ευπιστία ή αναιασθησία;

Αφήσαμε πίσω μας τη Μεγάλη Βδομάδα. Τη βδομάδα, που επέλεξε η κάλπικη κυβέρνηση του δικομματισμού, για να προσδιορίσει την ημερομηνία των κάλπικων εκλογών της 6ης Μαΐου.

Και ποιο είναι το κουτοπόνηρο υπόβαθρο της επιλογής τους αυτής;

Ασφαλώς να καπηλευτούν την ιερότητα και ημερότητα των ημερών, για ν’ αποφύγουν τις αντιδράσεις του λαού.

Έτσι, λοιπόν, εμφανιζόμενοι στις διάφορες ακολουθίες, όχι μόνο ν’ αποφύγουν τις αποδοκιμασίες, αλλά να βρουν και την ευκαιρία, για να κάμουν και τις βλακώδεις τους, ως συνήθως, δηλώσεις.

Όπως κάποιο παχύδερμο, που πήρε μέρος στην περιφορά του Επιταφίου με τον Παναγιώτατο Θεσσαλονίκης. Και βρήκε την ευκαιρία, να μας ξεφουρνίσει, για μια ακόμη φορά, και τα άρρητα ρήματα της ακατάσχετης και ανούσιας λογοδιάρροιάς του.

Πράγμα που ασφαλώς θα έπραξαν και τόσοι άλλοι, που δεν είχα τη δυστυχία να τους ακούσω. Δεδομένης της αποστροφής μου προς τα Μ. Μ. Εξαπατήσεως. Που, όπως και άλλοτε έχουμε πει, χρησιμεύουν ως βρώμικα πλυντήρια για το ξέπλυμα των βρώμικων πολιτικών. Και από το άλλο μέρος ως χαλκεία κατατρομοκράτησης, αποπροσανατολισμού και παραπλάνησης του λαού….

Ήδη διερχόμαστε της Διακαινήσιμη Εβδομάδα και οδεύουμε προς την Κυριακή του Θωμά.

Του δύσπιστου ή και άπιστου, όπως συνήθως αρεσκόμαστε να τον αποκαλούμε. Όμως…

Όπως φαίνεται, ο Θωμάς ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, που πολύ αγαπούσε το Χριστό. Και δεν χωρούσε το στενόχωρο μυαλό του ότι θα μπορούσε να συμβούν, σε βάρος του, όλα εκείνα τα φοβερά και αδιανόητα, που συνέβησαν.

Γι’ αυτό και η απογοήτευσή του ήταν μεγάλη.

Κι ακόμη θα ήθελε τόσο πολύ η ανάσταση του δασκάλου του να ήταν αληθινή, ώστε του ήταν δύσκολο να την πιστέψει. Και γι’ αυτό είπε εκείνα τα τόσο ενδεικτικά για τη δυσπιστία του και τόσο ενοχλητικά για το δάσκαλό του λόγια.

Με αποτέλεσμα η δυσπιστία του ή η απιστία του, αν προτιμάτε, για την ανάσταση να καταντήσει παροιμιώδης.

Γιατί βέβαια είχε ακούσει τη διδασκαλία του. Είχε δει τα απειράριθμα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών. Αλλά, ωστόσο, η λύπη του για την τραγωδία των Παθών, όπως προαναφέραμε, έκαμε την ευαισθησία του να μετεξελιχθεί σε βαριά απαισιοδοξία.

Που βέβαια ο Χριστός τη γιάτρεψε. Και με την ευκαιρία, που έδωσε η δυσπιστία του Θωμά, θέλησε να γιατρέψει και την απαισιοδοξία όλων εκείνων, οι οποίοι δεν θα είχαν τη δυνατότητα να θέσουν, όπως ο Θωμάς το δάχτυλό τους «επί των τύπον των ήλων»…

Επισημαίνοντας ότι η αληθινή πίστη δεν έχει ανάγκη από εξωτερικές αποδείξεις, αλλά από την εσωτερική επικοινωνία και σχέση με το Θεό.

Με τις εξωτερικές αποδείξεις καταγίνονται, συνήθως, οι αιρετικοί. Και όλοι εκείνοι, που αγωνίζονται να ενσπείρουν στις καρδιές των ανθρώπων την αμφιβολία και τη δυσπιστία.

Όπως συμβαίνει με κάποια τηλεοπτικά βρωμοκάναλα. Που, ενώ όλη τη Μ. Βδομάδα έπλεναν και ξέπλεναν τους βρώμικους πολιτικούς, προσπαθούσαν, από το άλλο μέρος, να βρωμίσουν με τη σατανιστική σιωνιστική προπαγάνδα τους την πίστη των χριστιανών.

Καλότυχοι, είπε στο Θωμά ο Χριστός, αυτοί, που δεν θα ζητήσουν εξωτερικές αποδείξεις, για να πιστέψουν, αλλά θα αρκεστούν στην εσωτερική βιωματική τους εμπειρία.

Γιατί αυτόν, που με τα μάτια της ψυχής του έχει δει μέσα στα άγια των αγίων της καρδιάς του τον αναστημένο Θεό, καμιά προπαγάνδα δεν μπορεί να τον εξαπατήσει. Αλλά…

Ας αφήσουμε το Θωμά και τους δύσπιστους Θωμάδες όλων των εποχών. Και ας έρθουμε στους ανίατα «εύπιστους», όπως συνήθως λέγεται, οπαδούς της συμμορίας του δικομματισμού.

Οι οποίοι όχι μια και δυο και τρεις και πέντε, αλλά άπειρες φορές αφήνονται να εξαπατώνται και αρέσκονται να αυταπατώνται.

Και σαν τα σκυλιά, που γλείφουν τα χέρια, που τα πετροβολούν και τα χτυπούν, επιμένουν ν’ ακολουθούν τους κυνικούς και αδίστακτους απατεώνες.

Ενώ βλέπουν πώς, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, βουλιάζουν την πατρίδα και γδύνουν και γδέρνουν τους συνανθρώπους τους…

Η δυσπιστία ή και η απιστία του Θωμά μπορεί, όπως προαναφέραμε, να ερμηνευτεί με βάση τον ευαίσθητο και απαισιόδοξο χαρακτήρα του.

Όμως η «ευπιστία» των κοπαδιών του δικομματισμού, ύστερα από τέτοιο όργιο ληστείας και προδοσίας σε βάρος της πατρίδας, παραμένει απελπιστικά ανεξήγητη.

Ύστερα μάλιστα από το πανταχόθεν διαφαινόμενο τσουνάμι των μετεκλογικά επερχόμενων ακόμη δεινότερων δεινών…

Και η μόνη εξήγηση είναι, πώς, στην περίπτωσή τους, δεν υφίσταται καν θέμα ευπιστίας.

Αλλά, όπως και οι αρχαίοι έλεγαν, «δυοίν θάτερον» (ένα, δηλαδή, από τα δυό):

Ή ανίατης ηλιθιότητας ή κτηνώδους διαστροφής και αναισθησίας!…

παπα-Ηλίας

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Posted by Γιώργος Μεσσηνία on Απρίλιος 19, 2012 at 3:40 μμ

    Ίσως παπα-Ηλία να μην πρόκειται ούτε για ανίατη ηλιθιότητα, ούτε για διαστροφή.
    Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω κανέναν, απλά έχω την αίσθηση ότι πρόκειται και για τρομοκρατία αφόρητη που ξεπερνά τις ανθρώπινες σταθερές.
    Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε μια «υπέρβαση»…
    Διαβάζω λ.χ σε θεωρούμενες σοβαρές εκδόσεις, κάποιους επίσης σοβαρούς (ενίοτε και σοβαροφανείς) αρθογράφους να εξευτελίζουν ανθρώπους της επιστήμης που τολμάνε να έχουν διαφορετική οπτική από τον μονόδρομο του μνημονίου.
    Ανθρώπους που δεν χορεύουν αντιμνημονιακούς χoρούς στις πίστες, ούτε καταγγέλλουν ασύδοτα βρίζοντας πρωί-βράδυ.
    Αντίθετα, εστιάζουν στις παθογένειες που μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, αλλά θεωρούν σκόπιμο να ξεφύγουμε από τη μονήρη και στείρα απάνθρωπη προσέγγιση, (που κακά τα ψέματα διογκώνει η κομματοκρατία), μέσω μεταρρυθμίσεων για τους πιο μετριοπαθείς, αλλά και μέσω ενός πιο δυναμικού επιθετικού τρόπου πολιτικής χειραφέτησης από την εξάρτηση αυτή, για τους πιο ριζοσπάστες.
    Απόψεις με τις οποίες μπορεί κανείς να διαφωνεί ή να συμφωνεί.
    Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι προς τι η ταπείνωση, το ρεζίλεμα ανθρώπων που έσταξαν ιδρώτα -και αίμα ίσως- πάνω από τα βιβλία και τις έρευνές τους.
    Γιατί θα πρέπει οι απόψεις ενός Κοντογιώργη, ενός Βαρουφάκη, ενός Μαγκίβελου κλπ…, να είναι συνώνυμες απόψεων …του εξαποδώ!
    Γιατί τέτοια δεισιδαιμονία και τέτοιος παροξυσμός;
    Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, άλλωστε η επίκληση σε αυθεντίες δεν λειτουργεί νομοτελειακά για μένα, δεν αποτελούν θέσφατο οι επιστημονικές οπτικές κανενός, απλά τις μελετάω όλες με ενδιαφέρον και διαμορφώνω την κρίση μου.
    Το μεγάλο πρόβλημα, που δεν κατανοούν οι φωστήρες του κυρίαρχου πολιτικού λόγου, που επιβάλλονται συνήθως με την κατάλληλη δικτύωση(οι περίφημες ελίτ) και την αντίστοιχη οικονομική ισχύ, είναι η απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης.
    Θεωρούν ως δεδομένη την κοινωνική εξαθλίωση με πρώτο σκοπό την …δημοσιονομική εξυγίανση.
    Προς όφελος ποιων;;;;;
    Ποιο είναι άραγε το ερευνητικό πεδίο των κοινωνικών επιστημόνων;;;
    Πως είναι δυνατόν να παραγνωρίζονται οι ανάγκες βιοπορισμού και τα όρια των βιοτικών αναγκών στην …αψεγάδιαστη κοσμοθεωρία των κυρίαρχων της δημόσιας δράσης;;;
    Ποια είναι ακριβώς η δυσκολία των θεωρημάτων τους, όταν όλες έχουν έναν κοινό παρανομαστή:
    -Περικοπές, φτωχοποίηση, υποβάθμιση ζωής, μακροχρόνια ανάπτυξη, στα μέτρα της έκδοσης χρήματος που και αυτή πάλι απαγορεύεται να καθοριστεί από την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα!
    Αυτή η διαστροφή περνάει εκβιαστικά και στην κοινωνία, δυστυχώς.
    Υπάρχουν και ηλίθιοι οπαδοί των θεωριών αυτών, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι απλά βιώνουμε μια ακραιφνή τρομοκρατία.
    Το θέμα είναι προς όφελος ποιων ακριβώς ασκείται αυτή η τρομοκρατία.
    Πάντως όχι προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, η δημιουργικότητα του οποίου νοθεύεται στη βάση ενός αγιοποιημένου κτηνώδους ανταγωνισμού που καλλιεργεί απλά την ενοχή και το άγχος.
    Η συνεργασία, η άμιλλα θα έδιναν περισσότερη ώθηση στο τροχό της κοινωνικής-οικονομικής ανάπτυξης, αλλά τα νοσηρά μυαλά, οι παλαβοί έχουν τα ηνία και πρέπει να σωπαίνουν όλοι στα νοσηρά προτάγματά τους, δυστυχώς…

    Απάντηση

  2. […] παπα-Ηλίας 0.000000 0.000000 Μοιρασθῆτε τὸ ἑξῆς:EmailTwitterἘκτύπωσηFacebookΣᾶς ἄρεσε;Μοῦ ἀρέσειΔηλῶστε πρῶτος/-η ὅτι σᾶς ἀρέσει. Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Άρθρα. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας. ← Εκτός από τον ρόλο του Άκη, αποκαλύπτεται και αυτός των δανειστών […]

    Απάντηση

  3. Γιώργο, καλησπέρα

    Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε πάντοτε.
    Όπως έχουμε τις σωματικές μας διαφορές, έτσι έχουμε και τις ιδεολογικές.
    Πιστεύω όμως ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη δυσκολότρη καμπή
    της μακραίωνης ισιτρίας μας.
    Και πάμπολλα είναι εκείνα, που φωνάζουν ότι έχουμε να κάνουμε με τους
    πλέον ύπουλους εξωτερικούς εχθρόυς και ταυτόχρονα τους πλέον αναίσθητους
    διαχρονικά εσωτερικούς εφιάλτες.

    Ευχαριστώ για την επικοινωνία.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: