δημοκρατία ή δημιοκρατία;

Εικόνα

Ο Στέλιος Ποτηράκης, στην «Υπεύθυνη δήλωσή» του (ΧΩΝΙ, 27-4-14), μας θύμισε το περί δημοκρατίας απόφθεγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο «η δημοκρατία δεν χαρίζεται».
Και ασφαλώς, όχι μόνο η δημοκρατία, αλλά και η ελευθερία και τα πάσης φύσεως δικαιώματα και αγαθά δεν μας χαρίζονται. Αντίθετα μάλιστα, η απόκτησή τους προϋποθέτει πολλούς κόπους και πολλές θυσίες.
Αλλά ο Στέλιος Ποτηράκης με ένα λακωνικό, καίριο και καταλυτικό ερώτημα προς τον κ. Πρόεδρο διεμβολίζει το απόφθεγμά του, λέγοντάς του: Εσείς που ισχυρίζεστε ότι γνωρίζετε τη μυριάκριβη αξία της δημοκρατίας «γιατί της φέρεστε έτσι»;
Και μέσα σ’ αυτό το «έτσι» συμπυκνώνεται η τραγωδία, που βιώνει, στον τόπο μας, η δημοκρατία σήμερα. Τραγωδία, που οφείλεται στο γεγονός ότι η πατρίδα μας και ο λαός μας βρίσκονται καρφωμένοι , για μια ακόμη φορά, στο σταυρό του μαρτυρίου. Δεδομένου ότι, αντί για δημοκρατία, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχουμε δημιοκρατία. Που σημαίνει κράτος δημίων.
Γιατί η αληθινή δημοκρατία είναι το πολίτευμα, που πηγάζει απ’ το λαό και υπηρετεί το λαό. Και όχι το πολίτευμα, που μαγειρεύεται, μέχρι την παραμικρότερη λεπτομέρεια, σε ξένα κέντρα αποφάσεων απ’ τους πλέον θανάσιμους εχθρούς του λαού. Και που αποσκοπεί, όπως πολλαχόθεν τεκμαίρεται, όχι μόνο στην κατάλυση της δημοκρατίας, αλλά και της ελευθερίας και των στοιχειωδών ακόμη δικαιωμάτων του λαού μας.
Που σημαίνει ότι ένα τέτοιο πολίτευμα δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με τη δημοκρατία. Αλλά είναι, όπως προαναφέραμε, στην κυριολεξία κράτος δημίων. Το οποίο αποδομεί και υποβιβάζει και γκρεμίζει συθέμελα όλα αυτά, για τα οποία αγωνίστηκαν γενεές γενεών Ελλήνων. Προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα οποιαδήποτε ξένα, σε βάρος μας, συμφέροντα.
Και, για να γίνει αντιληπτό το πόσο το μνημονιακό καθεστώς απέχει απ’ τη δημοκρατία θα θυμίσω σε όλους τους καπήλους της ότι η σημερινή Κυριακή, η δεύτερη μετά το Πάσχα, μας προσφέρει ένα άριστο υπόδειγμα αληθινής δημοκρατίας (Πράξεων: ΣΤ: 1-7).
Αληθινής, γιατί, για παράδειγμα, ακόμη και η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας, για την οποία ιδιαίτερα καυχόμαστε εμείς οι Έλληνες, δεν ήταν αληθινή. Δεδομένου ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού, ήταν δούλοι. Όπως, για τον ίδιο λόγο, δεν ήταν αληθινή και η ρωμαϊκή δημοκρατία. Πράγμα, που περισσότερο ή λιγότερο ισχύει και για τις σήμερα λεγόμενες δημοκρατίες. Όπου μια συντριπτική μειοψηφία απατεώνων και ληστάρχων έχουν ως έργο τους να βασανίζουν τους λαούς.
Στη δημοκρατία για την οποία μας μίλησε το αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής δεν αποφάσιζε κάποιος Άδωνης ή Κυριάκος ή Αντώνης ή Βαγγέλης για το πόσοι και ποιοι Έλληνες θα σαπουνοποιηθούν στα κρεματόρια των απολύσεων και των απαλλοτριώσεων, αλλά ο λαός και μόνο ο λαός. Και το αποφάσιζε όχι κομματιασμένος σε αλληλοσυγκρουόμενες συνδικαλιστικές ή κομματικές φατρίες. Ώστε «να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαΐ», όπως λέει ο Βάρναλης. Αλλά αποφάσιζαν όλοι «με μια ψυχή και με μια καρδιά». Με εκλογές, στις οποίες συμμετείχαν ακόμη και οι γυναίκες. Δικαίωμα, που στο δικό μας, τον ελλαδικό χώρο, δόθηκε χίλια εννιακόσια, περίπου χρόνια αργότερα. Και γενικά με προΥποθέσεις τέτοιες, ώστε να εκλέγονται οι άριστοι και όχι οι χείριστοι και οι αρεστοί στους θανάσιμους εχθρούς του λαού.
Όπως συμβαίνει, κατά κανόνα, δυστυχώς, στη δική μας περίπτωση: Που εκλέγουμε, συχνά, ανθρώπους αθεόφοβους και διεστραμμένους. Παραμοφωμένους σε ξένα κολλέγια και πανεπιστήμια ηθικής και εθνικής μετάλλαξης. Βουτυρομπμπέδες ανίκανους και παντελώς άσχετους με το έργο, που αναλαμβάνουν να επιτελέσουν. Κι όμως πολυδιαφημισμένους απ’ τα διαπλεκόμενα και εξωνημένα Μ.Μ. Εξαπατήσεως και εξαχρειώσεως. Από τα οποία διαχέεται παράλληλα η μπόχα για την κακή και χείριστη, ακόμη, φήμη, που αποπνέει η άκρως αποκρουστική πολιτεία τους: Ως προδοτών και διαβόητων κλεφτών και απατεώνων. Δικτυωμένων, με ύποπτα ντόπια και διεθνή συμφέροντα. Που, αντί να εξουσιάζουν, θα τους ταίριαζε να είναι εγκάθειρκτοι σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Και που όμως αντίθετα αυτοί κρατούν εγκάθειρκτο το λαό. Για να τον καταληστεύουν και ξεπουλάνε, με απάτες και εκβιασμούς και τρομοκρατία…
Ενώ οι εκλεκτοί της πρωτοχριστιανικής δημοκρατίας κυβερνούσαν με μοναδικό και υπέρτατο κριτήριο, τη δικαιοσύνη. Και μάλιστα στην κοινωνική της διάσταση. Που θέλει, ο καθένας να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και να παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους, αλλά ειρήνη και προκοπή για όλους. Και όχι βέβαια όλεθρος και καταστροφή, όπως συμβαίνει με την τωρινή, ληστρική και δολοφονική νομιμότητα με την οποία επιβάλλονται σε βάρος του λαού μας εκ μέρους των δωσιλόγων τα προκρούστια μέτρα του 4ου ράιχ και των τοκογλύφων…
Άμποτε, κάποτε, οι άνθρωποι-και πρώτοι απ’ όλους οι, λεγόμενοι, χριστιανοί-να ξαναγύριζαν στο ξεχασμένο Ευαγγέλιο. Και η Κυριακή των Μυροφόρων να καθιερωθεί, ως η Κυριακή δημοκρατίας. Της αληθινά κοινωνικής δημοκρατίας. ΄Όμως….
Ποιοι θα έστεργαν μια τέτοια επιστροφή και μια τέτοια καθιέρωση; ‘Όταν ακόμη και οι λεγόμενοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, πολύ περισσότερο απ’ τους κοσμικούς, φοβούνται και τρέμουν όχι απλώς την αληθινή, αλλά και την στοιχειώδη, έστω, δημοκρατία!

Όταν φοβούνται και τρέμουν το Ευαγγέλιο, που διδάσκουν και υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν και υπηρετούν …
παπα-Ηλίας
https://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

 

Advertisements

3 Σχόλια

  1. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΜΥΡΝΑΚΗΣ

    Παπά Ηλία μου συνέχυσε τον αγώνα σου και μην πτοείσαι γιατί στον αγώνα που κάνεις υπάρχουν πολλοί που θίγονται τα συμφέροντα τους και αυτοί θα αντιδράσουν όσο για τους ταγούς της εκκλησίας σου παραθέτω εδώ μια φράση του πατρός Παϊσιου από το βιβλίο που μου χάρισες!!!!

    ΠΑΤΗΡ ΠΑΪΣΙΟΣ
    <>>

    Πως λοιπόν να μην είναι εναντίον σου παπά Ηλία μου αφού τους χαλάς τη βολή τους!!!!

    Απάντηση

  2. Posted by Γιώργος Μ. on Μαΐου 9, 2014 at 6:05 μμ

    Καλησπέρα πατέρα Ηλία,
    ήθελα να κάνω μια σκέψη μου και αν είναι λάθος ας με διορθώσεις.
    Ο Χριστός έλεγε επάνω στον Σταυρό: ««Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»

    Δηλαδή τους αναγνώριζε το ελαφρυντικό της άγνοιας.
    Όμως, αν δεν κάνω λάθος, δεν ήταν εξίσου επιεικής με τους εκδικητικούς υποκριτές φαρισαίους της εποχής.

    Και αν η καρδιά του Ευαγγελίου είναι η αγάπη και η συγχωρητικότητα, αυτοί οι πολιτικοί, δυνάστες της ζωης μας δεν έχουν καμιά αξίωση να τους δώσει κανείς συγχώρηση.
    Γιατί αν ένας άνθρωπος με βλάψει σε κάποια φάση της ζωής του, μπορώ να σκεφτώ ότι ήταν σε μια άσχημη περίοδο της ζωής του, ότι δεν ήταν συνειδητοποιημένος για το λάθος του, δεν είχε πνευματική συγκρότηση κ.τλ…
    Επομένως, καλό θα ήταν να φιλιώνουμε και να μην κρατάμε κακία για κανέναν.

    Οι κομματικοί νέρωνες όμως, ξέρουν!
    Έχουν βαθύτατη επίγνωση των πράξεών τους και μάλιστα κατά σύστημα (αυτοί και οι πραιτωριανοί τους σε κάθε πόστο της δημόσιας ζωής) καταδυναστεύουν τον καθημερινό άνθρωπο.
    Ξέρουν ότι ακόμα και σε περίοδο φτώχειας, κοινωνικών ανισοτήτων, αποκλεισμών, περιθωριοποίησης ενός συντριπτικά μεγάλου μέρους της κοινωνίας, εκείνοι φροντίζουν με κάθε κόστος να παραμένουν στην κατσαρόλα του κρατικού κορβανά και να λαφυραγωγούν τον άνεργο, τον μισθωτό, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τα νοικοκυριά, τους φοιτητές, τους ανθρώπους που έχουν απομονωθεί στην ακραία φτώχεια και εξαθλίωση.

    Και πολλοί μάλιστα από αυτούς,παρουσιάζονται θρήσκοι και με τον τρόπο του παπικού αλάθητου, της φαρισαϊκής ηθικής κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία ως υπαιτίου της κρίσης (ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, τα φάγαμε όλοι μαζί και άλλα τέτοια)

    Αυτοί κατά την γνώμη μου, δεν είναι αθώοι του αίματος…
    Δεν έχουν άγνοια, ξέρουν/έχουν βαθύτατη επίγνωση των πρακτικών τους, λειτουργούν εκδικητικά εχοντας όλα τα εργαλεία για να αποτελειώσουν, να ισοπεδώσουν τον κάθε ανθρωπάκο και να τον λιώσουν.
    Επικαλούνται ως πρόσχημα την πίστη για να «μετανοήσουν» -εκ των υστέρων και όχι αυθόρμητα- για κάτι που ήδη διαπράττουν εις βάρος κάθε ανθρώπου χωριστά, άρα είναι προμελετημένο το έγκλημα και φυσικά άνευ νοήματος η «κατάνυξή» τους, αφού συμπεριφέρονται με ολιγαρχική έπαρση και κακή προαίρεση.

    Τελικά το άδικο δεν ευλογείται και η συστηματική, με βαθιά επίγνωση αδικία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από βολικές οχυρώσεις και κουτοπονηριές γιατί είναι τόσο εξόφθαλμη και προφανής που δεν χωράνε δικαιολογίες.
    Ήξεραν, ξέρουν και παρόλα αυτά εξακολουθούν να καταστρέφουν τον λαό με αντίτιμο την δική τους προκλητική ευδαιμονία, με αδίστακτο τρόπο πατώντας επί πτωμάτων.
    Τον άμεσο χρόνο τον έχουν και τα μέσα για να πάψουν να μασάνε εις βάρος της κοινωνίας, την οποία εχθρεύονται και λειτουργούν έναντί της εκδικητικά.
    Δεν θέλουν όμως να αλλάξουν γιατί το σύστημά τους είναι έτσι φτιαγμένο, πάνω στην αδικία και την εξατομίκευση του συλλογικού, ώστε να ελέγχουν καλύτερα τον κόσμο και να μπορούν να ζουν εις βάρος των άλλων δια του διαίρει και βασίλευε, των επιμέρους αδικιών και πάει λέγοντας…

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: