Ο Θωμάς και ο ληστής…..

 

Image

Οι μαθητές είχαν ζήσει κοντά στο Χριστό. Είχαν ακούσει τη διδασκαλία του και είχαν δει τα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών.

Αλλά, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους, τόσο τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις για τα πάθη του, όσο και τις προαναγγελίες για την ανάστασή του. Δεδομένου ότι βρίσκονταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα, που είχε, σχετικά με τον αναμενόμενο Μεσσία η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων.

Ένα όραμα, που συντρίφτηκε, όταν είδαν το Χριστό να συλλαμβάνεται σαν ένας κοινός κακοποιός, να εξευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο και να σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο κακούργους.

Γι’ αυτό και τους φάνηκαν, «ωσεί λήρος»(=σαν φαντασιοπληξία) τα λόγια των Μυροφόρων, όταν τους είπαν ότι είδαν αναστημένο το Χριστό.

Έτσι, που, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, μετά την ανάστασή του, στους μαθητές του, «ονείδισε την απιστία τους».

Απιστία, που φαίνεται να έζησε με ιδιαίτερη ένταση ο Θωμάς. Που, μέχρι τότε, ένιωθε περηφάνια ως μαθητής του Χριστού, ενώ τώρα ζούσε την ανείπωτη ντροπή για την καταδίκη του δασκάλου του.

Γι’ αυτό, όπως φαίνεται, και ο Χριστός τον τιμώρησε με αναμονή μιας βδομάδας, μέχρι να του προσφέρει τα πειστήρια για την ανάστασή του. Και παράλληλα την επιτίμηση για την απιστία του. Λέγοντάς του:

Πίστεψες, αφού με είδες. Καλότυχοι όμως όλοι εκείνοι, που θα πιστέψουν, χωρίς να με ιδούν.

Εννοώντας, φυσικά, τα εκατομμύρια, που θ’ ακολουθούσαν την εποχή των μαθητών και βέβαια δεν θα είχαν τη δική τους εμπειρία. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους των ημερών μας. Που βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια τους. Και δεν βρίσκουν από πού να κρατηθούν.

Κι αλήθεια, ποια θα μπορούσε να ήταν η σανίδα παρηγοριάς, που θα μπορούσε να προσφέρει κάποιος στους ανθρώπους των ημερών μας;

Αυτοί, που ζούνε, ουσιαστικά, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, διαθέτουν πολλές προσωπικές εμπειρίες. Που βέβαια δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν με τη βάσανο της πειραματικής απόδειξης. Αλλά η εσωτερική βεβαιότητα, γι’ αυτούς, είναι πιο ισχυρή ακόμη κι απ’ την πιο οφθαλμοφανή πραγματικότητα.

Γι’ αυτούς , που ζούνε έξω απ’ το χώρο της Εκκλησίας, και δηλώνουν άθεοι, άπιστοι, δύσπιστοι, κλπ, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ακόμη και τη φυσική πραγματικότητα:

Το χώμα, για παράδειγμα, είναι μια ευτελής ύλη. Και πολύ βέβαια περισσότερο η βρώμικη κοπριά. Κι όμως αυτά τα ευτελή υλικά επεξεργασμένα και αναστημένα μέσα από το θαύμα της δημιουργίας μας δίνουν τους πιο εύγευστους και γλυκείς καρπούς. Τα πλέον όμορφα και εύοσμα λουλούδια. Με τις άπειρες ποικιλίες. Με τα οποία τρεφόμαστε και ευφραινόμαστε. Που μεταστοιχειώνονται σε ο, τι έχουμε και είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τα λεπτεπίλεπτα όργανα του σώματός μας και τις απίστευτα θαυμαστές λειτουργίες τους. Που παράγουν τη σκέψη, που κυοφορούν το συναίσθημα, που σφυρηλατούν τη θέληση.

Έτσι, ώστε να μη φαίνεται περίεργο, το ότι κάποιοι πιστεύουν στο θαύμα και την ανάσταση, όσο το ότι κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν.

Γιατί το θαύμα και η ανάσταση ολοτρίγυρά μας, όπως θα ’λεγε και ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει». Και κυριολεκτικά κολυμπούμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Έτσι, που η απιστία μας να μοιάζει με την άρνηση των ψαριών να παραδεχτούν την ύπαρξη του νερού.

Ακριβώς απέναντι σ’ όλους εμάς και στους μαθητές και ιδιαίτερα στο Θωμά στέκεται εκείνος ο μυστηριώδης ληστής, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού.

Ο ληστής ούτε άκουσε τη διδασκαλία ούτε είδε τα θαύματά του. Κι ούτε διέθετε την πολυτέλεια πάνω απ’ το σταυρό να φιλοσοφήσει σχετικά με το μυστήριο της φύσης και της δημιουργίας. Όλα κι όλα, όσα είδε και άκουσε, ήταν αυτά, που συνέβησαν και ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης.

Και βέβαια δεν μπορούσε να ονειρευτεί το Χριστό, όπως οι μαθητές σαν επίγειο άρχοντα, που θα του πρόσφερε πλούτη, δόξες και  τιμές. Γιατί δεν είχε κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους αυταπάτες. Αφού, τόσο αυτός, όσο και ο Χριστός ήταν ήδη σταυρωμένοι και ετοιμοθάνατοι…

Κι όμως πίστεψε, όχι μόνο στην αθωότητα, αλλά και στη θεότητα του Χριστού.

Και φυσικά και στην ανάσταση. Του Χριστού και τη δική του. Γιατί διαφορετικά δεν θα ζητούσε από έναν ετοιμοθάνατο σταυρωμένο, που πεθαίνει μαζί του, μέσα στην έσχατη εξουθένωση και τον έσχατο εξευτελισμό, να τον θυμηθεί και να τον δεχτεί στη βασιλεία του. Κι έτσι να πραγματοποιήσει, με τη μετάνοια και την πίστη, το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου.

Σε αντίθεση με τα κοπάδια των εύπιστων.

Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης  απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση!

Όχι μόνο τη μέλλουσα, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια…

 

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Μακάρι παπά Ηλία να ήταν όλοι οι ιερωμένοι σαν κi εσένα

    Απάντηση

  2. Posted by papailias on Μαΐου 13, 2013 at 10:06 πμ

    Στέλιο, καλημέρα

    Εγώ, Στέλιο, ζηλεύω το ληστή, που μπήκε πρώτος στον Παράδεισο. Μακάρι να μπούμε κι εμείς. Έστω και τελευταίοι….

    Ευχαριστώ για την επικοινωνία. Να είσαι πάντα καλά.

    Απάντηση

  3. Posted by papailias on Μαΐου 13, 2013 at 11:36 πμ

    Μανώλης Σμυρνάκης:

    Παπά Ηλία μου καλημέρα και χριστός ανέστη όταν διαβάζω κείμενα σου έρχεται μια εικόνα στη σκέψη μου εκείνη που είπε ο χριστός στους μαθητές του ότι το λυχνάρι το βάζουμε Πάνω σε φανοστάτη για να φωτίζει τον περιβάλλοντα χώρο και όχι να το σκεπάζουμε με ένα κουβά ένα τέτοιο λυχνάρι που φωτίζει την αλήθεια είναι ο λόγος σου και όσοι ελέγχονται από αυτόν προσπαθούν να τον εξαλείψουν σκεπάζοντας τον με ότι μέσα διαθέτουν αλά μην πτοείσαι εκείνος που σε διάλεξε για να μεταδίδεις το φως γιατί η πηγή του φωτός είναι εκείνος είμαι σίγουρος θα σου δίνει την δύναμη και την προστασία του

    Απάντηση

  4. Posted by papailias on Μαΐου 13, 2013 at 11:38 πμ

    Μανώλης Σμυρνάκης:

    Παπά Ηλία μου καλημέρα και χριστός ανέστη όταν διαβάζω κείμενα σου έρχεται μια εικόνα στη σκέψη μου εκείνη που είπε ο χριστός στους μαθητές του ότι το λυχνάρι το βάζουμε Πάνω σε φανοστάτη για να φωτίζει τον περιβάλλοντα χώρο και όχι να το σκεπάζουμε με ένα κουβά ένα τέτοιο λυχνάρι που φωτίζει την αλήθεια είναι ο λόγος σου και όσοι ελέγχονται από αυτόν προσπαθούν να τον εξαλείψουν σκεπάζοντας τον με ότι μέσα διαθέτουν αλά μην πτοείσαι εκείνος που σε διάλεξε για να μεταδίδεις το φως γιατί η πηγή του φωτός είναι εκείνος είμαι σίγουρος θα σου δίνει την δύναμη και την προστασία του

    Απάντηση

  5. Posted by papailias on Μαΐου 13, 2013 at 11:41 πμ

    Μανώλη

    Σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο, που μου δίνεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρέπει ν’ ασχολούμαστε ιδιαίτερα με τους μικροπρεπείς και τις μικροπρέπειές τους.

    Αλλά μερικές φορές χρειάζεται να δείχνουμε τους λύκους, που κρύβονται κάτω από κάποιες προβιές….

    Απάντηση

  6. Posted by Χαράλαμπος on Μαΐου 13, 2013 at 3:57 μμ

    Καλό είναι να «ευλογούμε τα γένια μας», αλλά με αυτά που βλέπουμε έχουμε απαυδήσει. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος πρόσφατα έδωσε μια συνέντευξη στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης, μια συνέντευξη με χαρακτηριστικά της απάθειας και της μοιρολατρίας, αυτή είναι προσωπική άποψη βεβαίως και θα ήθελα να μου πείτε αν είμαι αυστηρός και κάνω λάθος ως προς την κρίση τούτη.

    Πάτερ Ηλία, συμφωνείτε με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, αυτή είναι η άποψη της εκκλησίας ως προς τα μελλούμενα;

    Απάντηση

  7. Χαράλαμπε, καλησπέρα

    Δεν γνωρίζω η συνέντευξη του Αρχιεπίσκοπου, για να μπορώ να σου απαντήσω. Πάντως το γεγονός ότι θεωρείται άνθρωπος του ΠΑΣΟΚ, ίσως δείχνει και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό….

    Απάντηση

    • Posted by Χαράλαμπος on Μαΐου 13, 2013 at 8:50 μμ

      Καλησπέρα πατερ Ηλία,

      δυστυχώς θεωρείται άνθρωπος του Θεού, πασοκάνθρωπος μπορεί να είσαι, αλλά 2 κυρίους μπορείς να υπηρετείς;

      Απάντηση

      • Χαράλαμπε

        Εμένα μ’ ενδιαφέρει η γνώμη εκείνων, που μπορούν και θέλουν να καταλάβουν…

  8. Posted by παπα-Κώστας on Μαΐου 13, 2013 at 8:46 μμ

    Χριστός Ανέστη παπα-Ηλία,καταπληκτικό για άλλη μια φορά το κείμενο.Γνήσια πατερικό.Η συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου ήταν πολύ καλή κατά τη γνώμη μου.

    Απάντηση

  9. Posted by Γιώργος Μεσσηνία on Μαΐου 13, 2013 at 10:43 μμ

    «Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου.

    Σε αντίθεση με τα κοπάδια των εύπιστων.

    Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση!

    Όχι μόνο τη μέλλουσα, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια…»

    Καλησπέρα πατέρα Ηλία άλλη μια φορά αναρτάς ένα κείμενο-ζωγραφιά στη ψυχή.
    Οι κομματοκράτορες, οι πολιτικές ελίτ είναι εχθροί του λαού, αφανιστές της γενιάς των ελλήνων που τώρα θα έπρεπε να γεννάνε παιδιά, μας καταστρέφουν συστηματικά.
    Όπως ακούγεται όμως να έλεγε ο γέροντας Παΐσιος, έχει και ο Θεός το σχέδιό Του.
    Σε Εκείνον ελπίζουμε…

    Απάντηση

  10. Γιώργο, καλησπέρα

    Πρόκειται περί κανιβάλων και δολοφόνων. Και το ίδιο ισχύει και για όσους τους ψηφίζουν

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: