το χάσμα…

Χάσμα αγεφύρωτο, ‘όπως είναι πασίγνωστο, χωρίζει τον κόσμο του πλούτου απ’ τον κόσμο της φτώχειας.

Που διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Και έχει σαν αποτέλεσμα, για άλλους τον παράδεισο της μεγάλης ευμάρειας και άλλους την κόλαση της απόλυτης φτώχειας.

Χάσμα που υπήρχε και στην εποχή του Χριστού.

Και που δεν τον άφηνε καθόλου αδιάφορο. Σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών, λεγομένων, αντιπροσώπων του. Που σε μεγάλο ποσοστό όχι μόνο είναι αδιάφοροι, αλλά είναι και τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των αρχιτεκτόνων του κοινωνικού και οικονομικού χάσματος.

Επεσήμαινε μάλιστα ο Χριστός και την αιτία του οικονομικού και κοινωνικού χάσματος. Που είναι η ανθρωποκτόνος αδικία.

Και υποδείκνυε και το μέσο για τη γεφύρωσή του. Που είναι η φιλάνθρωπη δικαιοσύνη.

Γεφυρώστε, τους έλεγε ο Χριστός, το χάσμα, ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, με το μαμωνά της αδικίας.

Αλλά οι φιλάργυροι φαρισαίοι, που, υποκρίνονταν ότι πιστεύουν στο Θεό, ενώ στην πραγματικότητα είχαν θεό τους το μαμωνά, τον αποδοκίμαζαν και τον χλεύαζαν.

Γεγονός, που τον ανάγκασε να τους πει την παρακάτω παραβολή:

Ήταν, τους είπε, ένας πάμπλουτος άνθρωπος, που ντυνόταν πανάκριβα και γλεντοκοπούσε νυχθημερόν.

Και παραδίπλα απ’ την πόρτα του, ήταν ένας εξαθλιωμένος και σαρανταπληγιασμένος φτωχός, ο Λάζαρος.

Που, για να ξεγελάσει την πείνα του, μοιραζόταν με τα σκυλιά όσα ψίχουλα έπεφταν απ’ το τραπέζι του πλουσίου.

Και δεν ήταν καθόλου περίεργο, που ο φτωχός Λάζαρος εγκατέλειψε νωρίς το μάταιο της αφόρητης δυστυχίας κόσμο.

Αλλά ο θάνατος, που απαλλάσσει γρηγορότερα τους φτωχούς απ’ τα βάσανά τους, ποτέ δεν ξεχνά και τους χορτάτους και τους πλούσιους…

Που σημαίνει ότι κάποια στιγμή θυμήθηκε και τον πλούσιο της παραβολής. Ο οποίος παρ’ όλους τους γιατρούς και τα γιατροσόφια τους δεν μπόρεσε να αποτελέσει εξαίρεση.

Βέβαια ο θάνατός του θα ήταν συγκλονιστικό γεγονός. Θα του επιδαψιλεύτηκαν μεγάλες τιμές. Θα εκφωνήθηκαν λόγοι, για τις ανύπαρκτες αρετές του. Και βέβαια θα του ανεγέρθηκε και μαυσωλείο περίβλεπτο.

Αλλά κάτω από τα μαυσωλεία ή τη χλόη των τάφων δεν ξεχωρίζουν οι πλούσιοι απ’ τους φτωχούς. Γιατί ο θάνατος αποδίδει την απόλυτη, χωρίς προκαταλήψεις και προσωποληψίες, δικαιοσύνη. Όμως…

Για το Ευαγγέλιο, το τέρμα της ζωής δεν βρίσκεται στο χώμα του τάφου.

Πράγμα, που βέβαια θα ήταν ευτύχημα για όλους εκείνους, που επέλεξαν στη ζωή τους το δρόμο της απανθρωπιάς και της αδικίας.

Εφόσον ο θάνατος θα ήταν η ώρα της παραγραφής των πάσης φύσεως κακουργημάτων τους.

Όπως προβλέπεται στην περίπτωση των «δικών» μας μεγαλοαπατεώνων συνταγματολόγων, που θεσμοθέτησαν τις ασυλίες και παραγραφές για τους εαυτούς τους και τους συναπατεώνες υπουργούς και βουλευτές …

Για το Ευαγγέλιο δεν υπάρχει θέμα εξαίρεσης για κανέναν. Για το Ευαγγέλιο η ζωή συνεχίζεται και πέρα απ’ τον τάφο. Και επιφυλάσσει, αναλόγως των περιπτώσεων, για άλλους ανέλπιστα ευχάριστες και για άλλους απίστευτα οδυνηρές εκπλήξεις.

Και ασφαλώς ήταν πολύ οδυνηρή έκπληξη για τον πλούσιο της παραβολής, όταν απ’ τον παράδεισο της εδώ ζωής βρέθηκε στην κόλαση της άλλης.

Ιδιαίτερα, επειδή ακριβώς απέναντί του βρισκόταν ένα παραδείσιο τοπίο. Όπου είχε μεταφερθεί απ’ τους αγγέλους και συνευφραινόταν, με τον πατριάρχη Αβραάμ, τρισευτυχισμένος, εκείνος ο αποκρουστικός Λάζαρος…

Αλλά, σαν άνθρωπος τετραπέρατος, που ήταν και δεν άφηνε ευκαιρία να πάει χαμένη, ο πλούσιος φωνάζει στον Αβραάμ:

-«Πάτερ Αβραάμ, στείλε το Λάζαρο να βρέξει το δάχτυλό του στο νερό και να ’ρθει να δροσίσει για λίγο τα χείλη και τη γλώσσα μου, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φλόγα».

Αλλά ο Αβραάμ του αποκρίθηκε:

-«Παιδί μου, όπως καταλαβαίνεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει! Γιατί ανάμεσά μας υπάρχει τεράστιο χάσμα. Κι έπειτα μην ξεχνάς το χάσμα, που χώριζε τη δική σου πλούσια ζωή απ’ τη φτώχεια, που έζησε ο Λάζαρος.

Αλλά τώρα, όπως βλέπεις, εδώ οι όροι έχουν αντιστραφεί. Με αποτέλεσμα, ενώ εσύ υποφέρεις, ο Λάζαρος να έχει βρει την ανάπαυση και παρηγοριά, που δεν έβρισκε στην επίγεια ζωή»….

Ε, λοιπόν, το χάσμα αυτό της παραβολής και γενικότερα η διδασκαλία του Ευαγγελίου για κόλαση και παράδεισο, σκανδάλισε πολλούς.

Μεταξύ των οποίων και το μεγάλο Ωριγένη, ο οποίος υποστήριξε ότι, όχι μόνο το χάσμα ανάμεσα στην κόλαση και το ν παράδεισο, αλλά και το χάσμα ανάμεσα στο Θεό κι στο διάβολο θα το γεφυρώσει η αγαθότητα του Θεού. Ύστερα από ένα, ανάλογο με τις αμαρτίες, εύλογο διάστημα. Όμως…

Στη θέση αυτών, που βρίσκουν ότι η κόλαση είναι αντίθετη προς τη θεϊκή αγαθότητα, προβάλλει μια επίσης εύλογη ένσταση:

Ότι, δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισο δεν είναι δημιούργημα του Θεού αλλά των απάνθρωπων ανθρώπων.

Που σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν και δεν προσπαθούν να το γεφυρώσουν. Κι συνεπώς, ο, τι, αποφασίζει ο καθένας για τους άλλους στην επίγεια ζωή του, αυτό ισχύσει, για τον ίδιο, στην άλλη.

Βέβαια εμείς οι κοινοί θνητοί δικαιολογούμαστε συνήθως πως τίποτε δεν περνάει από το χέρι μας. Κι ότι άλλοι είναι εκείνοι, που αποφασίζουν για τον πλούτο των λίγων και τη δυστυχία των πολλών.

Κι όμως, αν ήμασταν ειλικρινείς, θα παραδεχόμασταν ότι εμείς στηρίζουμε και εκλέγομε αυτούς, που νομοθετούν την κοινωνική αδικία.

Και ιδιαίτερα, στην περίπτωσή μας, τους εθνικούς προδότες και δολοφόνους, που, κατά δυστυχή συγκυρία, κυβερνούν, αυτή τη στιγμή τη δύσμοιρη πατρίδα μας.

Που σημαίνει ότι είμαστε οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την κόλαση ή τον παράδεισο και της εδώ ζωής, αλλά και της μελλοντικής…

παπα-Ηλίας

https://papailiasyfantis.wordpress.com

Advertisements

26 Σχόλια

  1. Αγαπητέ παπα- Ηλία,

    αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου υπάρχει κάποιο email; Γιατί αυτό που έχουμε στο ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ δείχνει ότι είναι λάθος.

    ΙΩΑΝΝΗΣ – ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ blog

    Απάντηση

  2. Posted by Χρήστος Δημάρης on Νοέμβριος 3, 2012 at 3:11 μμ

    ΠΑΡΟΝ=ΜΕΛΛΟΝ

    Καλημέρα πατέρα Ηλία.

    Πιστεύω πως ο Θεός θα δώσει σε όλους τους ανθρώπους την ευκαιρία να μετανοήσουν. Ακόμα και στο τελευταίο δευτερόλεπτο της επίγειας ζωής τους. Αυτήν την παρατήρηση την έλεγε ο πατέρας Αυγουστίνος Καντιώτης. Κολασμένοι θα είναι οι αμετανόητοι. Ο γέροντας Παΐσιος έλεγε πως αν ο διάβολος ζητούσε ένα απλό συγμώμη από τον Θεό τότε θα σωνόταν και αυτός. Όμως η παραβολή αυτή μας λέει πως η αιώνια ζωή μας καθορίζεται τώρα και όχι στο μέλλον. Το παρόν είναι το σημείο όπου ο χρόνος συναντά την αιωνιότητα, σημειώνει σε ένα βιβλίο του ο επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware. Γι αυτό οι άνθρωποι, πρέπει να δίνουν σημασία μόνο στο παρόν αφού αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να κερδίσουν την Βασιλεία των Ουρανών. Και τέλος αυτή η παραβολή είναι ένα ακόμα σημείο του Ευαγγελίου που πρέπει να προβληματίσει όλους αυτούς που λένε ότι είναι Χριστιανοί και σε πολιτικό επίπεδο αγωνίζονται για την υγιή (όπως τονίζουν) επιχειρηματικότητα.

    Απάντηση

    • Χρήστο, καλησπέρα

      Ενδιαφέρον το σχόλιο. Και τα γραφόμενα του Ware.

      Δεν κατάλαβα το σημείο, στο οποίο λες: «και σε πολιτικό επίπεδο αγωνίζονται για την υγιή (όπως τονίζουν) επιχειρηματικότητα».

      Δράττομαι της ευκαιρίας να ζητήσω συγνώμη, τόσο από σένα, όσο κι απ’ το Γιώργο,
      για την παρατεταμένη ασυνέπειά μου, σχετικά με τη πρόσκληση, που έκανα για συνεργασία.

      Μπορεί να γράφω τις αλλεπάλληλες ασυναρτησίες, που γράφω,αλλά μου είναι δύσκολο να κρίνω το κείμενο κάποιου άλλου, ώστε να μην το αδικήσω.

      Απάντηση

      • Posted by Χρήστος Δημάρης on Νοέμβριος 3, 2012 at 9:26 μμ

        Καλησπέρα πατέρα Ηλία.

        Αυτά για την επιχειρηματικότητα τα έγραψα γιατί είναι παράπονο των δεξιών το γεγονός του ότι θεωρείται πως ο πλούτος είναι εξ ορισμού άδικος. Η εργασία για τους Χριστιανούς πρέπει να είναι ένα είδος προσευχής και κανένας Χριστιανός δεν πρέπει να έχει σαν όνειρο του την δημιουργία μιας μεγάλης επιχείρησης. Εκτός κι αν θέλει με την επιχείρηση του να προσφέρει έργο στο κοινωνικό σύνολο και όχι να χρησιμοποιήσει τα κέρδη του για τον εαυτό του. Αυτοί λοιπόν που παραπονιούνται για την ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας δεν παραπονιούνται επειδή τα κίνητρα τους είναι καλά αλλά παραπονούνται επειδή εμποδίζονται να αποκτήσουν μεγάλα χρηματικά κέρδη.

        Ανοησίες όλοι μας λέμε και γράφουμε. Μόνο οι Άγιοι μας λένε μερικές αλήθειες. Και αν δεν κάνω λάθος, αυτό το λέει κάπου και ο Απόστολος Παύλος. Κατά συνέπεια σημασία έχει το μυαλό μας να το βάλουμε και αυτό στην υπηρεσία του Θεού και των συνανθρώπων μας. Το λέω αυτό γιατί έχουμε γεμίσει από μωραλαζόνες που άλλοι κάνουν τους έξυπνους και άλλοι κάνουν τους χαζούς. Συνέχισε λοιπόν να γράφεις τις «ανοησίες» σου. Δεν έχουν σημασία μόνο αυτά που γράφεις. Σημασία έχει πως αυτά που γράφεις τα γράφει ένας ορθόδοξος ιερέας.

        Θυμάσαι που σου είχα πει ότι δικαζόμουν στις 24/10/12; Ξέρεις τι έγινε; Απήργησαν οι δικαστικοί και ανεβλήθησαν όλες οι δίκες! Η επόμενη δίκη μου είναι στις 12/12/12 και η μεθεπόμενη στις 8/4/13. Προσευχήσου πατέρα Ηλία για να δουν οι δικαστές την ανθρώπινη αλήθεια και να μην περιοριστούν στην νομική αλήθεια!

      • Posted by Γιώργος Μεσ. on Νοέμβριος 3, 2012 at 11:17 μμ

        Φίλε Χρήστο έχω υποστεί από παιδάκι τα πάνδεινα με την οικογένειά μου εξαιτίας της κατάχρησης εξουσίας από έναν ανεκδιήγητο τοπικό άρχοντα πρώην καποδιστριακού μικρού δήμου, ο οποίος πάντα έβρισκε τη δυνατοτητα να είναι στον αφρό.

        Η κακία, η μικροπρέπεια, ο φθόνος καλλιεργούν αντίστοιχες καταστάσεις.

        Σαν άνθρωπος παρακαλάω από τη καρδιά μου ολόψυχα να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να ευτυχήσεις να δεις την υπόθεση που σε ταλαιπωρεί να έχει αίσιο τέλος.

        Πίστεψέ με όμως, αφού ο Θεός είναι με το δίκιο, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα καθώς «ει ο Θεός μεθ’ημών, ουδείς καθ’ ημών»

        Και όσο και αν ακούγεται ψευτο-ηθικισμός, προσωπικά το έχω αφήσει πίσω όλο αυτό και δε νιώθω μίσος για τον δήμαρχο εκείνον, παρά μόνο για τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά διαφόρων σερίφηδων που αν κουρσέψουν στο άλογο της εξουσίας (μικρής ή μεγάλης) γίνονται κάφροι.

        Να πας νηφάλιος αλλά πάντα επαρκώς ενημερωμένος στο δικαστήριο και όλα θα πάνε καλά, σου το εύχομαι Χρηστάρα

        Υ.Γ Και προσοχή με τους δικηγόρους

  3. ΠΑΠΑ ΗΛΙΑ ΜΟΥ

    ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΩΡΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΕΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΛΗ ΠΟΥ

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΟ.

    ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΟΤΑΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΠΕ:

    ΠΑΤΕΡ ΑΒΡΑΑΜ ΣΤΕΙΛΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

    ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΟΤΙ:

    ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΣ ΣΤΙΓΜΗΝ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΑΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΝ.

    ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΛΗ ΟΣΟ ΔΕΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

    Απάντηση

  4. Για το Ευαγγέλιο, το τέρμα της ζωής δεν βρίσκεται στο χώμα του τάφου.

    Πράγμα, που βέβαια θα ήταν ευτύχημα για όλους εκείνους, που επέλεξαν στη ζωή τους το δρόμο της απανθρωπιάς και της αδικίας.

    Εφόσον ο θάνατος θα ήταν η ώρα της παραγραφής των πάσης φύσεως κακουργημάτων τους.

    Όπως προβλέπεται στην περίπτωση των «δικών» μας

    ΜΕΓΑΛΟΑΠΑΤΕΩΝΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΩΝ ,

    που θεσμοθέτησαν τις ασυλίες και παραγραφές για τους

    ΣΥΝΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ.

    Πάτερ Ηλία είναι κάποιες λέξεις που πρέπει να ξεχωρίζουν για όσους έχουν και ……..πρόβλημα . οράσεως 🙂

    Απάντηση

    • Ιωάννη

      Κι εγώ θα ήθελα να κάνω το ίδιο.

      Αλλά θα έπρεπε να γράψω με κεφαλαία το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου.

      Αλλά και πάλι οι τυφλοί δεν θα τα έβλεπαν.

      Γιατί η εσωτερική τύφλωση δεν αντιμετωπίζεται ούτε και με Ιμαλάια γραμμάτων…

      Απάντηση

  5. Χρήστο

    Αντιπαρέρχομαι όλα τα άλλα. Και σταματώ στα δικαστήρια, που είναι όντως ένας πολύ δυσβάστακτος σταυρός.

    Τα έχω φάει με το κουτάλι και γνωρίζω την πίκρα και την αγωνία τους. Γιατί σκέφτεσαι ότι θα σε κρίνουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι συνήθως έχουν τα υποκειμενικά τους κριτήρια.

    Που σημαίνει ότι λιγότερο ή περισσότερο οι αποφάσεις τους μπορεί να έχουν το στοιχείο της αυθαιρεσίας.

    Και όπου τον αποφασιστικότερο ρόλο, μπορεί να παίξει όντως η προσευχή.

    Θυμάμαι ότι δικαζόμουνα και την προηγούμενη του δικαστηρίου με είχαν εγκαταλείψει όλοι οι μάρτυρες.

    Και ύστερα από λίγο ήρθε η πρόταση συμβιβασμού απ’ τον αντίδικο…

    Απάντηση

  6. Posted by Χρήστος Δημάρης on Νοέμβριος 3, 2012 at 11:58 μμ

    ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:

    Πατέρα Ηλία και Γιώργο.

    Σε μία από τις δίκες που έγιναν στο παρελθόν ζήτησα από τον δικαστή την ανθρώπινη βοήθεια του. Η αντίδραση του δικαστή ήταν το αυθόρμητο γέλιο του! Σε κάποια άλλη δίκη που έγινε αργότερα (και στην οποία ο πρόεδρος φέρθηκε μόνο σαν άνθρωπος και έφερε έτσι τα πράγματα ώστε να αθωωθώ) κατάλαβα πως για τον έντιμο δικαστή η διαφορά της αλήθειας από την νομική αλήθεια είναι ένα μεγάλο συνειδησιακό πρόβλημα αφού ο έντιμος δικαστής πρέπει να αποφασίζει με βάση την νομική αλήθεια.

    Οι μάρτυρες δεν έρχονται όχι γιατί δεν θέλουν να βοηθήσουν άλλα γιατί φοβούνται να μην πάθουν και αυτοί τα ίδια. Αυτό όμως είναι μια υπόδειξη από τον Θεό στους κατηγορουμένους για το πως θα πρέπει να συμπεριφερθούν αυτοί στην μελλοντική τους ζωή: Να μην βγάζουν την ουρά τους απ’ έξω και να είναι παληκάρια.

    Ο μεγαλύτερος κρίκος στην διαφθορά που υπάρχει στην δικαιοσύνη είναι οι δικηγόροι. Και η πιο συνήθης πρόταση των διεφθαρμένων δικηγόρων είναι η εξής: Το σύστημα είναι διεφθαρμένο και οι πιο διεφθαρμένοι άνθρωποι του συστήματος είναι οι δικαστές!

    Απάντηση

    • Χρήστο

      Τα είπες όλα. Όπως τα ζήσαμε και τα ξέρουμε όλοι μας.

      Μέσα απ’ όλο αυτό το κομφούζιο η μοναδική δίοδος διαφυγής είναι η προσευχή.

      Κανείς άλλος δεν μπορεί να ξεμπερδέψει τα κουβάρια της πονηρίας και πανουργίας…

      Απάντηση

  7. Posted by Γιώργος Μεσ. on Νοέμβριος 4, 2012 at 5:46 μμ

    Η μεταφορά του Ευαγγελίου της Κυριακής μέσα από έναν επίκαιρο και εκφραστικό τρόπο, είναι γλύκυσμα στη ψυχή.

    Απάντηση

    • Το Ευαγγέλιο μίλησε στην εποχή του σε όσους είχαν αυτιά να το ακούσουν («ο έχων ώτα…»).

      Και μιλάει στη γλώσσα της κάθε εποχής και απαντάει στα προβλήματά της.

      Απάντηση

  8. Posted by Ιωάννης εξ Αγρινίου on Νοέμβριος 5, 2012 at 12:41 πμ

    Σε μια εποχή υπερκατανάλωσης και έντονης υλιστικής νοοτροπίας, όπως η σημερινή, ο λόγος του Ευαγγελίου όχι μόνο βρίσκει πιστή εφαρμογή, αλλά αποδεικνύει περίτρανα την θεοπνευστία του και την διαχρονικότητά του. Κοινωνικές διαφοροποιήσεις και ανακατατάξεις της εποχής του Ιησού υφίστανται και στο σημερινό γίγνεσθαι, όταν οι ανισότητες αυξάνονται, η εκμετάλλευση του λαού για την επίτευξη των συμφερόντων των λίγων διογκώνεται και η άνιση κατανομή του πλούτου γίνεται όλο και πιο αισθητή. Και σήμερα υπάρχουν πτωχοί, ανήκοντες στο κύκλο του πτωχού Λαζάρου, αλλά και πλούσιοι, ανήκοντες στην κατηγορία του πλουσίου της παραβολής. Μια ματιά γύρω σου και αρκεί για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές. Χάσμα και όντως μέγα! Και δεν πρόκειται για χάσμα γενεών, αλλά για χάσμα συνανθρώπων, εικόνων του Θεού. Πως είναι δυνατόν μεταξύ κοινών ανθρώπων να υπάρχει διαφορά; Υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά μεταξύ πλουσίου και πτωχού, πέραν της πρόσκαιρης υλικής δυνάμεως; Ένα ερώτημα που δεν υποβάλλει η αναξιότητα μου, αλλά το θεόσοφο στόμα των Πατέρων της Εκκλησίας μας; Πολύ δόκιμα ο άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων στις κατηχήσεις του διερωτάται: » Μήπως γνωρίζεται κανένα πλούσιο ή άρχοντα όταν πέθανε να πήρε μαζί του τα πλούτη του ή να ενταφιάστηκε σε τόπο μεγαλύτερο από αυτό που ενταφιάζεται ο κάθε άνθρωπος;» Εδώ έρχεται να απαντήσει ο ιερός Δαμασκηνός μέσω της καταπληκτικής εξοδίου ακολουθίας, διατρανώνοντας ότι ο καθένας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ‘’γη και σποδός’’. Είναι δύσκολο να κατανοήσεις την μηδαμινότητα σου, εάν δεν έχεις κατανοήσει την προσκαιρότητα του παρόντος βίου.
    Ο νικητής του αγώνα της ζωής είναι ο ‘’μηδέν έχων και τα πάντα κατέχων’’ και όχι ο άφρων και άπληστος πλούσιος, σύμφωνα με την σημερινή ευαγγελική περικοπή. Και σε άλλη περίπτωση ο ίδιος ο Χριστός μας διδάσκει ότι ο πλούσιος είναι δύσκολο να απαγκιστρωθεί από τα εφήμερα πλούτη του και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, όντας υπεράνω χρημάτων και υλικών αγαθών, όπως δυσχερές είναι μια τριχιά από δέρμα καμήλας να διέλθει μέσα από μια βελόνα. Η κατανόηση του μυστηρίου του θανάτου σε συνδυασμό με την παροδικότητα της επίγειας ζωής βοηθάει στο να συνετίσει, να φρονηματίσει και να ταπεινώσει την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη μπροστά στο κάλλος του ανέσπερου φωτός της Τρισηλίου Θεότητος. Ο πτωχός Λάζαρος μπορεί να στερήθηκε των επιγείων απολαύσεων, αλλά απολαμβάνει τα επουράνια και παντοτινά αγαθά του Θεού, κάτι που αποστερείται ο πλούσιος. Ευχηθείτε και προσευχηθείτε π. Ηλία να εντρυφήσουμε περισσότερο την σημερινή περικοπή, ώστε να συναισθανθούμε την ουτιδανότητα μας, όπως συνήθιζε να λέει ένας αγιορείτης γέροντας, και να μην βρεθούμε στην δύσμοιρη θέση του πλουσίου, οποίος ούτε μια σταγόνα νερού δεν αξιώθηκε να λάβει.

    Απάντηση

  9. Ιωάννη

    Ωραιότατο το σχόλιό σου.

    Ευχαριστώ για την επικοινωνία.

    Και σου εύχομαι να αποδίδεις, με το ίδιο μεράκι σε κάθε τομέα της δραστηριότητάς σου

    καρπό πολλαπλάσιο….

    Απάντηση

  10. Ιωάννη

    Αυτό, που έχει σχέση με τους…Έλληνες, το έχω λάβει. Συζητήσαμε σχετικά, με την πρωτοβουλία σου και με το Θωμά.

    Απάντηση

  11. Ιωάννη

    Θα πούμε περισσότερα μέσω ιμέηλ

    παπα-Ηλίας

    Απάντηση

  12. Ιωάννη

    Το Imail μου το ξανά ‘χω στείλει και είναι: yfantis.ilias@gmail.com

    Και περιμένω από σένα να μου πεις περί τίνος πρόκειται, για να καταλάβω.

    Απάντηση

  13. Posted by παπα-Κώστας on Νοέμβριος 6, 2012 at 6:09 μμ

    Τι θα αποκριθής εις τον κριτήν, εσύ που ενδύεις τους τοίχους και δεν ενδύεις άνθρωπον; Που στολίζεις τα άλογα, αλλά περιφρονείς τον άδελφόν που είναι γυμνός; Που καταμουχλιάζεις το σιτάρι και δεν τρέφεις αυτούς που πεινούν; Που παραχώνεις τον χρυσόν και καταφρονείς τον καταπιεζόμενον;Μ.Βασίλειος.

    Ο Βατάτζης υπήρξε ο προστάτης και συμπαραστάτης της αγροτικής και αστικής τάξης και επιδίωκε διαρκώς την άνοδο του βιοτικού επιπέδου κυρίως των γεωργών και κτηνοτρόφων, αφού για να τους βοηθήσει έκανε μεγάλη απογραφή (κάτι σαν Εθνικό Κτηματολόγιο) και επίταξε κατόπιν τεμάχια γης από τους μεγαλοκτήμονες και τους αριστοκράτες και τα διένειμε σε όλους τους φτωχούς υπηκόους του, ώστε να ζουν άνετα και ανθρώπινα!
    Στάθηκε αληθινός “πατέρας των Ελλήνων”, πατάσσοντας με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση του λαού, νιώθοντας κάθε λεπτό όχι σαν απλός βασιλιάς, αλλά ως ταγμένος από το Θεό να βοηθάει το λαό του και τους αδικουμένους!
    Έλαβε ακόμη και μέτρα οικονομίας τέτοια, που απαγόρευαν τη σπατάλη του δημοσίου και του ιδιωτικού πλούτου, ενώ ίδρυσε φιλανθρωπικούς και ευκτήριους οίκους, πτωχοκομεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, βιβλιοθήκες, έχτισε Ναούς και βοήθησε αποφασιστικά τα Μοναστήρια.
    Μάλιστα τέτοια ήταν η πολιτική ποιότητά του, που όταν κάποτε συνάντησε το γιο του Θεόδωρο στο κυνήγι να φορά πολυτελή ρούχα, αρνήθηκε να τον χαιρετήσει! Και όταν το παιδί του τον ρώτησε σε τι είχε σφάλει, ο Ιωάννης του απάντησε ότι εκείνα τα μεταξωτά και χρυσοΰφαντα που φορούσε ήταν από το αίμα του λαού του και πως θα έπρεπε να ξέρει ότι κάθε έξοδο, πρέπει να γίνεται για τον λαό. Ο πλούτος των βασιλέων, έλεγε, ανήκει στο λαό!Για να δούμε και πως πρέπει να είναι ένας κυβερνήτης.

    Απάντηση

  14. παπα-Κώστα

    Πολύ σ’ ευχαριστούμε για το ωραίο υπόδειγμα άρχοντα, που μας πρόβαλες.

    Άρχοντα όχι, που κατεξουσιάζει, αλλά που υπηρετεί, με βάση αρχές και ανθρωπιά.

    Πού να τους βρούμε τέτοιους άρχοντες στις μέρες μας, ανάμεσα στους σκορπιούς και τα φίδια!….

    Απάντηση

  15. Posted by παπα-Κώστας on Νοέμβριος 6, 2012 at 7:46 μμ

    «Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ» (Λουκ, ι´,19)

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: