το λάθος…

Κρώζουν χαιρέκακα οι κόρακες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού για τη χρεοκοπία του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και μαζί τους πανηγυρίζουν και συγχαίρουν και οι φαρισαίοι του διεθνούς θρησκευτικού κατεστημένου. Και θέλουν όλοι αυτοί οι άσωτοι στυλοβάτες του καπιταλισμού να σώσουν τα απολωλότα πρόβατα του σοσιαλισμού.

Το ότι ο καπιταλιστικός φιλελευθερισμός είναι το κοινωνικό καθεστώς του νόμου της ζούγκλας είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Όπως επίσης γεγονός είναι ότι ο μονόδρομος του καπιταλισμού, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, θα οδηγήσει σε έναν άνευ προηγουμένου μεσαίωνα.

Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος πως η φωτιά, που έκαψε την Κύπρο και το Αφγανιστάν και το Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία και το Λίβανο κι εμάς το φετινό καλοκαίρι δεν είναι άμοιρη της Ιερής εξέτασης και της πυρακτωμένης εγκληματικότητας του καπιταλιστικού μεσαίωνα. Και δεν είναι καθόλου ουτοπικό να πούμε ότι η μοναδική διέξοδος απ’ το μεσαίωνα του καπιταλισμού δεν μπορεί να είναι άλλη απ’ τον τόσο συκοφαντημένο απ’ τους εχθρούς του και χιλιοπροδομένο απ’ τους «φίλους» του σοσιαλισμό.

Όχι όμως τον άθεο σοσιαλισμό. Ο οποίος μαραίνει την πνευματική ικμάδα και τη δημιουργική πνοή του ανθρώπου. Γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει ισχυρό ηθικό έρεισμα, αφού δεν διαθέτει μεταφυσικό όραμα.

Ο άθεος σοσιαλισμός υπήρξε γέννημα ιστορικού λάθους. Προέκυψε σαν αντίδραση προς τις εγκληματικές αυθαιρεσίες του θρησκευτικού κατεστημένου, το οποίο υπήρξε το ανηθικότερο «ηθικό» στήριγμα του καπιταλισμού. Και το ιστορικό και συνάμα τραγικό λάθος ήταν που στη συνείδηση πολλών ανθρώπων ταυτίστηκε η Εκκλησία του Χριστού με το αντίχριστο θρησκευτικό κατεστημένο.

Και θεωρήθηκαν έτσι οι λογής- λογής «ελέω Θεού» τύραννοι και λήσταρχοι του λαού σαν αντιπρόσωποι του…Χριστού! Με αποτέλεσμα, αντί ο σοσιαλισμός να κάμει σημαία του το Ευαγγέλιο, να αποδυθεί σε έναν ακατανόητο διωγμό εναντίον του χριστιανισμού. Και να δημιουργηθεί έτσι, μεταξύ των χριστιανών και των σοσιαλιστών ένα βαθύτατο ρήγμα αμοιβαίας δυσπιστίας και αποστροφής…

Και το λάθος αυτό δεν αδίκησε μόνο το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία. Αδίκησε και τον ίδιο το σοσιαλισμό, που έχασε τον πολυτιμότερο φυσικό σύμμαχό του. Αφού ο Χριστιανισμός θα του πρόσφερε το όραμα και το έρεισμα, που χρειάζεται ένα κοινωνικό καθεστώς, που στηρίζεται στις πνευματικές και ηθικές αρχές (όπως ο σοσιαλισμός) και όχι στα κτηνώδη ένστικτα της επιβολής και της κυριαρχίας (όπως ο καπιταλισμός).

Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά ενίσχυσε περισσότερο από κάθε άλλη φορά τη θέση του καπιταλισμού. Ο οποίος, καπηλευόμενος το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού, έδωκε στην πολεμική του εναντίον του σοσιαλισμού χαρακτήρα ιερού πολέμου. Και φτάσαμε, έτσι, στην οξύμωρη και τραγική ειρωνεία: Να παρουσιάζεται σαν υπερασπιστής του χριστιανισμού ο καταχθονιότερος εχθρός του: ο καπιταλισμός! Παρά τις πισώπλατες μαχαιριές, που, πέραν της ληστρικής πολιτικής, δίνει εναντίον του θρησκευόμενου λαού. Για να εισπράττει, παρόλα αυτά, ως αντιπαροχή και τα εύσημα των θρησκευόμενων ομοϊδεατών του:

Έτσι σε θρησκευτικά έντυπα, για παράδειγμα, μπορεί κανείς να διαβάσει πως ο Πρωθυπουργός στην ορκωμοσία του νέου υπουργικού συμβουλίου (19 Σεπτεμβρίου 2007) έκανε το Σταυρό του «κατά τρόπον, που έχουν λησμονήσει ακόμη και οι λειτουργοί του Υψίστου». Και πιο συγκεκριμένα: «Τα τρία δάκτυλα ηνωμένα ακουμπούσαν όλα τα σημεία του Σταυρού, ενώ εις το τελευταίον παρέμειναν δι ολίγα δευτερόλεπτα….». Δηλαδή παρά λίγο να μας πουν ότι έκαμαν ακτινογραφία και βρήκαν ότι ο Σταυρός με το μονόγραμμα του Χριστού που είχε δει ο Μ. Κων/νος στον ουρανό, είχε σχηματισθεί στην καρδιά του Πρωθυπουργού…

Και ταυτόχρονα στα ίδια έντυπα επισημαίνεται το «ηχηρό ράπισμα», που δέχτηκαν απ’ τους ψηφοφόρους η τέως Υπουργός της Παιδείας κ. Γιαννάκου και ο Υφυπουργός κ. Καλός με την καταψήφισή τους απ’ το λαό, ώστε να μην εκλεγούν βουλευτές. Η πρώτη, ως γνωστόν, για τη διαβόητη ιστορία της ΣΤ΄ του Δημοτικού και ο δεύτερος επειδή «είχε υποσχεθεί ότι θα φρόντιζε για την επαναφορά της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες». Σάμπως η κ. Γιαννάκου και ο κ. Καλός να έπραξαν ο, τι έπραξαν αυτοβούλως και όχι κατόπιν εντολής του Πρωθυπουργού. Ο οποίος, πέραν του σταυροκοπήματος, είχε υπογράψει και το σχετικό με τις ταυτότητες δημοψήφισμα της Εκκλησίας. Το οποίο βεβαίως, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του, μόλις–και κυρίως με τις ψήφους των θρησκευομένων-αναρριχήθηκε στο άρμα της εξουσίας.…

Που σημαίνει ότι δεν «δουλεύουν» και παγιδεύουν το θρησκευόμενο λαό μόνο οι πολιτικοί του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού, αλλά και κάποιοι εκπρόσωποι του θρησκευτικού καιροσκοπισμού. Προσπαθώντας να κρύψουν τη ζούγκλα του καπιταλιστικού αμοραλισμού πίσω από κάποιους θάμνους σαν την κ. Γιαννάκου και τον κ. Καλό.

Στο ίδιο βέβαια μήκος κύματος φαίνεται να κινείται και ο Πάπας. Ο οποίος, σε κήρυγμά του (23-9-07), ενώ διαπιστώνει «διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών εξαιτίας του αχαλίνωτου καπιταλισμού», από το άλλο μέρος υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχει διάσταση μεταξύ του καπιταλισμού και της δίκαιης κατανομής των κερδών». Άποψη, που σημαίνει αλαμπουρνέζικη αλχημεία. Για να προσθέσει ότι «ο καπιταλισμός δεν θα πρέπει να θεωρείται το μοναδικό έγκυρο μοντέλο οικονομικής οργάνωσης». Αλλά «δεν του βγαίνει» να μας πει ποιο είναι, κατά την «αλάθητη» γνώμη του, αυτό το άλλο μοντέλο. Που μάλλον φαίνεται απίθανο να θεωρείται ο σοσιαλισμός, ο οποίος, συνήθως, προκαλεί αλλεργία στους εκπροσώπους του θρησκευτικού κατεστημένου…

Μπροστά, λοιπόν, στο προκλητικό αυτό αλισβερίσι μεταξύ καπιταλισμού και θρησκευτικού κατεστημένου, οι εκπρόσωποι του σοσιαλισμού, αντί να δίνουν πισώπλατες μαχαιριές στο θρησκευόμενο λαό, προτείνουν το χωρισμό κράτους και εκκλησίας. Μια θέση, που ασφαλώς είναι σωστή, αφού ο χωρισμός θα ωφελήσει και το κράτος και την εκκλησία. Σε αντίθεση με τον υφιστάμενο τώρα ετερόκλητο εναγκαλισμό, που είναι βλαπτικός και προς τις δυο κατευθύνσεις.

Ωστόσο η θέση αυτή, παρότι είναι ουσιαστικά σωστή, εντούτοις πολιτικά είναι λαθεμένη. Γιατί, στην παρούσα φάση, φαίνεται να μεθοδεύεται από εχθρικά προς τον ελληνισμό κέντρα του εξωτερικού, τα οποία ακολουθώντας τη γραμμή Κίσινγκερ, αποσκοπούν στην αποκοπή του ελληνισμού απ’ τις πολιτισμικές του ρίζες. Έτσι ώστε να γίνει εύκολη λεία για τον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και της «νέας τάξης» των καπιταλιστικών εγκλημάτων.

Γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνορθόξοδος πολιτισμός δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους καταχθόνιους σχεδιασμούς και τις μεθοδεύσεις των αρχιερέων του καπιταλισμού. Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή μήπως το ιστορικό λάθος το μεταβάλουν κάποιοι, στην περίπτωσή μας, σε τραγική παγίδαγια την εθνική μας επιβίωση…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: