίον των φαρισαίων, αλλά και εναντίον των νομικών (Λουκά: ΙΑ: 45-52):
Πρώτα –πρώτα για τη δυσνομία τους, όπως θα έλεγε και ο Σόλων. Τη νομιμότητά τους, δηλαδή, η οποία βρίσκεται, κατά κανόνα, σε διαμετρική αντίθεση με τη δικαιοσύνη, την οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν. Και έπειτα για τις άδικες αποφάσεις τους. Γιατί ποια σχέση μπορεί να έχει, για παράδειγμα, με τη δικαιοσύνη η σχετική με τα μνημόνια απόφαση κάποιων εκπροσώπων της Δικαιοσύνης; Με την οποία εγκρίνεται ο κατακερματισμός των αποδοχών του λαού, τη στιγμή που οι δικαστές αποφασίζουν και διατάσσουν τη δική τους προνομιακή μισθοδοσία!
Ιδιαίτερα όμως εξοργιστικός γίνεται ο στραγγαλισμός της δικαιοσύνης σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο λαός βρίσκεται σε αντιδικία με θρησκευτικούς τσιφλικάδες. Στα χρόνια, για παράδειγμα, του Βυζαντίου ο μαινόμενος χριστιανικός όχλος λυντσάρισε (415 μ. Χ.) την περίφημη νεοπλατωνική φιλόσοφο, Υπατία. Την οποία, αφού κομμάτιασαν με όστρακα, έκαψαν τα μέλη της στην πυρά. Παρότι η αρετή της και η σοφία της είχε αποσπάσει το θαυμασμό και το σεβασμό ακόμη και σοφών ιεραρχών, όπως του Συνεσίου Κυρήνης, που υπήρξε μαθητής της. Και όμως οι πρωταίτιοι του ειδεχθούς αυτού εγκλήματος ουδέποτε λογοδότησαν. Επειδή, κατά τους ιστορικούς, δέσποζε τότε στην Αλεξάνδρεια ο πανίσχυρος πατριάρχης Κύριλλος. Ή, κατ’ άλλους, επειδή οι αρμόδιοι νομικοί παράγοντες δωροδοκήθηκαν.
Τέτοιου όμως είδους περιστατικά δεν συνέβαιναν μόνο «τω καιρώ εκείνω», αλλά συμβαίνουν και στις μέρες μας. Ένα παράδειγμα: Προ ετών παπάδες, κατόπιν άνωθεν εντολής, κοινοποίησαν, εναντίον συναδέλφου τους, συκοφαντικό λίβελο, που ισοδυναμούσε με ηθικό λυντσάρισμα. Δεδομένου ότι δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο και αναγνώστηκε σε όλες τις ενορίες της μητρόπολης. Ο θιγόμενος ιερέας, κατόπιν τούτου υπέβαλε εναντίον τους μήνυση. Κι ενώ καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε πεντάμηνη φυλάκιση, αθωώθηκαν στο εφετείο, κατόπιν, όπως ειπώθηκε, δωροδοκίας. Το προϊόν της οποίας, όπως διέρρευσε, προέκυψε από υπεξαίρεση των χρημάτων των παγκαριών .
Και όμως το καθεστώς της ρουφιανοκρατίας δεν δίστασε να επανέλθει με δριμύτερες εναντίον του παπά συκοφαντίες. Και μάλιστα αποδίδοντάς του το αδίκημα της ιεροσυλίας, που οι ίδιοι είχαν πρωτύτερα διαπράξει. Μόνο, που αυτή τη φορά, αντί των παπάδων, επιστράτευσαν λαϊκούς. Οι οποίοι και διέδωσαν παντού ότι ο παπάς έχει ανοίξει οπή στο παγκάρι απ’ όπου υπεξαιρούσε τα χρήματα του ναού!!! Και να σκεφθεί κανείς ότι ο συκοφαντούμενος παπάς, με την υποδειγματική του εντιμότητά και εργατικότητα και τη συμπαράσταση και εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του των ενοριτών υπήρξε ο πρωταίτιος της ανέγερσης, εντός συντομοτάτου χρονικού διαστήματος, ενός θαυμάσιου διώροφου ναού.
Και ασφαλώς ουδεμία οπή υπήρξε στο παγκάρι. Πλην της πυορροούσης πληγής του ανίατου μένους των, επί 15ετίαν, συκοφαντούντων ρουφιάνων. Εν ονόματι της οποίας η μητρόπολη, αντικατέστησε παράνομα το εκκλησιαστικό συμβούλιο, με πρόσωπα, όπως φαίνεται, εχθρικά διακείμενα απέναντι στον ιερέα. Αφού, όπως έχει υποστηριχθεί, τον ύβριζαν, τον χλεύαζαν και ακόμη τον έφτυναν. Με προφανή σκοπό, όπως φαίνεται, η μεταξύ τους συνεργασία, να είναι αδύνατη. Γεγονός, που χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα προκειμένου να προχωρήσουν περαιτέρω και στην παράνομη και ατιμωτική καθαίρεσή του ιερέα απ’ την προεδρία του εκκλησιαστικού Συμβουλίου.
Ο θιγόμενος παπάς, προκειμένου να αντιμετωπίσει την μεθόδευση ενός ακόμη ηθικού λυντσαρίσματος υπέβαλε μήνυση εναντίον των συκοφαντών του, αλλά και του μητροπολίτη. Δεδομένου ότι με την αντικατάσταση του εκκλησιαστικού συμβουλίου και την ατιμωτική καθαίρεση του ιδίου απ’ την προεδρία, πέραν της παρανομίας, φαίνεται να έχει ο μητροπολίτης έμπρακτα υιοθετήσει την βδελυρή εναντίον του παπά συκοφαντία. Όμως…
Η ενώπιον του ακροατηρίου προώθηση και εκδίκαση της υπόθεσης φαίνεται περιέργως να έχει «κολλήσει». Με το πρόσχημα ότι, όπως ειπώθηκε, με την εκδίκασή της θα θιγεί το κύρος του μητροπολίτη, ο οποίος είναι φορέας ισχυρής εξουσίας. Όμως το πρόσχημα αυτό βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με το πνεύμα και το ήθος του Ευαγγελίου. Γιατί, με βάση το Ευαγγελικό πνεύμα και ήθος, καμιά αυθαιρεσία, και καμιά συκοφαντία δεν μπορεί να προσδώσει κύρος σε κανέναν. Και ιδιαίτερα στην «ύβρη» της δεσποτικής εξουσίας, η οποία συνιστά εκ βάθρων ανατροπή της ευαγγελικής διδασκαλίας. Με βάση την οποία οι επίσκοποι δεν είναι φορείς καμιάς απολύτως εξουσίας. Δεδομένου ότι η άσκηση της οποιασδήποτε εξουσίας και μάλιστα δεσποτικής (=τυραννικής) θα καθιστούσε τους επισκόπους ηθικά απαράδεκτους και μάλιστα με αστρονομική διαφορά, ακόμη και σε σύγκριση με τους κοσμικούς δικτάτορες. Δεδομένου ότι οι κοσμικοί δικτάτορες ασκούν την απάνθρωπη εξουσία τους εν ονόματι της αυθαιρεσίας, ενώ οι επίσκοποι οφείλουν να πολιτεύονται σύμφωνα με τη διδασκαλία του ελευθερωτή, από κάθε μορφή σκλαβιάς, Χριστού. Ο οποίος απαγορεύει ρητά στους αποστόλους να ασκήσουν την οποιαδήποτε εξουσία. Λέγοντάς τους ότι και ο ίδιος δεν ήρθε, για να εξουσιάσει, αλλά να υπηρετήσει το λαό και να προσφέρει ακόμη και την ίδια του τη ζωή για τη σωτηρία των ανθρώπων(Ματθαίου:20:25-28, και Λουκά:ΚΒ:25-27).
Ούτε, εξάλλου, οι κληρικοί και προπάντων οι αρχιερείς μπορούν να βρίσκονται, ονόματι του Ευαγγελίου, στο απυρόβλητο. Απεναντίας, όταν επιμένουν αμετανόητα στις ατασθαλίες τους, έχουν πολύ μεγαλύτερη ευθύνη (Λουκά: ΙΒ: 47-48). Και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να λένε-όπως κάποιος δεσπότης-ότι «νόμος είναι η υπογραφή μου». Αλλά να κρίνουν, με βάση το δίκιο. Και εφόσον έχουν άδικο, όχι μόνο να μετανοούν και να ζητούν συγνώμη, αλλά και να αποκαθιστούν, μέχρι κεραίας, το δίκαιο των ιερέων και γενικότερα των συνανθρώπων τους, που έχουν προσβάλλει .
Αλλά, και αν ακόμη υποτεθεί ότι με βάση την υβριστική σε βάρος του Ευαγγελίου αντίληψη οι δεσποτάδες θα μπορούσαν να θεωρηθούν φορείς αυθαίρετης και απάνθρωπης εξουσίας, μήπως αυτό θα σήμαινε ότι οι ιερείς και οι οικογένειές τους απαλλοτριώνονται απ’ τα ανθρώπινά τους δικαιώματα; Και μπορεί ν’ αντιμετωπίζονται ως προχριστιανικοί και μεσαιωνικοί δούλοι!
Γιατί, στην περίπτωση αυτή, θα αναγκάζαμε τον Ησίοδο, από τα βάθη τριών, περίπου, χιλιετηρίδων να φωνάζει ότι ζητείται «αιδώς και δίκη»; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η αιδώς κάποιων εκκλησιαστικών τσιφλικάδων φαίνεται να εξέλιπε! Γεγονός που συνιστά απαραίτητη την απονομή δικαιοσύνης εκ μέρους των κοσμικών δικαστών!
Γιατί, διαφορετικά, δεν θα είχαμε απλώς ηθικό λυντσάρισμα κάποιων των ιερέων, αλλά ολοσχερές λυντσάρισμα κάθε εννοίας ανθρωπιάς και δικαιοσύνης…

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com
yfantis.ilias@gmail.com

Advertisements

One response to this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: