ο σπόρος και το χωράφι…

Χριστός (σιτάρι)«Στην αρχή ήταν ο Λόγος, o οποίος δημιούργησε τα πάντα», μας λέει το Ευαγγέλιο του Ιωάννη.  Kαι δεν τα δημιούργησε απλά, αλλά και τους έδωσε «λόγο». Τη δυνατότητα, δηλαδή, να συνεννοούνται μαζί του και μεταξύ τους. Έτσι ώστε να βρίσκονται σε αρμονία. Όμως…
Με το προπατορικό αμάρτημα η «γλώσσα» αυτή και η δυνατότητα χάθηκε. Με αποτέλεσμα να επαναστατήσουν όλα εναντίον όλων. Και να έχουμε τον παραλογισμό των φυσικών καταστροφών, τη ζούγκλα των ζώων και τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι, που καθοδηγούμενοι απ’ το λογικό και το θείο φωτισμό, προβληματίστηκαν μ’ αυτή την πραγματικότητα. Όπως οι προφήτες. Οι οποίοι εξέφρασαν την απορία τους: Γιατί, άραγε, οι άνθρωποι δεν ακούνε το λόγο του Θεού και δεν βλέπουν και δεν δοξολογούν τη δύναμη και τη σοφία του; Και η ερμηνεία, που έδωσαν ήταν ότι τύφλωσε η αμαρτία τα μάτια τους και σκλήρυνε την καδιά τους, για να μην μετανοήσουν και σωθούν.

Είναι αξιομνημόνευτο όμως ότι και ο Ηράκλειτος, ο αρχαίος φιλόσοφος, είπε τα ίδια περίπου με τους  προφήτες: Ο «λόγος», λέει ο Ηράκλειτος, μιλάει παντού και πάντα. Κι όμως οι άνθρωποι ζουν απερίσκεπτα.  Κι αυτό φαίνεται κι απ’ αυτά, που λένε κι απ’ αυτά, που πράττουν. Γιατί, ενώ ο λόγος τους μιλάει, μέσα απ’ όλα, η γλώσσα του, τους είναι ξένη. Μ’ όσους κι αν έχω συζητήσει, επισημαίνει, κανείς τους δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτό τα λόγια τους και τα έργα τους  δεν έχουν κανένα νόημα. Και ο λόγος, που δεν βλέπουν και δεν ακούνε είναι το ότι οι ψυχές τους είναι βάρβαρες. Και φταίει σ’ αυτό το γεγονός ότι κατέχονται απ’ τη φοβερή αρρώστια της αλαζονείας. Με αποτέλεσμα όλοι τους να πιστεύουν πως είναι πολύξεροι και ν’ αποφαίνονται από καθέδρας για όλους και για όλα. Ακόμη και για τα πιο σπουδαία και σημαντικά. Και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν ότι την αλήθεια την ξέρει μονάχα ο Θεός»….

Ο Θεός όμως, εκτός απ’ το φυσικό και τον ενδιάθετο λόγο, που μας έδωσε, ήρθε να μας μιλήσει κι ο ίδιος. Αλλά και πάλι τ’ αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Έτσι, ώστε να δημιουργηθεί και μεταξύ των μαθητών του η ίδια απορία, που είχαν οι προφήτες και ο Ηράκλειτος. Στον προβληματισμό τους αυτό ήρθε να δώσει ο Χριστός απάντηση με την παραβολή του σπορέα, που ακούσαμε απ’ το ευαγγελικό ανάγνωσμα  της σημερινής Κυριακής (Λουκά: Η:5-15):

Το πρόβλημα, μας λέει ο Χριστός, βρίσκεται στην ανθρώπινη καρδιά: Κάποιες καρδιές, για παράδειγμα, είναι σαν το δρόμο. Όπου ο σπόρος δεν μπορεί να φυτρώσει. Γιατί ο δρόμος είναι χιλιοπατημένος. Όπως είναι και ο άνθρωπος–ιδεοδρόμιο, ο μπερδεμένος μέσα σε  λαβύρινθους και κυκεώνες μελετών και πληροφοριών και απειράριθμων πλύσεων εγκεφάλου. Ο οποίος, παρότι δεν έκαμε ούτε καν τα πρώτα του πνευματικά μπουσουλίσματα, βγάζει τη γλώσσα του  στο εξωτερικό και το εσωτερικό άπειρο σύμπαν. Και προπάντων αμφισβητεί την εκδοχή ότι όλο αυτό το απέραντο μυστήριο μπορεί να έχει κάποιο δημιουργό…

Άλλες καρδιές είναι σαν την πέτρα. Έχουν πάνω τους λίγο χώμα. Όπου μπορεί να φυτρώσει ο σπόρος. Αλλά δεν μπορεί να ριζοβολήσει και να επιβιώσει. Όπως συμβαίνει και με τους φαινομενικά ευαίσθητους ανθρώπους. Που δέχονται με νθουσιασμό το λόγο της αλήθειας. Αλλά μόλις έρθει η ώρα να δοκιμαστούν,  αφήνονται στη δίνη των περιστάσεων και τα εγκαταλείπουν όλα να γίνουν ερείπια.

Ακόμη υπάρχουν και καρδιές με γόνιμο έδαφος. Που ωστόσο είναι μολυσμένες με σπόρο αγκαθιών. Με αποτέλεσμα μαζί με το σιτάρι να φυτρώνουν και τ’ αγκάθια. Και σαν ισχυρότερα, που είναι, πνίγουν το σιτάρι. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους, που μπορεί να έχουν πολλές ικανότητες, αλλά έχουν και ισχυρά πάθη. Με αποτέλεσμα να υποκύπτουν στη γοητεία των παθών τους και να μη μπορούν ν΄ ακολουθήσουν το δρόμο πνεύματος.

Όλες αυτές οι καρδιές δεν μπορούν να καρποφορήσουν. Και γι’ αυτό είναι φτωχές και πεινασμένες. Βολοδέρνουν μέσα σε ένα φαύλο κύκλο σισύφειας  ματαιοπονίας. Όπου, όποιον δρόμο κι αν πάρουν, κουτουλάνε σε αλλεπάλληλα και ανυπέρβλητα αδιέξοδα. Και φτάνουν στο σημείο να βλέπουν και το Λόγο του Θεού γεμάτο λάθη και αντιφάσεις, μύθους και παραμύθια. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν να χορτάσουν με τα ξυλοκέρατα των οποιωνδήποτε ιδεολογημάτων και υλικών αγαθών. Τα οποία, όχι μόνο δεν τους χορταίνουν, αλλά περισσότερο μεγαλώνουν το εσωτερικό τους κενό και την πείνα τους.

Υπάρχουν όμως και οι καρδιές, που δεν είναι περιτριγυρισμένες απ’ τ’ αγκάθια ή τις πέτρες και δεν ανεμοδέρνονται  απ’ τους τυφώνες και τους κυκλώνες των παθών. Που βλέπουν μέσα τους και έξω τους το απέραντο μυστήριο, που τις περιτριγυρίζει και πλημμυρίζουν από θαυμασμό για το κόσμημα του κόσμου και το δημιουργό του. Και αρχίζουν  κουβεντολόι μαζί τους. Ένα γλυκό κουβεντολόι, που δεν θέλουν ποτέ να τελειώσει, αλλά εύχονται και προσεύχονται να κρατήσει ως την αιωνιότητα. Και οπλισμένοι με υπομονή και εγκαρτέρηση  παίρνουν το σταυρό της οδύσσειάς τους, με το όραμα  και την πίστη ότι θα φτάσουν στην Ιθάκης της ανάστασής τους…

Ας βάλει, λοιπόν, ο καθένας από μας τον εαυτό του μπροστά στον καθρέφτη ,  που στήνουν μπροστά μας οι προφήτες, ο Ηράκλειτος και ο ίδιος ο Χριστός, για  να προσδιορίσουμε το πνευματικό μας στίγμα και να καθορίσουμε την παραπέρα πορεία μας…

Παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com
yfantis.ilias@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: