Σαλιχλί

Βαδίζαμε προς το Σαλιχλί (Μικρασία, 1922), μέρα και νύχτα. Χωρίς κουραμάνα, αλλά προπάντων χωρίς νερό, που ήταν ο μεγάλος κίνδυνος.

Βρήκαμε, κατά τα μεσάνυχτα, μια λούτσα και μέσα σ’ αυτή βουβάλια.
Βουτάμε τα παγούρια στις γούβες της λούτσας και πήραμε λίγο νερό.
Δεν πινόταν, γιατί βρωμούσε. Έβαλα γάζα και ρούφηξα λίγο και κρατούσα ανοιχτό το στόμα, για να φεύγει η βρώμα και να μην ξεράσω. Παρότι το στομάχι ήταν αδειανό.

Κατά το κολατσιό, φτάσαμε 5-6 χιλιόμετρα έξω απ’ το χωριό και ξεφορτώσαμε λίγο πάνω απ’ τη σιδηροδρομική γραμμή. Ακούμπησα σ’ ένα σακί. Αποκοιμήθηκα αμέσως.
Σε κάποια στιγμή ένας μεταγωγικός άρπαξε το σακί και το κεφάλι μου χτύπησε πάνω στις πέτρες. Ξύπνησα. Ακούω οβίδες.

Παρατηρώ ότι έσκαγαν συνέχεια 50 μέτρα κάτω απ’ τη σιδηροδρομική γραμμή.
Όλη η πλαγιά σε μήκος χιλιομέτρων κινούνταν απ’ την άτακτη οπισθοχώρηση του στρατού. Όποιος περάσει τον άλλο. Πανικός. Απελπισία. Πίσω ερχόταν τούρκικο ιππικό…

Βαδίζοντας στο λιοπύρι του Αυγούστου, βρήκαμε σ’ ένα μέρος σωλήνες σκεπασμένους, που δράζανε λίγο νερό, ανακατεμένο με χώμα κόκκινο. Πήρα με το πλουχέρι λίγο και το ’βαλα στο στόμα πηχτό, όπως ήταν. Σε λίγα λεπτά ξεράθηκε κι έβγαζα τώρα από το στόμα στεγνό χώμα.

Εκεί δίπλα ήταν ένα οίκημα ανοιχτό με τσουβάλια σταφίδα. Γέμισα το σακίδιο. Κατέβηκα από κάτω μέσα σε ένα αμπέλι και μάζεψα κοτρίδια για τη δίψα και γύρισα πίσω να πάρουμε το δρόμο, που ’ταν ψηλότερα, απ’ το αμπέλι.

Μέσα στο οίκημα καθόταν ένας Τούρκος πάνω σε κάτι παλιόρουχα κι ένας στρατιώτης τον φοβέριζε, ενώ αυτός σήκωνε τα χέρια και τον παρακαλούσε.
Ο στρατιώτης του ρίχνει μια στα στήθια. Εγώ στη στιγμή έστριψα, για να μη ιδώ τα χάλια του.
Και βέβαια αυτό ήταν ανανδρία.

Καθώς ανεβήκαμε να πάρουμε το δρόμο, βλέπω δυο στρατιώτες να κάθονται ακουμπισμένοι στα όχτια, αμίλητοι. Πλησιάζω και βλέπω πως τα μάτια τους ήταν γεμάτα χώμα. Είχαν πεθάνει από κούραση και ηλίαση.

Βαδίζοντας σουρούπωσε πολύ καλά και βρήκαμε ένα νερόμυλο. Γύρω στ’ αυλάκι ήταν ροϊδιές. Μετά το αυλάκι ήταν δρόμος. Κι άρχιζε έπειτα βουνό με ερείπια βυζαντινής εποχής.
Εκεί, στον τοίχο του αυλακιού, είδαμε ένα φαντάρο να σκεπάζει με τη μαντύα έναν άλλο φαντάρο και να του λέει κλαίγοντας απαρηγόρητα:
«Τώρα τι να πω εγώ αδερφούλη μου στη μάνα μας, που θα με ρωτάει για σένα»!!!
Έκλαιγε γοερά. Έφυγε μπροστά από μας, αφήνοντας, βέβαια, άταφο τον αδερφό του.
Συγκινηθήκαμε όλοι μας και κλάψαμε κι εμείς…

…Πόσα άλλα παιδιά έμειναν πεθαμένα κι άφαθτα στη Μικρασία.

Και μεταξύ αυτών κι ο Αντώνης της Πετράκαινας.

Είχε λαβωθεί σε μια μάχη. Κι ενώ τον μετέφερναν μαζί με άλλους λαβωμένους στο χειρουργείο, τους έπιασαν οι τσέτες και τους έσφαξαν όλους.
Η Πετράκαινα είχε καημό για τον Αντώνη της. Πέντε, δέκα, εκατό ανθρώπους αντάμωνε την ημέρα, έστω και τους ίδιους, θα τους ρωτούσε από πού έρχονται κι αν άκουσαν τίποτες για τον Αντώνη της.

Όταν απολύθηκα από στρατιώτης, πήγα στο χωριό (Σταυροχώρι Ευρυτανίας) και, σαν ήμασταν συγγενείς, πήγα να τους δω. Καλύτερα να μην πήγαινα. Αν και δεν της είπα πως ήμουνα στη Μ. Ασία, αλλά πως ρχόμουνα απ’ τ’ Αγρίνιο, άρχισε με μια παραπονιάρικη τρεμουλιαστή φωνή να μου λέει:
Γιώργο μ’, μήπους άκσις τίπουτις απ’ αυτού πό’ρχισι για τουν Αντώνη μ’»;

Άρχισε τα κλάματα. Έκλαιγα κι εγώ.

Και δεν ήταν η μόνη φορά, που με ρώτησε για τον Αντώνη της…

(Απ’ την αυτοβιογραφία του δάσκαλου Γιώργου Υφαντή, 1902- 1969)

https://papailiasyfantis.wordpress.com
Email: theokritos1@hotmail.gr

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Θα ήταν χαρά μας να δημοσιευσουμε κείμενα της αυτοβιογραφίας στη σελίδα μας. Αυτή την περίοδο δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το ακυκλοφόρητο ημερολόγιο ενός ευζονα από την Φθιώτιδα του Χ.Αλεξόπουλου

    Απάντηση

  2. Φίλοι μου, Μικρασιάτες

    Κατ’ αρχήν χαίρομαι για την επικοινωνία.

    Φυσικά τα κείμενα, που σας ενδιαφέρουν,
    είναι τα σχετικά με τη μικρασιατική εκστρατεία
    και την μετέπειτα περιπέτεια.

    Θα είναι και δική μου χαρά να ανταποκριθώ στην επιθυμία σας.

    Θέλω όμως να μου προσδιορίσετε την έκταση
    των κειμένων, σε σελίδες Α4 (κομπιούτερ).
    Καθώς και τη συχνότητα αποστολής των κειμένων.

    Και βέβαια να μου δώσετε και το ιμέηλ σας.

    Ευχαριστώ

    Απάντηση

  3. Ανώνυμος είπε…

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ
    ΤΩΡΑ
    ΣΑΝ ΚΟΥΡΑΔΩΔΙΑ……….

    έτσι μπράβο !!!
    Να μαζεύεται
    όλη η
    ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΡΙΑ ΤΩΝ 4 ΤΕΣΣΑΡΩΝ.
    παπανδρέου-ντόρα-καρατζαφέρης-κουβέλη
    ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ.

    Να γλυτώσουμε και έξοδα
    για φύλαξη, μετάφορά και ΕΚΤΕΛΕΣΗ
    ΤΩΝ ΣΚΥΛΙΩΝ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ Δ.Ν.Τ.
    ___________________________________
    20 Αυγ 2010 6:59:00 μ.μ.
    Ανώνυμος είπε…

    ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ Η ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;
    ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ «ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ»;
    ΜΗΠΩΣ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ;
    ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΚΑΙ ΑΣ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

    ΣΑΛΟΝΙΚΙΟΣ
    20 Αυγ 2010 7:17:00 μ.μ.
    Θανάσης Ι. Νικολαΐδης είπε…

    Ως θέμα συγκλωνιστικό.
    Από αφηγηματικότητα, θυμίζει Ηλία Βενέζη.
    Περιμένουμε και άλλα αποσπάσματα.
    Ευχαριστούμε.
    20 Αυγ 2010 7:29:00 μ.μ.
    Ανώνυμος είπε…

    Ιστορία ηρώων για να θυμίζει τις συνεχείς προδοσίες των εγωμανών αριστεροδεξιών μοναρχικών, με το ‘ελιά-στεφάνι-σφυρί-δρεπάνι’ στις εκλογές του 1920 (μαζί οι σιωνιστές κομμουνιστές τού Μπεναρόγια-ΣΕΚ’Ε’/ΚΚ’Ε’, και οι άλλοι ξενόδουλοι βασιλόφρονες…), ως τα γενοκτόνα ναπάλμ από τους συνεργαζόμενους Τσόρτσιλ-Στάλιν-Τρούμαν.
    Βλέπουμε και τον σημερινό Τιτανικό των διαδόχων τους, που ξεμένουν απο πετρέλαιο και είλωτες όπου να ΄ναι.
    ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!
    20 Αυγ 2010 7:48:00 μ.μ.
    Ανώνυμος είπε…

    Για να σωθούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς από την χρεωκοπία αλλά ……. ολυμπιακή
    Ηλεκτρικός , μετρό , τραμ , λεωφορεία, τρόλεϊ , προαστιακός .
    Πρέπει να έχουν μόνιμους ελεγκτές μέσα στα βαγόνια τα λεωφορεία στα τραμ .
    20 Αυγ 2010 7:56:00 μ.μ.
    Ανώνυμος είπε…

    Η λυση στο Μετρο ειναι πολυ απλη κι εφαρμοζεται σε ολες σχεδον τις χωρες. Μπαρες ασφαλειας που ανοιγουν ΜΟΝΟ αν βαλεις εγκυρο εισιτηριο μεσα και ενας σεκιουριτας μπροστα απο καθε μπαρα. Ειναι πρακτικα αδυνατον να μπεις τσαμπατζης, εκτος κι αν πηδηξεις τη μπαρα και δεν υπαρχει φυλακας.
    Ειναι τοσο μα τοσο απλο και δεν χρειαζεται κανενας ελεγκτης στους συρμους.
    20 Αυγ 2010 8:26:00 μ.μ.
    Ανώνυμος είπε…

    …Ξύπνησα. Ακούω οβίδες.
    Παρατηρώ ότι έσκαγαν συνέχεια 50 μέτρα κάτω απ’ τη σιδηροδρομική γραμμή….
    Τα κανόνια που έριχναν οι τούρκοι ηταν Τσέχικα και μάρκας SKODΑ. Ήταν δώρο της τσεχίας ώστε να νικηθούν οι εχθροί (Έλληνες) που στην εκστρατεία της Κριμαίας υποστήριξαν τον τσάρο.
    (1919: ΕκστρατεΙα ΚριμαΙας. Αντικομμουνιστική εισβολή στην ΡωσσΙα)

    Τι μικρός που είναι ο κόσμος.

    Απάντηση

  4. Posted by ΣΠΥΡΟΣ on Οκτώβριος 17, 2012 at 5:27 μμ

    Υπάρχει η συγκεκριμένη αυτοβιογραφία κάπου δημοσιευμένη; Ενδιαφέρομαι για όλο το κομμάτι που αναφέρεται στην θητεία του Γιώργου Υφαντή.

    Απάντηση

  5. […] 1920.—Ο Ελληνικός στρατός στη Μ. Ασία συγκεντρώνεται στην Περιοχή Σαλιχλί. […]

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: