το μαρτύριο της αμαρτίας…

το μαρτύριο της αμαρτίας

Ο μικρότερος γιος της «παραβολής του ασώτου» δεν μπορούσε να διανοηθεί το μαρτύριο, που έκρυβε ο δρόμος της επιλογής του.

Ο πατέρας του όμως το γνώριζε. Κι ωστόσο δεν του αρνήθηκε το μεράδι της περιουσίας, που του ζήτησε. Επειδή, ακριβώς, γνώριζε, πόσο πολύτιμο αγαθό είναι το αγαθό της ελευθερίας.

Το μαρτύριο της επιλογής του ο γιος το κατάλαβε, όταν διαπίστωσε πως άδειασε το πουγγί του.

Και όχι μόνο του πουγγί του, αλλά και η καρδιά του. Έτσι, ώστε να νιώθει σαν ένα όρθιο κουφάρι, που δεν αναγνώριζε, πια, τον εαυτό του.

Τόσο, που αναγκάστηκε να γίνει ακόμη και χοιροβοσκός.

Γιατί, πέρα απ’ τους φίλους των «καλών ημερών», που του είχαν γυρίσει την πλάτη, είχε πέσει στον τόπο και μεγάλος λιμός…

Με αποτέλεσμα η κατάστασή του να γίνει απελπιστική.

Καθώς δεν του επέτρεπαν ούτε καν τα χαρούπια, που έτρωγαν τα γουρούνια, ν’ αγγίξει.

Δεν του απόμενε, συνεπώς, παρά το τελευταίο άλμα προς το βάραθρο της καταστροφής.

Όταν ξαφνικά ένιωσε σαν να ξύπνησε από εφιαλτικό όνειρο και ξαναβρήκε τον εαυτό του.
Κι απέναντι στη ζοφερή αθλιότητα, που τώρα τον έζωνε, άστραψαν μπροστά του τα φωτεινά χρόνια στο σπίτι του πατέρα του. Όπου ακόμη και οι μεροκαματιάρηδες είχαν περισσεύματα ψωμιού.

Και πήρε τη μεγάλη απόφαση:

Αντί για το τελευταίο άλμα προς την καταστροφή να πάρει το δρόμο της επιστροφής.
Θα γυρίσω-σκέφτηκε-στο σπίτι του πατέρα μου. Και θα του πω:

«Πατέρα, εγκλημάτησα απέναντι σε σένα και στο Θεό. Και είμαι ανάξιος να λέγομαι γιο σου. Δέξου με και μένα σαν έναν απ’ τους μεροκαματιάρηδες»!...

Το μαρτύριο του γιου ο πατέρας το ζούσε απ’ την ώρα, που εκείνος έφυγε από κοντά του.

Όπως συμβαίνει με καθένα γονιό σε ανάλογες περιπτώσεις. Και, όσο περνούσε ο καιρός και δεν τον έβλεπε να επιστρέφει, τόσο περισσότερο το μαρτύριό του μεγάλωνε..

Ώσπου κάποια μέρα, καθώς κοίταζε προς την κατεύθυνση, που έφυγε ο γιός του, βλέπει στο βάθος του δρόμου να ξεπροβάλλει ένα φάντασμα.

Και η πατρική του καρδιά τον πληροφόρησε ότι αυτός είναι ο γιος του. Για να τρέξει, χωρίς χρονοτριβή, να τον αγκαλιάζει αχόρταγα και να τον φιλάει.

Και, καθώς το υπηρετικό προσωπικό δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει, ο πατέρας τους είπε:

-Δώστε του τα καλύτερα ρούχα και παπούτσια να φορέσει. Και σφάξτε το πιο καλοθρεμμένο μοσχάρι να φάμε και να πιούμε και να γιορτάσουμε το γεγονός. Γιατί αυτός είναι ο χαμένος μου γιος, που βρέθηκε, ο νεκρός γιος μου, που αναστήθηκε.

Ο μεγάλος γιος, που γύρισε απ’ τη δουλειά και πληροφορήθηκε το τι συνέβαινε, αγανάκτησε με τη συμπεριφορά του πατέρα του.

Και δεν ήθελε να μπει στο σπίτι, όσο κι αν εκείνος τον παρακαλούσε.
Κι αυτό, γιατί ποτέ δεν είχε καταλάβει την τραγωδία, που ζούσε ο πατέρας του, ενόσω έλειπε ο αδελφός του. Και πολύ βέβαια περισσότερο δεν είχε καταλάβει την τραγωδία του αδελφού του. Που, στην πραγματικότητα, είχε πεθάνει, όπως έλεγε ο πατέρας του. Ώστε, τώρα, δικαιολογημένα, να γιορτάζει και να πανηγυρίζει την ανάστασή του.

Και δεν είχε καταλάβει, επειδή ακριβώς κι ο ίδιος ήταν νεκρός.

Ενώ, αν ήταν ζωντανός θα έμπαινε στο σπίτι και στη θέση του πατέρα και του αδελφού. Για να γιορτάσει μαζί τους.

Ο μεγάλος αδελφός είχε βέβαια κάποιες τυπικές αρετές.

Αλλά δεν είχε καταλάβει ότι η αρετή δεν είναι σταθμός, όπου κάποιος επαναπαύεται, περιχαρακωμένος στη ναρκισσιστική του αυταρέσκεια. Όπως συνέβαινε με τους φαρισαίους. Αλλά ένα αδιάκοπο και δημιουργικό αγώνισμα, σε συνεργασία με το Θεό και τους συνανθρώπους.

Κι ακόμη πως η αρετή είναι το άλλο όνομα της μετάνοιας.

Της αδιάκοπης μετάνοιας. Που σημαίνει να ξέρεις πως, σε κάθε περίπτωση, είσαι και συ αμαρτωλός.

Γιατί και άγιος να είναι κάποιος, κι, όσο περισσότερο άγιος είναι, τόσο περισσότερο αμαρτωλός αισθάνεται.

Πιο αμαρτωλός κι απ’ τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς. Γεγονός, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι ξένος στον πόνο και την τραγωδία του καθενός αμαρτωλού.

Γιατί, όσο περισσότερο άγιος είναι, τόσο περισσότερο ζει το μαρτύριο της αμαρτίας.

Γιατί οι άγιοι, που περισσότερο από κάθε άλλον πολεμούν το διάβολο, πολεμούνται απ’ το διάβολο, περισσότερο από κάθε άλλον. Και γνωρίζουν καλύτερα, από κάθε άλλον, τις παγίδες του και τις δολοπλοκίες του.
Γι’ αυτό και συμπονούν και συμπάσχουν με τον αμαρτωλό. Και χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν εκείνος επιστρέψει. Όπως ο πατέρας της παραβολής.

Σε αντίθεση με το μεγάλο αδελφό.

Που ξένος και μακρινός στο μαρτύριο του αδελφού του, αντιμετώπισε με οργή και αγανάκτηση την επιστροφή του.

Η αρετή και η μετάνοια είναι σαν την καρδιά.Το σταμάτημά τους σημαίνει θάνατο.

Γεγονός, που δείχνει ότι, τελικά άσωτος δεν ήταν ο αμαρτωλός μικρός αδελφός, που μετάνιωσε…

Αλλά ο, αμετανόητα θαμμένος και ανίκανος να αποδράσει απ’ τα φαρισαϊκά καλούπια, μεγάλος γιος.

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Posted by Χρήστος Δημάρης on Μαρτίου 1, 2013 at 5:40 μμ

    Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ: ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ:

    Καλησπέρα πατέρα Ηλία!

    Ο Χριστός μία εντολή μας έδωσε. Να αγαπάμε τον Θεό και (επομένως) τον συνάνθρωπο μας. Ο άνθρωπος λοιπόν είναι οι σχέσεις του. Και σε αυτήν την παραβολή βλέπουμε πως η ουσία της αμαρτίας είναι η διακοπή των σχέσεων μας με τον Θεό. Και βλέπουμε γι ακόμα μια φορά πως αυτή η απουσία των ουσιαστικών σχέσεων με τον Θεό είναι η αμαρτία των θρήσκων ανθρώπων αφού ο μεγαλύτερος γιός αντιπροσωπεύει αυτούς που σήμερα λέμε θρήσκους ανθρώπους.

    Δεν την είχα ξαναδεί την αγιογραφία που έβαλες. Μου κάνει όμως εντύπωση που και ο μεγάλος γιός απουσιάζει και ο μικρότερος γιός είναι πάντα με σκυμμένο το κεφάλι. Μόνο που στην μιά περίπτωση βλέπει τα γουρούνια και στην άλλη περίπτωση νοιώθει την αγκαλιά του Χριστού μας!!!

    Απάντηση

  2. Posted by papailias on Μαρτίου 1, 2013 at 7:55 μμ

    Χρήστο

    Είναι ωραία η διατύπωση πως «ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του».

    Αυτό που μου άρεσε στην αγιογραφία είναι ότι δίνει το κοντράστ ανάμεσα στο μαρτύριο και τη λύτρωση.

    Οι θρήσκοι βιώνουν τη θρησκευτικότητα σαν τυπικότητα, ενώ η ζωντανή θρησκευτικότητα είναι δυναμική.

    Απάντηση

  3. Posted by Χρήστος Δημάρης on Μαρτίου 1, 2013 at 9:02 μμ

    Πατέρα Ηλία είμαι σχεδόν σίγουρος πως την φράση που χρησιμοποίησα την έχει πει ο Μαρξ. Υποψιάζομαι καμιά φορά πως ο Μάρξ έχει μελετήσει Χριστιανικά κείμενα και έκανε το μεγάλο έγκλημα να βγάλει τον Θεό από τα κείμενα που διάβασε.

    Απάντηση

    • Posted by papailias on Μαρτίου 2, 2013 at 10:42 πμ

      Το ότι ο Μαρξ μελέτησε το Ευαγγέλιο είναι εκτός πάσης αμφιβολίας.

      Η θέση του Μαρξ » ο καθένας να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του και να παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του» είναι ασφαλώς του Ευαγγελίου.

      Ο άνθρωπος του Μαρξ είναι ο χριστιανός, χωρίς καρδιά. Δηλαδή ένας ουσιαστικά νεκρός άνθρωπος….

      Απάντηση

  4. Posted by παπα-Κώστας on Μαρτίου 1, 2013 at 11:36 μμ

    Καλησπέρα παπα-Ηλία.Αμφιβάλλω αν μπορούμε να μπούμε όχι στη θέση του μετανιωμένου ασώτου αλλά έστω στη θέση του πρεσβύτερου υιού ο οποίος παρ’ότι δεν είχε καρδιά φλογερή εντούτοις παρέμεινε πιστός ενώ δεν πήρε ανταμοιβή ή αναγνώριση.Πόσοι από εμάς μένουμε πιστοί και υπάκουοι όπως αυτός,χωρίς να εισπράττουμε αναγνώριση,ένα καλό λόγο ή κάποια ανταμοιβή; Και πόσοι από εμάς δεν συμπεριφερόμαστε με την ίδια ψυχρότητα και την ίδια τραχύτητα σε κάποιον από το περιβάλλον μας που τον θεωρούμε ανάξιο συμπάθειας;Δεν είναι άξιος περιφρόνησης ο πρεσβύτερος υιός αλλά ένα παράδειγμα για εμάς ώστε να γίνουμε πιο συμπονετικοί από αυτόν αν και είμαστε λιγότερο πιστοί και αφοσιωμένοι από ό,τι αυτός.

    Απάντηση

    • Posted by papailias on Μαρτίου 2, 2013 at 10:47 πμ

      παπα-Κώστα

      Ωραίο και στοχαστικό το σχόλιό σου. Και ασφαλώς συμβαίνει να βλέπουμε «αφ’ υψηλού» τους άλλους, χωρίς να είμαστε και υποδείγματα χριστιανικής ζωής

      Απάντηση

  5. […] Αλλά ο, αμετανόητα θαμμένος και ανίκανος να αποδράσει απ’ τα φαρισαϊκά καλούπια, μεγάλος γιος. παπα-Ηλίας […]

    Απάντηση

  6. πολλή αγάπη, κατανόηση και κρυφό λυγμό έχουν τα λόγια σας παππούλη…

    Η ανθρωπότητα θέλει να επιβιώσει. Να φύγει απ’ τον κύκλο της απομόνωσης, της ασφυξίας. Να μπει στον δρόμο της επιστροφής προς τη φάτνη της, θέλει. Από εμάς, ένα-ένα τα κύτταρά της, εξαρτιέται η επάνοδος στην Πατρική Αγκαλιά…

    Τότε, ας φανταστούμε πως μέσα μας γίνεται το ποθουμενο κλικ, πως μας έρχεται η «φλασιά», πως ξελαμπυκάρει ο νους από τη δικτατορία του μικρου εγώ!

    Ας το φανταστούμε έστω! Και πού ξέρεις; Η ισχυρή, η λεγόμενη υπεράνθρωπη θέληση, έτσι κι αλλιώς δεν ακολουθεί τους φυσικούς νόμους!

    την ευχή σας!

    Απάντηση

  7. Posted by papailias on Μαρτίου 2, 2013 at 7:53 μμ

    Σοφία

    Χαίρομαι για την επικοινωνία. Πάντα με απασχολούσε η περίπτωση του μεγάλου αδελφού.

    Η «πολλή αγάπη, η κατανόηση και ο κρυφός λυγμός» απορρέει μέσα από τα λόγια και το παράδειγμα του ίδιου του Χριστού.

    Η ελαχιστότητά μου επιχείρησε μια ερμηνευτική προσέγγιση…

    Απάντηση

  8. Posted by Ιωάννης εξ Αγρινίου on Μαρτίου 3, 2013 at 1:43 μμ

    Ο στοργικός πατέρας γνωρίζει όπως πολύ εύστοχα αναφέρετε π. Ηλία, τα αποτελέσματα της επιλογής του δρόμου που ακολουθεί ο νεώτερος υιός. Κι όμως μπροστά στην απόφαση του υιού του να αλλάξει πορεία σε σχέση με την πατρική του θαλπωρή, δεν τον εμποδίζει. Σέβεται (όπως όμορφα το λέτε) ο πατέρας το αγαθό της ελευθερίας. Και σε αυτό θα ήθελα να προσθέσω ο πατέρας σέβεται το αυτεξούσιο του υιού, τον αφήνει ελεύθερο στην δική του βούληση, σκέψη και κρίση. Δεν σπεύδει να προσβάλλει αυτό το ουσιώδες χαρακτηριστικό γνώρισμα του υιού, παρά αφήνει να ενεργήσει σύμφωνα με αυτό. Ίσως προγνωρίζοντας ο πατηρ της παραβολής την εξέλιξη αυτή για τον υιό να τον αφήνει προκειμένου να πάθει και να μάθει. Η χρήση του αυτεξουσίου δίνεται στον καθένα ως μια ευκαιρία επιλογής του δρόμου της αρετής ή την οδό της ασωτείας.Ο πατηρ αντικατροπτίζει τον Θεό-Πατέρα μας, ο οποίος αφήνει το πλάσμα του ελεύθερο να διαλέξει την πορεία του. Ίσως από την άποψη αυτή και σήμερα με τα όσα μας έχουν βρει ως ελληνική κοινωνία (λόγω της ασωτείας μας, υπερκατανάλωσης, συμφεροντολογίας κ.τ.λ.) να έρθει η στιγμή και της δική μας συναίσθησης του δρόμου που έχουμε πάρει και αποφασίσουμε την επιστροφή μας στην πατρική αγκαλιά, την αγκαλιά του Ουράνιου Πατέρα. Αυτό λοιπόν θα επιτευχθεί με την σωστή χρήση του αυτεξουσίου. Ευχηθείτε πατερ να γίνει πραγματικότητα, γιατί ο λοιμός δεν αργεί να έρθει και σε μας…..

    Απάντηση

    • Posted by papailias on Μαρτίου 4, 2013 at 11:36 πμ

      Οι θέσεις του καθενός απέναντι στην περίπτωση του μεγάλου γιου συνιστούν

      ερμηνευτικές προσεγγίσεις, ανάμεσα σε όσες έγιναν, γίνονται και μελλοντικά θα γίνουν.

      Έχει δικαίωμα ο καθένας μας να κάμει τη δική του βυθοσκόπηση…

      Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας…

      Απάντηση

    • Posted by papailias on Μαρτίου 4, 2013 at 11:40 πμ

      Γιάννη

      Ο λιμός έχει έρθει. Απλά είναι έτσι προγραμματισμένος, ώστε να κατασπαράζει από λίγους-λίγους τους Έλληνες…

      Και όχι όλους μαζί, για να μην υπάρξει γενικότερη αντίδραση, όπως συνέβη στην Ιταλία. Και ναυαγήσουν τα σχέδια των ναζιστών Γερμανών και των σιωνιστών τοκογλύφων…

      Απάντηση

  9. Posted by Χρήστος Δημάρης on Μαρτίου 3, 2013 at 3:25 μμ

    ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΣΜΟΣ:

    Πατέρα Ηλία και πατέρα Κωνσταντίνε

    Να πω την γνώμη μου για τον μεγαλύτερο γιό. Την προηγούμενη Κυριακή είχαμε την καταδίκη της υποκρισίας στο πρόσωπο του Φαρισαίου. Εδώ έχουμε την καταδίκη του πουριτανισμού στο πρόσωπο του μεγαλύτερου γιού.

    Έχεις δίκιο πατέρα Κωνσταντίνε. Δεν είμαστε άξιοι να είμαστε ούτε σαν τον μεγαλύτερο γιό. Έχουμε φύγει από καιρό από την δική του πνευματική κατάσταση πηγαίνοντας όμως σε μιά χειρότερη πνευματική κατάσταση. Και ούτε μπορούμε να ξαναγίνουμε σαν τον μεγαλύτερο γιό. Μπορούμε όμως να γίνουμε καλλίτεροι από τον μεγαλύτερο γιό!!!

    Και μια τελευταία παρατήρηση. Δεν έχει μόνο ο μικρότερος γιός σκυμμένο το κεφάλι. Σκυμμένο είναι και το κεφάλι του Χριστού!!! Σκυμμένο πάνω στον αμαρτωλό άνθρωπο!!! Τελικά οι αγιογραφίες λενε περισσότερα από αυτά που μπορούμε να πούμε εμείς!!!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: