το θανασιμότερο αμάρτημα…

 

 Εικόνα  

Προσέξατε ποτέ το ευαγγέλιο, που διαβάζεται την  Κυριακή της Αποκριάς;  Το ευαγγέλιο (Ματθαίου, ΚΕ, 31,46)  που αναφέρεται στη  Μέλλουσα Κρίση!…

Ο Χριστός παρουσιάζει  τη Δευτέρα  του Παρουσία  σαν ένα απέραντο  δικαστήριο, όπου θα είμαστε υπόδικοι όλοι οι άνθρωποι και του οποίου οι αποφάσεις θα είναι τελεσίδικες και αμετάκλητες. Και το ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτο είναι τα κριτήρια  με τα οποία ο Χριστός θα μας κρίνει…

Που ασφαλώς δεν θα είναι οι, κατά κανόνα, απάνθρωποι ανθρώπινοι νόμοι. Εν ονόματι των οποίων γίνονται τα φοβερότερα, εγκλήματα. Αλλά ούτε, όπως φαίνεται, και η ηθική του υπογαστρίου. Και όχι βέβαια, γιατί η ηθική  του υπογαστρίου  δεν έχει τη σημασία της.  Αλλά, γιατί η ηθική του υπογαστρίου χρησιμοποιείται, ακριβώς, για να αποπροσανατολίζεται η κοινωνία απ’ την καρδιά της ηθικής που είναι η Δικαιοσύνη. Έτσι ώστε να μη βλέπουν οι άνθρωποι τη ρίζα και η πηγή κάθε ανηθικότητας, που είναι  Αδικία. Κι έτσι, ενώ,  το συνδικάτο του εγκλήματος σκηνοθετεί και προωθεί καταστροφές και γενοκτονίες σε βάρος των λαών, οι μελλοθάνατοι λαοί να απασχολούνται με τα ερωτικά παρατράγουδα  των κ. κ. Κλίντον, Μπερλουσκόνι, Ολάν και τόσων άλλων «αξιότιμων»…

Το επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι ο Χριστός τις πράξεις μας δεν θα τις αντιμετωπίσει ως ενέργειες που αφορούν απλά και μόνο τους συνανθρώπους μας, αλλά πρώτα και κύρια αυτόν τον ίδιο.:«Πείνασα-θα πει-και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω. Ήμουνα ξένος και μετανάστης και με είχατε στοιβαγμένο μέσα σε άθλια γκέτο. Ήμουνα άρρωστος και στη φυλακή. Και με εγκαταλείψατε να αργοπεθαίνω»!…

Και τα λόγια του αυτά θα έχουν συντριπτική βαρύτητα.  Γιατί στη Δευτέρα του Παρουσία ο Χριστός δεν θα παρουσιαστεί  σαν ένας κοινός θνητός, όπως ήταν, κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Αλλά με όλη τη θεϊκή του μεγαλοπρέπεια!…

Το κριτήριο, λοιπόν, της Δικαιοσύνης θα χρησιμοποιήσει ο Χριστός, στη Δευτέρα του Παρουσία, προκειμένου να καταδικάσει τους υπηρέτες του θανασιμότερου μεταξύ των θανασίμων εγκλημάτων, της Αδικίας!

Και, με βάση το κριτήριο αυτό, θα ιδούμε σκανδαλώδεις ανατροπές των καθιερωμένων αντιλήψεων, που ρυθμίζουν την κοινωνική αλλά και την πολιτική μας ζωή: Θα ιδούμε, στα δεξιά του Χριστού, όχι μόνο χωλούς και τυφλούς και καταδιωγμένους, αλλά και κάποιους, για παράδειγμα, αριστερούς. Που σαν τον Καλό Σαμαρείτη πάλεψαν και αγωνίστηκαν για τους συνανθρώπους τους. Έστω και αν δεν έλεγαν στο Χριστό το «Κύριε, Κύριε. Ενώ στ’ αριστερά θα τοποθετήσει ο Χριστός τους δικαστές, που τους έστελναν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κι ακόμη αριστερότερα κάποιους, λεγόμενους, χριστιανούς, λαϊκούς και κληρικούς. Που είναι το ανήθικο ηθικό στήριγμα του δολοφονικού κατεστημένου. Και συλλήβδην τη μαφία των, λεγόμενων, «εθνικοφρόνων δεξιών». Αλλά και τους κάλπικους αριστερούς. Αφού όλοι μαζί καπηλεύτηκαν τα ιερά και τα όσια, για να προωθήσουν τα άδικα και ανθρωποφάγα συμφέροντά τους.….

Οπότε αλλοπρόσαλλοι και υποκριτές, όπως είναι, θα απορήσουν, τάχα, για το κατηγορητήριο του Χριστού και θα του πούνε: «Μα τι λέτε, Μεγαλειότατε, θα σας βλέπαμε εμείς μέσα σ’ αυτό το αστραφτερό μεγαλείο και δεν θα σας δίναμε να φάτε και να πιείτε! Και δεν θα σας προσφέραμε πλουσιοπάροχη φιλοξενία! Και δεν θα σας πηγαίναμε στους καλύτερους γιατρούς του κόσμου, αν είχατε αρρωστήσει; Ή μήπως θα τολμούσαμε να σας πετάξουμε στη φυλακή! Εμείς θα πέφταμε μπρούμυτα να σας προσκυνάμε! Και θα γλύφαμε ακόμη  και το χώμα μπροστά στα πόδια σας!…

»Εμείς είχαμε τόσους και τόσους διαπρεπείς εκπροσώπους της αδικίας, και της απάτης. Νόμιμης και παράνομης: Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες, Σαμαράδες! Και πάσης αποχρώσεως μασκαράδες. Που άρπαζαν, όποτε ήθελαν, όσα ήθελαν. Και τους είχαμε στο απυρόβλητο και στην ασυλία. Κι όχι μόνο δεν τους καταδικάζαμε, αλλά και τους χειροκροτούσαμε και τους ζητωκραυγάζαμε. Και καμαρώναμε να τους έχουμε κριτές και  κυβερνήτες μας!

Και πώς είναι δυνατόν τώρα σεις, Μεγαλειότατε, να μας εξαποστέλλετε στην κόλαση! Εμάς που τόσο λατρέψαμε και προσκυνήσαμε τα μεγαλεία και τους μεγαλειότατους! Μπορεί να είστε τόσο απάνθρωπος!

Κι εκείνος θα τους αποκριθεί:

Η κόλαση δεν είναι δικό μου, αλλά δικό σας δημιούργημα. Εσείς τη χτίσατε και τη συντηρήσατε, με τα τζάκια, των εκλεκτών σας. Που καταδίκαζαν τους συνανθρώπους σας, χωρίς οίκτο και έλεος, σε βίαιο ή και αργό θάνατο με την δολοφονική τους νομιμότητα! Που, μάλιστα, χωρίς ντροπή και χωρίς φιλότιμο, την χαρακτήριζαν και ως ευνομία και ισονομία…

Κι αυτοί αθεράπευτα υποκριτές θα του πούνε:

-Μα Μεγαλειότατε, αυτοί που πέθαιναν απ’ την ανέχεια ήταν «άχθος αρούρης», τεμπέληδες και ανεπρόκοποι! Κι αυτοί, που σάπιζαν στις φυλακές, ήταν κακοποιοί και τρομοκράτες. Που έθεταν σε κίνδυνο την καθωσπρέπει κοινωνία μας.

Και ο αδέκαστος και αμερόληπτος Χριστός θα τους αποκριθεί:

-Και όμως κάνετε λάθος. Καθένας απ’ αυτούς τους και κακοποιούς και τρομοκράτες, ήταν και ένας αδελφός μου. Άλλωστε κι εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς; Ή μήπως ως κακούργο δεν με σταυρώσατε!

….Εσείς οι εκπρόσωποι της καθωσπρέπει  κοινωνίας και οι αρχιτρομοκράτες και αρχιδολοφόνοι κυβερνήτες σας….

 

 παπα-Ηλίας

 

https://papailiasyfantis.wordpress.com

e mail: yfantis.ilias@gmail.com

 

 

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by papailias on Μαρτίου 6, 2014 at 2:11 μμ

    Παναγιώτης Ανανιάδης

    Subject: Η παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης – του Ντοστογιέφσκι

    “Θα μας λυπηθεί Εκείνος που λυπάται όλους.
    Αυτός που όλα τα καταλαβαίνει! Αυτός είναι ο Μόνος. Είναι ο Κριτής, θα
    παρουσιαστεί εκείνη την ημέρα και θα πει’: «Πού είναι, λοιπόν, εκείνη η φτωχή
    κοπέλλα, που θυσιάστηκε για την κακιά και φθισικιά μητριά της, που θυσιάστηκε
    για να βοηθήσει μικρά παιδάκια, παιδάκια που δεν ήτανε δικά της; Πού είναι
    κείνη η κόρη που λυπήθηκε τον επίγειο πατέρα της, ένα σιχαμένο μπεκρή, και
    δεν απέστρεψε απ’ αυτόν το πρόσωπο της με φρίκη;». Και θα της πει: «Έλα. Σε
    συχώρεσα την πρώτη φορά… σ’ έχω συχωρέσει για πρώτη φορά… Συχωρούνται
    και τώρα οι αμαρτίες σου, γιατί αγάπησες πολύ…». Και θα τη συγχωρήσει τη
    Σόνια μου, θα τη συγχωρέσει, το ξέρω πάρα πολύ καλά πως θα τη συγχωρέσει…
    Το ‘νιώσε η καρδιά μου πριν από λίγο, όταν πήγα και την είδα. Κι όλους, όλους
    θα τους κρίνει, όλους θα τους συχωρέσει, καλούς και κακούς, σοφούς και
    ασήμαντους. Κι όταν θα ξεμπερδέψει με όλους, θα μας καλέσει και μας!
    «Εμπρός, πλησιάστε και σεις! Ελάτε μπεκρήδες, ελάτε αισχροί!». Και θα
    προχωρήσουμε εμείς, χωρίς καμμιά ντροπή… Και θα μας πει:
    «Είσαστε γουρούνια, είσαστε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του κτήνους… Μ’ όλον
    τούτο, πλησιάστε!». Και τότε οι φρόνιμοι άνθρωποι, οι λογικοί, θα φωνάξουν:
    «Μα, Κύριε! Δέχεσαι κι αυτούς εδώ;». Και θα τους απαντήσει: «Τους δέχομαι,
    φρόνιμοι άνθρωποι, τους δέχομαι, λογικοί άνθρωποι, μόνο και μόνο γιατί
    κανένας απ’ αυτούς δεν πίστευε πως είναι άξιος για τη βασιλεία των Ουρανών…».
    Και θα μας ανοίξει την αγκαλιά του… και μεις θα πέσουμε στα πόδια του… και θα κλαίμε… και θα τα καταλαβαίνουμε όλα… Κύριε, ελθέτω η βασιλεία σου!».

    Ντοστογιέφσκι – Εγκλημα και Τιμωρία
    μετάφραση Σωτήρη Πατατζή σελ. 21

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: